Tags Posts tagged with "Koosje Mulders"

Koosje Mulders

paardrijden dressuur

Tja. Vallen. Iedereen in de paardenwereld haalt bij dit onderwerp lichtjes zijn schouders op en mompelt: ‘hoort erbij’. En dat klopt ook, helaas, maar leuk is anders.

Tenzij je op miraculeuze wijze precies op het juiste moment een koprol maakt en, tadaa, meteen weer lachend opveert. Maar dan is ook iedereen het er over eens dat je ‘geluk hebt gehad’. En zelfs als je wel met gierende pijn de bak uit strompelt maar niets gebroken hebt, mag je als slachtoffer blij zijn, want (hier komt cliché nummer drie) ‘het had nog veel erger gekund’. Dit is het relativeringsvermogen van bijna iedere ruiter in een notendop.

De Sjaakblog koosje mulders vallen

Ik maak mij er ook schuldig aan hoor. Een tijdje geleden was ik weer eens de Sjaak. Nadat ik met de ambulance was opgehaald en door de röntgen was gegaan, lepelde ik ook alle standaard teksten op. Want ach, er was niets écht kapot. Ik was van een van mijn jonge paarden gevallen en er onder terecht gekomen, waardoor hij op mijn lies was gaan staan. Dat doet best pijn. Ik was echter allang blij dat mijn bekken en heup nog intact waren.

“Ik ben een professionele Grand Prix amazone en ik ben soms een bange poeperd.”

Binnen een dag was mijn hele bovenbeen en bil gitzwart en dubbel zo dik. Twee maanden niet kunnen rijden, maarrrr (daar kwam de eerdergenoemde gevleugelde uitspraak nummer drie) ‘het had veel erger kunnen zijn’!

Vallen is shit

Nu ik meer paarden heb, is maanden langs de kant staan wel wat onhandiger geworden. Gelukkig waren ze in goede handen en zijn ze fijn doorgetraind. Toch ben ik opnieuw tot de conclusie gekomen: het mag er dan wel bij horen en we mogen dan wel lekker relativeren met z’n allen, vallen is ronduit shit.

Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar niet alleen mijn kont raakte gekneusd, ook mijn vertrouwen. Mijn paard in kwestie deed het heus niet expres, het was een lullige samenloop van omstandigheden. Maar ik weet ook dat dit niet vaker moet gebeuren.

Op je hoede

Vandaag heb ik hem voor het eerst weer gereden en ik voelde de knietjes toch een beetje knikken. En het ergste is dat ik mezelf voor de zoveelste keer hoor roepen: ‘ik ben niet zo’n held hoor’. Alsof ik mij daarvoor moet verontschuldigen. Alsof het stom is als je voorzichtig of op je hoede bent.

Dat is namelijk ook een trend in paardenland, tegen jezelf (of misschien zelfs tegen anderen) zeggen: ‘stel je niet zo aan’. Wat een onzin eigenlijk. We werken met beesten van 700 kilo die nooit 100% te vertrouwen zijn. Kunnen zij niets aan doen, het ligt in hun natuurlijke aard om te vluchten, wij hebben ooit bedacht om erop te gaan zitten.

Zoek hulp

Dus voor alle mensen, mijzelf inclusief, die af en toe met hartkloppingen opstijgen: hé het is ok! En als de angst echt te groot is, doe het dan niet. Dan is het namelijk niet leuk meer. Of zoek hulp.

Onder het motto dat toegeven mag, sluit ik af met de hand in eigen boezem te steken. Ik ben een professionele Grand Prix amazone en ik ben soms een bange poeperd.

Foto: Remco Veurink

koosje wim
Foto: Sushilla Kouwen

Negen maanden lang heb ik tussen hoop en vrees geleefd. Alles geprobeerd om Wim een pijnvrij pensioen te geven. Het heeft niet mogen baten. Enkele weken geleden heb ik mijn speciaalste paard ooit in laten slapen.

Nog steeds ben ik vol ongeloof. Verbijsterd. Maar het is de keiharde realiteit. Het is gewoon niet gelukt…. Met geen pen valt mijn verdriet te beschrijven, dus dat ga ik ook niet doen. Wel kan ik jullie een beetje vertellen over het hoe en wat.

Niets hielp nog goed genoeg

Eerder schreef ik al (zie vorige blog) over de heftige blessure aan zijn hoefgewricht, waardoor hij behoorlijk kreupel was en eigenlijk niet zonder pijnstilling kon. Allerlei behandelingen en zelfs een operatie er aan gewaagd, maar niets hielp nog goed genoeg. Wim bleef er, zoals altijd, erg vrolijk onder, dus was er nog geen directe reden om al op te geven.

Tot hij weer koliek kreeg. Weer een week op de kliniek. Niet levensbedreigend, maar ik realiseerde me dat dat het begin van het einde was. Hij kon te weinig bewegen voor zijn koliekgevoelige buik en dat zou dus altijd een probleem blijven.

koosje wim

Een keerpunt

Vlak daarna tijdens een les met Filia sprak mijn juf de wijze woorden: ‘Er komt een moment dat je het weet’. Dat was een keerpunt, want ze had gelijk, ik wist het eigenlijk al. Ik moest het vreselijke besluit nemen waar iedere diereneigenaar uiteindelijk mee geconfronteerd wordt. En dat jij, alleen jij, zoiets kan en moet besluiten voor een ander levend wezen is zo bikkelhard.

Zijn laatste dag was Wim gelukkig nog steeds op z’n Wims. Bokkend en piepend de wei in, binnen vijf minuten het halster van zijn buurman gesloopt en weer tien minuten later stond hij te zwaaien met de rubberen waterbak tussen zijn tanden. De clown had nou eenmaal een reputatie hoog te houden. Eenmaal op de Uithof genoot hij van alle aandacht die hij kreeg van de artsen en verzorgers die hem gedag kwamen zeggen. Hij was er totaal relaxt onder. Iets teveel kind aan huis, zullen we maar zeggen.

Het letterlijke loslaten

De arts die hem vier jaar geleden nog kon redden, en daardoor een diepgaande band had met Wim, gaf hem het spuitje. Ik vond het een hele geruststelling dat de procedure hetzelfde was als onder narcose brengen. Daar was Wim na drie operaties ervaringsdeskundige in, dus hij kende het. Het allermoeilijkste moment vond ik het letterlijke loslaten en aan de arts meegeven om hem tussen de schotten te zetten. Ik gaf het halstertouw over en ineens viel er gevoel van paniek over me heen. Deed ik hier wel goed aan? Het liefste wilde ik me vastklampen en nee roepen, zoals kinderen dat bij hun ouders doen op een eerste schooldag. Ik heb het bij rationele rust gehouden. Hopelijk was Wim het met me eens.

Altijd blij

Lieve Wim, Schwimpie, Wim Mulders (als ik hem streng toesprak), je laat een groot gat achter. Kon ook niet anders met je 1.80! Ik heb een stal vol potentiële opvolgers, maar dat is slechts sportief. Geen paard zal jouw karakter evenaren. Je was betweterig, Oost-Indisch doof, lomp, lief, rete-intelligent en prettig gestoord. Altijd blij en de grootste bikkel. Je wist iedereen om je vingers te winden, dus kwam je overal mee weg.

Ik heb er een hekel aan als paarden worden gepersonifieerd, maar verdomme wat kwam jij dichtbij mens-zijn. Jij kon mij echt recht in de ogen aankijken en je begreep het. Het waren zes zeer bijzondere jaren.

Dank je wel.

Foto’s: Sushilla Kouwen

wim koosjes mulders
Koosje Mulders - Wim Subtop 2017 © DigiShots

Ik weet al een tijdje dat ik deze blog moet schrijven, maar ik heb de grootste moeite gehad om mij er toe te zetten. Niet omdat niet open en eerlijk wil zijn of de juiste woorden niet kan vinden.

Ik stak gewoon liever nog even mijn kop in het zand. Zwart op wit confronteert. Zodra je iets op papier zet, voelt het nog meer als de werkelijkheid. En in dit geval is de werkelijkheid erg verdrietig. Daar gaat ie dan: de carrière van Wim is ten einde. Hij zal nooit meer onder het zadel lopen. Sterker nog, ik weet niet eens zeker of we hem voldoende pijnvrij kunnen krijgen voor een pensioen.

Leven redden

De mensen die het koliekverleden van Wim kennen, denken nu waarschijnlijk meteen dat er iets met zijn buik is, maar nee hoor. Mijn witte ongelukskind heeft gewoon weer een heel andere blessure op gedaan en ditmaal kunnen we misschien niet weer zijn leven redden.

Vorig jaar had hij eerst een lichte blessure aan een collateraal bandje. Na twee maanden stappen was het over en dus mocht hij weer opbouwen. Dat ging allemaal goed tot hij in het najaar ineens van de ene op de andere dag heftig kreupel was. Na heel wat onderzoeken en een MRI bleek hij een fors kraakbeen probleem te hebben in het hoefgewricht. Slechts twee maanden daarvoor was er nog een MRI gemaakt en was er niets aan de hand. Het was plotseling razendsnel gegaan, de artsen waren stomverbaasd. Hoe dat kan? Waarschijnlijk een verkeerde beweging. Dat is alles. Pech. Ik kan het woord niet meer horen.

Magnetische platen

Door de bot op bot werking was er een kneuzing ontstaan en dat doet hem pijn. We hebben allerlei behandelingen geprobeerd, van inspuiten tot magnetische platen, maar het mocht allemaal niet baten.

Ondertussen werd ook de angst voor koliek steeds groter. Hij moet bewegen voor zijn buik, maar kon dat niet genoeg door zijn kapotte voet. Een typische catch-22. Uiteindelijk was er slechts een redmiddel over, een zenuwsnede. Daar heerst een taboe op, maar ik wilde het niet doen om mijn paard weer terug in de sport te krijgen. Het ging alleen nog om een waardig pensioen. Bovendien was het alternatief in laten slapen.

Wim stond er trouwens al die maanden, zoals altijd eigenlijk, super vrolijk bij en kon nog gerust gek doen in de paddock. Ik dacht: ‘zolang hij niet opgeeft, doe ik dat zeker niet, ik wil alles hebben geprobeerd’.

Gedroomde Grand Prix

Het besef dat ik nooit meer op zijn rug zou zitten, begon langzaamaan te komen. Ongelofelijk wrang dat na alles wat we hebben meegemaakt samen (ik twee hersenbloedingen, hij twee koliekoperaties en bijna dood) het met zo’n sisser moet aflopen. Eindelijk waren we in de gedroomde Grand Prix, eindelijk konden we echt beginnen. Vijf keer hebben we Zware Tour gestart, toen was het klaar. Nog veel erger vind ik dat we nooit meer samen zullen rijden. Niet eens een bosritje.

koos & co

Had ik dat maar geweten de laatste keer. Die Grand Prix lukt misschien nog wel een keer met een ander paard, maar ik had zo gehoopt dat ik met Wim iets langer door had gekund, omdat hij echt bijzonder is. Het gaat lastig worden om ooit een ander paard te vinden met een uitgesproken karakter en hoge intelligentie zoals Wim heeft. Hij is echt een persoonlijkheid.

Onder het mes

Maar goed, mijn 16-jarige schimmel ging dus voor de derde keer in zijn leven onder het mes. Wederom op de Uithof, want tja daar was hij toch al kind aan huis haha. Bovendien waren zijn darmen het grootste risico en in Utrecht kennen ze Wim zijn buik als geen ander.

Alles verliep gelukkig heel soepel. Hij wist nog precies hoe hij op moest staan en stond er bij te kijken alsof wij ons aanstelden met onze zorgen. Ook de twee weken stalrust gingen voorspoedig. De operatie heeft hem absoluut geholpen in het lopen, maar helaas heeft hij nog steeds pijnstilling nodig. Hij staat nu hele dagen op het land en is zielsgelukkig. Uren achtereen een beetje rondlopen is ook het meest gunstig voor de artrose. Opa gaat iedere ochtend in een drafje over het erf en vervolgens bokkend de wei in.

Olympisch niveau

Wim was een goed dressuurpaard, maar zijn grasmaaien is pas echt op olympisch niveau. Maar in de winter kan hij bij mij op stal niet zoveel naar buiten en liever zoek ik plek voor hem waar dat wel kan en waar hij met andere paarden staat. Voorwaarde is echter dat hij zijn dagen ergens anders kan slijten zonder pijnstilling.

Of dat gaat lukken moet nog blijken. Hoe dan ook gun ik hem een zomer vol eten, zonnebaden en knuffelen. En ik blijf duimen draaien voor een goede afloop.

Gelukkig is er ook blij nieuws op paardengebied. Daar vertel ik jullie de volgende keer alles over!

koos & co

blog koosje mulders

Eerder schreef ik hier dat ik Wim helaas een tijdje niet kon rijden. Dat werd besloten door een verrekt bandje. Mijn andere paard Las Vegas rijd ik inmiddels ook al even niet meer. Maar dat werd besloten door mij.

Na eindeloos wikken en wegen heb ik een tijdje terug de knoop doorgehakt om niet meer verder te gaan met Las en ik denk dat ik hem daar heel blij mee maak.

Teveel moeite

Het zit zo. Las liep al een aantal jaren niet geheel onverdienstelijk Lichte Tour met mij. Geen topscores, maar wel internationaal. Hij leerde zelfs langzaamaan alle Grand Prix oefeningen en even hebben we gedacht dat hij dat wellicht ook zou redden. Maar ik moet eerlijk zijn tegenover mezelf en vooral tegenover mijn paard, het kost hem echt veel moeite.

In tegenstelling tot zijn witte broer Wim moet Las het uit zijn tenen halen en hij zou dat voor mij nog doen ook. Zo lief is ‘ie. Inmiddels weet ik hoe zwaar het is om al die oefeningen in de proef aan elkaar te breien en dat wil ik hem eigenlijk niet aandoen. Dan neem ik hem liever in bescherming, want zelf zou Las dat nooit doen.

Conclusie: Las Vegas hoeft van mij de Grote Overstap niet te maken. Hij is alleen ‘pas’ 15 en topfit, dus wat dan?

Geen heftige dingen meer

Kijk, ik vind wedstrijd rijden onwijs leuk, maar ik wil alleen gaan als ik op den duur kan verbeteren. Na vier jaar Lichte Tour weet ik dat Las niet ineens heel veel hogere percentages gaat halen. Daarnaast vind ik het juist wel lekker voor hem als hij geen heftige dingen meer hoeft te doen.

Verkopen daarom liever niet, want dan moet hij misschien toch weer op hoog niveau lopen. Maar het is wel fijn als we de maandelijkse kosten kunnen inperken, hij staat immers op een pensionstal.

Zij blij, ik blij, Las blij

Uiteindelijk heb ik de ideale oplossing kunnen vinden. Een stalgenootje van me, die Las al wel eens reed als ik op vakantie was, least hem nu. Zij blij, ik blij, Las blij. Perfect! Hij blijft in zijn eigen stal, krijgt mega veel aandacht (ook nog van mij natuurlijk) en gaat hooguit af en toe nog de ring in voor een M-proefje. Hoe fijn!

Bovendien doet hij alweer net zo zijn best voor haar als voor mij. Fantastisch om te zien. Zo kan Las nog een beetje ‘schoolmasteren’ tot aan zijn pensioen en kan ik nog elke dag van hem genieten.

Rustig opbouwen

Gelukkig gaat het met Wim intussen weer de goede kant op en mogen we rustig opbouwen. Na twee maanden niet trainen ben ik terug waar ik het liefste ben: in het zadel.

Foto’s: Koosje Mulders / Digishots

0 2068
Koosje Mulders
Koosje Mulders en Wim

In het kader van openhartigheid moet ik helaas mededelen dat Wim en ik voor een behoorlijke tijd op non-actief zijn gesteld. Mijn lievelings schimmel (makkelijk, ik heb er maar een) is geblesseerd en voorlopig uit de running. Wim kan nog wel eens gekke capriolen uithalen en ergens in een van zijn sprongetjes heeft hij een bandje verrekt. Een rottige diagnose, want je bent zo een half jaar verder, als het niet langer is.

Zielig verhaal

Nu kan ik hier heel stoer over doen en roepen dat het nou eenmaal bij onze sport hoort. Dat is namelijk ook zo en iets anders dan accepteren kun je toch niet doen. Maar ik moet bekennen, het nieuws kwam even heel hard aan. Nu wil ik geen zielig verhaal afsteken, maar Wim en ik hebben toch al best wat meegemaakt. In de vijf jaar dat dit bijzondere dier in mijn leven is, hebben we twee hersenbloedingen (van mij) en een bijna-doodervaring (van Wim) moeten doorstaan. Eindelijk, eindelijk, eindelijk maakten we afgelopen oktober, drie jaar later dan we ooit hoopten, ons Grand Prix debuut. De droom was uit gekomen. Als je dan na een paar maanden starten alweer uitgeschakeld bent, word je toch een beetje moedeloos. Ik voel me vooral ook dom en naïef, omdat ik al die tijd de stille hoop koesterde dat we onze portie pech wel gehad hadden. Ik zei nog zo: geen zielig verhaal. En wat doe ik? Toch even zwelgen in zelfmedelijden. Ik weet het, aansteller he? Not a good colour on me. Het is ook maar relatief, ik heb verder ongelofelijk veel geluk in het leven.

Gebroken sporthart

Godzijdank heeft Wim ditmaal geen pijn, hij is niet kreupel, en mag hij naast het stappen in de wei. Mits hij zich koest houdt. En dus zit ik op een camping stoeltje in het gras deze blog te schrijven terwijl ik de wacht hou. Het komt ook echt goed, de positiviteit is er heus niet uitgeslagen. Dat is natuurlijk nog altijd het belangrijkste, als het paard er maar weer bovenop komt. Daarbij is mijn respect voor de professionele topruiters weer enorm gegroeid. Ik ben er op mijn micro-niveautje al verdrietig over, laat staan als je dit soort dingen overkomt vlak voor een Olympische Spelen. Ik weet dat het met paarden niet alleen om de prestaties moet draaien, maar potverdomme (zo netjes hou ik het in privé sferen niet haha). Je gebroken sporthart huilt als je ineens langs de zijlijn wordt gezet. Als dat hart dan toch blijft kloppen, getuigt het van een immense veerkracht. Het getuigt van pure passie, misschien soms zelfs tegen beter weten in.

Foto: Leanjo de Koster / Digishots

Koosje Mulders - Las Vegas
Koosje Mulders - Las Vegas CDI Zeeland Outdoor 2017 © DigiShots

De vorige keer vertelde ik al dat mijn paarden Wim en Las Vegas heel verschillend van elkaar zijn, maar dat ik dat juist super leerzaam vind. Daarom schrijf ik een klein serietjes blogs, waarin ik vertel wat ik dan zoal heb opgestoken van mijn lievelingsmonsters, want monsters zijn het af en toe echt.

In deel 1 en 2 legde ik uit hoe zij mijn beoordeling van een goed dressuurpaard hebben veranderd (en wie weet verbeterd) en wat hun verschillende bouw van mijn rijderij verlangt. Dat ging dus over het uiterlijke vertoon, vandaag ga ik het hebben over hun innerlijk. Daar zit per slot van rekening de ware schoonheid, toch?

Dat zeggen ze ja, maar tjonge jonge jonge wat zit er een kop op deze beesten. Zelden heb ik paarden gehad met zulke uitgesproken karakters. Leuk hè?

Trouw als een hond

Zo baas, zo paard. Misschien wel, maar in mijn geval zou dat betekenen dat ik extreem bipolair ben, want Lassie en Wim zijn elkaars tegenovergestelde. Wederom vergt dat van mij een verschillende benadering. Zowel op stal als onder het zadel. Zoals ik al zei: erg leerzaam.

Toen ik ooit in een ver verleden Las kocht, was hij een beetje bangig van mensen. Je moest vooral niet met teveel bombarie zo op hem afstappen, want dan raakte hij echt in paniek. Inmiddels is zijn vertrouwen in de mensheid gigantisch gegroeid, maar ik probeer nog steeds rust hetzelve te zijn als ik met hem bezig ben.

Constante factor

Hij is dus een tikkie onzeker en onderdanig en zoekt zijn steun altijd bij mij. Puur en alleen omdat ik zijn constante factor ben en hij er van op aan kan dat ik er voor hem ben. In de omgang is hij een volgzaam hondje.

En ook in het rijden heeft hij mijn leiderschap nodig. Ik moet niet boos op hem worden, want dan begrijpt hij er niets meer van en dat zou ook echt niet eerlijk zijn. Ik moet hem daarentegen aan het handje meenemen en rustig uitleggen dat iets niet eng is of dat hij het heus wel kan.

Door het vuur

Las is enorm werkwillig en gaat voor mij door het vuur. Soms moet ik hem tegen zichzelf beschermen. Ik voel hem dan ook onder mij groeien van zelfvertrouwen als ik hem beloon. Zo hebben we jaren geleden erg lang gedaan over de vliegende wissel. Hij bleef ze in tweeën springen. Mijn juf kon ruim een jaar haar geduld bewaren en legde mij telkens uit dat ik van de rustige aanpak in de toekomst profijt zou hebben.

Natuurlijk, zoals altijd, had ze gelijk. Toen het kwartje eenmaal viel, sprong hij ze geweldig. Later heeft het ons zelfs wel eens tienen voor de series opgeleverd op het protocol. Belangrijker nog: hij vindt de wissels inmiddels leuk en ik kan ze gebruiken om hem te laten ontspannen (met hartslagmeter bewezen!) en meer vertrouwen te geven.

Bijzonder eigenwijs

Dan komen we bij Wim. Het grootste geval apart wat ik ooit heb meegemaakt. Nu ben ik natuurlijk behoorlijk bevooroordeeld, maar er wordt mij door anderen toch wel erg vaak verteld wat voor een bijzonder paard hij is. Dat bleek ook wel toen hij zo doodziek was dat hij alle records moest breken om te overleven. Ik zeg altijd: ‘Wim kon zich simpelweg geen wereld voorstellen zonder Wim, daarom is hij er nog’.

Zo is het ook echt, het is een arrogant ding. En heel intelligent, soms meer dan goed voor mij is. Godzijdank, want het heeft hem destijds gered. Maar dat maakt hem ook op z’n zachtst gezegd ingewikkeld. Hij laat zich gewoon niets vertellen, Wim weet het namelijk allemaal beter. En oh zo blij met zichzelf, zelfs van vier weken IC op de kliniek kon hij niet chagrijnig worden.

Constante discussie

Onder het zadel betekent dit constante discussie. Wim hoeft niets uitgelegd te krijgen, Wim loopt reeds olympisch, al zegt hij het zelf. Dus ben ik al vijf jaar op zoek naar een manier om een beetje de baas te worden. Iedere pas moet eigenlijk van mij zijn, maar dat lukt lang niet altijd.

Het vraagt om zo’n klein motorische techniek, poeh, moeilijk! Als ik even een seconde niet oplet, neemt hij het over. Fysiek en technisch gezien (wederom met geregelde hartslagmetingen gezien) zou hij nog makkelijk een tandje er op kunnen zetten. Wim: “Maar ach, waarom zou ik? Ik ben toch sterker en groter en mijn baasje vindt mij toch wel lief.”

Hij heeft nog gelijk ook. Ik kan er ook wel om lachen als hij me weer eens in volle galop achter zich aantrekt naar de paddock of terug naar stal omdat hij even geen zin heeft in de smid. Het symboliseert de gedachte die als een rode draad door zijn leven (ook in de proeven) gaat: ‘Super gezellig als je mee gaat, maar ik weet wel al waar ik heen wil’.

Gemene deler

Gelukkig hebben ze een ding met elkaar gemeen: ze zijn allebei ongelofelijk lief en aanhankelijk. Hoewel ze ieder op eigen wijze om aandacht vragen. Waar Las bij mijn aankomst op stal zachtjes en beleefd een hoog piepend hinnikje geeft en mij lieflijk aankijkt, eist Wim brullend dat ik NU (ja echt NU) mij kom melden. En ze krijgen ook altijd hun zin, want met twee van die blije enthousiastelingen kan ik niet zonder knuffels gewoon langs lopen. Verwend tot het bot. Dus toch zo baas, zo paard.

Volgende week sluit ik het serietje af met de hartslagmetingen die ik hier al even noemde. Want hoe goed ik ook dacht mijn paarden te kennen, de keiharde wetenschap heeft me nog veel meer inzichten gegeven.

Foto: DigiShots

Koosje Mulders
Koosje Mulders en Wim geconcentreerd in de ring.

Ja, ik weet het, het is een gevleugelde uitspraak in de sport en daarom misschien een tikkie cliché van me om als kop te gebruiken. Maar bijna twee weken terug nam dit gezegde voor mij wel hele letterlijke vormen aan.

Ik zal bij het begin beginnen. Ik vertrok op vrijdag middag voor kerst naar Zuidbroek (heul ver weg) om de dag daarna te starten op IICH Groningen. Best spannend, want Wim had met mij nog nooit in zo’n entourage gelopen. Een groot concours in een evenementenhal met tribunes, kerstversiering en losrijden bij het strodorp. The whole shebang, zeg maar. Vooropgesteld: super cool om daar te rijden natuurlijk!

Jodelen

Wim had op stal meteen nieuwe vrienden gemaakt (zoals eigenlijk altijd) en stond bijzonder content op zijn hooi te knagen. Dus met een gerust hart naar bed, volgende ochtend vroeg baan verkennen. Ook dat ging er relaxt aan toe. Wim keek de tribunes in en dacht: ‘Ja fijn, hoe meer mensen er naar mij kijken, hoe beter’. Dat hij er zin in had, bleek een halve dag later wel toen ik ging losrijden voor de proef.

‘Wim maakte meteen nieuwe vrienden’

Zo ongeduldig om te beginnen dat hij vlak voor het opstijgen nog even lekker op mijn voet sprong. Ik stond te jodelen (alvast een voorschotje op de wintersport) van de pijn, maar had een proef te rijden. Tanden op elkaar en gaan. Wim piepend en bokkend van blijdschap door de baan. Ik uiteindelijk ook blij, want heb hem in de Grand Prix nog niet zo scherp en fijn aan het lopen gehad.

‘Het baan verkennen ging er super relaxt aan toe’

Van de leg

In de ring werd het echter allemaal iets teveel van het goede. Wim raakte zelfs ietwat van de leg en ik kon nog amper been geven zonder een bokje als gevolg. Ik moest twee keer een extra volte draaien!! En dat mag dus niet. Het leverde terecht dikke minpunten en onze laagste score ooit op. Maar kon er niet om treuren, Wim vond het leuk en ik moet simpelweg beter leren rijden om deze scherpte in de Grand Prix in goede banen te leiden.

En ondanks dat het bloedheet was in de hal door de heftige lampen en we ons allebei kapot hadden geZWEET, had Wim energie voor 10. Dus toch niet ontevreden sprong ik van mijn paard af. AAUWW!! Dat is waar ook, die voet! Ineens deed het echt gruwelijke pijn.

‘Tja, ’t is niet de eerste keer dat Wim bij mij een teen breekt…’

Smileys met tranen

Terug naar stal gestrompeld om mijn laars uit te doen, waar het BLOED me meteen tegemoet kwam. Mijn middelste teen was helemaal zwart en mijn nagel lag er half af. EHBO erbij gehaald, met tape vastgezet en te horen gekregen dat ie gebroken was. Tja, tis niet de eerste keer dat Wim bij mij een teen breekt, i know the drill. Echte TRANEN zijn er niet geweest hoor, behalve in de lachende smileys met tranen in de vele appjes die ik heb beantwoord over hoe het was gegaan.

‘Een paar dagen later vertrokken we op wintersport’

Een paar dagen later vertrokken we naar wintersport, waar ik nu nog steeds van aan het genieten ben. Ik heb iets te grote skischoenen gehuurd en heb gelukkig alleen echt last als ik in en uit die schoen moet komen. We hebben voor het eerst sinds jaren weer super veel sneeuw, dus ik ga koste wat kost die piste op! Daarnaast heel fijn om met mijn lieve vriend en familie hier samen te zijn en het nieuwe jaar in te luiden.

Wim heeft nog wat goed te maken, dus hij gaat vast heel erg zijn best doen in 2018 haha. Ik wens jullie allemaal een waanzinnig fantastisch en gezond 2018 en ik hoop dat ik jullie ook dit jaar mag vermaken met mijn verhalen.

Koosje en Wim tijdens hun Grand Prix-proef op IICH Groningen:

Sportjournaliste Koosje Mulders schrijft voor de Hoefslag en is daarnaast fanatiek dressuuramazone op Grand Prix-niveau. Voor onze website houdt ze een blog bij over alles wat ze meemaakt als ze op pad is om te schrijven en over haar paardenleven als ambitieuze amateur tussen de grote jongens.

 

 

 

Error, group does not exist! Check your syntax! (ID: 52)

Koosje Mulders - Wim Subtop 2017 © DigiShots

Laat ik jullie eens meenemen in mijn gedachtegang tijdens de proef nu ik Grand Prix rijd (super tof trouwens om alleen al te kunnen zeggen). Dat gaat ongeveer als volgt. ‘Ok, daar gaan we, A-X binnenkomen moet lukken, hebben we vaker gedaan. Uitstrekken, hobbel de bobbel, maar vooruit, niet slecht. Jeetje wat zijn die appuyementen toch scherp! Wie heeft die B dichterbij gezet?! Halthouden. Wim, vijf passen achterwaarts. Wim? WIMMM??!!! Godsamme, wat gênant. Dat moesten er in de L2 al kunnen…. Goed, passage. Kom. Eens. Met. Die. Benen. Van de grond. Laat maar, we zijn al bij de piaffe. Nee, niet stilstaan. Nee, niet te voorwaarts. NEE, niet achterwaarts. Lekker dan, nu kan je het ineens wel? Gelukkig kunnen we even stappen. Blijven ademhalen. Doe nou toch even je kop naar beneden, er valt daar niets te zien. Oh, oh, hoe gaat de rest van de proef ook al weer?

’Leuk, kunnen we!’

Yes, galop, eindelijk even gas geven. Series: leuk, kunnen we goed. Zigzag: vreselijk, kunnen we niet. Zit ik nu al op zes? En nu alweer?? Maar we moeten ook nog opzij. Waren dat 15 eners of 17? Iemand? Nee Wim deze middellijn betekent niet halthouden op X, nog een pirouette. En nee, Wim deze middellijn betekent ook geen halthouden op X, we moeten nog piaffe-passage. Dit ging zo snel, heb ik eigenlijk alles wel gehad? Zucht, het is achter de rug. Toch best wel cool eigenlijk, net echt!’

Verdomd lastig

Als ik iets geleerd heb de laatste maanden is het wel dat Grand Prix rijden verdomd lastig is. Het grootste gedeelte van de proef voel ik me net Brett Kidding, de rol van een grijze oude man met de motoriek van een slingeraap die met verve wordt vertolkt door Tristan Tucker (check YouTube, je lacht je rot. Tenzij het, zoals voor mij, herkenbaar is…). In de Lichte Tour dacht ik bij wijze van spreken nog wel eens aan de boodschappen die ik later die dag nog moest doen. ‘WC-papier niet vergeten’, in die trend. Daar krijg ik nu de kans niet meer voor, maar het is geweldig. Zoals ik al zei, het voelt net echt! Whoohoo!

Hoge duikplank

En twee weken geleden was het ook echt echt. Geen oefenwedstrijd meer, geen HC meer, maar officieel debuteren. Om de sprong in het diepe een beetje kracht bij te zetten, had ik een behoorlijk hoge duikplank uitgezocht: It’s all Dressage in Zeeland. Waar meerdere Olympische ruiters blijkbaar ook graag rijden. Oeps. Maar we hebben ons redelijk staande gehouden en scoorden ruim 65%. Het coolste moest nog komen. De dag daarna mocht ik meteen mijn eerste Grand Prix kür rijden. Omdat ik nog geen eigen heb, mocht ik van niemand minder dan Edward Gal een kür lenen. Namelijk die van Lingh! Vet stoere muziek en natuurlijk heel bekend. Dat maakte het pas echt net echt. Het was helemaal te gek en we hadden nog 68,5% ook. Het gevoel van ‘net echt’ went denk ik nooit.

Beetje chillen en flirten

Voor de mensen die zich nu afvragen wat Wim denkt gedurende zo’n proef, het komt eigenlijk neer op maar een enkele gedacht: ‘Hehe eindelijk, wat relaxt, we zijn in de ring. En terwijl zij zich mega druk maakt, kan ik rustig een beetje chillen en flirten met de mensen langs de kant.’
Tijdens de Grand Prix:

Tijdens de Kür op Muziek:


Sportjournaliste Koosje Mulders schrijft voor de Hoefslag en is daarnaast fanatiek dressuuramazone op Grand Prix-niveau. Voor onze website houdt ze een blog bij over alles wat ze meemaakt als ze op pad is om te schrijven en over haar paardenleven als ambitieuze amateur tussen de grote jongens.

Foto: DigiShots (archief)

wim koosjes mulders
Koosje Mulders - Wim Subtop 2017 © DigiShots

Het is alweer bijna twee jaar geleden dat Wim plotseling tweemaal geopereerd moest worden aan koliek. Een maand lang hebben ontelbaar veel mensen zich ingezet om hem van de dood te laten ontsnappen. Niet alleen de artsen en dierverzorgers op de Uithof, ook stalgenootjes kwamen om beurten afgereisd naar Utrecht om mij te steunen en te helpen. Hen heb ik toen gezegd dat als Wim er weer boven op kwam ze maar eens op hem moesten rijden. Gewoon om te voelen wat ze gered hadden.

Arts in leiding

In het afgelopen jaar hebben Wim en ik langzaamaan die belofte ingelost. Nooit had ik me gerealiseerd dat ik ongeveer de belangrijkste persoon in het hele verhaal over het hoofd had gezien. Thijs van Loon (aka Chef Wim) was de arts die de leiding had en allerlei innovatieve dingen bedacht, waardoor mijn geliefde schimmel nu nog leeft. Maar ik wist niet dat hij zelf ook nog reed. Totdat zijn vrouw dat een paar maanden geleden terloops aan mij noemde. Ik dacht meteen: ‘Die moet er natuurlijk op!’ Dus ik Thijs gevraagd of hij dat leuk zou vinden. Hij hoefde er geen moment over na te denken, de afspraak werd direct gemaakt.

Goedzak

Zo gebeurde het dat een popelende Thijs met cap in de hand de stallen in kwam gelopen en Wim begroette als een oude vriend. “Hij blijft toch echt speciaal voor me.” Dat is overigens ook altijd gebleken, want ik heb sinds ons vertrek uit de kliniek nog bijna wekelijks contact met Thijs. We liepen de bak in en ik hielp Thijs in het zadel. Even wennen zo’n groot paard. Terwijl hij weg stapte, keek Wim mij even ietwat bedenkelijk aan over de lange man op zijn rug. Maar al snel zag je Wim denken: “Ok, ook prima, ik neem hem wel mee.” De goedzak.

“Ongelooflijk bijzonder om op een patiënt te rijden. Dat is nog nooit gebeurd.” Thijs kon zijn lol niet op. “Hij geeft wel hoog op zeg,” constateerde hij bij het aandraven. Ik lachte me rot, ja dat doet hij zeker. Galop was een stuk makkelijker uit te zitten. Ik vroeg of Thijs ooit een galopwissel had gereden. “Nee.” “Mooi,” zei ik “dan wordt vandaag de eerste keer. Diagonaal oprijden en alleen je been wisselen, vooral niet teveel doen verder.” En daar ging hij hoor. Of de hulp exact klopte weet ik niet, maar Wim begreep de opdracht en dacht: “Kom maar, ik doe het wel even voor.”

Dankbaar

We hebben allemaal ontzettend genoten van dit bijzondere moment, werden er bijna emotioneel van. Toentertijd nooit gedacht dat dit er nog van zou komen. “Dit is waar ik mijn werk voor doe,” zei Thijs. En ik ben blij dat ik hem het ook heb kunnen laten voelen. Later die dag kreeg ik nog eindeloos veel appjes om mij te bedanken. Erg lief en erg bescheiden, want laten we wel wezen, ik heb hem nog veel meer te danken.

WINACTIE

Ik heb de Universiteitskliniek voor Paarden in Utrecht van dichtbij mee mogen maken (meer dan je misschien lief is) en was immens onder de indruk van hun vakkundigheid en betrokkenheid. Wil jij nou ook eens een kijkje in de keuken nemen op de Uithof? Op 7 en 8 oktober organiseren ze een symposium met het thema Paard en Tijd en ik mag daar twee kaartjes voor weggeven! Dat wil je niet missen. Hou de Facebook van de Hoefslag in de gaten voor de winactie en kijk op www.ukpsymposium2017.nl voor meer informatie. Wie weet zie ik je daar!

Sportjournaliste Koosje Mulders schrijft voor de Hoefslag en is daarnaast fanatiek dressuuramazone op Lichte Tour niveau. Voor onze website houdt ze een blog bij over alles wat ze meemaakt als ze op pad is om te schrijven en over haar paardenleven als ambitieuze amateur tussen de grote jongens.

Foto: Remco Veurink

Volg ons!

103,362FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer