Tags Posts tagged with "houding"

houding

sara ouwehand doorzitten als een prof

“Hoe verzamel jij je paard eigenlijk ?” Ik roep het spontaan. Ze blijft net te lang stil. Ze kwam toch voor zitles? Wat heeft verzamelen daarmee te maken? Maar ze blijft beleefd.

“Nou gewoon. Ik rij hem eerst los. Breng zijn frame op lengte en schakel een beetje. Daarna sluit ik hem pas echt door.”

Ik knik instemmend. “Je bouwt het dus op. Maar je eigen lichaam dan? Waarom zet je jezelf zónder opbouw in de verzameling?”.

Nu blijft het écht stil. Waar gaat dit over?

Over doorzitten. Dat is verzamelen in jouw eigen lichaam. De ultieme ontspannen aanspanning. Dat ontstaat niet in één keer. Dat bouw je op. Als je jezelf in één keer in de verzameling zet, krijg je een gespannen beeld. Net zoals bij je paard.

En er is nog een parallel met je paard. Soms heb je gewoon je dag niet. Als je paard beweegt alsof het maandagochtend is, dan doe je een stapje terug. Afdwingen helpt toch niet. Maar hé, gun jezelf dan ook een mindere dag. Wat je vandaag loslaat, daar pluk je morgen de vruchten van.

Daarom biedt mijn cursus je een stapsgewijze opbouw. 3 Uur lang vertel ik je theorie, geef ik je oefeningen en kijk je mee in mijn rijlessen. En tussendoor kan je altijd even een stapje terug doen.

Aan het einde van die 3 uur kan je mij niet meer zien. Maar je kan wel doorzitten. Dus dat lijkt me de moeite.

Check daarom hier de sneak van de rijlessen.

Enjoy,
Sara Ouwehand (Hooggevoelige boerin en grondlegger van www.Ruiterpilates.nl)

P.S. Er zijn natuurlijk altijd mensen die meteen álles willen zien. Dat kan. Klik hier.

sara ouwehand blog
Foto: Manon Laurijssen

Sportief zijn? Je doet zo je best om geen lange tenen te hebben. Dat is niet eenvoudig binnen de paardenwereld. Maar kom op.

Je glimlacht berustend bij een slechte uitslag. Gunt je verwende buurmeisje haar Toto Jr. Bewondert haar rozetten. Zélfs wanneer je eigen paard kreupel is.

En dan ineens, moet je lange tenen hebben? Om een betere ruiter te worden? Ja, sorry. Blijf vooral leuk doen, maar je tenen mogen langer.

Want functioneel zitten?

Dat begint in je voeten. Het zijn geen losse onderdelen. Je voeten spiegelen je ruiterhouding. Dat kan ik je uitleggen. Als je spanning hebt in je voeten, maak je je tenen korter. Dan heb je ook een kleiner voetbed. Zo krijg je een onstabiel contact op je beugels. Onbalans in je rijhouding begint dus hier. Je hebt een beter uitgangspunt met een breed en zacht voetbed. Je tenen uitschuiven, dus. Als ik dan je paard onder je vandaan trek, land je op een stabiel fundament. Je ontspannen voetzool.

En ze doen nog meer, die voeten

Ze werken samen met je bekkenbodem. Kijk, een gespannen voetzool trekt aan je bekkenbodem. Dan zit je smaller, met minder zadelcontact. Test het. Gewoon nu, in je stoel. Met geknepen voeten zit je minder diep en ontspannen. Ook in het zadel. Bijvoorbeeld wanneer je die akelige schouderbinnenwaarts rijdt. Als je dan je voeten zacht houdt, zit je al beter in de beweging.

Maar ook je ademhaling wordt beter

Want bij zachte voeten, ontspant je middenrif. Je ademhalingsspier. Echt diep ademhalen is onmogelijk als je voet gespannen is. En jij maar je best doen. Om te puffen.

Nou weet ik ook wel, diep ademen is een vak apart. Zeker tijdens moeilijke ritten. Maar juist daarom zet ik vaak mijn voeten-tip in. “Maak je voeten zacht”, is beter te overzien dan “ontspan je middenrif en adem diep en laag”. Kom op zeg. Het is al in gewikkeld zat, dat paardrijden.

En als je het nog eenvoudiger wilt?

Dan doe je oefeningen naast het paard. Nee, nee, geen workout. Kleine, praktische oefeningen. Alleen al het kneden van je voet op een tennisbal helpt. Je voetgevoel wordt er beter van. En dus je hele ruiterhouding.

Wil jij nog meer leren over de opbouw van een goede ruiterhouding?
Kijk hier voor de complete cursus Doorzitten als een Prof, van Sara Ouwehand.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, traint haar Haflinger voor de Zware Tour en loopt verwondert rond in de paardenwereld.

Foto: Manon Laurijssen

blog sara ouwehand

“Lichaam en geest zijn met elkaar verbonden’. Het is zo vaag. Mijn vriendin smijt me dood met dit soort teksten. Het is zo’n vriendin die geen stap zet zonder de Happiness te raadplegen.

Haar helden? Quinoa, komkommer en glutenvrij brood. Daar krijg ik nou jeuk van, niet van mijn voeding. Het is de treurnis van de Happiness-industrie. Spirituele massaconsumptie, waardoor de kern verloren gaat. De kern die klopt. Emoties uiten zich in je lichaam. Concreet gaf leerlinge Margot me het ultieme voorbeeld hiervan. Ik mag het delen!

Van teen tot kruin

Met een verhit hoofd valt ze mijn praktijk binnen. Net op tijd. Waarvoor weet ze nog niet, als ik haar die intakevraag stel. Ze heeft wel een ongeveertje. “Ik kan niet zitten en jij moet dat fiksen”. Heldere taal, ik hou er van. We starten met de check up.

Beweegt haar bekken vrij? Optimaal? Iedere houding en zit analyse trap ik daarmee af. Zodat jij straks de bewegingen van je paard goed kan volgen. Dat gebeurt daar, in je bekken. Kan je dat niet, dan gaan we op zoek naar een blokkade. De range waarin die zich kan bevinden loopt van je grote teen tot in je kruin. Geen paniek, ik weet de weg. Dacht ik.

‘Dus ik sta een beetje intelligent te kijken. Met al mijn oefeningen onder mijn arm.’

Stokpaardje

Twee lessen later hebben we haar heupen, onderrug en bekkenbodem gemobiliseerd. Het geeft ruimte om zadelcontact te ervaren. We creëren een diepe zit. Alles in orde dus. Dacht ik. Tot ze weer bij me komt. “Ik kan nog steeds niet zitten”. Het is zó oncomfortabel, dat ze niet eens meer opstapt. Ik slik.

Dus ik sta een beetje intelligent te kijken. Met al mijn oefeningen onder mijn arm. Altijd werken ze en nu ineens niet. Wat is dit? Tijd voor mijn stokpaardje. ‘Het lichaam heeft altijd gelijk’. Werken mijn oefeningen niet voor Margot, dan moet ik de grenzen verleggen. Voorbij het fysieke kijken. Het spannendste is de vraag of de ruiter daar voor open staat. Margot wel. Ik zet thee.

Hoge woord

We gaan op zoek. Wat wil haar lichaam ons vertellen? Welk geheim draagt het? Een kwestie van vragen en zien. Willen zien. Ik stel geen vragen, maar nodig uit. Alles wat vrij komt, is welkom. Een paar koekjes later komt het hoge woord er uit.

Ze is niet over haar vorige paard heen. Heeft haar dood niet verwerkt. Ze is bij haar, iedere dag. In feite zit ze nog steeds op haar rug. Ik kijk haar aan. Mijn enthousiasme is misplaatst, maar toch voel ik het. Hier zit de blokkade. Plaats nemen op een nieuw paard, betekent voor haar afscheid nemen van haar oude paard. Dus gaat ze niet zitten.

‘Haar nieuwe paard en dierbare herinneringen aan haar vorige kanjer. Dat sluit elkaar niet uit.’

Op dit punt komen lichaam en geest samen. Bij weerstand sluit de bekkenbodem zich. Dat houdt de boel letterlijk en figuurlijk buiten. Ruiters hebben daar last van, omdat het een prettig zadelcontact verstoort. En daar kan geen pilatesoefening tegen op. Dus de ingang naar goed zitten ligt ergens anders, in het verwerken van het verlies van haar paard. Zoals ik al zei: het lichaam heeft altijd gelijk.

Kop en kont

Nu komt haar proces definitief op gang. Ze leert haar oude paard loslaten en zich open te stellen voor de nieuwe vorm. Haar nieuwe paard en dierbare herinneringen aan haar vorige kanjer. Dat sluit elkaar niet uit. In haar geval versterken de paarden elkaar zelfs. Nu ze dat ziet, kunnen mijn oefeningen hun werk doen. Alles valt samen.

Inmiddels zit ze. Als een huis. Net zo abrupt als ze binnen kwam vallen, rondde ze haar traject bij me af. Op haar gebruikelijke, heldere wijze. “Ach ja, soms werken dingen in je kop door tot in je kont.”

Zie ook: Blog Sara Ouwehand I ‘Een goede ruiter fietst met losse handen’

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Lichte Tour en loopt verwonderd rond in de paardenwereld

Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

blog liz barclay
Begin 1980, zo’n vier jaar na mijn ongeluk. Blij weer op het paard. Een vierjarige merrie die bij buurman boer in de wei niets stond te doen. Nog te groen voor zijn niet zo heel ervaren dochter.

Vanaf m’n 17de totdat ik zo midden 20 was werd mijn leven beheerst door weer netjes recht op het paard te zitten. Ik was altijd een handige jeugdruiter die graag ook op andermans pony klom als er problemen waren.

Helaas maakte een verwarde dame in haar auto daar een bruut einde aan toen zij mij op m’n brommertje vergat voorrang te verlenen. Dokter de Boer in het streekziekenhuis van Zutphen was zeer trots dat hij de 9 stukjes van mijn linkerbovenbeen weer aan elkaar kon knutselen, en dat in een tijd dat schroeven en metalen plaatjes nog weinig gebruikt werden. Na twee jaar werd ik na de laatste controle zonder krukken de straat weer opgestuurd. Eindelijk, ik mocht alles weer!

Revalidatie, wat is dat?

Het woord revalidatie bestond toen misschien nog niet. Ik ben in ieder geval, na zo lang met een of twee krukken door het leven te zijn gegaan, heel raar gaan lopen. Erger nog, ik zat ook heel scheef op mijn paard en niemand die echt wist wat eraan te doen. Er werd altijd maar weer gezegd dat ik m’n linker hiel verder naar beneden moest drukken en rechtop moest gaan zitten, maar daar moest ik het mee doen.
Pas toen ik het niet meer hield van de rug- en hoofdpijn kreeg ik wat fysiotherapie. Dat hielp wel een beetje met lopen, maar helaas, mijn droom, de instructeursopleiding in Deurne, zat er toen al niet meer in. Ik zat scheef en voorover gebogen op het paard en kon daarbij het zware werk helemaal niet aan.

Vallen en opstaan

Maar ik wilde kost wat het kost blijven rijden. Het was vallen en opstaan. Soms zag ik het echt niet meer zitten maar toch bleef ik proberen. Ook, omdat ik ondanks alles iedere keer weer paarden kreeg aangeboden die wat problemen hadden en dan kon ik het niet laten. Ik heb in die periode veel geleerd, vooral om heel kritisch mijn eigen lichaam per stukje te leren begrijpen.
Iedere keer weer als ik op het paard zat ging ik in de eerste tien minuten stappen door m’n hele lichaam. Linkerbeen, tenen, enkel, knie, heup; rechterbeen, tenen, enkel, knie, heup; bekken, onderrug, bovenrug, schouderbladen, nek; linkerarm, hand, pols, elleboog, schouder; rechterarm, hand, pols, elleboog, schouder. Aanspannen en ontspannen. En dat met een hele rustige ademhaling zonder haast.

Doorgezakte enkel

Tot ik uiteindelijk gek genoeg bij m’n gezonde rechterbeen uitkwam. Die was leiding aan het geven, omdat ‘ie dat in de jaren na het ongeluk ook wel moest. Daardoor zat al het gewicht in m’n rechterbeugel met een volledig doorgezakte enkel. Ik heb toen een beetje geëxperimenteerd en ben korte stukjes met maar een beugel gaan rijden, namelijk mijn linker.

Iedere keer als ik op het paard zat moest ik van mezelf vijf minuten lichtrijden met die ene linkerbeugel. Het voelde belachelijk maar al heel snel voelde ik ook iets anders. Namelijk, dat ik volledig was vergeten dat ik best ietsje meer aansluiting met mijn rechterbovenbeen mocht zoeken zonder te knellen. Omdat ik met die ene beugel gedwongen werd meer steun op m’n linkerbeugel te zoeken, leerde mijn linkerbovenbeen juist meer te ontspannen.

Geen pijn meer

Een klein wonder geschiedde. Daar was m’n linkerzitbeenknobbel weer! En toen ik ‘m gevonden had wilde ik ‘m ook nooit meer kwijt! M’n linkerbeen leek opeens veel langer waardoor ik weer contact had met m’n linkerbeugel en niet meer constant bezig was om hem niet kwijt te raken. En opeens deed mijn doorgezakte rechterenkel geen pijn meer.

Na een paar weken was ik rechter dan ik ooit geweest was en reed ik met twee beugels en benen die aan beide kanten aangespannen, ontspannen en zelfverzekerd hun werk konden doen en geen enkele instructeur heeft ooit meer iets over m’n houding gezegd. En natuurlijk werden de paarden die ik reed er ook heel blij van.

Als herhalen zeuren wordt, is de les kapot

Als instructeur is er niets erger dan heel vaak hetzelfde te moeten herhalen. Een leerling vindt niets erger dan iedere keer maar weer hetzelfde te moeten horen, vooral als je toch al heel erg je best doet.
Als herhalen zeuren wordt is de les bij voorbaat kapot.

blog liz barclay
Een van mijn leerlingen, Lucy Lloyd op haar eventingpaard Tomtom. Lucy zat niet zo zeer scheef maar had aan de ene kant een prachtige beenligging terwijl ze aan de andere kant kneep.

Natuurlijk, als ik een ruiter voor het eerst zie en deze zit scheef -wat trouwens vrij vaak voorkomt-, dan kijk ik eerst eens of het een veilig paard is. Meestal wacht ik tot de tweede of derde les voordat ik dit voorstel, ook om wat vertrouwen met de ruiter op te bouwen. Het is voor de meesten een beetje vreemd en angstig idee. Zonder beugels rijden is soms al een aanslag, maar met eentje? Dat is gek!

Een aanslag op je lijf

In het begin is het inderdaad, afhankelijk van hoe scheef je bent, een aanslag op je lijf en voel je superonhandig. Dus vijf minuten, maar wel iedere keer als je in de bak rijdt. En iedere keer weer gebeurt er een klein wonder. De ruiter begint het midden weer zelf te voelen en gaat vrij snel al aan z’n zadel trekken om alles weer op z’n plek te krijgen.

Het mooie is dat ik er niet of nauwelijks iets over hoef te zeggen en het paard zelf ook door beter en gebalanceerder te gaan lopen aangeeft dat het zoveel fijner rijden is. Soms hoor je zo’n dier letterlijk een zucht van verlichting geven.

Vergeet je zadel en de fysio niet!

Vaak heeft ook het zadel door de langdurige eenzijdige druk wat werk nodig. En ook je paard moet wennen. Het is aan jouw scheefheid gewend en wil zich in het begin soms weer naar die plek terugwurmen. Maar dat gaat meestal gauw voorbij omdat je paard vrij snel zal voelen hoe lekker het voor hem is als je in het midden zit. Toch misschien geen slecht idee om er even een fysio bij te halen om te kijken of zijn rug ook wat werk nodig heeft.

Nooit zonder instructeur

Maar, begin er nooit zonder je instructeur aan! Ten eerste is scheefzitten vaak iets wat je zelf niet merkt. Ten tweede moet er, zeker de eerste keren, een vakkundig iemand bij zijn om het proces veilig te doen verlopen met het juiste resultaat.

En als laatste: een wedstrijdtrucje

Alhoewel helemaal zonder beugels rijden natuurlijk ook nooit vergeten mag worden, lost dat niet altijd alles op. Het gevoel een gelijkmatig en ontspannen contact met je beugels te hebben krijg je door ze te gebruiken, ze te leren voelen en niet bang te zijn om ze te verliezen.

Als je een beetje zenuwachtig bent op een wedstrijd kun je nog wel eens een beetje gaan klemmen met je zitbeenknobbels met als gevolg dat opeens je beugels te lang lijken. Maak ze gerust even een gaatje korter en al gauw merk je bij het losrijden dat je benen weer langer worden.

 

0 1277
Houding

Franse wetenschappers vonden een verband met de staande-houding van personen en of zij paardrijden of niet. Om paard te rijden moet je lichaam in staat zijn om balans en gewicht te verplaatsen en evenwicht te kunnen bewaren. Wanneer je dit niet kunt, val je er ongetwijfeld af.

Agnès Olivier en haar collega’s ontdekten dat er weinig tot geen onderzoek is gedaan naar de invloed van de balans en het evenwicht van ruiters op de rechtopstaande stabiliteit van diezelfde personen.

Onderzoek

Agnès Olivier en haar collega’s onderzochten 10 professionele dressuurruiters, die ze vergeleken met 12 vrouwen die nooit paardreden. Door middel van stabiele en onstabiele druk die op de lichamen werd uitgeoefend, evalueerden de wetenschappers in hoeverre de personen controle hadden over hun houding. De wetenschappers testten de personen met open/gesloten ogen en met/zonder de aanwezigheid van schuim op de ondergrond getest.

Bij onstabiel ondersteuning bleken de ruiters een betere stabiliteit te hebben in de mediolaterale as. Op de anterieur-posterieure as waren de ruiters minder visueel afhankelijk en stabieler wanneer er schuim op de ondergrond plaatsvond.

Bekken, romp, hoofd en ledematen

De resultaten suggereren dat paardrijden bijdraagt aan een betere posturale spierspanning en een beter evenwicht. Daarnaast is het bevorderend voor bepaalde proprioceptieve vaardigheden.

In hoeverre jij kan meebewegen met je paard heeft een verband met jouw evenwichtsvermogen en hoe goed jouw bekken, je romp, je hoofd en de ledematen zich kunnen aanpassen en coördineren. ‘Dit verklaart dat spieren zoals de rectus Abdominis (de spier die de sixpack teweegbrengt) en de erector spinae (de lange rechte rugspier) goed ontwikkeld zijn. Hierdoor kunnen zij de romp stabiliseren. De goed ontwikkelde spieren om de knie en de bekken spelen daar ook een belangrijke rol in,’ verklaren de wetenschappers.

 

Bron: Horsetalk

Foto: Remco Veurink

rijlaarzen hakken positie
Jumping Amsterdam 2016 © DigiShots

Hoor jij dat ook maar al te vaak? Hakken laag hakken laag, hakken laag!? Dan is een nieuwe ingenieuze rijlaars in combinatie met een smartphone-app wellicht iets voor jou.

Veel ruiters moeten tijdens het rijden aan zoveel dingen denken, dat ‘hakken laag’ er wel eens bij inschiet. De oplossing ligt wellicht in een laars die trilt wanneer je hak hoger komt dan je tenen.

Financiering

De rijlaarzen zenden de bijbehorende informatie via bluetooth door naar een speciale app, die informatie over je rijkunsten verzamelt. De uitvinding is nog in de ontwikkelingsfase, de uitvinders proberen de financiering ervan rond te krijgen.

De nieuwe technologie heet SmartBoot en is verzonnen door Gallop Equine. Hij zou ruiters moeten helpen hun voeten in de juiste positie te houden.

Binnenzool

Een verkeerde beenhouding komt veel voor en zorgt voor minder druk op en controle over de beugels. De rijlaars van SmartBoot ziet er gewoon uit, maar heeft een ingebouwde versnellingsmeter en een gyroscoop onder de binnenzool. Wanneer de hiel teveel wordt opgetild, worden de sensoren in de schoen geactiveerd en krijgt de ruiter een waarschuwingssignaal door middel van vibratie van de laars.

Ruiters kunnen ervoor kiezen of ze telkens op te hoge hakken moeten worden gewezen of met tussenpozen.
De batterij in de laars gaat tot tien uur mee en kan via een USB-poort worden opgeladen.

Verbeterpunten

De SmartRide app voor je smartphone kan je nog veel meer informatie over je rijden verzamelen en verbeterpunten voorstellen.

De uitvinders Maria Senf en Eucario Matos proberen de SmartBoot middels een Kickstarter-campagne, een crowdfunding-variant, van de grond te krijgen. De laarzen gaan rond de 750 dollar (650 euro) kosten, in totaal is voor de ontwikkeling 100.000 dollar nodig.

Bron: Horsetalk.no.cz

Foto: Digishots

0 4627

We weten het allemaal wel: de perfecte houding en zit helpen je om in contact te komen met je paard en zo betere hulpen te geven. Een stille zit, met een rustige beenligging en een rechte lijn van schouder naar heup naar hak.

Als je zo’n mooie zit hebt, begrijpt je paard je beter en zelfs de meest subtiele hulpen komen door. Met een kleine spierbeweging stuurt je lichaam signalen naar je paard. Maar heb je geen goede zit, dan is het lastig de juiste hulpen door te geven.

1. Weet waar je sterke en zwakke punten liggen

De eerste stap naar verbetering is begrijpen waar je aan moet werken. Als je al heel lang paardrijdt, sluipen er misschien wat minder gewenste ‘dingetjes’ in je rijden. Je denkt misschien dat je rechtop zit, maar misschien zit je wel iets naar voren of leun je juist te ver naar ahcgreren.

> Gebruik video’s of foto’s en zie wat je misschien kunt verbeteren

Trek je misschien je hak op als je drijft? Als je paard voorwaarts gaat, val je dan niet iets naar voren, of blijf je achter in de beweging? Heb je je onderbeen nog netjes op de plek liggen, met je hak naar beneden? Als je de antwoorden weet, kun je er aan werken!

2. Zonder beugels

Je weet het best: rijden zonder beugels is de gemakkelijkste manier om een vaste, rustige zit te ontwikkelen. Niet geschikt als je een jong paard hebt, maar zitlessen op een goed opgeleid paard maken het verschil. Tien minuutjes per les, of één zitles per week is mooi genoeg!

> Tijdens een zitles hoef je niet alleen maar het doorzitten door te nemen. je kunt ook lichtrijden zonder beugels, of over balkjes lopen, een klein sprongetje maken.

3. Simulator

Een les op een ‘neppaard’ is geweldig voor een goede zit. De simulator ‘merkt’ het meteen als je niet in balans zit, of je scheef zit of te ver naar voren of naar achteren leunt.

Op het scherm zie je meteen het resultaat van een oefening.

4. Rijden met je ogen dicht

Het beste kan er dan even iemand naast je paard gaan lopen. Met je ogen dicht voel je je balans, zelfs al stap je alleen maar. Je moet vertrouwen op je gevoel als je niks ziet.

> Probeer te voelen wanneer je paard welke hoef neerzet. Als je elke beweging kunt ‘isoleren’, ben je beter in staat je hulpen te doseren en timen. Moeilijker nog: probeer met je ogen dicht recht over de A-C lijn te lopen. Blijft je paard niet recht, dan weet je welke invloed je onbewust hebt op je paard.

5. Verbeter je eigen conditie

Paardrijden is fitness. Je core stability – de stabiliteit van met name je bovenlichaam – is belangrijk én je moet lenig en soepel zijn. De ruiter zou net zo goed aan zijn eigen conditie als aan die van zijn paard moeten werken. Iets waar de laatste jaren steeds meer aandacht voor is, denk maar aan topsporters als Adelinde Cornelissen.

Bron: FEI

Foto: DigiShots

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer