Tags Posts tagged with "instructie"

instructie

Hoefslag@Home

Wil je graag een video insturen naar de Hoefslag@Home-longeerchallenge, maar weet niet precies waar je op moet letten? Instructrice Martsje Bergsma heeft enkele tips die je kan toepassen tijdens het filmen!

“Het is belangrijk om zowel linksom als rechtsom te longeren. Stap en draf zijn de gangen die ik sowieso graag wil zien, galop hoeft alleen als het functioneel is. Als je paard heel gestrest is en het niks toevoegt aan de video, mag je het ook achterwege laten”, legt Martsje uit.

Laat zien wat je wil laten zien

“Qua optoming mag je een hoofdstel, halster of eventueel een kaptoom gebruiken. Daarnaast mag je een longeersingel of eventueel een zadel gebruiken. Zolang je maar kan laten zien wat je graag wil laten zien”, vult ze aan. Wil je meer tips van Martsje? Bekijk dan onderstaande video!

Wil jij graag je longeertraining laten beoordelen door een instructeur die bij jou én je paard past? Stuur dan nu je video in via de website van WeAllRide! Wil je graag een video insturen maar weet je niet precies welk jurylid je wilt kiezen? Bekijk dan hier rustig alle video’s terug, waarin de experts zich voorstellen en uitleggen wie er bij hen terecht kunnen.

Klik hier voor alle informatie over de challenge zelf.

Bron: Hoefslag

Hoefslag@Home

De Hoefslag@Home-longeerchallenge is ondertussen van start en de eerste video’s zijn al ingestuurd. Monya Spijkhoven, één van onze instructrices, geeft je nog een aantal tips die je kan toepassen tijdens het filmen van je video.

“Tijdens het beoordelen is het voor mij van belang dat ik het paard én zijn longeur goed kan zien”, geeft ze aan. “Je mag zelf kiezen of er iemand met je meeloopt of dat je een statief gebruikt bij het filmen”. Als je een vide instuurt naar Monya mag je zelf weten welke optoming je gebruikt. “Mocht je met dubbele lijnen werken, zorg dan dat je de longeerlijnen bevestigt aan het bit. Een lijn bevestigt aan de neus kan nog wel eens gaan schuiven”.

Spiegel

Monya geeft aan dat iedereen bij haar terecht kan, mits je jezelf echt een spiegel voor wil houden. “Ik kijk heel goed naar de connectie tussen jou en je paard”. Bekijk onderstaande video voor meer longeer-tips van Monya.

Wil jij graag je longeertraining laten beoordelen door een instructeur die bij jou én je paard past? Stuur dan nu je video in via de website van WeAllRide! Wil je graag een video insturen maar weet je niet precies welk jurylid je wilt kiezen? Bekijk dan hier rustig alle video’s terug, waarin de experts zich voorstellen en uitleggen wie er bij hen terecht kunnen.

Klik hier voor alle informatie over de challenge zelf.

Bron: Hoefslag

Hoefslag@Home longeerchallenge

Vanaf vandaag, zaterdag 15 augustus, kan je je inschrijven voor de Hoefslag@Home-longeerchallenge. Wil jij graag je longeertraining laten beoordelen door een instructeur die bij jou én je paard past? Stuur dan nu je video in via de website van WeAllRide!

Bij Hoefslag@Home film je je trainingen gewoon bij je thuis. Je krijgt binnen drie dagen uitgebreide feedback én je maakt kans op een privéles van het door jou gekozen jurylid.

Hoe werkt het?

Maak een video van maximaal zes minuten lang waarbij het paard én de longeur volledig in beeld zijn. Dit kan je doen met een filmcamera, maar telefoonkwaliteit voldoet in dit geval ook prima aan de eisen. Voor maar €12,50 kan je de video insturen via de website van WeAllRide. Daarbij kan je kiezen voor één van de juryleden die je video binnen drie dagen zal voorzien van uitgebreide feedback. De video’s kunnen ingestuurd worden van 15 augustus tot en met 25 september.

Zelf kiezen

Ons team bestaat uit Monya Spijkhoven, Martsje Bergsma en Bastiaan de Recht. Zij richten zich op verschillende onderdelen. Zo gaat Monya dieper in op lichaamshouding, kijkt Martsje naar de connectie tussen paard en longeur en houdt Bastiaan zich bezig met dresseren en gymnastiseren. Wil je graag een video insturen maar weet je niet precies welk jurylid je wilt kiezen? Bekijk dan hier rustig alle video’s terug, waarin de experts zich voorstellen en uitleggen wie er bij hen terecht kunnen.

Wil je meer weten over de challenge en de voorwaarden? Klik dan hier. Aanmelden en video’s insturen kan via de website van WeAllRide.

Bron: Hoefslag

0 1418

Sinds 2018 heeft Jasmijn de Bruijn haar eigen bedrijf in training, instructie en bitfitting. Maar daarnaast schrijft zij aansprekende en zeer herkenbare blogs met een hele verfrissende kijk op de paardenwereld en de maatschappij in het algemeen.

“Jarenlang heb ik in de zorgsector gewerkt al project- en programmamanager. Daarnaast reed ik altijd al paarden van mijzelf en van anderen, waarmee ik met twee paarden in de Subtop heb gereden. maar eind 2018 kreeg ik een burn-out. Dat heeft me aan het denken gezet en ik bedacht me waar ik het meest blij van wordt is, lesgeven. Dat ben ik intensiever gaan doen en daarnaast heb ik de opleiding tot professioneel bitfitconsultant gevolgd bij het ICPBC/Natascha van Eijk.”

Aanvulling

“De aanleuning vind ik een heel interessant fenomeen, alles komt er in samen; rijtechniek, harnachement, hoe het paard gemanaged is en hoe de interactie tussen paard en ruiter is. In de meeste gevallen is een ander bit/optoming -bitloos kan ook een uitkomst zijn- nooit de oplossing op zichzelf, maar kan het wel een schakel zijn naar een betere communicatie tussen paard en ruiter. Juist doordat je alle facetten meeneemt in een bitfitting, kun je gerichter advies geven. Het is dan een mooie aanvulling als je als bitfitter ook instructie kunt geven.”

Vertaling naar de paardensport

“Als projectmanager had ik in de zorgsector veel te maken had met strategische en maatschappelijke vraagstukken. Dat vond ik altijd een heel boeiend aspect van mijn functie en ook al ben ik met dat werk gestopt, de vraagstukken en de thema’s hebben nog altijd mijn interesse. Ik vind het ook heel interessant om maatschappelijke vraagstukken te vertalen naar wat dit betekend voor de paardensport. Om die reden ben ik The Conscious Equestrian begonnen. Eerder schreef ik wel eens wat content voor hippische ondernemers, maar via The Conscious Equestrian doe ik dat nu onder mijn eigen naam.”

Eilandje

“In mijn blogs wil ik mensen laten nadenken over situaties waar ze in de paardenwereld dagelijks mee te maken hebben.  Het schrijven is voor mij ook wel een uitlaatklep.  Als je nu naar de paardenwereld kijkt is het best een gesloten, niet transparante sector, waarbij veel mensen nog op hun eilandje zitten. Terwijl er vanuit de maatschappij steeds kritischer naar de paardenwereld wordt gekeken. We moeten niet op ons eigen eilandje blijven zitten, maar nadenken hoe we op deze kritiek reageren. Het is belangrijk daarbij dat de sector het eens van een afstandje gaat bekijken en niet krampachtig vast blijft houden aan iets wat we al jaren zo doen.”

In twijfel trekken

“En zoals een eerdere slogan al luidde begint een betere wereld ook nu weer bij jezelf. We zijn ons vaak niet bewust van onze opvattingen en overtuigingen en heel snel geneigd direct te oordelen. Maar je wordt pas wijzer in dialoog met de ander. Dus als je je eigen opvattingen en je horsemanship wil aanscherpen en uitdagen is het belangrijk dat je een nieuwsgierige houding aanneemt. Stel vragen en durf je eigen opvattingen eens in twijfel te trekken en laat je eigen visie eens los. Probeer eens het perspectief van de ander te ontdekken. Ga eens uit van het positieve. Ga eerst eens op zoek naar wat je gemeenschappelijk hebt, in plaats van te zoeken naar de verschillen en die uit te vergroten.”

Voorbeelden en tips

“Ik zal een voorbeeld noemen: je ziet een paard dat achter de loodlijn loopt. Dat heb je dan geobserveerd. Vaak hebben mensen daar meteen een oordeel over. Maar hoe interpreteer je dat? Je kunt ook verder kijken en je kunt zelf ook afvragen: Is dit altijd zo of is het een momentopname? Is het de situatie die er nu voor zorgt dat het paard achter de loodlijn loopt? En vraag hoe de ruiter het zelf ziet? ga de dialoog aan. Misschien was het eerst veel erger en is de ruiter er al hard bezig dit op te lossen. Een ander mooi voorbeeld is dat we alles willen weten over het gedrag en de belevingswereld van een paard, maar kijk eerst eens in de spiegel en naar je eigen gedrag en belevingswereld.”

Total-breakdown

“Ik denk namelijk dat we als mensen in deze huidige snelle prestatiemaatschappij snel het contact met onszelf kwijtraken en dat we daar vaak niet van bewust zijn. Voor mijzelf was er ook een ‘total-breakdown’ voor nodig voordat ik besefte hoe lang ik signalen van mijn eigen lijf niet opgemerkt had.  Als je meer bewust bent van je eigen belevingswereld en meer in contact bent met jezelf, dan kun je ook beter contact maken met je paard en sta je meer open voor zijn signalen. Dan kun je hem on een betere en bewustere manier de leiding, verzorging of liefde geven die hij op dat moment nodig heeft. ”

Dialoog

“De meeste (online) discussies lijken in de verste verte niet op een dialoog. Het is alleen maar aanval en verdediging, niet productief en ook niet verhelderend. Het is schadelijk. Zowel op persoonlijk niveau als voor de sport. Het draagt nergens aan bij. Juist een echte dialoog leidt tot nieuwe ideeën, samen puzzelen en onderzoeken hoe we het nog beter kunnen doen voor onze paarden is interessant en leuk en nog belangrijker; het verbindt.”

Geen bewondering zonder publiek

“Ik geloof dat als de paardenmensen, maar ook de mensen in het algemeen, op deze manier eens kritisch naar zichzelf kijken de veranderingen positief zullen zijn. Hierdoor zal de paardensport in een positiever daglicht komen te staan, omdat je elkaar binnen de paardensport niet meteen afvalt. En als we dat samen uitdragen staan we sterk. Anderen overtuigen is lastig, maar je kunt met je eigen gedrag laten zien hoe belangrijk het partnerschap met een paard is. Doen we dat met elkaar dan komen we een heel eind. We zijn niet allemaal maar individuele paardenmensen die van hun paarden houden. Je bent onderdeel van een groter geheel. Bedenk bijvoorbeeld goed dat er geen sport is zonder vrijwilligers, maar ook geen bewondering zonder publiek…”

Paarden-welvaartsziekten

“Ik denk niet dat alles nu heel slecht gaat, maar dat we op een punt zijn belandt dat we niet zo goed meer weten hoe het beter kan. Vroeger gingen de paarden net als mensen dood aan oorlog, honger en infectieziekten. Nu is er heel veel kennis over het goed managen van paarden en kunnen we paarden medisch gezien heel goed behandelen, maar hebben paarden dezelfde welvaartsziekten als mensen. Ze kampen bijvoorbeeld ook met obesitas, insulineresistentie (diabetes) en stress. We kunnen het welzijn van paarden niet los zien van ons eigen welzijn. Hoe wij het partnerschap met ons paard zien is een reflectie van hoe wij onszelf zien. Wij als mensen zitten nu ook in een overgangsfase naar een nieuw tijdperk. Daarom gaan we anders naar zaken kijken en dus wordt het ook tijd om anders naar het partnerschap met ons paard te kijken.”

Goed hoeft niet altijd nog beter

“We zitten nu nog in het digitale/prestatie tijdperk, en het paard is toch een soort statussymbool geworden die moet voorzien in onze behoefte aan status en erkenning. Maar ons denken en onze hele economie is gericht op constante groei en wellicht komt nu meer het besef dat groei niet tot in het oneindige door kan gaan. Daarom zijn het klimaat en het milieu nu ook zulke actuele thema’s. Als we dat vertalen naar de paarden, dan kun je je afvragen of we paarden kunnen fokken die nog sneller, hoger of spectaculairder kunnen, om steeds maar in onze behoefte aan waardering en erkenning te kunnen voorzien. Wanneer is die behoefte vervuld en kunnen we zeggen? Het is goed zo? Zie ook bovenstaande pyramide van Maslow vertaalt naar de paardenwereld.”

Onrealistische ideaalbeelden

“Deze prestatiemaatschappij wordt gevoed door social media, waarop veelal de ideaalbeelden worden getoond. Alles moet en kan nóg beter en dit gaat ten koste van hoe je naar je paard kijkt. Je ziet het meer als een manier om te laten zien hoe goed je bent en zien veel dingen die de paarden voor ons doen als vanzelfsprekend. Nu meten we succes vooral af aan de hand van prijzen, winstpunten, geld en niveau’s, geheel in lijn met de harde prestatiemaatschappij. Maar wat als we anders naar succes kijken? De definitie van succes zou zoveel breder kunnen zijn waardoor er veel meer recht wordt gedaan aan het partnerschap met ons paard. Succes wordt nu vooral gekoppeld aan sportieve prestaties, maar worden de grootste overwinningen niet buiten de wedstrijdring gehaald?”

Beste versie van jezelf

“Ogenschijnlijk kleine stappen in de training die feitelijk mijlpalen zijn voor jou en je paard of je paard na een vervelende periode van blessures of ziekte weer helemaal gezond en happy krijgen. En wat te denken van de overwinningen op onszelf? Door het omgaan met paarden leren we over leiderschap, verantwoordelijkheid, communicatie en partnership. Paarden kunnen ons helpen de beste versie van onszelf te worden, om dat topje van die piramide te bereiken. Ongeacht wat voor stroming, niveau of discipline we beoefenen met onze paarden. Ongeacht of we dat in competitieverband doen of niet. De definitie van succes zou zoveel breder kunnen zijn dan alleen winstpunten en prijzen, en door daarvoor meer oog te hebben worden we als ruiters ook meer bewust. Door anders te kijken naar succesvol zijn kan er misschien een nog betere balans ontstaan tussen onze menselijke behoeften en de behoeften van onze paarden. Die zijn namelijk van invloed op elkaar en dat is precies waar de laatste stap van de piramide over gaat; het bewustzijn dat alles met alles samenhangt en we allemaal onderdeel zijn van een groter geheel. Wil je mijn blogs lezen? Neem dan eens een kijkje op: www.theconsciousequestrian.nl.” (CdB)

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

0 1020
Saskia Rutte met Lucky Luke.

Saskia Rutte werkt via haar bedrijf Saskia Rutte Dressuurtrainingen als paardentrainer, zowel onder het zadel als aan de hand, en instructrice. Hierbij wil ze het paarden zo comfortabel mogelijk maken. “Ik probeer in mijn lessen niet alleen uit te leggen hoe je iets doet, maar ook waarom je iets doet”, vertelt ze.

Steeds uitgebreid

Al toen ze 12 jaar was gaf Rutte les aan andere ruiters. Hiervoor gebruikte ze haar eigen shetlander, die op de pensionstal van haar ouders stond. “Ik heb op mijn shetlander heel veel kindertjes leren rijden”, vertelt ze vrolijk. “Toen ik 16 was kocht ik mijn eerste eigen paard. Toen het wat beter ging met wedstrijden rijden, kreeg ik ook steeds meer klanten. Mensen zien je rijden op wedstrijden en op stal. Dan zien ze dat het goed gaat en vragen ze je eens om ze te helpen. Toen ik 19 was kreeg ik mijn eerste klant buiten de deur en vanaf daar is het eigenlijk steeds verder uitgebreid.”

Klassiek én modern

“Het grootste gedeelte van mijn werk is sleutelen aan de basis”, stelt de amazone. “Ik kijk naar het paard en wat hij nodig heeft. Het grootste gedeelte werk ik via het Skala der Ausbildung. Toch heb ik ook wel weer trainingen bij Academy Bartels gevolgd en ging ik laatst naar een masterclass bij Anky van Grunsven. Zo probeer ik de klassieke rijkunst te combineren met moderne inzichten, al neig ik nog steeds wel meer naar de klassieke kant. Er zijn meer overeenkomsten tussen de trainingsmanieren dan verschillen. Er zijn alleen vaak wel verschillen in timing. Waar het in de moderne dressuur normaal is om handhulpen zonder been en beenhulpen zonder hand te geven, komt dat in de klassieke dressuur pas bij de verfijning”, legt ze uit.

Zelf voelen

De amazone is altijd bezig met bijleren. Is ze niet bij een workshop of masterclass, dan verdiept ze zich wel in een boek. “Ik probeer mijzelf goed up to date te houden. Ook in de lessen probeer ik altijd weer met een frisse blik te kijken. Daarbij probeer ik niet alleen uit te leggen hoe je iets moet doen, maar ook waarom je het doet. Wat gebeurt er in het lijf van je paard? Hoe leert een paard? En als iets niet lukt, waarom lukt het dan niet? Wat ik probeer is om de ruiters dat zelf te laten voelen. Voelen ze het nog niet, dan geef ik ze oefeningen waardoor ze het wel leren voelen. Daarbij proberen we dus het probleem bij de bron aan te pakken.”

In verbinding

“Wat ik leuk vindt aan lesgeven is om te zien dat paarden echt opknappen”, vervolgt Rutte. “Het wordt voor een paard steeds comfortabeler naarmate de ruiter beter leert rijden. Het is gaaf om te merken dat mensen hun paard steeds beter gaan leren begrijpen. Zowel lichamelijk als mentaal moet een paard zich lekker voelen, al staan die twee natuurlijk met elkaar in verbinding. Ik moet sommige lesklanten soms ook leren dat hun paard geen robot is. Dat ze echt moeten luisteren naar wat hun paard te vertellen heeft. Mensen geven vaak de schuld aan het paard, terwijl het tekortkomingen van de ruiter zijn. Pas als je je openstelt en weet waar je eigen knelpunten zitten, dán kan je eraan werken.”

Meest passende training

Daarbij moeten ruiters volgens de amazone ook echt leren om consequent te zijn. “Niet streng, maar duidelijk en consequent. Heel veel dingen zijn verwarrend voor paarden als we niet consequent zijn. Dat merk ik ook bij het trainen van mijn eigen paarden en trainingspaarden. Bij het trainen vindt ik het leuk om een paard echt te leren kennen. In hun lichaam en in hun karakter. Ik vind het belangrijk om een zo goed mogelijk passende training te vinden voor ieder paard. Momenteel heb ik één eigen paard en rijd ik nog twee vaste trainingspaarden. Mijn eigen paard Lucky Luke is nog jong en hij krijgt nu alle tijd. Wel zou ik het heel erg leuk vinden om met hem in de wedstrijdsport te starten.”

Zware tijd

Voordat Lucky Luke bij de amazone op stal kwam had ze een heftige tijd achter de rug. Ze wist een tijdje niet zo goed of ze wel verder wilde in de sport. Toen ze besloot door te gaan, overleden twee van haar sportpaarden kort achter elkaar. “Ik heb zoveel tegenslagen gehad dat ik de moed wel een beetje begon te verliezen”, vertelt ze openhartig. “Maar een leven zonder paarden kon ik me echt niet voorstellen. Daarom ben ik vorig jaar opnieuw begonnen met Lucky Luke als driejarige. Eén ding dat ik in die zware tijd in ieder geval heb geleerd, is om iedere dag van mijn paard te genieten. Omdat ik al mijn hele leven paarden had was het heel normaal geworden, maar de afgelopen jaren ben ik me er wel van bewust geworden dat ik heel erg veel geluk heb”, geeft Rutte toe.

Groeien

“Toen ik jonger was, was het rijden van wedstrijden en daarin hoog eindigen altijd het einddoel. Nu merk ik dat ik de weg ernaartoe veel leuker vindt. Het paard beter leren kennen, hem beter maken en zien ontwikkelen. Dat je naar elkaar toe mag groeien. Hoge punten en goede klasseringen zijn daar een logisch gevolg van, niet andersom. Ik houd heel erg van wedstrijden, maar niet koste wat het kost. Het paard moet eer klaar voor zijn en zich goed voelen. Lucky Luke wil ik komend jaar langzaamaan in de sport gaan introduceren. We gaan lekker meters maken in de basisklassen, hopelijk wat kampioenschappen rijden en gewoon onze tijd nemen.”

Duurzame missie

Toch heeft de amazone echt wel doelen gesteld voor haar en haar vosruin: “Ik hoop dat we wanneer hij de basisklassen goed heeft doorlopen richting de hogere klassen gaan. Met mijn vorige paard was ik net klaar voor de Lichte Tour toen hij moest worden ingeslapen. Met Lucky Luke zou ik nu graag de Lichte Tour ingaan. Maar dat duurt echt nog wel even, hoor!”, lacht ze. Ook heeft ze doelen opgesteld voor haar eigen bedrijf. “Mijn vader gaat binnenkort met pensioen. Het is de bedoeling dat ik mijn dressuurtrainingen binnen het bedrijf van mijn ouders ga onderbrengen.”

“Zo ontstaat er een trainingscentrum”, vervolgt ze. “Waar de focus ligt op het goed opleiden van een paard. Maar de focus ligt ook op de omstangidheden er omheen: goed voer, genoeg naar buiten en de achterliggende theorie. Waar ik me eigenlijk hard voor wil maken, is om een brug te slaan tussen duurzaam trainen en de sport. Dat is mijn missie”, besluit ze.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit

Martsje Bergsma Hoefslag@Home

Martsje Bergsma jureert ook voor de nieuwe Hoefslag@Homelongeerchallenge. In onderstaande video zal ze zichzelf en haar bedrijf Hippiek voorstellen.

Martsje is al 25 jaar lang actief als instructrice en heeft ORUN Fase 1,2 en 3 (huidig Niv. 2, 3 en 4) succesvol afgerond. Ze heeft wedstrijdervaring tot en met de Grand Prix en geeft lessen op B tot en met ZZ-licht niveau. Naast het geven van dressuurlessen richt Martsje zich ook op het geven van cursussen vanaf de grond. Hier vallen sportmassage, trainingsfysiologie en natuurlijk longeren onder. Dat laatste is iets wat ze zelf ook heel graag toepast in het dagelijkse trainingsschema van haar paard.

Iedereen welkom

Martsje is bevoegd Lammert Haanstra methode-instructrice, maar staat ook open voor het beoordelen van andere methodes. “Iedereen is welkom bij mij”, vertelt ze. “Ik hoop heel veel diversiteit te zien aan paarden. Zowel ras als kwaliteit en leeftijd. Voor mij heeft elk paard een persoonlijkheid en ik vind het mooi om te zien hoe de persoonlijkheid tussen het paard en zijn longeur tot uiting komt”.

Harmonie is belangrijk

“Ik verwacht van de deelnemers dat het paard op een ontspannen manier voorgesteld wordt. Voor mij is het stukje harmonie heel erg belangrijk. Probeer daarnaast de hulpen zo klein mogelijk te geven. Let op de longe, je eigen houding en de positie ten opzichte van je paard. De meeste paarden weten al vooraf aan de hulp wat er gaat komen, je kan daar een beetje op inspelen zodat de hulpen zo klein mogelijk worden”.

Wil je graag je video’s laten beoordelen door Martsje? Stuur die dan vanaf 15 augustus in op de website van WeAllRide. Binnen drie dagen ben je voorzien van feedback en tips waar je gegarandeerd mee verder kan trainen.

Bron: Hoefslag

0 2187
Kim Telgen met Ice. Foto: Lieke Telgen.

De Apeldoornse Kim Telgen is een ware duizendpoot binnen de paardensport. Ze geeft les, jureert, is cranio sacraal therapeut én brengt haar paard Ice (v. Wilson) uit in het Z2. “Het was een hele rit voor we hier kwamen maar inmiddels gaat hij nooit meer weg. We puzzelen lekker verder, hopelijk richting de subtop”, zegt ze.

Druk en leuk

“Mijn lesklanten variëren van de B tot de Lichte Tour”, begint ze te vertellen over haar werkzaamheden. “Ook geef ik les op wat rijverenigingen. Drie halve dagen werk ik op een stal in Kootwijk. Daar voer ik stalwerkzaamheden uit en ben ik stalruiter. Daarnaast ben ik jurylid tot en met het ZZ-licht. Ik zit dus regelmatig te jureren. Ook ben ik cranio sacraal therapeut voor paarden. En dat loopt dan allemaal door elkaar de hele week. Ten slotte breng ik mijn eigen paard Ice uit in de wedstrijden. Druk, maar ook vooral heel erg leuk”, concludeert ze.

Problemen oplossen

Wat ze het leukst vindt aan haar werk? “Het combineren van alle verschillende dingen is heel gaaf. Wanneer je ergens rijtechnisch niet helemaal doorheen komt kan je dat met cranio sacraal therapie oplossen. Soms is het ook juist andersom. Dan komen mensen bij mij met een probleem waarvan ze denken dat het lichamelijk is, maar dan kunnen we het juist beter rijtechnisch oplossen. Rijden vind ik denk ik het leukst, maar het overdragen van kennis op anderen geeft ook echt een kick. Dat je mensen diet groeien en dat het dan in de ring tot uiting komt is wel heel gaaf.”

Proberen

“Zo ging ik ook eens bij een paard kijken voor een lesklant. Dat was Ice”, gaat Telgen verder. “Voor mijn lesklant was hij te groen. Ik vond hem wel heel gaaf maar hij viel buiten mijn prijsklasse. Een paar maanden later werd ik gebeld door de eigenaar van de stal waar hij stond. Ice was teruggekomen en viel nu wel binnen mijn prijsklasse. Maar hij was voorheen al lastig met opstappen, dat was nu nog erger. De eigenaar van de stal overtuigde me toch door me te zeggen dat ik het eerst maar eens moest proberen. Hij zou me helpen. Na een maand op proef heb ik hem uiteindelijk toch zelf gekocht.”

Kleiner paard

Eigenlijk kocht ze de ruin als project om op te knappen en weer te verkopen. “Ik had namelijk net mijn vorige paard verkocht omdat hij te groot was. Mijn vorige paard was 1.78m en Ice is 1.88m. Dat kopen van een kleiner paard is dus niet helemaal gelukt”, lacht ze. “Omdat Ice het uiteindelijk zo goed deed heb ik hem toch uit de verkoop gehaald en ben ik zelf met hem verder gegan. Dat pakte hij eigenlijk heel fijn aan. We zijn in het L1 begonnen. Met een paar wedstrijdjes waren we er doorheen en reden we de Regiokampioenschappen. Ook in het L2 ging het voorspoedig en we reden weer op de kampioenschappen mee.”

Verder puzzelen

De combinatie was lekker op dreef, tot Ice geblesseerd raakte. “Hij kreeg in de wei een botsing met een ander paard. Daardoor heeft hij een half jaar gerevalideerd. Toen we weer aan de slag konden pakte hij het super hard op. Het M1 zijn we ook doorheen gevlogen. We zijn daarna een paar keer M2 gestart, maar met zo’n groot paard als hem is het wel een lastige klasse. Toen zijn we het Z1 in gegaan. Na twee keer liep hij al over de 65%. Eerst wilde ik nog even doorstarten en misschien selecties rijden maar door Corona zijn we thuis nog even verder gaan puzzelen.”

Wel even priegelen

Toen de wedstrijden weer van start mochten maakte de combinatie hun debuut in het Z2. “Inmiddels hebben we daar ook alweer vier winstpunten. Deze zomer hoop ik nog wat ervaring op te doen in het Z2, voorname met het doorsturen van de lijnen. Het indoorseizoen hoop ik het ZZ-licht in te gaan. Het zou wel heel gaaf zijn als me dat lukt met mijn tank. In het M2 was het wel even priegelen, maar verder voelt hij niet als een groot paard. Hij is vrij compact in het rijden en is voor mij ook best simpel om te rijden. Hij doet altijd zijn best. Dat is natuurlijk compleet anders dan in het begin.”

Vertrouwen

Hoe heeft ze de grote ruin zo braaf gekregen? “Met heel veel geduld”, klinkt Telgen stellig. “We hebben het heel rustig aan gedaan. Daarbij kreeg ik fijne lessen van Yorick Smit. Hij heeft ons heel goed geholpen. Toen Ice bij mij kwam kreeg hij ook een heel rondje aan fysio, cranio en dat soort dingen. Vanaf het moment dat hij een beetje vertrouwen in me kreeg ging het heel simpel. Ik kan nu alles met hem. Hij is nu altijd safe met opstappen, waar dan ook. Ik kan alleen met hem op pad, hij vindt het allemaal gewoon super gezellig. Ik had het toen niet verwacht maar ik heb echt wel een ontzettende klik met dit paard.”

Goede hoop

En het doel na het ZZ-licht? “Ik wil eigenlijk heel graag de slipjas aan”, geeft ze toe. “Ik hoop gewoon dat Ice een keertje Lichte Tour gaat lopen. Hij lijkt daar wel talent voor te hebben, met name voor het stukje sluiten. Hij moet natuurlijk wel heel blijven en dat is altijd maar afwachten, maar ik heb goede hoop. Vooral omdat hij alles zo makkelijk doorwandelde tot nu toe. Ik vergeet af en toe dat het zo snel is gegaan. Ik heb hem pas drieënhalf jaar en hij is ook pas zeven. Als je je dan ook nog bedenkt dat hij een halfjaar aan het revalideren is geweest dan is het wel heel hard gegaan.”

Goud waard

Haar werk in de paardensport wil ze graag op dezelfde manier blijven uitvoeren. “Zoals het nu loopt vind ik het heel fijn. Ik vind de afwisseling heel erg leuk. Het is tof om te merken dat hoe verder je zelf komt in de sport, hoe meer lesklanten je krijgt die ook hoger rijden. Maar ik vind juist alles leuk hoor: ik geniet ook van de B-lesklanten en ponylesklantjes die haast nog Bixie zijn. Met Ice ga ik lekker doorpuzzelen. Hij gaat inmiddels nooit meer weg. Het is zo’n fijn paard waar ik alles mee kan. Hij blijft altijd bij je en dat is echt goud waard.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Lieke Telgen

Tessa Driesen met Whisper. Foto: Laure van Roy - Hippodrome Photographie

Toen het rijden met haar pony Whisper niet zo goed ging, begon de Belgische amazone Tessa Driesen met grondwerk en vrijheidsdressuur. Dit deelde ze op haar Social Media accounts, waardoor mensen haar opmerkten en vroegen of ze lessen gaf. De afgelopen jaren breidde ze dit uit tot haar eigen bedrijf.

Allebei groen

Het verhaal begint bij Whisper, de bonte pony die in het bezit van Driesen kwam toen ze 11 jaar oud was. “Ik kwam toen net van de manege en Whisper was net ingereden”, licht ze toe. “Dat is wel heel wat anders dan een manegepony natuurlijk. Whisper kende het zadel en dat was het dan ook. We zijn samen steeds verder gegroeid. Aan het begin ging het rijden moeilijk. Omdat we beiden heel groen waren hadden we vaak wel miscommunicaties. Daardoor ben ik toen met grondwerk en vrijheidsdressuur begonnen. Ik wilde dan maar gewoon wat anders leuks met hem doen in plaats van rijden.”

Te jong en onervaren

Hun avonturen begon ze te delen op Instagram en Facebook. Omdat vrijheidsdressuur in die tijd nog niet heel bekend was, kreeg ze al snel veel volgers. “Door het delen van die foto’s kreeg ik heel vaak de vraag of ik misschien lessen wilde geven. Ik was toen 14 of 15 en vond mijzelf nog te jong en te onervaren om daarmee te helpen. Daarom ben ik toen vooral heel veel met Whisper bezig geweest. Uiteindelijk kwamen mensen uit Nederland en België allemaal kijken naar wat ik deed. Het was toen nog best wel speciaal dat Whisper al deze kunstjes kon.”

Alles afgereisd

Vanaf daar kreeg Driesen alsmaar meer aanvragen. “Uiteindelijk ben ik steeds meer begonnen met het geven van lessen bij mensen thuis”, vervolgt ze. “Ik ben toen echt heel België afgereisd. Ik heb zelfs een boek over vrijheidsdressuur geschreven toen ik 16 was. Op het moment dat ik 18 werd heb ik mij officieel ingeschreven en ben ik begonnen. Ik combineer dit werk met een studie aan de hogeschool dus kan ik me er nog niet fulltime op toeleggen. Wat ik nu vooral doe is het geven van lessen in vrijheidsdressuur en beginnerslessen geven aan jonge kinderen op Whisper. Ook organiseer ik ponykampen en geef ik workshops.”

Ideale pony

“Ik vind het heel gaaf om te zien dat Whisper nu doorgeeft aan de kindjes wat hij mij heeft geleerd”, stelt de ambitieuze amazone enthousiast. “Hij is qua karakter ook de ideale pony om de kindjes aan toe te vertrouwen. Hij maakt alle kindjes altijd aan het lachen, ze zijn dan ook niet bij hem weg te slaan. Ze blijven na de les nog heel vaak plakken. Om Whisper zo met die kindjes te zien is echt een heel leuk gezicht. Wat wij samen hebben bereikt kunnen we nu doorgeven aan de kinderen en dat is gewoon super gaaf.”

Eigen weg inslaan

Driesen heeft al een ideaal toekomstplaatje voor ogen. Ze vertelt: “Omdat ik nog studeer kan ik het nu nog niet helemaal uitbreiden maar ik zou graag een accommodatie willen waar nog meer paarden staan. Zo kan ik meer kinderen verder helpen en vanuit daar ook trainingen geven. Ik zou graag een plekje willen hebben waar iedereen kan komen en iedereen zichzelf kan zijn. Waar alles leuk gevonden wordt. Bij mij kunnen de kinderen kennismaken met bitloos rijden, met grondwerk, met vrijheidsdressuur. Maar ook gewoon met een zadel en bit, zoals op de reguliere manier. Het kindje kan zelf kiezen welke weg hij of zij in wil slaan.”

Heel veel mogelijkheden

“Ik heb zelf ook altijd op de manege gereden en daar een fijne tijd gehad. Maar de paardenwereld was toen niet zoals die nu is”, stelt ze. “Toen ging het eigenlijk alleen over dressuur en springen. Nu gaat het ook veel meer over gedrag, grondwerk en vrijheidsdressuur. Er komen andere dingen op ons pad, de paardenwereld gaat vooruit. Het lijkt me leuk om een plek te creëeren voor mensen die geïnteresseerd zijn in van alles. Er zijn zoveel mogelijkheden met paarden. Het lijkt me gewoon gaaf om kinderen daar op zo’n manier kennis mee te laten maken.”

Heel dankbaar

Al bij al is de amazone heel erg blij met wat ze doet. “Ik ben nu 20 jaar en ontzettend dankbaar dat ik nu al van mijn passie mijn werk heb kunnen maken. Daarin is Whisper voor mij gewoon het allerbelangrijkste. Als ik hem niet had gehad, was het misschien wel heel anders gelopen. Ik heb aan hem te danken dat ik dit nu kan doen. Ik zou hem dan ook nooit weg willen doen. Met Whisper is alles begonnen. Het is leuk om te blijven uitbreiden, maar zonder hem zou het niet compleet zijn.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Laure van Roy – Hippodrome Photographie

Ondanks dat de wedstrijden de komende tijd niet doorgaan, zit Grand Prix-amazone Laura Quint niet stil. Zo traint ze dagelijks nog tussen de vijf en zeven paarden en maakte onlangs de overgang van Young Riders naar de U25.

“Ik hoop voor iedereen dat we straks de draad weer op kunnen pakken”, vertelt ze.

Edison

Vorig jaar heeft de amazone met Edison (v. Johnson) de overstap naar de U25 gemaakt. Ondanks de maatregelen rondom de coronacrisis probeert ze normaal te blijven trainen. “We hebben alle paarden aan huis, dus ik kan gelukkig nog normaal doortrainen. Wat dat betreft mag ik mezelf echt gelukkig prijzen. De wedstrijden gaan natuurlijk niet door, en dat heeft wel invloed op het dagelijks leven en de trainingen. Niemand weet precies waar we aan toe zijn. Normaal train je altijd richting een wedstrijd of met een seizoensgericht doel, maar nu mis je dat. Je kan nu niet naar een bepaalde piek toe trainen. We focussen ons nu weer op de basis en sleutelen aan de oefeningen waar nodig.”

Opleiding

Quint vindt in ieder geval dat je positief moet blijven. “Ik heb nu gelukkig wel de tijd om mezelf en mijn paarden meer te ontwikkelen. Het geeft me de ruimte om oefeningen meer te bevestigen om zo, ondanks deze onzekere tijden, toch verder te komen met het opleiden van de paarden,” legt ze uit.

Instructie

“De rest van de dag ben ik druk in de weer met het zoeken naar paarden, het bestuderen van video’s en het onderzoeken naar wat mijn klanten precies willen. Daarnaast begeleid ik nog een tweetal jeugdamazone’s tijdens deze coronacrisis. Dit doen we door middel van een Pixio-verbinding, zodat ik ze op afstand instructie kan geven.

Handel

Quint vertelt dat de handel de laatste tijd in een stroomversnelling is geraakt. “Ik heb inmiddels al een aantal paarden naar het buitenland verkocht, die mensen waren er heel blij mee. Zij hebben mij ook aangeraden bij andere mensen, en die ook weer bij andere mensen. Zo is het balletje gaan rollen,” vertelt ze.

“Ik heb op dit moment nog twee 5-jarigen die staan te trappelen om mee te mogen naar de jongepaardencompetities, om ze wat ervaring op te laten doen. We blijven met een positieve blik kijken naar morgen, al staat alles nu een beetje stil.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan

Foto: Privébezit

 

 

 

Foto: Wilma Frentz
Foto: Wilma Frentz

Ook instructeur Gerald Drent merkt veel van de Corona-maatregelen. Desondanks zit hij niet bij de pakken neer, maar doet hij juist iets extra’s om ruiters toch bezig te houden.

“Ik merk dat veel mensen de motivatie een beetje kwijtraken doordat ze geen wedstrijden meer kunnen rijden of trainingen kunnen volgen. Dat wil ik voorkomen”, legt hij uit.

Video’s

In plaats van de reguliere lessen, heeft Drent een concept met videolessen opgestart. “Normaal gesproken train ik klanten bij mij thuis of ga ik naar hen op locatie, maar door de nieuwe maatregelen wordt dat steeds moeilijker. Dit is ook de reden dat ik bedacht heb om ruiters te gaan helpen door middel van beeld. Normaal werk ik ook heel veel met video’s, ik neem stukjes op van de lessen die de klanten achteraf terug kunnen kijken. Soms oogt het vanaf de zijkant anders dan dat het voelt. Met wedstrijden maken we ook vaak video’s. Als ik niet mee kan om een leerling te begeleiden, dan vraag ik vaak om een filmpje van de proef. Dan kunnen we die samen terugkijken en overleggen waar we de volgende trainingen aan willen werken.”

Vicieuze cirkel

“Toen we in deze Corona-situatie terechtkwamen was het, vooral in het begin, erg onduidelijk met betrekking tot het lesgeven. Er gebeurt veel in een korte tijd en ook de maatregelen veranderen snel,” vertelt Drent. “Toch zijn de meeste ruiters en amazones nog steeds aan het trainen met de mogelijkheden die we hebben. Iedereen probeert natuurlijk aan het rijden te blijven, maar het kan zijn dat je in een situatie terecht komt waar je echt op jezelf aangewezen bent. Je kan natuurlijk niet meer zomaar naar een andere locatie toe om les te krijgen. Daarom leek het mij wel een goed idee om mijn lessen iets uit te breiden, en me meer op het videogedeelte te richten. Voor mijn eigen lesklanten, maar ook voor mensen van buitenaf die tegen bepaalde dingen aanlopen. Ik vind het sowieso heel leuk om mijn kennis te delen, niet alleen met mijn eigen leerlingen, maar ook in het algemeen. Door middel van video’s kan ik op afstand iets voor deze mensen betekenen. Ik wil voorkomen dat mensen in een vicieuze cirkel cirkel blijven rondrijden.”

Richtlijnen

Drent geeft les in alle disciplines, maar houd zich voornamelijk bezig met dressuur. “Voor de video’s heb ik niet veel richtlijnen, het is heel vrij allemaal. Stuur me een Facebookberichtje met vragen of punten waar je tegenaan loopt, en ik probeer je te helpen. Het is niet dat je vanaf een bepaalt punt moet filmen, maar het is wel belangrijk dat je genoeg beeld hebt om te laten zien waar je tegenaan loopt, en waar het probleem ontstaat. Als ik het filmpje bekeken heb stuur ik hem terug met begeleidend commentaar,  wat de ruiter later weer kan toepassen bij het trainen.”

Inspiratie

De instructeur ziet ook steeds meer dat mensen de inspiratie een beetje missen. “Omdat alle wedstrijden tot en met 1 juni geschrapt zijn, is de motivatie om te trainen ook een beetje weg. Zeker de mensen die regelmatig op een andere locatie trainen, kunnen nu wat vastlopen. Mensen hebben een doel en motivatie nodig om te trainen. Ik probeer met mijn online lessen de uitdaging in de training terug te vinden en de ruiters te inspireren om door te gaan. En juist nu ook te investeren in de africhting en ontwikkeling van hun paard.”

Het lesgeven met video’s is niet moeilijk, vindt Drent, maar er zit wel een valkuil in. “Als je te lang wacht met het bekijken van de video dan raak je het gevoel van je training of proef een beetje kwijt. Wat veel mensen dan gaan doen is teveel kijken naar het plaatje, in plaats van het ontwikkelen van je ruitergevoel. Dat kan een valkuil zijn bij mensen die heel wedstrijdgericht rijden, dan ben je snel te veel bezig met het creëren van het perfecte plaatje. Dat is met video hetzelfde geval. Als je teveel naar de video’s kijkt, maar het rijgevoel er niet bij kan halen, dan is het moeilijk te combineren. En je hebt nu natuurlijk geen directe interactie, dat is wat minder prettig. Deze videolessen zijn ook niet bedoelt ter vervanging van de normale trainingen, het is echt een tijdelijke oplossing.”

Kennis delen

Drent vindt het ontzettend leuk om op deze manier mensen te bereiken en te inspireren. “Ik kan mijn ervaringen en ideeën delen, en zo helpen we elkaar, ondanks de afstand. Het helpt mij ook om mezelf door te ontwikkelen en te ontdekken waar ik dit nog verder zou kunnen toepassen. We denken tegenwoordig vaak te individualistisch en te gekaderd. Ik ben juist een voorstander van het delen van kennis, ideeën en inspiratie. Online zijn hier veel mogelijkheden voor, het hoort echt bij deze tijd.”

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag/Overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan.

Foto: Wilma Frentz

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer