Tags Posts tagged with "giftig"

giftig

Jacobskruiskruid

Jacobskruiskruid lijkt steeds vaker voor te komen. De plant is giftig voor paarden, dus het is zaak hem tijdig uit je wei te verwijderen.

Vers zullen paarden de plant niet eten, maar als je je weide ook gebruikt om te hooien, kun je er maar beter voor zorgen dat er geen kruiskruid in je pakken terecht komt. Gedroogd of verpakt samen met gras zal je paard er namelijk wel van eten, met alle gevolgen van dien.

Vergiftiging

Jacobskruidkruid vormt een ernstig gevaar voor paarden, pony’s en ezels. Het eten van dit kruid kan voor deze dieren de dood betekenen. Overleven zij een vergiftiging, dan zullen zij nooit volledig herstellen.

Jacobskruiskruid valt erg moeilijk te bestrijden en vermenigvuldigt zich snel. Vorig jaar stelde de provincie Groningen al vast dat de bermen vanwege bezuinigingen van Rijkswaterstaat minder vaak gemaaid worden. Hierdoor verspreidt kruiskruid zich nog gemakkelijker.

Advies

Paardenpunt Vlaanderen adviseert om Jacobskruiskruid te bestrijden door de plant handmatig te verwijderen (met wortels) of herhaaldelijk te maaien (voor de zaadzetting). Maaien heeft natuurlijk geen zin als je de opbrengst daarvan van plan bent aan je paard te voeren.

Ook bemesten van je weide is raadzaam zodat het grastapijt goed gesloten blijft. Zo krijgt Jacobskruiskruid geen kans tot kieming. Ook de natuurlijke vijanden van de plant, waaronder de rupsen van de jacobsvlinder, worden op sommige plaatsen gebruikt om de plant te bestrijden.

Bekijk hier het dossier over Jacobskruiskruid van paardenpunt Vlaanderen.

Foto: archief

herfst paarden bomen

De Britse vereniging van dierenartsen waarschuwt paardeneigenaren om er goed op te letten dat paarden geen esdoornzaden (de zogenaamde helikoptertjes) eten.  ‘Omdat er nog maar weinig gras staat, zijn paarden eerder geneigd ervan te eten,’  zegt een van de dierenartsen tegen Horse & Hound.

Met het eten van esdoornbladen of -zaden ontstaat het risico op atypische myopathie (AM), een levensbedreigende spierziekte bij paarden.  Bij atypische myopathie, ook wel weidemyopathie genoemd, wordt in zeer korte tijd de stofwisseling in de skeletspieren zodanig aangetast dat het paard moeilijk tot niet meer beweegt.

Groot risico

Deskundigen van de British Equine Veterinary Association waarschuwen dat de kans om de ziekte op te lopen op dit moment groot is. Met de herfst vallen immers de blaadjes (en zaadjes!) van de bomen, maar er staat ook minder gras, waardoor paarden eerder geneigd zijn de bladeren en zaden op te eten.

Kale weides, mogelijke hooitekorten en veel wind zorgen voor een verhoogd risico.

De oorzaak van de ziekte is het toxine hypoglyxine A, dat wordt aangetroffen in de gewone esdoornboom. De helikoptervormige zaden verspreiden zich in een straal van tot wel 4 kilometer.

Ieder grassprietje afgrazen

Volgens dierenarts Adam Redpath eten paarden de zaden normaal gesproken niet. ‘Maar wanneer paarden ieder laatste grassprietje afgrazen, kan dat wellicht anders zijn.’

Hij raadt paardeneigenaren aan goed te inventariseren waar esdoornbomen in de buurt van de weide staan. ‘Voer voldoende hooi om te voorkomen dat paarden esdoornzaden eten, maar controleer ook of ze niet in je hooi zitten.’

Bron: Horse & Hound Paardenarts

Foto: Remco Veurink (archief)

0 360
veulens

De faculteit Diergeneeskunde van de Universiteit Utrecht en RIKILT Wageningen UR onderzochten de sterfte van paarden ten gevolge van atypische myopathie. Deze ernstige spieraandoening kan optreden na het eten van esdoornbladeren, -zaden en/of -spruiten waarin de giftige stof hypoglycine A zit. In honderden monsters van allerlei esdoornsoorten hebben zij onderzocht in welke soorten het gif wel of niet voorkwam. Bij de gewone esdoorn werd het gif aangetroffen. Bij de veldesdoorn en de Noorse esdoorn was dat niet het geval.

In West-Europa sterven jaarlijks honderden paarden aan atypische myopathie (ook wel ‘weidemyopathie’ genoemd). Vroeger stierven vrijwel alle paarden aan deze aandoening. Tegenwoordig wordt de aandoening eerder onderkend en sneller behandeld. Toch is het percentage dieren dat er aan sterft nog steeds 70%. Voorkomen van de ziekte is dus van zeer groot belang.

Veldesdoorn is oké

De oorzaak van atypische myopathie is de stof hypoglycine A, die soms wel en soms niet in de esdoorns aanwezig is. Voor eigenaren van paarden met esdoorns rond hun weidelanden en paddocks is het dus belangrijk om te weten met welke soorten esdoorns ze te maken hebben. De onderzoekers deden een oproep naar paardeneigenaren om monsters van hun esdoorns toe te sturen. Zij ontvingen 278 monsters van de drie meest voorkomende soorten esdoorns in Nederland, de gewone esdoorn (Acer pseudoplatanus), de veldesdoorn of Spaanse aak (Acer campestre) en de Noorse esdoorn (Acer platanoides). In alle zaden, bladeren en spruiten is de concentratie hypoglycine A gemeten. Bij de veldesdoorn en de Noorse esdoorn werd de gifstof niet aangetroffen. Daarentegen bevatte elk monster van de gewone esdoorn wel hypoglycine A. Het lijkt er dus op dat de veldesdoorn en de Noorse esdoorn zonder bezwaar rondom een weide of paddock kunnen staan.

Hypoglycine A

De aanwezigheid van hypoglycine A in de bladeren, zaden en spruiten van de gewone esdoorn wil echter niet zeggen dat deze boom per definitie onveilig is. Er zijn namelijk vele duizenden weides met gewone esdoorn eromheen waar de paarden niet ziek worden. Ook de hoogte van de concentratie hypoglycine A bleek niet veel te zeggen over het ziek worden van paarden. Er spelen dus mogelijk nog meer factoren een rol bij het ontstaan van de aandoening.

Preventiemaatregelen

De onderzoekers adviseren om paarden, die volledig weidegang krijgen in een wei waar gewone esdoorns omheen staan, in het najaar altijd ruim voldoende goede kwaliteit ruwvoer bij te voeren (op een droge plek neerleggen) en een schuilmogelijkheid te bieden. Verder kan men de weide blad- en zadenvrij maken door bijvoorbeeld de wei te verkleinen met schrikdraad om zo de afstand tot de bomen groter te maken. Zo nodig kan men, bijvoorbeeld met een bladblazer, bladeren en zaden verwijderen. Bij een storm is het ook verstandig de paarden binnen te houden of binnen te zetten tot de afgewaaide takken, bladeren en de zaden zijn verwijderd. Met het oog op het welzijn van de paarden is het natuurlijk beter om tijd en energie stoppen in het bladvrij houden van de wei in plaats van de paarden langdurig op stal te houden.

Het onderzoek naar esdoorns is gepubliceerd in Journal of Veterinary Internal Medicine.

Bron: Wageningen UR

Foto: Remco Veurink

0 870

De Gezondheidsdienst voor Dieren heeft gisteren in een monster hooi de zeer giftige plant herfsttijloos aangetroffen. Het hooi was afkomstig uit Frankrijk.

Herfsttijloos (Colchicum autumnale) is in Nederland als wilde plant hoogst zeldzaam, maar komt in zuidelijkere gebieden in Europa veel voor. De plant is giftig voor vrijwel alle diersoorten, waaronder het paard (en de mens). Ze bevat colchicine, dat onder meer schadelijk kan zijn voor ongeboren veulens, de slijmvliezen irriteert, diarree en koliek  veroorzaakt en problemen kan opleveren met de nierfunctie en het centraal zenuwstelsel.  Paarden kunnen er binnen afzienbare tijd aan overlijden.

Voorgaande jaren werd er ook paardenhooi met herfsttijloos aangeleverd in ons land. Toen ging het vooral om partijen uit de Eiffel.

Heb je ruwvoer liggen waaraan je twijfelt, dan kun je dit door GD laten onderzoeken. Neem contact op via 0900-1770.

GDdiergezondheid.nl/Hoefslag

Foto: Shutterstock

0 213

De Britse Prins Charles gaat zich inzetten voor de strijd tegen Jakobskruiskruid. De Prins van Wales heeft de natuurstichting Natural England gevraagd om het probleem te onderzoeken en met een oplossing te komen. Zo heeft hij herhaaldelijk brieven gesturd naar de organisatie. ‘Als liefhebber van het platteland is de prins bezorgd over het gevaar dat deze giftige plant met zich meebrengt voor koeien en paarden. Door de snelle verspreiding van Jakobskruiskruid lijkt dit probleem steeds groter te worden,’ aldus een woordvoerder.

Andrew Sells, voorzitter van Natural England, heeft zijn medewerking inmiddels toegezegd. Zijn team volgt de aankomende tijd trainingen om aankomend voorjaar de oorlog te verklaren aan de plant.

Bron: Hoefslag/Glouchester Echo

Foto: Wikipedia

0 2235

Het kan gevaarlijk zijn om aan te nemen dat paarden zelf weten wat ze wel en niet kunnen eten. Normaal gesproken leren ze dat van hun moeder, maar aangezien ze in de huidige manier van paarden houden niet worden blootgesteld aan allerlei bomen en struiken, valt er ook niet veel te leren. Verder bestaat de kans dat een paard dat dagelijks onvoldoende ruwvoer krijgt, elke mogelijkheid aangrijpt om structuurrijke voeding binnen te krijgen, giftig of niet.

Giftig

Giftige bomen zijn o.a. de walnoot, wilde kastanje, beuk, rode esdoorn en kersen- en pruimenboom. Het beste is om een paard simpelweg geen toegang te geven tot takken, bladeren en vruchten van deze bomen. Eikenbladeren en eikels zijn eveneens mild giftig. Opname van losse esdoorn- bladeren is meestal fataal! Verder zijn de taxus en buxus zeer giftig; vermijd contact met deze struiken. Gemaaid gazongras is eveneens een risicofactor, omdat hierin endofyten (schimmels) kunnen zitten die gevaarlijke gifstoffen produceren.

Niet giftig

Takken en bladeren van andere bomen en struiken, zoals de berk, wilg en druif zijn niet giftig. Ondanks dat is het af te raden om grote hoeveelheden aan een paard te geven. Takken en bladeren behoren niet tot het ‘normale’ dieet van een paard en kunnen daardoor soms toch problemen veroorzaken. Vooral takken bevatten bijvoorbeeld veel lignine, een niet-verteerbare vezel, die verstoppingen kunnen veroorzaken. Verder is van lang niet alle bestaande bomen en struiken onderzocht wat het effect is na opname door paarden. Voorzichtigheid is dus altijd geboden!

Het is de moeite waard om eens grondig te inspecteren tot welke soorten bomen en struiken jouw paard toegang heeft als hij buiten staat. Opname van mild giftige bladeren, noten en vruchten kan bijvoorbeeld vervelende vage klachten geven, waarvan de oorzaak niet vaak langs de omheining van de wei of paddock wordt gezocht.

Lees meer over giftige planten.

Ir. Marike Jacobs (Voerconsultant & Columniste VoerVergelijk.nl)

Meer over de auteur: Marike Jacobs is afgestudeerd aan Wageningen Universiteit voor de masteropleiding Animal Nutrition en gespecialiseerd in paardenvoeding. Tijdens haar studie schreef Marike o.a. artikelen voor PaardenSport en verder werkt ze als stalmedewerker op een pensionstal. Mennen is haar favoriete tak van de paardensport, maar voeding en verzorging, en het waarborgen van de ‘happy athlete’ vanuit dat oogpunt, hebben de meeste aandacht.

VoerVergelijk.nl brengt iedere week op de site van de Hoefslag een voedingsverhaal met nuttige tips. VoerVergelijk is een onafhankelijke vergelijkingswebsite die is uitgegroeid tot een platform voor paardenvoer. Op VoerVergelijk kan een bezoeker paardenvoer zoeken, vergelijken en beoordelen. De database bevat alle paardenvoeders en supplementen die in Nederland en België verkrijgbaar zijn.

0 8713

Er zijn heel veel planten en bloemen die niet gezond zijn voor paarden. Sommige planten zorgen voor huiduitslag, een allergische reactie of verminderde eetlust. Andere planten veroorzaken koliek, leverfalen en soms zelfs het overlijden van je paard. Daarom is het belangrijk te weten welke planten gevaarlijk zijn, wat de symptomen zijn van een vergiftiging en hoe je moet handelen als jouw paard van een giftige plant heeft gegeten.

Hoewel paarden vaak wel beter weten, kan het toch voorkomen dat je paard een hap neemt van een stuk onkruid dat niet goed voor hem is. Vooral veulens willen uit nieuwsgierigheid hun tanden wel eens zetten in een klaproos, een boterbloem of een andere interessant uitziende plant. Ook paarden die honger hebben of te weinig voedingsstoffen vinden in hun dagelijks rantsoen, kunnen geneigd zijn van een giftige plant te eten. Vergiftiging gebeurt echter meestal door slechte kwaliteit hooi. Veel foute planten verliezen hun kenmerkende geur en smaak door verdroging. Paarden herkennen de plant dan niet meer als giftig en eten het nietsvermoedend op.

Giftige planten

Heel veel planten, bloemen en vruchten zijn giftig voor paarden. Denk bijvoorbeeld aan boterbloemen, basterdklaver, paardenstaart, dolle kervel, eikels en buxus. Gelukkig zijn er gradaties in giftigheid. Niet alle giftige planten leiden tot een langzame, pijnlijke dood. Soms moet een paard kilo’s van een plant eten, voordat hij er ziek van wordt. Dit is het geval met eikels. Hoewel het ene paard er gevoeliger voor is dan het andere, mag je er van uitgaan dat een paar eikels niets af doen aan de gezondheid van je paard. Het is pas schadelijk als paarden grote hoeveelheden binnenkrijgen en dan vooral ook van de groene eikels. Die kunnen in grote aantallen nierschade opleveren. Ook boekweit is een giftig plantje dat pas gevaarlijk wordt als je paard er teveel van eet. Boekweit is een eenjarige plant die bloeit tussen juli en september. De stengel is rood- tot paarsbruin en de bloemen zijn klein en wit. Het eten van veel boekweitplantjes veroorzaakt fotosensibiliteit. Dat lijkt op een soort zonnebrand met kleine, rode wondjes die moeilijk genezen. Je paard kan er ook nerveus en geagiteerd van raken.

Boterbloemen komen veel voor in moerassige gebieden en in zure weides. Paarden laten deze kleine gele bloemetjes normaal links liggen. Vooral het sap van de bloem is giftig en veroorzaakt in het ergste geval verlamming. Vaker zal een paard na opname van het gif overvloedig gaan kwijlen, koliek krijgen, maagdarmontstekingen hebben en bloed plassen door nierschade.

Boerenwormkruid jaagt veel paardenliefhebbers schrik aan omdat het zo lijkt op Jacobskruiskruid. Het groeit ook samen in bermen en braakliggende terreinen. Boerenwormkruid heeft gele bolvormige bloemen en gekartelde bladeren. Net als Jacobskruiskruid blijft boerenwormkruid giftig na verdroging. De gevolgen zijn gelukkig niet hetzelfde. Boerenwormkruid veroorzaakt krampen, opwinding en in het ergste geval leverproblemen.

Dodelijke planten

Helaas zijn er ook planten die de dood tot gevolg kunnen hebben. Een voorbeeld van een dodelijke plant is vingerhoedskruid. Deze plant met zijn witte tot paarse klokvormige bloemen komt veel in tuinen voor en wordt vaak bezocht door hommels. Ook in het bos staan ooit verwilderde exemplaren. Zorg er dus voor dat je paard geen hap neemt van deze plant tijdens een bosrit. Vingerhoedskruid bloeit tussen mei en oktober en is helemaal giftig, ook gedroogd. Vooral de zaden en de bladeren zijn gevaarlijk. Het kauwen op vingerhoedskruid veroorzaakt mond- en keelontsteking. Slikt je paard het ook nog door, dan krijgt hij diarree, koliek, spasmen en uiteindelijk een hartstilstand waaraan hij kan sterven.

Een hele familie giftige planten zijn planten uit de nachtschadefamilie. In sommige gevallen is nachtschade ook dodelijk voor paarden. De tomaten- en aardappelplant behoren tot de familie nachtschade. Net als de beter bekende zwarte nachtschade. De verschillende planten uit deze familie lijken op elkaar. Het zijn planten met een stevige stengel die groen tot roodbruin of paars is. Ze hebben kleine bloemetjes, afhankelijke van de soort wit of paars, met een geel hart. De meeste soorten hebben kleine besjes die, als ze groen en onrijp zijn, op erwtjes lijken. De rijpe besjes zijn dieppaars tot zwart. Het eten van nachtschade planten is gevaarlijk voor de paarden. De symptomen verschillen per soort: na het eten van bilzekruid, dat veel op mesthopen en in bermen groeit, kunnen paarden gaan hallucineren en is er kans op onderdrukking van het centrale zenuwstelsel. Zijn broertje doornappel, ook te vinden op mesthopen en in tuinen, veroorzaakt dezelfde symptomen. Zwarte nachtschade is de bekendste en misschien ook wel de gevaarlijkste van de familie. Deze plant is bijna overal te vinden: in de wei, in bermen, in de tuin, in het bos… Zwarte nachtschade veroorzaakt maagdarmstoornissen, neerslachtigheid, ongecoördineerde bewegingen en een versnelde ademhaling en hartslag die fataal kunnen zijn.

Jacobskruiskruid

De schrik van elke paardeneigenaar en ontzettend giftig is Jacobskruiskruid. Het is een tweejarige plant die in het tweede jaar tussen juli en oktober in bloei staat. Maar deze plant is altijd giftig, zowel in bloei, als gedroogd. Jacobskruiskruid komt veel voor in weides, bermen, bosranden en braakliggende terreinen. Het gevaar van de plant is dat ze in gedroogde toestand wel haar kenmerkende geur en smaak verliest, maar niet haar giftige stoffen. Omdat Jacobskruiskruid voorkomt in weides, bestaat er ook de grote kans dat het in het hooi terechtkomt. Paarden zien de plant dan niet meer als giftig en eten nietsvermoedend een giftig maal. De vergiftiging kan zich op twee manieren manifesteren: een acute vergiftiging of een sluimerende vergiftiging. Meestal is ziekte door Jacobskruiskruid sluimerend. Een paard dat teveel van de plant heeft gegeten, zal zijn eetlust verliezen en daardoor sterk vermageren. Hij wordt sloom, draaierig, gaat wankel lopen en soms zelfs omvallen. Omdat de lever aangetast is, zullen de slijmvliezen geel worden. Een sluimerende vergiftiging is meestal niet meer te genezen. Tegen de tijd dat je ontdekt hebt wat de ziekte is, is je paard waarschijnlijk al zo ziek en zwak dat alleen euthanasie hem uit zijn lijden kan verlossen. Meer kans op genezing heb je bij een acute Jacobskruiskruidvergiftiging. Dan zal je paard een paar uur na het eten van de giftige plant al ziek worden. Dat uit zich in koliek, spierzwakte, versnelde ademhaling en pols. Als je geen actie onderneemt, zal je paard na enkele dagen tot weken een pijnlijke dood sterven. Ben je er wel op tijd bij, dan kan de dierenarts een behandeling starten met ontstekingsremmers en een infuus tegen de giftige stoffen. Soms loopt dat goed af, vaak ook niet. Want een lever die beschadigd is, blijft onherstelbaar beschadigd. |

>h6>Belangrijk!

Er zijn zo veel planten giftig voor paarden, dat je er bijna paranoïde van zou worden. Dat is echter nergens voor nodig. Heb vertrouwen in je paard. Het zal zelden gebeuren dat hij hapt van een giftige plant. Zorg er verder voor dat je hooi van goede kwaliteit is en kijk het steekproefsgewijs na. Omdat veel planten en bloemen uit de tuin, zoals buxus, taxus en rododendron, giftig kunnen zijn, moet je paarden dus nooit tuin- en snoeiafval geven. Als je op buitenrit gaat, zorg dan dat je paard niet snel in een struik of in de berm een hap meegraait. Twijfel je toch over zijn gezondheid na het eten van een dubieus stukje groen? Speel dan op zeker en bel de dierenarts.

Tekst: Sascha Kerschot

0 276

SecureFeed, de vereniging voor de fouragehandel, attendeert paardeneigenaren opnieuw op de aanwezigheid van herfsttijloos in hooi afkomstig uit de Eiffel. Recentelijk hebben deelnemers van SecureFeed bij meerdere partijen hooi, afkomstig van  verschillende telers uit de Eiffel, weer herfsttijloos (Colchicum autumnale) aangetroffen. In het laatste kwartaal van 2014 waren er ook al meldingen van herfsttijloos in Eiffelhooi. Alle delen van deze krokusachtige plant zijn zeer giftig (vers en gedroogd) en een gevaar voor de diergezondheid.

SecureFeed adviseert haar deelnemers dringend om bij telers en leveranciers van hooi uit de Eiffel te vragen om garanties/verklaringen dat de partij geen herfsttijloos bevat. Ook adviseren de oganisatie om inkomende/in opslag zijnde partijen hooi uit de Eiffel zorgvuldig te controleren op aanwezigheid van herfsttijloos.

Voor afbeeldingen en meer informatie over Herfsttijloos wordt verwezen naar de factsheet van Hisfa die naar aanleiding van de meldingen uit het najaar 2014 is opgesteld in samenwerking met de Gezondheidsdienst voor Dieren (GD).

Heeft u herfsttijloos in partijen hooi uit de Eiffel of andere herkomsten aangetroffen, dan vernemen wij dat graag per omgaande. Heeft u verdachte partijen, dan is het mogelijk het product door de GD te laten onderzoeken; details hierover vindt u eveneens in de factsheet.

Hisfa/Hoefslag

0 103
oog
foto: Remco Veurink

Een Amerikaans bedrijf dat paardenvoeding produceerde en distribueerde waarin een voor paarden giftig antibioticum verwerkt was, heeft van het Ministerie van Landbouw in Florida een boete van 4000 Amerikaanse dollars gekregen. De antibiotica lijken in het voer terechtgekomen te zijn door een fout in de reinigingsprocedure van de machines.
De zaak kwam aan het licht nadat in oktober 2014 22 paarden op het Masterpiece Center in Davie (Florida) ziek werden nadat ze voer van de betreffende producent hadden gegeten. Vier paarden stierven direct, twee anderen moesten worden ingeslapen. Voor de overige paarden is de prognose zeer slecht.

Groeibevorderaar

Het betreffende antibioticum heet Monensin. Het wordt als groeibevorderaar toegevoegd aan voeding voor rundvee en gevogelte, maar voor paarden is het giftig. De stof beïnvloedt de spieren, met name het hart.
Het ministerie startte een onderzoek. Voerproducent Lakeland Animal Nutrition kondigde direct een terughaalactie aan en stopte met de productie van paardenvoeding. Verschillende voermonsters werden onderzocht. Een daarvan testte positief op Monensin, in een ander werden sporen van Monensin en het antibioticum Lacolocid gevonden. Lakeland Animal Nutrition is beboet voor vier overtredingen – twee voor de aanwezigheid van de antibiotica en twee voor het distribueren van de besmette voeding – en kreeg per overtreding de maximale boete van 1000 dollar.

Schadevergoeding

Lakeland Animal Nutrition heeft net voor kerst een regeling getroffen met de eigenaren van de overleden en zieke paarden. Wat deze inhoudt, is niet bekend gemaakt, maar het lijkt erop er een schadevergoeding is uitbetaald waarmee de veterinaire kosten gedekt worden en nieuwe paarden kunnen worden aangeschaft.
Lakeland zegt in een verklaring: ‘We weten dat de paarden nooit te vervangen zijn, maar we hopen dat deze regeling het leed iets kan verzachten en het Masterpiece Center in de gelegenheid stelt hun passie voort te zetten.’

Horsetalk/Hoefslag
Foto: Remco Veurink Photography

 

0 161

Uit onderzoek van RIKILT Wageningen UR en de Universiteitskliniek voor Paarden in Utrecht blijkt dat er een sterk verband is tussen atypische myopathie en blootstelling aan esdoornbladeren en -zaden. Atypische myopathie is een ernstige ziekte die de dood tot gevolg kan hebben. Met name in de herfst kunnen takjes met blad/zaden in de wei terecht komen en door paarden worden gegeten. Een giftige stof (hypoglycine-A) is hiervoor verantwoordelijk. Vooral de zaden bevatten de gifstof. RIKILT heeft een test ontwikkeld waarmee hypoglycine-A kan worden aangetoond in de zaden en blad.

Zaden insturen

Niet alle esdoornzaden blijken giftig. Op dit moment wordt verder onderzoek gedaan om beter te begrijpen wat hierop van invloed is. Wilt u weten of uw esdoorns de gifstof bevatten en daarmee tevens bijdragen aan het onderzoek dan kunt zaden laten onderzoeken bij RIKILT. Er is minimaal 50 gram zaad (helikoptertjes) nodig en de naam van de esdoornsoort (indien niet bekend een foto van boom, blad en zaad). Voordat u iets opstuurt graag contract opnemen met Hans Mol (0317-480318, hans.mol@wur.nl).

Voor meer informatie kijk ook op de site van de Faculteit Diergeneeskunde.

Wageningen UR/Hoefslag

HOEFSLAG ACADEMY

Volg ons!

101,065FansLike
0VolgersVolg
6,970VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer