Tags Posts tagged with "Hoefslag"

Hoefslag

carl hester NAF
Foto: Peter Nixon Photography

In een exclusief interview met Hoefslag beantwoordt de Britse superster – want dat is hij! – Carl Hester met zijn kenmerkende mix van ernst en humor vragen over Tokio, jonge paarden, de Charlottes in zijn leven en meer.

Ten eerste: Tokio. Je had ongetwijfeld een teamplek in gedachten, met jouw EK-paard Hawtins Delicato. Nu de Olympische Spelen zijn uitgesteld, moeten ruiters hun planning bijstellen. Zie je dat als een nadeel of is het positief voor de ontwikkeling van zowel ‘Del’ als Freestyle of andere potentiële kandidaten voor 2021?

“Voor elke ruiter zijn de Spelen hun levensdroom. Voor mij zou dit mijn zesde Olympische Spelen worden, dus ik bekijk de dingen vanuit een iets ander perspectief. Delicato en Freestyle zijn allebei jong, voor hen werkt dit uitstel waarschijnlijk in hun voordeel. Ik voel echter mee met ruiters voor wie Tokio hun eerste kans was of misschien wel hun laatste, vanwege de leeftijd van hun paard. Ik hoop echt dat ze hun droom alsnog kunnen realiseren en dat er andere kansen voor hen zullen zijn. Charlotte (Dujardin, red.) heeft geluk; omdat we al jaren jonge paarden opleiden, hebben we nu twee tien- en twee negenjarigen die Grand Prix-klaar zijn: Gio, Florentina en Mount St. John Valencia stonden op het punt om deel te nemen aan de (internationale) Zware Tour. We hebben 2020 en 2021 om hen verder op te leiden. Wat ons land betreft: de combinaties die in aanmerking komen voor een teamplek – zoals Charlotte, of zoals we haar noemen, Lottie, Fry – zijn allemaal jong genoeg om nog jaren door te kunnen gaan.”

Heb je zelf een nieuwe ster voor de toekomst? Je hebt ooit verteld dat U-Genius (Uthopia uit de volle zus van Valegro) het laatste Grand Prix-paard zou zijn dat je zou rijden.

“Ik vind het erg leuk om thuis meer paarden op te leiden. U-Genius is nog steeds bij Amy Woodhead, mijn voormalige stalruiter, die super werk levert. Ik heb drie jongere talentvolle paarden: eentje van zes, eentje van zeven en eentje van acht. En raad eens: ze hebben allemaal Negro in hun pedigree!”

“Jonge paarden aanschaffen zie ik als een kwestie van geluk hebben.”

Je hebt Valegro en Nip Tuck gekocht toen ze nog niet onder het zadel liepen. Valegro was nog geen drie, Nip Tuck één jaar. Koop je nog steeds jonge paarden en waar let je dan op wat betreft afstamming, beweging, exterieur?

“Ik koop momenteel geen paarden meer. Met ons huidige – jonge- paardenbestand kunnen we nog tien jaar voort. De reden waarom we ze altijd zo jong kochten, was simpelweg de prijs. Na tientallen jaren training en paardrijden heb ik geleerd dat niet de aanschafprijs van jonge paarden bepaalt hoe goed ze worden, maar de investering in hun training. Als je een niet-zadelmak paard koopt dat redelijk geprijsd is en later heel goed blijkt te zijn, dan is dat fantastisch. Zo niet, dan heb je je geen buil gevallen.
Jonge paarden aanschaffen zie ik als een kwestie van geluk hebben. Je weet immers niet hoe hun temperament zal zijn als ze worden bereden. Drie goede gangen hebben is het belangrijkst, dan het exterieur en de houding en tenslotte pas hoe ze gefokt zijn. Een jong paard moet iets met me doen. En het gaat om het gevoel dat het paard je geeft als je erop gaat zitten of het een Grand Prix-waardig paard wordt of niet.”

Je lijkt ook een goed gevoel te hebben voor talentvolle jonge ruiters. Wat maakt Charlotte en Lottie zo goed?

“Mensen met zoveel talent zijn zeldzaam. Het is erg moeilijk om mensen te vinden met die arbeidsethos en toewijding om te trainen. Zowel Charlotte als Lottie hebben die eigenschappen. Daarnaast zijn ze tijdens hun trainingen altijd bijgestaan door een trainer, wat betekent dat ze minder fouten hebben gemaakt. Ik merk bijvoorbeeld nog steeds dat andere ruiters in ons land, zoals Gareth Hughes en Spencer Wilton, die in hun eentje worstelen, nog niet hun volledige potentieel hebben bereikt. Fiona Bigwood heeft een geweldig team paarden om haar heen en Laura Tomlinson en Lara Butler hebben geweldige ondersteuning en een goed team om hen heen, wat essentieel is om de top te kunnen bereiken.”

We hopen dat je nog lang zult blijven rijden … maar als je ermee stopt, in hoeverre blijf je dan betrokken bij de sport?

“Wedstrijden rijden is niet alles voor mij. Het plezier is nog steeds het opleiden van paarden en het trainen van anderen. Ook al duurt mijn eigen wedstrijdcarrière wellicht geen tientallen jaren meer, rijden en trainen kunnen doorgaan, totdat ik dood neerval!”

Tekst: Christine Dijk

Foto: Peter Nixon Photography

0 6990
Saskia Maertens
Saskia Maertens in actie in Göteborg - DigiShots

Uitgerekend op haar verjaardag ging het mis. Saskia Maertens had zich deze zaterdag haar kür op muziek in Göteborg zo anders voorgesteld. De tranen rolden van haar wangen toen ze in de Zweedse stad de ring verliet. De Nederlandse dressuuramazone kwam met haar paard Legend Of Loxley in de kür op muziek van de FEI Wereldbekerwedstrijd niet verder dan 58,310 procent. Haar paard deed niet wat Maertens gehoopt had.

‘Sorry’ zegt Saskia Maertens na haar proef. Ze veegt een traan weg. ‘Ik denk dat de spanning hem te veel werd. Want het losrijden ging zó goed. Dat is juist het frustrerende, ik denk dat ik hem nog nooit zo goed heb gehad. Het afgelopen halfjaar is hij ook zó veel beter geworden. Het gaat echt fantastisch, en dan komt hij die baan binnen rijden.. en hij krijgt zo veel spanning dat het hem te veel werd. Ik ben hier 2 jaar geleden ook geweest, en toen was het in de gewone proef al moeilijk. Maar toen hadden we een zwaardere reis achter de rug. Ik weet niet waar het nu vandaan komt. Het is natuurlijk wel een indrukwekkende arena, met veel geroezemoes.’

Machteloos

Het raakt Maertens zo omdat ze beseft dat Legend Of Loxley het wel in zich heeft. De amazone staart even de stallen in. ‘Natuurlijk speelt het ook mee dat we hier helemaal naartoe zijn gekomen en dat we in zo’n grote wedstrijd juist goed voor de dag willen komen. Maar het frustreert gewoon. Het paard is heel sensibel en erg talentvol. Het doet me veel omdat het als machteloosheid voelt. Ik weet dat het zo veel beter kan. Dat hebben we nu een paar keer gehad, en dan denk ik: wat nu?’

Startpositie

Aan de startpositie lag het in ieder geval niet. Dan begint Maertens toch even te lachen. ‘Ik sta erom bekend dat ik áltijd als eerste moet starten. Nu dus ook weer. Ik weet niet wat het is. Nu is er geloot en de startplek maakt niet uit. Je moet gewoon goed rijden en zorgen dat je je punten krijgt. Maar ik ga nog niet opgeven. Ik ga door. Dat zei ik niet net na mijn proef, maar nu wel. Ik blijf in dit paard geloven omdat ik denk dat het écht een goed paard is. Alleen moet ik wel gaan nadenken hoe we dit gaan verbeteren. Iets lichamelijks is het niet, want hij wordt keurig netjes bijgehouden.’

‘Ik geef niet zomaar op’

Saskia Maertens zoekt naar verklaringen. Wellicht dat het met de accommodatie, met de uitgang zo dichtbij, te maken heeft. Ze weet het niet. ‘Dit hoort ook bij onze sport. Ik ben hartstikke verdrietig, maar dit is wat het is. Ik denk dat dit iedereen weleens overkomt. Op social media zie je vooral de mooie verhalen, hoe goed het altijd gaat. Maar paardrijden is gewoon hartstikke moeilijk. We moeten gewoon doorgaan. Ik geef niet zomaar op.’

Door: Robert Hüsken / Hoefslag

geert-jan-raateland domien michiels
Foto: Sanne Wiering

Eind vorig jaar is Geert-Jan Raateland met zijn paarden verhuisd naar de VMF Stables in Ellemeet. “Ik heb zes eigen paarden meegenomen en rijd nog eens vier paarden van Leo en Liesbeth van Oosten, de eigenaren van VMF,” vertelt de dressuurruiter exclusief aan Hoefslag Magazine.

Voor zijn verhuizing had Raateland zijn bedrijf bij Daniel Mosterdijk en Kim Schmid in Oud-Gastel. “Met veel plezier overigens,” vult hij aan.

Zeer getalenteerde paarden

“Behalve dat ze hier in Ellemaat een prachtige accommodatie hebben en zeer getalenteerde paarden, kan ik hier bij de paarden wonen,” gaat Raateland verder. “Dat is echt een enorm voordeel. Voorheen had drie kwartier reistijd naar stal en dan nog eens twee keer per week naar Domien (Michiels, zijn partner, red.). Tel daar de lessen en wedstrijden bij op en voor mijn gevoel zat ik dan soms meer in de auto dan op het paard.”

Fokkerij het belangrijkst

Domien Michiels heeft een eigen stal in het Belgische Haasrode, vlak bij Leuven. “Ik heb zo’n twintig paarden thuis staan, waaronder een aantal in training en in de opfok. De fokkerij is eigenlijk het belangrijkste, maar ik rijd ook vier à vijf paarden per dag en geef les op locatie.”

Het volledige interview lees je in Hoefslag 1. Je kunt hem bestellen via paardenmagazines.nl

Tekst: Koosje Mulders

Foto: Sanne Wiering

0 279

Hoefslag geeft deze decembermaand leuke cadeautjes weg. Je vindt ze in ons Jaarboek, dat daarnaast bomvol staat met prachtige verhalen verhalen.

Wil je kans maken op een van de cadeautjes uit het Jaarboek? Vul dan hieronder je gegevens in en wie weet staat de postbode dan eerdaags bij jou voor de deur!

P.s. Ben je nog geen abonnee? Sluit dan dit jaar nog een abonnement af via paardenmagazines.nl

eyJpZCI6IjEzMSIsImxhYmVsIjoiY2FkZWF1dGplc3BhZ2luYSIsImFjdGl2ZSI6IjEiLCJvcmlnaW5hbF9pZCI6IjYiLCJ1bmlxdWVfaWQiOiJ3ZWZqMiIsInBhcmFtcyI6eyJlbmFibGVGb3JNZW1iZXJzaGlwIjoiMCIsInRwbCI6eyJ3aWR0aCI6IjEwMCIsIndpZHRoX21lYXN1cmUiOiIlIiwiYmdfdHlwZV8wIjoibm9uZSIsImJnX2ltZ18wIjoiIiwiYmdfY29sb3JfMCI6IiM4MWQ3NDIiLCJiZ190eXBlXzEiOiJjb2xvciIsImJnX2ltZ18xIjoiIiwiYmdfY29sb3JfMSI6IiMzMzMzMzMiLCJiZ190eXBlXzIiOiJjb2xvciIsImJnX2ltZ18yIjoiIiwiYmdfY29sb3JfMiI6IiMzMzMzMzMiLCJiZ190eXBlXzMiOiJjb2xvciIsImJnX2ltZ18zIjoiIiwiYmdfY29sb3JfMyI6IiMzMzMzMzMiLCJmaWVsZF9lcnJvcl9pbnZhbGlkIjoiIiwiZm9ybV9zZW50X21zZyI6IlRoYW5rIHlvdSBmb3IgY29udGFjdGluZyB1cyEiLCJmb3JtX3NlbnRfbXNnX2NvbG9yIjoiIzRhZThlYSIsImhpZGVfb25fc3VibWl0IjoiMSIsInJlZGlyZWN0X29uX3N1Ym1pdCI6IiIsInRlc3RfZW1haWwiOiJmcmFuY2lzLmJpamxAYnV5d2F5cy5ubCIsInNhdmVfY29udGFjdHMiOiIxIiwiZXhwX2RlbGltIjoiOyIsImZiX2NvbnZlcnRfYmFzZSI6IiIsImZpZWxkX3dyYXBwZXIiOiI8ZGl2IFtmaWVsZF9zaGVsbF9jbGFzc2VzXSBbZmllbGRfc2hlbGxfc3R5bGVzXT5bZmllbGRdPFwvZGl2PiJ9LCJmaWVsZHMiOlt7ImJzX2NsYXNzX2lkIjoiNiIsIm5hbWUiOiJmaXJzdF9uYW1lIiwibGFiZWwiOiJWb29ybmFhbSIsInBsYWNlaG9sZGVyIjoiVm9vcm5hYW0iLCJ2YWx1ZSI6IiIsInZhbHVlX3ByZXNldCI6IiIsImh0bWwiOiJ0ZXh0IiwibWFuZGF0b3J5IjoiMSIsIm1pbl9zaXplIjoiIiwibWF4X3NpemUiOiIiLCJhZGRfY2xhc3NlcyI6IiIsImFkZF9zdHlsZXMiOiIiLCJhZGRfYXR0ciI6IiIsInZuX29ubHlfbnVtYmVyIjoiMCIsInZuX29ubHlfbGV0dGVycyI6IjAiLCJ2bl9wYXR0ZXJuIjoiMCIsInZuX2VxdWFsIjoiIiwiaWNvbl9jbGFzcyI6IiIsImljb25fc2l6ZSI6IiIsImljb25fY29sb3IiOiIiLCJ0ZXJtcyI6IiJ9LHsiYnNfY2xhc3NfaWQiOiI2IiwibmFtZSI6Imxhc3RfbmFtZSIsImxhYmVsIjoiQWNodGVybmFhbSIsInBsYWNlaG9sZGVyIjoiQWNodGVybmFhbSIsInZhbHVlIjoiIiwidmFsdWVfcHJlc2V0IjoiIiwiaHRtbCI6InRleHQiLCJtYW5kYXRvcnkiOiIwIiwibWluX3NpemUiOiIiLCJtYXhfc2l6ZSI6IiIsImFkZF9jbGFzc2VzIjoiIiwiYWRkX3N0eWxlcyI6IiIsImFkZF9hdHRyIjoiIiwidm5fb25seV9udW1iZXIiOiIwIiwidm5fb25seV9sZXR0ZXJzIjoiMCIsInZuX3BhdHRlcm4iOiIwIiwidm5fZXF1YWwiOiIiLCJpY29uX2NsYXNzIjoiIiwiaWNvbl9zaXplIjoiIiwiaWNvbl9jb2xvciI6IiIsInRlcm1zIjoiIn0seyJic19jbGFzc19pZCI6IjEyIiwibmFtZSI6ImVtYWlsIiwibGFiZWwiOiJFbWFpbCIsInBsYWNlaG9sZGVyIjoiRW1haWwiLCJ2YWx1ZSI6IiIsImh0bWwiOiJlbWFpbCIsIm1hbmRhdG9yeSI6IjEiLCJtaW5fc2l6ZSI6IiIsIm1heF9zaXplIjoiIiwiYWRkX2NsYXNzZXMiOiIiLCJhZGRfc3R5bGVzIjoiIiwiYWRkX2F0dHIiOiIiLCJ2bl9vbmx5X251bWJlciI6IjAiLCJ2bl9vbmx5X2xldHRlcnMiOiIwIiwidm5fcGF0dGVybiI6IjAiLCJ2YWx1ZV9wcmVzZXQiOiIiLCJ2bl9lcXVhbCI6IiIsImljb25fY2xhc3MiOiIiLCJpY29uX3NpemUiOiIiLCJpY29uX2NvbG9yIjoiIiwidGVybXMiOiIifSx7ImJzX2NsYXNzX2lkIjoiMTIiLCJuYW1lIjoiQWRyZXMiLCJsYWJlbCI6IkFkcmVzIiwicGxhY2Vob2xkZXIiOiJBZHJlcyIsInZhbHVlIjoiIiwidmFsdWVfcHJlc2V0IjoiIiwiaHRtbCI6InRleHQiLCJtYW5kYXRvcnkiOiIwIiwibWluX3NpemUiOiIiLCJtYXhfc2l6ZSI6IiIsImFkZF9jbGFzc2VzIjoiIiwiYWRkX3N0eWxlcyI6IiIsImFkZF9hdHRyIjoiIiwidm5fb25seV9udW1iZXIiOiIwIiwidm5fb25seV9sZXR0ZXJzIjoiMCIsInZuX3BhdHRlcm4iOiIiLCJ2bl9lcXVhbCI6IiIsImljb25fY2xhc3MiOiIiLCJpY29uX3NpemUiOiIiLCJpY29uX2NvbG9yIjoiIiwidGVybXMiOiIifSx7ImJzX2NsYXNzX2lkIjoiMTIiLCJuYW1lIjoiY2FkZWF1IiwibGFiZWwiOiJXZWxrIGNhZGVhdSB3aWwgamUgd2lubmVuPyIsInZhbHVlIjoiU2VsZWN0ZWVyIiwidmFsdWVfcHJlc2V0IjoiIiwiaHRtbCI6InNlbGVjdGJveCIsIm1hbmRhdG9yeSI6IjAiLCJsYWJlbF9kZWxpbSI6IiIsImFkZF9jbGFzc2VzIjoiIiwiYWRkX3N0eWxlcyI6IiIsImFkZF9hdHRyIjoiIiwiaWNvbl9jbGFzcyI6IiIsImljb25fc2l6ZSI6IiIsImljb25fY29sb3IiOiIiLCJ0ZXJtcyI6IiIsIm9wdGlvbnMiOlt7Im5hbWUiOiJLZXJzdHBha2tldCB2YW4gUGF2byIsImxhYmVsIjoiS2Vyc3RwYWtrZXQgdmFuIFBhdm8ifSx7Im5hbWUiOiJQaWtldXIgcmlqYnJvZWsiLCJsYWJlbCI6IlBpa2V1ciByaWpicm9layJ9LHsibmFtZSI6IlFIUC1zZXQsIGRla2VuIGVuIGhhbHN0ZXIiLCJsYWJlbCI6IlFIUC1zZXQsIGRla2VuIGVuIGhhbHN0ZXIifSx7Im5hbWUiOiJIVi1wb2xvIGRyZXNzdXVyZGVramUgKGZ1bGwpIiwibGFiZWwiOiJIVi1wb2xvIGRyZXNzdXVyZGVramUgKGZ1bGwpIn0seyJuYW1lIjoiSG9yc2UgYW5kIEh1bmsga2FsZW5kZXIiLCJsYWJlbCI6IkhvcnNlIGFuZCBIdW5rIGthbGVuZGVyIn0seyJuYW1lIjoiS2Vyc3RwYWtrZXQgdmFuIE5BRiIsImxhYmVsIjoiS2Vyc3RwYWtrZXQgdmFuIE5BRiJ9LHsibmFtZSI6Ik9ORSBIYWxzdGVyc2V0IG1ldCBib250IiwibGFiZWwiOiJPTkUgSGFsc3RlcnNldCBtZXQgYm9udCJ9LHsibmFtZSI6IkZlbGl4IEJcdTAwZmNobGVyLXNldCIsImxhYmVsIjoiRmVsaXggQlx1MDBmY2hsZXItc2V0In0seyJuYW1lIjoiTFx1MjAxOUFublx1MDBlOWUgSGlwcGlxdWUgMjAxOSIsImxhYmVsIjoiTFx1MjAxOUFublx1MDBlOWUgSGlwcGlxdWUgMjAxOSJ9XX0seyJic19jbGFzc19pZCI6IjEyIiwibmFtZSI6ImpvdXctbWFhdC1tYWF0LXBhYXJkIiwibGFiZWwiOiJKb3V3IG1hYXRcL0RlIG1hYXQgdmFuIGplIHBhYXJkOiIsInBsYWNlaG9sZGVyIjoiSm91dyBtYWF0XC9EZSBtYWF0IHZhbiBqZSBwYWFyZDoiLCJ2YWx1ZSI6IiIsInZhbHVlX3ByZXNldCI6IiIsImh0bWwiOiJ0ZXh0IiwibWFuZGF0b3J5IjoiMSIsIm1pbl9zaXplIjoiIiwibWF4X3NpemUiOiIiLCJhZGRfY2xhc3NlcyI6IiIsImFkZF9zdHlsZXMiOiIiLCJhZGRfYXR0ciI6IiIsInZuX29ubHlfbnVtYmVyIjoiMCIsInZuX29ubHlfbGV0dGVycyI6IjAiLCJ2bl9wYXR0ZXJuIjoiMCIsInZuX2VxdWFsIjoiIiwiaWNvbl9jbGFzcyI6IiIsImljb25fc2l6ZSI6IiIsImljb25fY29sb3IiOiIiLCJ0ZXJtcyI6IiJ9LHsiYnNfY2xhc3NfaWQiOiIxMiIsIm5hbWUiOiJWZXJzdXVyIiwibGFiZWwiOiJWZXJzdHV1ciIsImh0bWwiOiJzdWJtaXQiLCJhZGRfY2xhc3NlcyI6IiIsImFkZF9zdHlsZXMiOiIiLCJhZGRfYXR0ciI6IiIsImljb25fY2xhc3MiOiIiLCJpY29uX3NpemUiOiIiLCJpY29uX2NvbG9yIjoiIiwidGVybXMiOiIifV0sIm9wdHNfYXR0cnMiOnsiYmdfbnVtYmVyIjoiNCJ9fSwiaW1nX3ByZXZpZXciOiJiYXNlLWNvbnRhY3QuanBnIiwidmlld3MiOiI0NTYiLCJ1bmlxdWVfdmlld3MiOiIzMzIiLCJhY3Rpb25zIjoiMTI2Iiwic29ydF9vcmRlciI6IjEiLCJpc19wcm8iOiIwIiwiYWJfaWQiOiIwIiwiZGF0ZV9jcmVhdGVkIjoiMjAxNi0wNS0wMyAxNTowMTowMyIsImltZ19wcmV2aWV3X3VybCI6Imh0dHBzOlwvXC9zdXBzeXN0aWMtNDJkNy5reGNkbi5jb21cL19hc3NldHNcL2Zvcm1zXC9pbWdcL3ByZXZpZXdcL2Jhc2UtY29udGFjdC5qcGciLCJ2aWV3X2lkIjoiMTMxXzkzNjgyNyIsInZpZXdfaHRtbF9pZCI6ImNzcEZvcm1TaGVsbF8xMzFfOTM2ODI3IiwiY29ubmVjdF9oYXNoIjoiZjVmNjBlNjFkMDEzYmFkMDUxYTRiOWJjZDQ2ZjE1ZDEifQ==

Nu ook een rubriek voor Zuid-Europese barokke types

britt dekker
Savannah van Rijn Photography

Net als vorig jaar, is er ook dit jaar weer een Kingsley Future Cup voor U25 presented by Hoefslag. De finale is tijdens Jumping Amsterdam op 25 januari.

Er zijn vier selectiewedstrijden waarvan finale-kandidaten er minimaal twee moet rijden. De plaatsingspunten bepalen welke beste zes combinaties hun kür op muziek mogen rijden tijdens de finale.

kingsley zadel

Speciale extra rubriek

De Kingsley Future Cup heeft dit jaar voor het eerst ook een speciale rubriek tijdens Jumping Amsterdam voor Zuid-Europese barokke types op Z1, Z2 en ZZ-Licht niveau. Zij volgen een clinic van een toptrainer, eveneens op 25 januari.

Deze ‘mystery guest’ zal later worden onthuld. Om mee te mogen doen aan deze finale rubriek zijn er voor Zuid-Europese barokke types zes selectiewedstrijden op Z1, Z2 en ZZ-Licht niveau. Combinaties moeten aan  tenminste drie selectiewedstrijden deelnemen om in aanmerking te komen voor de finale.

Alleen de eerste proef geldt voor selectie.

Plaatsingspunten

De ranglijst is een weergave van de scores van iedere selectiewedstrijd in deze drie klassen. De deelnemende combinaties krijgen hiervoor plaatsingspunten toebedeeld.

De drie combinaties met de minste plaatsingspunten mogen door naar de finale-clinic op Jumping Amsterdam!

Kijk voor meer informatie en de selectiedata op www.dehoefslag.nl/kingsleyfuturecup

Foto: Savannah van Rijn Photography

hoefslag masterclass

Op vrijdag 20 september is er weer een Hoefslag Masterclass on Tour. Het thema van deze editie is ‘Expressie begint bij harmonie’ en het volledige programma is bekend!

Vind jij het lastig om met expressie te rijden of juist om de harmonie te laten zien? Nicole Werner en Thalia Rockx leggen uit hoe en waarom zij dat wel voor elkaar krijgen en zullen ook jouw vragen beantwoorden!

De Selevia Hoeve

De Hoefslag masterclass is deze keer te gast bij Manege de Selevia Hoeve in Werkendam. De manege is goed bereikbaar en heeft meer dan genoeg parkeerruimte. De locatie is ingericht op een groot aantal bezoekers en heeft een ruime rijhal en gezellige foyer.

PROGRAMMA

‘Expressie begint bij harmonie’

Vanaf 18.00 ontvangst
Er is gelegenheid om de innerlijke mens eerst even te verwennen. Er is een foodtruck die de lekkerste gerechten voor u heeft, zoals pasta en poffertjes.

19.00 Plekje opzoeken en even bijkletsen met bekenden

De tribunes zijn open om een plekje te zoeken.

19:30 We gaan beginnen; wat is het?
Wat is eigenlijk precies harmonie en wat is expressie? Nicole legt uit.

19.45 Eerst harmonie en dan expressie?
Hoe werk je met een jong paard aan harmonie en expressie? Nicole geeft Thalia les met een jong paard.

20.15 De valkuilen
Oeps! Nicole geeft eigen leerling les en laat zien waar de valkuilen liggen. Bijvoorbeeld te veel expressie of te veel harmonie.

20:45 Ja, maar…
Heb jij een prangende vraag, stel ze dan direct via de Whatsapp! De vragen worden gedurende de avond beantwoord en natuurlijk in dit blokje. Ook komen er diverse interessante stellingen aan bod. Dit wordt voorgelegd aan het panel bestaande uit: Nicole Werner, Johan en Thalia Rockx, paardenfysiotherapeut en dressuurkenner Frans Poel en Grand Ruiter en criticus Peter de Boer.

21:10 Pauze
Hè, hè even een break.

21:40 Hoe dan?
Twee Hoefslag abonnees die worstelen met expressie versus harmonie krijgen les van Nicole Werner.

22.10 Beentjes in de lucht!
Hoe werk je met een hoger opgeleid paard aan de expressie mét behoud van harmonie? Nicole geeft Thalia les met een Young Riders paard. Afsluiting circa 22.40 uur.

Koop je tickets via hoefslagmasterclass.nl

 

Harrie Smolders
Harrie Smolders met Emerald N.O.P. in Parijs 2018.

Harrie Smolders werd bij het vorige Europees kampioenschap tweede. Hij rijdt in de top van de springsport en gaat voor de Europese titel in eigen land.

Smolders krijgt de steun van supporter Daniëlle van Mierlo. De dressuuramazone en vlogster rijdt nu zelf niet mee, maar hoopt er de volgende keer wel bij te zijn.

Fanatiek volger

Daniëlle: “Ik ken je natuurlijk al, omdat ik ook de springsport fanatiek volg. Ter voorbereiding op dit gesprek heb ik even zitten googlen, en ik ben toch wel erg benieuwd naar enkele dingen. Ik vind het onwijs knap dat jullie altijd met meerdere paarden aan de top weten te komen in toch vrij korte tijd. Nu staan we voor de Longines FEI Europese kampioenschappen in Rotterdam. Wat heeft CHIO Rotterdam in het verleden voor jou betekend?”

Harrie: “Ik heb heel veel goede herinneringen aan CHIO Rotterdam. Ik heb natuurlijk al meerdere keren in de landenwedstrijd voor Nederland gereden. Lange tijd konden we niet winnen en twee jaar geleden lukte dat wel. Dat prinses Beatrix kwam kijken, gaf het extra cachet. En afgelopen jaar werd een van mijn studenten, Jos Verlooy, de eerste Belg ooit die de Grote Prijs won. Dat was ook behoorlijk bijzonder.”

Harrie Smolders - Don VHP Z

Daniëlle: “En wat denk je dat zo’n EK in eigen land gaat brengen?”

Harrie: “We zijn sporter geworden om onze kunsten te kunnen laten zien aan de mensen. Als je dat dan aan landgenoten kunt laten zien, is dat alleen maar heel mooi. Ik denk niet dat je echt van thuisvoordeel kunt spreken, maar Rotterdam brengt altijd wel een speciaal gevoel naar boven. De hindernissen staan misschien in een andere volgorde dan op een ander concours, maar het spelletje blijft hetzelfde.”

Daniëlle: “Ik denk dat je in de dressuursport ook niet van een thuisvoordeel kunt spreken. Je hebt natuurlijk te maken met vijf internationale juryleden.”

Harrie: “Je moet alle gevoelens onder controle kunnen hebben. Die van jezelf én van je paard. Als je niet in het midden van de juiste spanningsboog zit, dan kan zo’n evenement je wel in de juiste focus helpen. Maar wat je vaker ziet, is dat sporters vaak sowieso al te hoog in de spanningsboog zitten en dan kan zo’n kampioenschap soms juist nadelig werken. Ik denk dat ik er wel mee kan omgaan. Een Europees kampioenschap in eigen land komt mij denk ik wel ten goede.”

Daniëlle van Mierlo: ‘Het publiek wil weten wat er achter de schermen gebeurt.’

Harrie: “Daniëlle, jij bent zelf erg actief met vloggen en op sociale media. Hoe denk je dat we het EK
in Rotterdam nog beter kunnen uiten naar de wereld?”

Daniëlle: “De voorbereidingen zijn in volle gang en ik denk dat deze erg interessant zijn om aan de wereld te laten zien. Het is niet alleen een mooi aangekleed paardenevenement met stands. Er komt veel meer bij kijken, waar weinig mensen weet van hebben. De stukjes achter de schermen zijn heel interessant en dat willen mensen graag zien.”

Harrie: “Ik denk dat je daar een goed punt hebt. Onze sport kan daarin nog stappen maken. Om meer een persoonlijk karakter te vormen bij de mensen achter de schermen.”

Daniëlle: “Absoluut. Als je een livestream op internet bekijkt van een wedstrijd, zie je natuurlijk de volle tribunes en de rijhal. Maar in mijn video’s laat ik bijvoorbeeld ook zien dat als ik de ring uitkom
en naar de stallen ga, ik tot mijn enkels in de bagger ga. Het is allemaal niet zo glamour als het lijkt. Het publiek is toch nieuwsgierig naar wat er achter de hekken allemaal aan de hand is.”

Harrie Smolders: ‘Mijn gezin moet mij ontzettend vaak missen.’

Daniëlle: “Jouw gezin heeft ongetwijfeld een grote invloed op jouw prestaties. Wat betekenen je vrouw en zoontjes voor jou?”

Harrie: “Het is voor hen natuurlijk heel leuk dat het EK nu in eigen land is. Ze zijn vaste supporter in Rotterdam bij de landenwedstrijd, ook omdat het dichtbij is. Dat is beter te doen voor ze dan al die wedstrijden in het buitenland. Mijn gezin moet mij ontzettend vaak missen. Afgelopen jaar ben ik 48 weekenden van huis geweest voor concoursen. Soms ben ik weken achtereen weggeweest. Ze moeten veel kunnen incasseren, maar het zijn echt super supporters en mijn vrouw is een sterke persoonlijkheid die altijd achter mij staat.”

Harrie: “Maar hoe ver sta jij voor het EK, Daniëlle?”

Daniëlle (lachend): “Nog erg ver weg. Ik heb nu een waanzinnig goed paard, Dayano, maar hij heeft nog even tijd nodig. Voor de toekomst kan dat misschien wel een paard zijn voor in het Nederlandse team. Dit EK ben ik er in een jurkje en op hoge hakken bij en bij het volgende EK hoop ik mijn rijlaarzen aan te hebben.”
Harrie: “Hoe oud is Dayano nu?”danielle van mierlo dayano

Daniëlle: “Hij is elf jaar.”

Harrie: “Elf?! Dat vind ik altijd wel fascinerend. Want mensen vinden vaak dat een springpaard opleiden lang duurt. Die zijn tussen de negen en vijftien jaar klaar voor de topsport. Maar bij dressuur duurt dat nog langer hè? Hoe komt dat?”

Daniëlle: “Je bent ook leeftijdsafhankelijk, voordat je een klasse hoger mag. Dat heeft tijd nodig. Sommige ruiters wachten ook wat langer, omdat een slechte proef soms ook blijft hangen bij de juryleden. De onderdelen worden dan wel technisch beoordeeld, maar het is ook een kwestie van smaak en of ze de punten durven te geven. Dertien jaar is een beetje de leeftijd waar je de meeste topsportpaarden ziet bovendrijven.”

Harrie: “Soms hoor ik dat er tactisch wordt gekeken wanneer een paard bij welke jury wordt ingezet. Is de jury daarin dan niet onafhankelijk genoeg of zijn de ruiters er nog niet klaar voor om de ene week te winnen en de week erna een keer vijfde te worden?”

Daniëlle: “Ik denk beide. Zeker als je goed wil rijden tijdens kampioenschappen, moet je je wedstrijdseizoen een beetje ‘politiek correct’ indelen. Dus de juiste wedstrijden rijden en kijken waar je weinig concurrentie hebt. Juryleden zitten ook de uitslagen te kijken. Je moet je wedstrijden dan goed plannen en daar zit soms een hele theorie achter. Juryleden zijn vaak te timide en durven niet snel een uitschieter te geven. Het blijft vaak netjes. Soms heb je het gevoel dat je echt de proef van je leven gereden hebt en dan is het maar één procentpunt hoger dan een week eerder.”

Harrie: “Dat blijft lastig ja. Bij ons is dat natuurlijk heel anders. Als wij denken dat het paard er klaar voor is, willen we hem meten met de rest van de wereld.”

Daniëlle: “Ja, dan kun je meten waar je staat. Maar bij de dressuur is het toch een grote drempel om dat te doen.”

Tekst: Robert Hüsken | Foto’s: Digishots

Zie ook: www.rotterdam2019.com

Volg ons!

102,860FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer