Tags Posts tagged with "interview"

interview

Maikel van der Vleuten

Maikel van der Vleuten heeft woensdagmiddag 8 extra strafpunten in het jachtparcours aan zijn broek gekregen. De Nederlandse springruiter klokte met zijn paard Dana Blue 73,55 seconden op het eerste onderdeel van het EK in Rotterdam. Maar doordat er 2 balken uit de lepels gingen, kwam Van der Vleuten uit op 81,55 punten. Het slechtste resultaat van het Nederlandse team, en daardoor is hij het wegstreepresultaat. Van der Vleuten baalde zichtbaar voor de camera van Hoefslag.


Door: Robert Hüsken / Hoefslag.

Marc Houtzager

Na Doron Kuipers zette ook Marc Houtzager een foutloze rit neer op het jachtparcours van de Longines FEI Europese kampioenschappen in Rotterdam. De Nederlandse springruiter klokte met de ervaren Sterrehof’s Calimero 76,66 seconden. Een uitstekend resultaat op het eerste onderdeel van de individuele én landenwedstrijd in Rotterdam. Houtzager was dan ook erg tevreden, zei hij voor de camera van Hoefslag.

Door: Robert Hüsken / Hoefslag

Emmelie Scholtens

Emmelie Scholtens reed dinsdagmorgen met Desperado N.O.P. een persoonlijk record. De Nederlandse dressuuramazone scoorde in de Grand Prix op de Longines FEI Europese kampioenschappen in Rotterdam 76,087%. Daar was ze erg blij mee, vertelde Scholtens voor de camera van Hoefslag.

Bekijk hieronder het interview met Emmelie Scholtens:

Door: Robert Hüsken / Hoefslag

Hans Peter Minderhoud

Hans Peter Minderhoud zette maandagmiddag voor Nederland een prima score neer op de eerste dag van de Longines FEI Europese kampioenschappen in Rotterdam. De dressuurruiter scoorde met zijn paard Glock’s Dream Boy N.O.P. 75.295 procent in de Grand Prix.

Hoefslag sprak met Minderhoud, na afloop van zijn eerste proef op dit EK.

Door: Robert Hüsken / Hoefslag

Heike Holstein

Heike Holstein is back. De Ierse dressuuramazone reed de Olympische Spelen van 1996, 2000 en 2004. Maar na de Europese kampioenschappen in 2005 kwam Holstein niet meer op het internationale niveau uit. Ze had simpelweg de juiste paarden niet en beviel bovendien van 2 zoontjes. Vorig jaar maakte Holstein haar rentree en nu staat ze op de Longines FEI Europese kampioenschappen in Rotterdam.

Holstein reed in die 13 jaar afwezigheid alleen kleinere wedstrijden in haar eigen land. Ze was druk met moeder zijn en stak veel energie in het opleiden van haar eigen gefokte paard Sambuca. Nu is Sambuca inmiddels 10 jaar oud en staat Holstein op het EK in Rotterdam. Terug alsof ze nooit is weggeweest. Toch ging niet alles helemaal soepel.

Van haar fiets gevallen

Holstein viel deze maandag een uur voor haar Grand Prix van haar fiets. Dat zei de Ierse amazone na haar proef tegen Hoefslag. Het stuur landde in haar maag, maar veel last had Holstein er niet van tijdens haar Grand Prix. Holstein en Sambuca scoorden 69,472 procent. ‘Mijn remmen gingen kapot en ik landde met mijn stuur in mijn maag’, zei Holstein. Met wat pijnstillers ging het daarna goed. Bekijk hieronder het hele interview.


Door: Robert Hüsken / Hoefslag

Anne Meulendijks

Anne Meulendijks geldt als de ‘4de man’ in het EK-team van bondscoach Alex van Silfhout. Haar opdracht in de Grand Prix van de Longines FEI Europese kampioenschappen in Rotterdam was dan ook: alles of niets rijden. Samen met haar paard Avanti mocht de Brabantse dressuuramazone deze maandag rijden en zien waar het schip strandt. Het leidde tot 2 foutjes en een score van 71,801 procent.

Hoefslag sprak na afloop van haar eerst échte EK-proef met Anne Meulendijks.

Door: Robert Hüsken / Hoefslag

Bekijk hier de volledige score van de Grand Prix.

chio rotterdam
Hans Dieter Dreher - Embassy II CHIO Rotterdam 2018 © DigiShots

Twee ruiters die in het verleden zeer succesvol zijn geweest in Rotterdam, kijken met veel enthousiasme uit naar de Longines FEI Europese kampioenschappen in Rotterdam.

Hoe leven Anky van Grunsven en Piet Raijmakers senior toe naar het EK in eigen land?

Anky: “Wat vind jij ervan Piet, een EK in eigen land?”

Piet: “Ieder jaar is er wel een groot kampioenschap, maar als het in eigen land is, wordt het wel net iets
specialer.”

Anky: “Om te rijden maakte het voor mij nooit zoveel uit waar het was. Maar als het in eigen land is, is het wel spannender. Omdat iedereen dan komt kijken. Misschien heb je dan iets meer druk, dat weet ik niet. Aan de andere kant scheelt het ook weer wat reistijd, dus dat is dan wel weer een voordeel.”

“Toen ging ‘ie alleen verder. Dat was
natuurlijk niet de bedoeling.”

Piet: “Haha, dat klopt! Er komt ook van alles bij kijken. Veel meer pers ook. Als het kampioenschap in
een ander land is, is dat veel minder. Ik heb al heel wat wedstrijden in Rotterdam gereden en ze zijn
gelukkig allemaal goed afgelopen. Of ja, op eentje na dan. Dat was bij de alternatieve Olympiade.”

Anky: Wanneer was dat?

Piet: “Dat was in 1980. Toen was jij nog maar net geboren.”

Anky: “Dat zegt me inderdaad niet zoveel. Vertel!”

piet-raijmakers

Piet: “Toen viel ik van mijn paard. We kwamen uit de driesprong en toen ging ‘ie alleen verder. Dat was
natuurlijk niet de bedoeling van het spelletje. Maar verder heb ik aan Rotterdam veel goede herinneringen.”

Anky: “Ik heb nog nooit een EK in Rotterdam gereden. Ik heb er wel een keer een wereldrecord gereden. In 2006 ging ik voor het eerst over de 80% heen met Salinero.”

Piet: “Oh, dat heb ik dan weer nooit bereikt.”

Anky: “Dat is ook een beetje lastig met springen hè, 80% halen. Ik vond het altijd mooi rijden daar. Die bosbaan was heel sfeervol, al is die grote baan natuurlijk wel mooier. Maar het heeft niet het magische van dat kleine baantje.”

Piet: “Dat klopt, maar Rotterdam heeft nu sowieso het mooiste stadion van Nederland, absoluut.”

“De goede paarden bij de juiste ruiters. Dat hoef ik jou niet uit te leggen, maar dat is heel belangrijk.”

Anky: “Maar Piet, denk je dat de springruiters kans hebben?”

Piet: “Ik heb er eigenlijk best wel een goed gevoel over. Begin dit jaar dacht ik dat we combinaties zouden gaan missen, maar de goede ruiters zijn opgestaan en meerdere combinaties hebben gestreden om in het team te kunnen. Ik heb er zelfs een héél goed gevoel over!”

Anky: “Het zijn er denk ik meer dan verwacht, hè, die het momenteel goed doen?”

Piet: “Ja, een paar jonge paarden, wat jonge combinaties. En de goede paarden bij de juiste ruiters. Dat hoef ik jou niet uit te leggen, maar dat is heel belangrijk.”

Piet: “En wat denk je van de dressuurploeg?”

Anky: “Ik denk dat Duitsland en Groot-Brittannië wel erg sterk zijn. Zweden ook. Nederland moet écht gaan rijden. We hebben een paar paarden nodig die richting de 80% kunnen lopen in de Grand Prix. Als het allemaal op z’n plek valt, kunnen ze wel een medaille halen. Maar we moeten zeker niet denken
dat we die medaille zomaar in de pocket hebben.”

“Edward Gal zal met Glock’s Zonik de kar trekken, maar daarachter moet ook goed gescoord worden.”

Piet: “Dat is gek eigenlijk. Dat moet niet kunnen voor een land als Nederland.”

Anky: “Ja, je moet wel de goede paarden hebben. Natuurlijk hebben we wel goede. Edward Gal zal met Glock’s Zonik de kar trekken, maar daarachter moet ook goed gescoord worden.”

Piet: “Ze zullen er echt voor moeten gaan. En niet afwachten tot de anderen fouten maken.”

Anky: “Is het niet lastig om die springruiters die volop actief zijn in die lucratieve Global Champions Tour, gemotiveerd te krijgen voor zo’n EK?

Piet: “Dat lukt wel. Onze Nederlandse ruiters hebben gelukkig niet de mentaliteit dat ze alleen maar voor het geld gaan. Gelukkig maar, want dat is ook niet goed voor de sfeer. Nee, die mentaliteit kan ik bij geen enkele ruiter ontdekken. Ze willen allemaal graag het Europees kampioenschap rijden.”

“Ik kwam in de stal en de deur van Bonfires box stond wagenwijd open. Hij stond mij aan te kijken van: er klopt hier iets niet.”

Anky: “Ken je Rotterdam ook een beetje buiten het CHIO-terrein?”

Piet: “Zeker. Ik heb al het een en ander meegemaakt daar. We gingen bijvoorbeeld altijd eten bij restaurant De Pijp. Er zitten ook heel wat gezellige kroegen. Daar maakten we wel gebruik van. Is dat iets van het springen of doen de dressuurruiters dat ook?”

Anky: “Echt wel. Ik kan me herinneren dat het op het concours ooit tot behoorlijk laat gezellig was. Ik dacht, anky van grunsvenik loop nog even langs de paarden voordat ik naar het hotel ga. Toen ik in de stal kwam, stond de deur van Bonfires box wagenwijd open. Hij stond mij aan te kijken van: er klopt hier iets niet, iemand moet die deur nog even dicht doen. De groom had het denk ik ook erg gezellig gehad. Gelukkig is Bonfire niet weggelopen.”

Piet: “Mooie verhalen zijn dat. Ik kwam een keer ‘s avonds bij het concours en er stond een autootje van de bloemist in de ring. Maar wij hadden geen shuttle meer om naar het hotel te gaan. Dus ik zei tegen Jos Lansink: ‘Hoe graag wil jij terug naar het hotel?’ Graag dus. Nou, dus wij in die auto. Staan we bij een stoplicht, staat er ineens politie bij ons. De auto stond opgegeven als gestolen. De organisatie van het evenement wilde me ook naar huis sturen, maar gelukkig kende ik wat mensen en kwamen we ermee weg. Er was niets aan de hand.”

Anky: “Haha! Ik denk dat jij wel meer sterke verhalen kunt vertellen dan ik. Bij mij is er wel ooit van alles gestolen in Rotterdam. Al mijn fietsen en slipjassen zijn eens weggehaald.”

Piet: “Dat meen je niet! In Rotterdam?”

“Ook al mijn onderscheidingen van de KNHS die op mijn jas zaten, waren weg.”

Anky: “Ja. Ook al mijn onderscheidingen van de KNHS die op mijn jas zaten, waren weg. Op de een of andere bijzondere manier heeft de politie in Rotterdam wel de fietsen gevonden, maar die slipjassen heb ik nooit meer teruggekregen.”

Piet: “Zoiets heb ik gelukkig nog nooit meegemaakt.”

Anky: “En ik ben nog een keer met zo’n klein motortje over de kop geslagen toen ik van stal kwam en iets te hard door de bocht vloog. Dat was geen succes. Wat denk jij, zouden andere ruiters ook dit soort dingen meemaken?”

Piet: “Dat doen ze wel, maar dat vertellen ze gewoon niet.”

Tekst: Robert Hüsken

Foto’s: Digishots

Error, group does not exist! Check your syntax! (ID: 120)

0 2729
Emmelie Scholtens
Emmelie Scholtens - Desperado CHIO Twente 2019 © DigiShots

Alex van Silfhout selecteerde Emmelie Scholtens voor het Nederlands Dressuurteam voor de Longines FEI Europese Kampioenschappen komende augustus. De 33-jarige amazone beschikt over twee tophengsten Apache (v. UB 40) en Desperado (v. Vivaldi) en er bestond twijfel over welk paard Scholtens uiteindelijk mee zou nemen naar Rotterdam. In overleg met van Silfhout is de keuze gevallen op Scholtens 11-jarige KWPN’er, Desperado.

Scholtens licht de beslissing toe: “Er is natuurlijk heel kritisch gekeken. Zeker in de aanloop naar het EK, maar het is zo dat Desperado een mooie, stijgende lijn laat zien en ik vertrouw erop dat we dit ook kunnen laten zien tijdens de Europese Kampioenschappen.”

Persoonlijk record

In Compiègne afgelopen mei, behaalde het duo tijdens de Grand Prix Freestyle van de CDIO5* een prachtige score van 81,585%. En ook voor het CDI in Geesteren viel de keuze van Scholtens op zwarte, 11-jarige hengst. De combinatie behaalde tijdens de Special een tweede plaats en tijdens de Grand Prix behaalde de amazone een persoonlijk record wat ze met haar topper Apache nog niet eerder heeft behaald. TeamNL ging met de Nations Cup naar huis. “Natuurlijk hebben de resultaten in Geesteren meegespeeld in de uiteindelijke keuze om Desperado mee te nemen naar Rotterdam,” zegt Scholtens. “Hij heeft toen ook heel goed laten zien wat hij kan. Desperado is echt een paard om in de gaten te houden.”

Reserve

De beslissing van Scholtens is dan ook volledig gesteund door bondscoach van Silfhout. Apache staat klaar als reserve voor wanneer dit nodig zou zijn. “We hebben er vertrouwen in en kijken er naar uit. Het blijft verder wel spannend, want het zijn tenslotte kampioenschappen.”

Thuiswedstrijd

Dat het EK plaatsvindt in Rotterdam zorgt ervoor dat de amazone er nog meer naar uitkijkt dan normaal. “Ik heb met Apache meegereden in Tryon en dat was al een geweldige ervaring, maar een dergelijke wedstrijd in eigen land heeft wel wat extra’s. Er kunnen sowieso al meer mensen komen kijken en ik hoop gewoon op een geweldige sfeer.”

TeamNL

Het Nederlandse team bestaat, naast Scholtens, uit Edward Gal, Hans Peter Minderhoud en Anne Meulendijks. “Ik ben sowieso heel erg blij Edward Gal en Hans Peter Minderhoud in het team. Dit zijn twee ruiters met onwijs veel ervaring en waar ik heel veel van kan leren.” Op de vraag of Scholtens haar plek heeft wel gevonden in TeamNL antwoordt ze volmondig “Ja!” Grappend voegt de amazone eraan toe: “Al weet ik niet of de anderen er ook zo over denken. We hebben het in ieder geval heel gezellig en de sfeer is goed. Iets wat voor het algehele teamgevoel sowieso heel belangrijk is.”

 

Tekst: Denise Meijer

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan

Foto: Digishots

 

esra de ruiter
Esra de Ruiter met haar paard Halloween

Amazone Esra de Ruiter was nog maar 22 jaar oud toen ze van haar paard viel. Een ongeluk waaraan hersenschade en een oogzenuwverlamming heeft overgehouden. Een meisje dat volop in het leven stond, gek was op leren en de paardensport, moest plotseling leren leven met de handicaps als gevolg van het ongeluk.

“Ik had net mijn eigen paard met pensioen gedaan. We hadden wel wat paarden in training, maar niets voor onszelf. We hadden zeg maar ook geen vetpot om een ‘super de luxe’ paard te kopen. Vandaar dat we een paard kochten dat eigenlijk een soort van project was. Een vierjarige ruin die veel potentie had, maar niet de afstamming die je normaal graag zou willen. Een heel fijn paard om mee te werken en super braaf. Het paard waar ik dan ook het ongeluk mee heb gehad.”

Het ongeluk

Op die bewuste dag in september zorgde de Ruiter samen met haar vriend voor de paarden binnen het paardenbedrijf. Alle paarden waren al in de stapmolen geweest en het enige wat De Ruiter nog hoefde te doen was op Halloween rijden. Tijdens een beginnerssprongetje ging het mis. Zo vertelt ze in een filmpje voor het YouTube-kanaal, PaardenpraatTV. Halloween vergat zijn benen op te tillen en viel met de amazone op zijn rug door de hindernis. Hierbij komt het hoofd van de amazone terecht op de grond terecht, onder de schouder van haar paard. Er wordt 112 gebeld, een traumahelikopter wordt opgeroepen en De Ruiter wordt afgevoerd naar het ziekenhuis waar ze uiteindelijk twee weken moet blijven. Daar wordt duidelijk dat de amazone hersenschade en een oogzenuwverlamming heeft opgelopen.

Revalidatie

“Na deze ziekenhuisperiode moest ik voor acht maanden naar een revalidatiecentrum. Hier kreeg ik fysiotherapie, ergotherapie, logopedie, zwemtraining, coördinatietraining, eigenlijk alles. Halverwege deze periode ben ik door een kijker van mijn YouTube-kanalen gewezen op een afdeling binnen het GZA-ziekenhuis in Antwerpen. Deze afdeling is gespecialiseerd in hersenen, dus ook hersenschade, hersenbloedingen enzovoort. Hier ga ik nog altijd eens in de drie weken naartoe.”

Achter de geraniums

Na de revalidatieperiode blijkt De Ruiter nog altijd veel klachten te hebben. Veel hiervan zijn onomkeerbaar. “Ik heb het idee dat ik toen niet zo heel goed ben geholpen. Dit bedoel ik in de zin van; Het was nooit zo duidelijk wat er moest gebeuren en wat het verdere uitzicht zou zijn. Ik kreeg heel erg mee van: ‘Mevrouw u heeft dit en u moet er mee leren leven,’ maar hoe dit in de praktijk moest gebeuren mistte ik een beetje. Ik zat dan ook in een behandelgroep met voornamelijk mensen van 60 jaar of ouder. Gepensioneerden, dus en ik moest als 22-jarige nog beginnen. Hoe moest ik in vredesnaam een studie afmaken, een baan zoeken en ooit weer autorijden of paardrijden? In het revalidatiecentrum wisten ze namelijk wel hoe een paard eruitzag, maar erop zitten? Dat doe je niet, want dat is eng,” zegt De Ruiter lachend.
“Maar zomaar achter de geraniums zitten en zeggen van ‘ik doe niets meer,’ dat is niet mijn stijl. Dus ik ben op zoek gegaan naar verschillende methoden om zo goed mogelijk te verbeteren.”

De Ruiter ging aan de slag met haar eigen fysiotherapeut en startte met Fletchertherapie. “Ik heb alles geprobeerd en heel veel dingen aangepast. Sommige dingen kan ik gewoon niet meer en daar ga ik ook niet tegen vechten, maar ik ben ver gekomen en ik kan nog verder.”

Passie voor paarden

Niet alleen haar doorzettingsvermogen heeft een grote rol gespeeld in het herstel van De Ruiter. Ook paarden hebben een groot aandeel gehad in waar de amazone vandaag de dag staat en wat ze heeft mogen bereiken.

“Altijd als je op de eerste hulp komt en er iets met een paard gebeurd is dan zijn mensen huiverig, want ‘paarden zijn gevaarlijk’, maar wij zijn opgegroeid tussen de paarden. Mijn ouders hebben elkaar leren kennen op de manege, ze hebben altijd gereden wij dus ook. Het is altijd een soort van levensstijl geweest, dus het is voor mij nooit de vraag geweest óf ik ooit weer op een paard zou zitten, maar wanneer. Naast het feit dat het mijn passie en mijn drive is. Is het zo dat een mens heel hard werkt voor de dingen die hij heel graag wil. Daarnaast is paardrijden ook nog eens een ondersteuning voor mijn fysiotherapie, omdat je op een paard je lijf heel bewust moet aansturen. Oefeningen die je op de grond doet met fysiotherapie, kan je ook weer toepassen op een paard en een paard geeft dan ook direct de feedback aan jou of dat je het goed doet. Dat heeft al zoveel voor mijn coördinatie gedaan en ook heel veel voor mijn balans. Hetgeen waar ik nog steeds heel veel problemen mee heb, maar het helpt me om veel meer te doen als wanneer ik niet zou paardrijden.”

Halloween

Momenteel rijdt De Ruiter para-dressuur op het paard waar ze nota bene het ongeluk mee heeft gehad. “Halloween was net vier toen hij kwam, dus hij is eigenlijk een beetje opgeleid met het feit dat er ook iemand op zit die beperkt is. Hij weet, als ik moe ben na een wedstrijd, dat hij achter iemand aan moet lopen en zal altijd blijven staan als ik val, Hij is echt een onwijs fijn para-paard gebleken.”

Crowdfunding

Ondanks dat de para-amazone niets anders doet dan haar schouders eronder zetten, ondervindt De Ruiter problemen ten gevolge van het ongeluk. Door een vervangende huisarts werd ze echter geattendeerd op een kliniek in Amerika. Na een uitgebreid traject op afstand is er een plek geregeld voor de behandeling die haar kan helpen met haar concentratie, tempo, geheugen en vooral: de hoofdpijn. Iets waar ze nog altijd dagelijks last van heeft. Er is echter een probleem en dat zijn de kosten van deze therapie.

“Het gaat niet om honderdduizenden euro’s, maar het is voor ons veel geld. Zeker, omdat ik meer zorg en hulpmiddelen nodig heb die ook niet volledig worden vergoed door de zorgverzekering.”

Het idee van crowdfunding stond De Ruiter in de eerste instantie tegen, maar op aandringen van haar omgeving is ze overstag gegaan en een inzamelingsactie begonnen om de therapie te kunnen bekostigen. Iedereen die iets wil bijdragen, hoe klein het bedrag ook is, wil De Ruiter dan ook het volgende zeggen. “Mijn dank is groots, oneindig en onmeetbaar. Deze therapie kan mijn leven veranderen.”

 

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan/ Tekst: Denise Meijer

Foto: Digishots

Volg ons!

102,859FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer