Tags Posts tagged with "grondwerk"

grondwerk

0 1716

Na een heftige valpartij dacht Marjolein van den Berg uit Beneden Leeuwen niet dat ze ooit nog zou durven rijden op haar Friese hengst Watze van Diphoorn. En dus concentreerde ze zich met haar paard op grondwerk en vrijheidsdressuur. Inmiddels rijdt ze dankzij een EMDR-sessie weer zonder angst en met veel plezier, maar: “Ik vind het nog steeds machtig om zo met mijn paard te mogen spelen.”

Ze wilde altijd al een jonge Fries en via haar vriendin Saskia Meinema stuitte ze op Watze (v. Bartele), een bijna 4-jarige hengst. “Ik was meteen tot over mijn oren verliefd op hem!”, vertelt Van den Berg. “Hij was goed zadelmak, en braaf en lief. Toen ik er de eerste keer op ging thuis, was hij gespannen, maar ik vertrouwde het wel. Dat was een inschattingsfout. Ik zat er nog geen seconde op, of hij ontplofte en ging er als een dolle vandoor.”

Fysieke én psychische gevolgen

De amazone liet zich van Watze’s rug vallen. Ze belandde bovenop de stroomdraad van de paddock, waardoor ze haar paard moest loslaten. Watze zag zijn kans om over haar heen naar de andere paarden te springen. ‘Eén van zijn hoeven – met hoefijzer – kwam op mijn voorhoofd terecht. Ik hoorde iets kraken en dacht: ‘Mijn schedel!'” Een scan wees uit dat haar hoofd nog ok was. Omdat er een heel stuk huid los lag, leek het erger dan het was. De grote wond herstelde, hoewel Van den Berg ruim een jaar lang geen gevoel had op die plek. Daarnaast had ze waarschijnlijk een nekhernia opgelopen. Ze kampt met 40% gezichtsverlies, óók door het ongeluk.

Dat waren de fysieke gevolgen… Maar de schade tussen haar oren was vele malen groter. Van den Berg: “Eén moment, in het ziekenhuis, worstelde ik met het idee dat ik Watze maar moest verkopen, nu we nog geen band opgebouwd hadden. Maar toen zag ik hem weer, en nee, zo’n geweldig paard kon ik toch niet wegdoen! Bovendien kon hij er niet veel aan doen, ik had hem voordat ik opstapte even moeten longeren …”

Grondwerk

“Langzamerhand ging het beter en ik probeerde toch weer te gaan rijden”, vertelt Van den Berg. “Maar al snel ging het opnieuw mis. Op een snikhete dag lag ik er weer af, waarschijnlijk omdat Watze gestoken werd door een horzel en daar heftig op reageerde. Weg vertrouwen. Ik dacht: “Als ik er nu een vriendin op laat rijden, dan kan ik zien dat het best gaat, en dan ga ik er ook gewoon weer op. Ook dat werkte niet. Dat Watze tijdens het uitladen bovenop mij sprong, hielp ook niet. Weer lag ik in de lappenmand. Zo’n stom incident…”

In de periode dat ze niet reed, bouwde Van den Berg wel een enorme band op met haar paard. “Na het ongeluk ben ik veel met hem gaan spelen. Door grondwerk met hem te doen, en vrijheidsdressuur, reageert Watze op elke minimale beweging van mijn lichaam en op mijn stem. Hij pakte dat werk binnen no time op; hij is zó slim en gevoelig.”

Natural Horsemanship

Waarom grondwerk? “Zo’n twintig jaar geleden zag ik een film over Natural Horsemanship van Klaus Hempfling en daar was ik diep van onder de indruk. ‘Ooit wil ik dit ook kunnen’, dacht ik en ik heb me vanaf die tijd verdiept in het gedrag van paarden. Ik begon met het volgen van lessen van de 7 games van Pat Parelli. Toen ik dat onder de knie had, richtte ik me meer op dressuur met mijn toenmalige paard, maar Natural Horsemanship bleef trekken.”

En dus bekeek ze dvd’s van gedragsgoeroe’s zoals Anja Beran, en woonde ze twee keer een clinic bij met Bent Branderup. “Tegenwoordig haal ik veel informatie uit het boek van Greetje Hakvoort. Iemand die mij ook erg inspireert, is Warwick Schiller. Ik oriënteer me dus heel breed wat gedrag, grondwerk en vrijheidsdressuur betreft.”

Nieuwsgierig paard

“Watze is heel leergierig en als ik start met een nieuwe oefening dan heeft hij het vaak zeer snel onder de knie en biedt hij het maar al te graag aan… soms te graag… Met grondwerk doe ik veel schouderbinnenwaarts en travers aan de hand om hem sterk en recht te maken.Een moeilijke oefening als ‘vanaf een afstand’ achterwaarts gaan, biedt hij zomaar aan. Als ik mijn vinger opsteek, is hij daar al op gericht. Als ik buiten op het erf aan het werk ben, is hij zo attent op me, hij let op alles wat ik doe en reageert op mijn bewegingen.”

EMDR

Tijdens het grondwerk met Watze probeerde de amazone herhaaldelijk het rijden weer op te pakken, maar: “Zodra ik mijn been over het zadel had, blokkeerde ik volledig, ik trilde letterlijk van angst, noem het maar gerust doodsangst.” Ze had haar paard inmiddels anderhalf jaar, het is najaar 2020, als een kennis haar tipt over EMDR-therapie. “Ik reageerde vrij sceptisch, want vanwege corona moest die therapie via het beeldscherm plaatsvinden. Hoe kon nou zoiets groots als een enorme angst via de laptop opgelost worden?”

Een uur lang duurde de EMDR-sessie. “Tijdens die sessie was ik ongelooflijk emotioneel, ik kon alleen maar huilen. En dat terwijl ik telkens vrij nuchter alles kon beschouwen, ik had eigenlijk nooit iets anders gevoeld dan frustratie dat het me niet lukte met Watze.”

“Geen blokkades meer”

Op aanraden van haar EMDR-therapeut nam ze drie dagen rust. “Dat was ook nodig, want ik was volkomen uitgeput. En na die drie dagen ging ik er weer op. Ik voelde he-le-maal niks, geen angst, geen blokkades… het was alsof er niks gebeurd was en ik opnieuw begon met Watze, totaal onbevangen. En dat terwijl Watze uit zijn plaat ging van een motor die voorbij raasde. En nog werd ik niet bang, er was niks aan de hand, ik kon dit aan. We reden allebei ontspannen verder, stap, draf, galop … het was echt een wonder!”

Verbondenheid

Inmiddels rijdt Van den Berg weer frank en vrij op haar prachtige paard. “Maar ik hoef niet pe se weer dressuurwedstrijden te rijden met hem, zoals ik dat wel met mijn oudere Friese ruin Rex deed. Ik wil gewoon zo fijn mogelijk rijden, zodat we ons allebei happy voelen. Noem het maar natural horsemanship-achtig.”

“Rijden is heerlijk, zeker als je paard goed op je (rij)hulpen reageert”, besluit Van den Berg. “Maar tijdens de vrijheidsdressuur voel ik me óók helemaal één met hem. Ik vind dat nu misschien nog wel leuker dan erop zitten…. wat is dat machtig om zo met je paard te mogen spelen en zo’n verbondenheid met hem te voelen!”

Foto: Privébezit

In 2014 kocht Ingrid Sallomons de nu 11-jarige Fjord Fons. Toen hij vier jaar oud was begon ze met het opleiden van de ruin en na drie jaar maakte ze de overstap naar de klassieke dressuur. Ondertussen voelen amazone en paard elkaar zo goed aan, dat zelfs een klein aangespannen spiertje niet onopgemerkt blijft. Ondanks dat Fons niet het type dressuurpaard is wat je vaak terugziet in de ring, hoopt Sallomons met deze manier van rijden het alsnog ver te schoppen met haar droompaard.

“Ik heb altijd al een liefde gehad voor koudbloeden, met name fjorden vond heel leuk”, steekt ze vrolijk van wal. “Tijdens mijn zoektocht ben ik bij verschillende fjorden langs geweest, onder andere bij een kudde van een oudere man in Friesland. In de wei stonden vijf fjorden, en waar andere fjorden aan het grazen waren, stond er één de hele tijd met zijn neus bij mij, dat was Fons”. Na de eerste ontmoeting is Sallomons nog bij een aantal andere paarden wezen kijken, maar kon ze de ruin niet uit haar hoofd krijgen. “Hij heeft mij eigenlijk uitgekozen, dus ik wist dat het meant to be zou zijn”.

Dressuur

Een foto van toen Fons net bij Sallomons was.

Sallomons maakte de keuze om de ruin, die pas twee weken onder het zadel was, te kopen. “Er was eigenlijk niks met hem gedaan en ook ik had geen ervaring met eigen paarden. Maar het pakte hartstikke goed uit”. Ze besloot haar voorliefde voor biomechanica en grondwerk te combineren in het opleiden van de fjord. “Ik ben gewoon begonnen met grondwerk, vrijheidsdressuur en oefeningen aanleren met zo weinig mogelijk hulpen. In het begin ben ik alles zelf gaan uitzoeken, wat erg goed ging en resulteerde dat Fons leuke trucjes kan. Maar dressuurmatig bleven we een beetje achter”.

Om deze reden zocht de amazone een instructrice die haar kon helpen met de klassieke dressuur, wat ze heel graag wilde leren. “In de eerste drie jaar heb ik mijn eigen gevoel gevolgd, waardoor Fons een leuk bevestigde basis heeft. Vier jaar geleden kwam ik bij Alexandra Huizenga terecht, zij reed op de klassieke manier en werkte veel aan de hand met paarden. Nadat ik contact met haar had opgenomen zijn we vriendinnen geworden en nu volg ik lessen bij haar”. De overgang van recreatief rijden naar de klassieke dressuur ging niet zomaar. “De eerste les mocht ik alleen maar stappen met een losse teugel, zodat we precies konden zien hoe Fons zijn lichaam op dat moment gebruikte. Op dat moment kwam ik erachter dat hij zijn lichaam niet mee had voor de hogere dressuursport. Fons is heel kort met een dikke hals en korte benen, wat hem totaal niet soepel maakt. Voor ons is het een grote uitdaging om te laten zien wat we in ons hebben”.

Helemaal opnieuw

Door met een lange teugel te rijden leerde de fjord van alles wat hem helpt om zijn lichaam optimaal te gebruiken, zoals het afmaken van zijn passen. “Toen hij uiteindelijk goed op zijn eigen benen kon lopen, gingen we naar mijn eigen houding kijken. Ik moest van top tot teen ontspannen, en toen dat lukte zijn we helemaal opnieuw vanaf de basis begonnen. Het leek alsof helemaal opnieuw moest leren rijden, ondanks dat ik al vanaf mijn zesde in het zadel zag, ik leek wel een beginner”, lacht Sallomons. “Vervolgens moest ik opnieuw leren sturen: op mijn zit, met mijn buitenteugel, en zijn we begonnen met het werken aan de hand”.

“In het begin had Fons niet eens door dat hij achterbenen had”, vervolgt ze. “Juist door het grondwerk heb ik hem zonder het gewicht van de ruiter, geleerd om de oefeningen uit te voeren. Hij kan bijvoorbeeld op elk been apart gewicht verplaatsen, wat we weer uit kunnen breiden naar het bevestigen van de zijgangen. Uiteindelijk kunnen we dit ook weer toepassen onder het zadel. Netjes wijken, schouderbinnenwaarts en travers vindt hij heel moeilijk, maar dankzij het werken aan de hand lukt dit nu ook goed onder het zadel”.

Uitvoering

Na weer helemaal vanaf nul te zijn begonnen, is de combinatie nu zo ver dat Fons op een correcte manier zijn lichaam kan gebruiken. “Als ik mijn kaken aanspan blokkeert Fons al. Waar andere paarden bijvoorbeeld wel doorlopen, maar ergens anders gaan compenseren, laat Fons gelijk merken dat er iets mis is”. In het trainen is het de kunst om hier zo goed mogelijk op te reageren, wat op wedstrijd lastig kan zijn. “Omdat hij zo’n moeilijk lichaam heeft, moet de uitvoering in de ring meteen perfect zijn. De hulpen moeten duidelijk doorkomen, want als er iets niet correct is ben ik hem gelijk kwijt. Waarschijnlijk was dit makkelijker geweest met een standaard sportpaard, maar deze uitdaging is stiekem ook wel heel leuk”.

Als je foto’s bekijkt van de fjord van vroeger en nu, zie je een wereld van verschil. De combinatie is nu een paar keer op B-niveau gestart en hoopt binnenkort hoger te kunnen starten. “Dit had ik zelf ook echt niet verwacht. Het was wel een droom, want ik geloof dat elk paard vanuit de biomechanica gezien dressuurmatig goed kan worden. Wel op zijn eigen manier, want Fons zal nooit zo uitgesproken zou lopen als een Totilas. Maar hij kan wel zijn lichaam zo goed gebruiken dat hij goed in evenwicht is en de oefeningen correct uit kan voeren”.

Lange weg

“Mijn doel is om hogerop in de dressuur te komen terwijl Fons zo veel mogelijk zelf doet. Hij moet zichzelf kunnen dragen en zijn buikspieren kunnen aanspannen, zodat hij zijn eigen lichaam correct gebruikt en ik de hulpen zo klein mogelijk kan maken. Het is een lange weg, maar het is het waard. Het lijkt mij geweldig om uiteindelijk een correcte en verzamelde piaffe met hem te kunnen. Het is een behoorlijke uitdaging, maar ik geloof dat hij het gewoon moet kunnen”, sluit ze gedreven af.

Via Instagram wil Sallomons andere ruiters inspireren, helpen en haar opgedane kennis delen. Volgen kan hier!

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto’s: Privébezit

Romy Lieshout

Als  je grote droom een eigen paard kopen is, dan wil je natuurlijk ook een paard waar je van kan genieten en plezier mee beleeft. Romy Lieshout (15) had hard gespaard en ging op zoek naar paard waar ze lekker mee kon buitenrijden en kon springen. Na lang zoeken vond ze de Ierse ruin Hiodowdy Jones. Het was liefde op het eerste gezicht. Helaas ging het vanaf het begin niet goed. Hij was dominant en sterk en Romy lag er vaak naast. Toch gaf Romy niet op.

Vanaf dag één mis

De moeder van Romy, Linda Nolthenius-Lieshout vertelt: “We zijn lang op zoek geweest naar voor haar het geschikte paard. Toen we bij hem gingen kijken was het plaatje compleet en Romy was direct weg van hem. We kochten hem als recreatiepaard. Achteraf was het wel een beetje raar dat hij daar niet voor gereden werd. Romy ging er zelf op en het ging prima, dus de koop ging door en hij werd bij ons op stal gebracht. Vanaf de eerste dag ging het echter al flink mis. Hij was zo dominant en sterk. Hij brak steeds uit, zowel aan de hand als onder het zadel.”

Roddels en verhalen

“Hij had zo’n sterke wil en duldde geen tegenspraak. Romy was een onzekere puber. Achter haar rug om gingen ze over haar paard roddelen; dat hij staats gevaarlijk zou zijn en dat het gedoemd was om te mislukken.  Iedereen zei ook tegen haar dat ze hem weg moest doen. Ze is er wel eens vijf keer in een week afgevallen. Van mij mocht hij ook wel op Marktplaats, maar daar wou ze niks van weten. Het was haar paard en zij zette door.”

Respect opbouwen

“Ze is toen gaan lessen bij Close Contact Horsemanship. Ze zijn helemaal vanaf nul begonnen met grondwerk. Ze moest van haar onzekerheid af en aangeven wat haar zone is. Door alle verhalen was ze ondertussen nog onzekerder geworden. Ze moesten respect voor elkaar leren opbouwen. Dat grondwerk hebben ze acht weken gedaan. Toen kwam het omslagpunt. Aan de ene kant tussen hun samen en aan de andere kant kon ze de roddels naast zich neer leggen en deed het haar niets meer. Ze was veel zekerder geworden.”

Romy en Hiodowdy Jones

Ander paard

“Er zijn een heleboel tranen gevloeid, er is veel frustratie geweest en veel valpartijen, maar ze bleef heel dapper volhouden en wist dat het goed zou komen. Nu hebben ze samen zo’n immense band gecreëerd en doen ze het echt alles samen, zelfs tot aan rijden zonder zadel en hoofdstel. Hij geniet overal van en hinnikt als ze eraan komt. Hij is nu super gehoorzaam. Het is totaal een ander paard geworden en dat alles door wederzijds respect en vertrouwen op te bouwen naar elkaar. In het dagelijkse leven kan Romy zelf ook over haar heen laten lopen en haar grenzen laten varen. Door het grondwerk kan ze daarin nu ook beter haar grenzen aangeven. Dat heeft ze toch maar met hem geleerd. Heel speciaal! Ze zijn allebei enorm gegroeid als individu, maar zeker als team.”

Romy en Hiodowdy Jones

Bron: De Hoefslag

0 3012
Maartje Timmer en Star.

Amazone Maartje Timmer kwam Star tijdens haar werk op een western stal tegen. De ruin deed het goed in de reiningsport, maar op een gegeven moment werd het hem te veel en ontplofte hij. Timmer ging vervolgens rustig met hem aan de slag en schoolde hem om tot dressuurpaard. “Ik voel hem nu precies aan en daardoor geeft hij mij enorm veel vertrouwen”, vertelt ze.

Nieuwe tak van sport

Het verhaal begint bij de verhuizing van Timmer naar haar nieuwe woonplaats. “Daar ben ik weer de paarden in gegaan. Ik ging op een western stal gaan werken. Deze tak van sport was helemaal nieuw voor mij. Dat vond ik heel interessant. Star stond daar op stal en deed het goed in de westernsport. Hij liep op hoog niveau, maar toen ze hem verder door gingen trainen kon hij de training mentaal niet aan. Hij is op een gegeven moment een keer geknapt en werd daarna onrijdbaar. Sindsdien was hij pittig, kopschuw en wiebelig. Dat vond ik wel sneu want hij was pas vijf jaar. Daarom heb ik gevraagd of ik een beetje met hem aan de hand mocht stappen en hem mocht poetsen, om lekker met hem bezig te zijn.”

Ontzettend onveilig

Timmer kreeg toestemming om met de ruin aan de slag te gaan en bouwde een goede band met hem op. “In mei 2019 heb ik hem dan ook gekocht. Ik heb er ruim een jaar naast gelopen voordat ik er zelf voor het eerst op ben gaan zitten. Hij was aanvankelijk echt nog te rillerig. Door wat hij heeft meegemaakt is hij wel een heel bijzonder paard. Eerst was hij ontzettend onveilig met rijden, nu kan je er zo een kind van vier op zetten. Dat hij zo geworden was kwam trouwens niet door het toedoen van anderen, hij is niet verkeerd gereden of behandeld. Star trok gewoon de tijdsdruk die erop stond niet. Aan zijn talent lag het niet, want hij heeft het echt in zich om een goed sportpaard te worden.”

Steeds beter

Langzaam maar zeker ging het steeds beter met Star. “Het eerste jaar deden we heel veel grondwerk. Daardoor had Star gelijk minder stress. Na een jaar heb ik een barebackpad op de kop getikt. Ik wilde wel kijken wat hij deed, maar omdat het niet zeker was of hij nog bereden wilde worden waagde ik me nog niet aan een zadel. Toen ik er eenmaal op zat heb ik van alles geprobeerd om te kijken wat hij doet. Aan het begin kon ik er niet met mijn been aan en kon ik ook de teugels niet oppakken. Zo zijn we dus maar op een lang teugeltje gaan rondtouren. Uiteindelijk ging het steeds beter. Tussendoor heeft hij er een paar keer uit gelegen door blessures. Nu zijn we ondertussen vier maanden serieus aan het trainen, en hij kan de wissels om de twee en om de pas en de appuyementen in draf al. Zelfs het begin van de pirouette is al in zicht.”

Bijzondere paarden

In haar training combineert de amazone elementen uit de dressuursport en de westernsport. “Als ik de teugels oppakte zoals bij een dressuurpaard werd Star gelijk rillerig. En als ik mijn been er aan legde, dan ging hij ontzettend rennen. Nu hebben we precies een tussenstukje gevonden. Ik rijd hem alleen op mijn zit, maar dan met mijn teugels eraan. Dat pikt hij. Ik twijfelde natuurlijk wel toen ik hem kocht, niemand wist of hij ooit nog bereden kon worden. Maar mijn oma heeft altijd gezegd dat je met de meest bijzondere paarden het verst komt. Zij reed zelf 30 jaar geleden met een Fries in het Z. Dat was in de tijd dat Friese paarden nog voor de kar hoorden. Ik hoop met Star eigenlijk wel in haar voetsporen te treden.”

Vertrouwen geven

Op de vraag of Timmer dan niet bang is dat de wedstrijden weer te veel worden voor Star, antwoordt ze: “Ik denk het niet, omdat ik hem op een hele andere manier oppak. Ik heb hem heel veel tijd gegeven en ik voel hem precies aan. Als hij zijn dag niet heeft, stap ik af. Dat werkt voor hem juist heel goed en dat geeft hem heel veel vertrouwen. Als hij soms spanning opbouwt zien anderen hem als een ‘stout paard’. Ik geef hem dan juist een aai over zijn hals en stel hem gerust, dan is zijn vertrouwen in mij ook gelijk weer terug. Star is verder echt bomproof dus dat zal op wedstrijden geen enkel probleem zijn. Op dit moment bouwt hij bijna geen spanning meer op. Je kan de bladblazer op zijn hoofd houden en hij blijft nog staan”, lacht ze.

Aanrader

De amazone is erg gelukkig met haar grote vriend en traint hem rustig door. “Ik zou de Quarter Horse echt aan iedereen aanraden. Ze kunnen alles: ze kunnen behalve western ook goed springen en dressuren. Zelf ben ik heel bang voor springen geworden door een val, maar Star vindt het heel leuk. Ik hoop dat hij mij kan helpen van mijn angst af te komen. Omdat hij zo bomproof en leergierig is moet dat goedkomen. Quarters zijn geweldige paarden, zowel voor in de sport als familiepaarden. Ik vind het jammer dat ze naar mijn idee nog wat ondergewaardeerd zijn in Nederland. Ik raad het ras in ieder geval 100% aan”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit Maartje Timmer

Lenneke en Impression © Colour Focus fotografie

Lenneke van den Heijkant – Kusters kocht haar paard Impression toen hij drie jaar oud was. De ruin was toen nog klophengst en toen hij eenmaal geruind was en bij de amazone op stal kwam, had hij nog wel wat last van zijn hormonen. Grondwerk bleek toen een uitkomst. Nu is de combinatie nog steeds hier mee bezig, maar trainen ze ook wedstrijdgericht. De amazone hoopt namelijk dat ze met haar zelf opgeleide Impression ooit in het Z mag rijden. 

Kiezen

“Mijn paard heet eigenlijk Impression, maar we noemen hem gewoon lekker Harry, want dat is veel makkelijker”, steekt de Brabantse lachend van wal. “Ik ben aan hem gekomen via een vriendin van mij. Eerst ben ik een keer gaan kijken wat ik van hem vond, maar toen wist ik het eigenlijk niet zo goed. Uiteindelijk ben ik toch nog een keer gaan rijden en toen zei mijn man: “We gaan er nog één keer heen en dan bepaal je of je het doet of niet.” Die dag vond ik hem toch wel heel erg leuk en ben ik er voor gegaan. Maar in het begin heb ik zeker wel mijn twijfels gehad.”

Jonge paarden

© Colour Focus fotografie

“Het is een hartstikke leuk paard om van alles mee te doen, maar onder het zadel is hij niet de makkelijkste. Dat maakt hem wel een goede leermeester want je leert er natuurlijk ontzettend veel van.” Impression was drie toen hij bij de amazone op stal kwam. “Hiervoor heb ik wel een ander paard gehad om in te rijden, maar verder ben ik altijd groom geweest van een eventingruiter en trainde ik daar de paarden. Die andere driejarige die ik heb gereden deed het wel heel leuk en ik vond het zelf ook leuk om met zo’n jong en onervaren dier te werken. In de tijd tussen dat paard en Impression heb ik nog een 14 of 15 jarige gereden. Maar dan stap je op en rijd je weg. Daar miste ik de uitdaging een beetje. Dus toen ben ik toch maar voor een jong paard gegaan.”

Paardentaal vertalen

Eerst is de amazone veel met grondwerk aan de slag gegaan. “Impresson is best wel groot, dus ik heb hem ook de tijd gegegeven om uit te kunnen groeien. Monique de Hont is mijn overbuurvrouw en zij heeft sinds een paar jaar een eigen bedrijfje in ‘paardentaal vertalen’. Vroeger dacht ik dat het een beetje zweverig was, maar door haar ben ik er wel achter gekomen dat het anders in elkaar steekt. Zodoende zijn we veel met grondwerk gaan doen.”

Hormonen

Toen Van den Heijkant – Kusters bij Impresson ging kijken was hij nog klophengst. “Maar voordat hij bij mij kwam was hij al wel geruind. Hij had daarnaast nog best wel wat last van zijn hormonen en was nog best wel wat lomp. Impression moest in het begin echt nog wel leren om wat respect voor jou als mens te krijgen, als ik hem in de wei zette, liep hij bij wijze van spreke recht over mij heen.”

Beter begrijpen

Ze vervolgt: “ Ik ben wel veel blijven lessen, want ik vind het, zeker bij jonge paarden, heel erg belangrijk dat je ze niet gaat ‘verprutsen’. Toen ben ik steeds een beetje verder gegaan, ook met dubbele lijnen aan de longe. Daarna ben ik er op geklommen en eigenlijk ben ik op een hele andere manier gaan rijden dan dat ik gewend was. Nu heeft hij een paar weken vakantie gehad, maar tot nu toe heeft het wel geleid tot het feit dat hij steeds beter de teugels aan begint te nemen en vooral dat wij elkaar steeds beter gaan begrijpen.”


© Colour Focus fotografie

Wedstrijden

“Naast dat we gewoon lekker aan het rijden zijn, ben ik dat grondwerk wel blijven doen. We starten nu in de B, we hebben onze winstpunten voor het L, maar ik wil hem liever thuis eventjes klaarstomen. In principe kan hij het allemaal wel, maar ik vind het wel leuk als ik ook echt voor de prijsjes mee kan rijden. Dat is een beetje het idee”, vervolgt de amazone. “Ik wil zelf heel graag een keertje in mijn leven Z gereden hebben en als het liefst ook nog met een paard dat ik zelf opgeleid heb. Dat lijkt me enorm gaaf! Ik heb altijd paarden van anderen gereden en ik heb nooit paarden uitgebracht op wedstrijd, dus dan lijkt het mij wel leuk om dat voor elkaar te kunnen krijgen.”

Eventing

Laatst heb ik bij Ilonka Kluytmans een eventing-les mee gereden en dat vindt Impression ook enorm leuk. Hij is spring x dressuur gefokt, dus hij heeft het ook wel in zich. Ik hoef dan niet per se wedstrijden te rijden, maar het zou wel leuk zijn om dat er als afwisseling bij te doen”, vertelt van den Heijkant – Kusters vrolijk tot slot. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Colour Focus fotografie

0 1960

Vanwege een bindweefselaandoening belandde Barbara Valkova in een rolstoel. Ondanks dat het steeds slechter met haar ging dacht ze er geen moment aan om te stoppen met paarden. Integendeel, ze begon zich zo te verdiepen in het werken op de grond dat ze kansen kreeg waarvan ze nooit had durven dromen.

“Ik heb Mac gekocht toen hij nog heel jong was. Ik was op zoek naar een tinker en toen ik hem zag wist ik gelijk dat dit het perfecte paard was”, steekt Valkova van wal. “Op het moment dat ik hem kocht was ik fysiek nog goed dus nadat ik hem had leren kennen vanaf de grond, heb ik hem ingereden. Helaas werd ik daarna ernstig ziek, waardoor ik het moeilijke besluit moest nemen om hem te verkopen”.

Andere weg

“Toen het weer wat beter met mij ging kwam ik er al snel achter dat ik Mac het allerliefst weer terug wilde. Gelukkig was die mogelijkheid er. Ondertussen was ik in een rolstoel beland, dus ik besloot om me nog meer te gaan verdiepen in het grondwerk. Vanaf dat ik hem heb is dit altijd al onze rode draad geweest, hij vindt het leuk en is er ook echt goed in. Naarmate ik zieker werd leverde ik fysiek heel veel in, maar ik heb er heel veel voor teruggekregen dankzij hem. We moesten een hele andere weg inslaan, maar door uit te proberen hebben we een manier gevonden die goed werkt voor ons”.

Energie

“Werken vanuit een rolstoel is heel anders dan als je gewoon op de grond staat. Als bepaalde lichaamsfuncties uitvallen heb je natuurlijk veel minder lijf om te kunnen werken met je paard. In dit geval maak ik heel veel gebruik van energie, waar Mac heel gevoelig voor is. Als je een beetje gaat spelen met deze energie hoef je niet persé je armen en benen te gebruiken”.

Ze vervolgt: “Op het moment dat ik pijn heb of mentaal niet goed functioneer, reageert Mac daar op. Vooral in het begin waren er dagen dat hij het super goed deed, of dat hij juist helemaal niks deed. Terwijl ik voor mijn gevoel niks veranderde aan mezelf. Als ik nu terugkijk zie ik dat er echt een patroon in zat, als ik me slecht voelde dan reageerde hij daarop. Als ik me goed voelde idem dito. De kunst is dan om te herkennen wanneer ik me niet goed genoeg voel om met hem te gaan werken. Hij voelt mijn energie en reageert daarop. Daar kan je handig gebruik van maken, maar je moet er ook rekening mee houden dat het dan niet altijd goed gaat”, legt ze uit.

Dankbaar

“Ik mis het rijden totaal niet. Ik kan zoveel meer uit grondwerk dan uit het rijden halen. Het klinkt heel gek, maar ik ben op een of andere manier dankbaar dat ik ziek ben geworden. Als ik gezond was gebleven had ik dit hele proces niet kunnen ervaren. Ik sta nu heel anders in het leven. Mac heeft van mijn fysieke zwaktes mijn grootste krachten weten te maken, dat vind ik heel bijzonder. Hij heeft mij grondwerk leren ervaren zoals het hoort te zijn. Ik kan bij wijze van spreken mijn ogen dichtdoen en dan voelen we elkaar nog steeds aan. Hierdoor wordt mijn beperking in een ander daglicht gezet, het is niet allemaal negatief”.

Geen methode

Valkovaa wordt vaak benaderd met de vraag wat ze nu precies gedaan heeft om zo’n band op te bouwen.  Mensen wil weten op wat voor manier ik werk, maar daar heb ik zelf ook niet altijd een antwoord op. We doen gewoon ons ding, we hebben onze eigen manier ontwikkelt. We kennen elkaars zwakke plekken en elkaar sterkte punten. Voor mij is er geen bepaalde methode. De enige juiste manier is de manier die bij jou én je paard past”.

Ze hoopt mensen te kunnen inspireren met haar verhaal. “Het is zo jammer dat mensen met de paarden stoppen op het moment dat een beperking in de weg zit. Deze mensen wil ik graag helpen, er is altijd wel een weg om iets te kunnen doen met je paard. Ik heb er ook zo veel uit kunnen halen en ik hoop mensen te kunnen inspireren om hetzelfde te doen. Het klinkt misschien raar, maar Mac heeft op meerdere vlaktes mijn leven gered. Denk in mogelijkheden. Een samenwerking zonder beperking, zoals ik altijd zeg”.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: DigiDiede Fotografie

0 1158
Kimberley Rietveld - Foto: Vxt_photography

Kimberley Rietveld kocht vier jaar geleden de vos merrie Phelina (v. Attention). De merrie was heel schuw en had weinig vertrouwen in mensen. De amazone nam grondwerk les om het paard vertrouwen te geven in mensen. “Ze is van een heel in zichzelf gekeerd paard naar een heel braaf en aanhankelijk paard veranderd. Dat we hadden we nooit verwacht. Als ik aan kom komt ze direct naar me toe gerend.”

Op slag verliefd

Rietveld kocht de merrie toen ze twee jaar oud was. Ze vertelt “Ik zag haar op Facebook staan en ze was heel klein. Ze was 1,55m en dat is een lastige maat om te verkopen. Ik stuur de verkoper een bericht en die gaf aan dat ze nog net in de ponymaat viel. Ik ben zelf ook niet zo groot dus we zijn gaan kijken. Ze stond op een hele grote handelsstal en kwam maar één, soms twee keer per week buiten. Ik was op slag verliefd op haar. Ze kon goed lopen en deze kans wilde ik niet voorbij laten gaan. Na twee weken stond ze bij ons op stal.” De merrie was heel kopschuw en liet zich moeilijk pakken. “Ze stond drie maanden met een halster op stal. Dat was wel iets heel anders dan ik had verwacht. Ik wist niet dat er zoveel in haar om ging” aldus Rietveld.

Aanhankelijk

De amazone begon met grondwerken om het vertrouwen te krijgen van haar paard. Het doel is de merrie op te leiden tot dressuurpaard. “We kregen twee keer per week grondwerk les om elkaar te leren kennen. Ik dacht ze is zo gevoelig daar wil ik hulp bij hebben. Het mocht absoluut niet mis gaan met haar. In de tussentijd is er veel gebeurd, ze heeft me daar doorheen gesleept. Ze is zo lief en aanhankelijk aan mij. Op deze manier zijn we van een heel schuw paard naar een heel braaf aanhankelijk paard gegaan. Ze heeft geen stap verkeerd gezet” aldus Rietveld.

Afwisseling

De merrie is nu zes jaar en wordt uitgebracht in de dressuursport. “Afgelopen jaar zijn we verhuisd naar een springstal. Voor de afwisseling zijn we ook gaan springen, ze vindt dat super leuk. Dat vind ik heel belangrijk, dat paarden afwisselend werk aangeboden krijgen. We rijden twee keer per week dressuur, springen twee keer en gaan één keer naar het bos. Daarnaast blijven we veel grondwerk doen om de band met elkaar te blijven versterken. We mogen over naar de L en na de Corona periode zullen we weer in de ring verschijnen” aldus Rietveld. Sinds kort heeft ze een Instagram pagina aangemaakt voor haar paard. “We zijn via onze Instagram ook sponsorruiter geworden. Het is heel leuk om te laten zien dat we al vier jaar met elkaar bezig zijn.”

Genieten

Rietveld wilt iedere paardenliefhebber meegeven veel te genieten van je paard of pony. “Alles valt wel op zijn plek met de tijd. Natuurlijk wil ik ook zo hoog mogelijk komen maar het belangrijkste blijft genieten en niet forceren als de tijd nog niet rijp is.  ”

Tekst: Michelle Klutman

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Vxt_photography

0 2306
Indoor piste

De winter kan een ontmoedigend vooruitzicht zijn wanneer je geen indoor piste hebt om in te trainen. Maar blijf creatief: er zijn namelijk genoeg manieren om jouw paard te verbeteren zonder piste.

1. Grondwerk

Als het veilig is om met je paard de weg op te gaan, kun je op een simpele manier wat oefeningen doen. Het verruimen en verzamelen van de stap en de draf is makkelijk op een ander terrein uit te voeren. Daarnaast kun je de achterhand van je paard extra trainen als er een heuvel in de buurt is waar je gebruik van kunt maken. Blijf wel altijd voorzichtig op wat voor ondergrond je rijdt en houdt rekening met andere weggebruikers.

2. Buitenrijden

In het bos hoef je niet altijd de teugels van je paard los te gooien en te genieten van het weer, ook hier kun je trainen. Je kunt er overgangen oefenen, wijken, schouder binnenwaarts rijden, aan de rechtgerichtheid werken om vervolgens je paard ontspannen uit te stappen.

3. Gallopeerbaan

Als er een gallopeerbaan in de buurt van je stalling is, kan deze een goede trainingsgelegenheid bieden, ook hier kun je jouw trainingen voortzetten.

4. Clinics en lessen

Gebruik het deelnemen aan clinics en extra lessen als een excuus omdat je geen indoorpiste ter beschikking hebt. Het is goed om je paard regelmatig mee naar een andere locatie te nemen, en extra lessen verbreden altijd jouw kennis.

 

Bron: Horse&Hound

Foto: Remco Veurink

Grondwerk
Grondwerk. Foto: Nicky Star
‘Nadat mijn Diva mij de vorige keer verraste in de proef doordat ze de juryhokjes met bloemen zo eng vond wat de nodige spanning opleverde en een ingehouden proef, zijn we thuis hard aan het werk gegaan.’

Verrassend

‘Rijtechnisch natuurlijk, maar vooral ook op een ander vlak. Ze verraste mij namelijk omdat wij in de loop der jaren heel veel tijd en energie gestoken hebben in het bom- & juryhokjesproef maken van haar. Maar ik moet eerlijk zeggen, dat het wel een hele poos geleden is dat we daar echt tijd en aandacht aan hebben besteed.’

Extreem

‘Toen Diva bij mij kwam was ze een half jaar oud en net afgespeend. Het was een hele bijzondere dame met hele lange benen en vreselijk veel beweging. Alleen zo een verschrikkelijke angsthaas! En dan bedoel ik niet gewoon een beetje bang, nee echt extreem bang. Er is nooit iets met haar gebeurd wat haar angst kan verklaren. Het heeft dagen geduurd voor we haar konden pakken en aanraken, laat staan voor we haar buiten konden zetten en vooral weer te pakken konden krijgen om binnen te halen. Er werd toen al gezegd, daar komt nooit een zadel op! En dat moet je nu juist tegen mij niet zeggen…’

Diva in de sneeuw
Diva in de sneeuw

Blinde paniek

‘Ik heb er toen voor gekozen haar aan huis te houden, zodat we haar dagelijks in handen zouden hebben. Zo is zij nooit de opfok ingegaan, maar heeft ze altijd thuis in een kudde gestaan met paarden van verschillend geslacht en leeftijd.  Het was heel raar, zij kon al weken lang in dezelfde wei staan en dan in eens compleet over de rooie gaan, dwars door alle draden, compleet overstuur, over de akker van de buren in blinde paniek de benen nemen en zie dat dan maar weer eens te pakken krijgen…’

Rustig opbouwen

‘In die tijd hebben we onwijs veel grondwerk met haar gedaan. Met zo een jong paard kun je nog niet zo veel cirkelwerk doen, ben ik van mening. Maar grondwerk kan prima, freestyle halster om (dan heb je even wat meer te zeggen, dan met een stalhalster) en een lange lijn eraan zodat je beiden meer bewegingsvrijheid hebt. Nadat dit allemaal goed bevestigd was, zijn we haar meer uit gaan dagen in schrikparkoersen ofwel obstakeltraining en zelfs applaustraining. Zolang je alles maar heel rustig opbouwde en haar eerst even de tijd gaf om te kunnen kijken, ging dit aardig en dit bleek later in het rijden ook van kracht.’
Diva
Diva als jong paard op wedstrijd

Een rondje ronde de ring

‘Nu maak ik even een enorme sprong in de tijd, maar toen we de eerste keren op wedstrijd gingen, bleef dat ‘eerst even kijken’ nog wel een must. Gelukkig kregen we in de lagere klassen vaak even de tijd van de jury om een rondje de ring te verkennen. So far, so good. Toen we voor het echt mee deden op de Zuid-Hollandse kampioenschappen in het M1, ging de bel direct en moesten we dan ook gelijk starten in een nog vreemde ring. Ik voelde haar inhouden, wederom richting de juryhokjes en heel even dacht ik: O, o… Maar dit was de eerste keer dat ze zich door een kleine aanmoediging liet overtuigen en verrassend goed door de baan sjouwde en haar kunsten liet zien. Dit leverde dan ook het kampioenslint op!’

Obstakel

‘Maar goed, de vorige wedstrijd leverde het toch weer problemen op, dus dan maak je een plan van aanpak en ga je aan de slag. We hebben daarom iedere paar dagen een nieuw obstakel in de binnenbaan geplaatst. Telkens wanneer ik haar had kunnen overtuigen en zij zich niet meer inhield, stond er weer iets anders, op weer een andere plek in de baan. Van bloembakken tot knalblauwe parasols, we zijn het allemaal tegen gekomen dankzij mijn creatieve stalgenoten. Afgelopen zondag leverde het plan van aanpak ook nog het gewenste resultaat, we kwamen namelijk zo twee verschillende ringen rond inclusief juryhokjes en hebben hiermee onze eerste 2 winstpunten in het ZZzwaar behaald! De punten waren nog niet zoals gepland, maar dat is weer een mooi nieuw doel voor onze volgende wedstrijd in december.’

Nicky Star en Diva
Nicky Star en Diva

Goed voor alle paarden

‘Ook al onze andere paarden werden weer eens uitgedaagd met de training die voor Diva in het leven was geroepen, net als de paarden van onze lesklanten. We hebben dan ook besloten dat we iedere week iets nieuws in de baan blijven zetten zodat we altijd blijven oefenen, dan komen we wat dat betreft niet meer voor verrassingen te staan.’


Nicky Star is dressuuramazone, instructrice, jurylid en moeder van twee zonen. Ze runt in Hoeven haar dressuurstal Equinova. Ze behaalde zowel haar ORUN diploma’s (t/m niveau 4) als de freestyle instructeursopleidingen niveau 1 & 2 bij Emiel Voest. Naast het geven van instructie, verzorgt ze ook regelmatig allerlei soorten trainingen. Meer weten: www.equinova.nl


Error, group does not exist! Check your syntax! (ID: 18)

0 1431
Foto: Remco Veurink

Het is algemeen bekend dat paarden subtiele bewegingen en lichaamstaal van mensen kunnen oppikken. Maar een recente studie suggereert dat paarden dit voornamelijk leren door voorgaande training en ervaring met mensen.

Wetenschappers aan de Universiteit van Florida onderzochten de invloed van trainingsmethodes op de mogelijkheid van paarden om aanwijzingen van mensen correct op te volgen. Uit de studie bleek dat grondwerk en communicatie via het lichaam (Parelli methode) ervoor zorgen dat paarden sneller leren om aanwijzingen van mensen op te volgen, in tegenstelling tot paarden die op de klassieke manier zijn getraind.

De onderzoekers werkten met twee groepen paarden die een verschillende trainingsachtergrond hadden. De helft van de dieren werd getraind door officiële Parelli instructeurs, waarbij grondwerk sterk leunt op het herkennen van lichaamstaal, zoals hand- en hoofdbewegingen. De tweede groep had de klassieke methode doorlopen, waarbij het relatief snel onder het zadel kwam en er weinig grondwerk bij kwam kijken.

Parelli methode brengt succes

Twintig paarden werd aangeleerd dat snoepjes onder één van twee emmers werden geplaatst. Zodra de paarden snapten dat het eten slechts in één emmer werd neergelegd, begon de testfase. Iemand wees naar de emmer waar het eten in zat en het paard mocht vervolgens kiezen naar welke emmer het liep. Slechts één paard, een Parelli getraind dier, bleek bij de eerste keer al in staat om direct naar de correcte emmer te lopen nadat de mens deze had aangewezen. Na tien sessies bleken de Parelli paarden echter sneller in staat om het truukje aan te leren, terwijl de klassiek getrainde paarden het vaak nog altijd niet begrepen. Tegen het einde van het experiment wist 90% van de Parelli paarden steeds weer de goede emmer uit te kiezen, tegenover slechts 40% van de klassiek getrainde paarden.

‘We denken dat de Parelli paarden het sneller door hadden omdat onze testmethode niet veel afwijkt van de Parelli Methode. Ik denk dat de klassiek getrainde paarden het ook kunnen leren, maar zij hebben didelijk meer tijd nodig,’ aldus een woordvoerder. De studie concludeert tevens dat paarden niet per definitie handgebaren herkennen. ‘Ik durf met zekerheid te zeggen dat deze dieren niet vanaf de geboorte al begrijpen wat handsignalen betekenen.’

Klik hier voor de complete studie.

Bron: Hoefslag/The Horse

Foto: Remco Veurink

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer