Tags Posts tagged with "gedrag"

gedrag

0 6196
Foto: Tessa Bezemer

Kiara van Grevenbroek leerde Namala kennen op de manege waar ze met haar toenmalige pony stond. De merrie viel erg op, omdat ze iedereen die er op zat, er af gooide. “De eigenaresse durfde er niet meer op en alle verzorgsters stopten. Toen kwam ik, en ik was niet zo snel onder de indruk van dat soort gedrag.”

Chaos

“In het begin was het echt chaos”, vertelt Van Grevenbroek over de tijd dat ze Namala verzorgde. “Bij haar vorige ruiters had ze altijd veel succes door te gaan rennen en steigeren, want ze stapten allemaal af. En ik bleef gewoon zitten. Na een tijdje kwam ik er achter dat ze springen heel leuk vond, en dat vond ik toen ook. Dat deed ze echt heel goed, maar bij het dressuren ging ze alsnog steigeren en rennen. Uiteindelijk mocht ik er van zowel het manegepersoneel als mijn ouders net meer op rijden. Ze zeiden: ‘Je gaat je nek niet breken voor een ander!'”

Foutloos

Ondanks dat iedereen zei dat het gevaarlijk was, bleef Van Grevenbroek hoop houden. “Ik ging stiekem met Namala naar het bos met een halster en een touw, en dan klom ik er ergens met behulp van een boomstronk op. Dat ging eigenlijk heel goed, en zo heb ik dan ook haar vertrouwen gewonnen. Ze had door dat ik echt doorzette en niet zomaar wegging. Uiteindelijk mochten we toen toch meedoen aan springwedstrijden op de manege. De eerste keer dat ze de ring in ging, steigerde ze alleen maar. Uiteindelijk sprong ze een rondje, en zei ik: ‘De volgende gaan we foutloos!’. Daarna heeft Namala nooit meer een fout gemaakt”, aldus de amazone.

Kiara van Grevenbroek en Namala tijdens hun eerste springwedstrijd.

Stiekem

Vervolgens sprongen ze foutloze ronde na foutloze ronde. Tot de eigenaresse van Namala besloot haar te verkopen. “Zij wilde een paard waar ze zelf ook op kon rijden. Ik begreep het wel, maar mijn hart was gebroken. Ze werd verkocht aan een handelaar, die haar doorverkocht naar een manege. Via Hyves kwam ik er achter waar ze stond. Maar ja, als 12-jarig meisje kan je niet veel, dus ik ging er stiekem naartoe. Eerst met de trein, toen met de scooter en uiteindelijk met de auto. Dat heb ik negen jaar volgehouden, tot de manege-eigenaren haar eindelijk weg wilden doen omdat ze haar te oud vonden worden.”

Op een dag

“Toen was ze eindelijk van mij”, klinkt Van Grevenbroek emotioneel. “Maar toen ik haar net had, was het best wel heftig. Ze kreeg een trap van een ander paard, dat werd een infectie en daardoor was ze er al bijna niet meer. Nadat ze genezen was kreeg ze drie weken later weer zo’n heftige schop en ook nog koliek. Dat was echt niet leuk, ze was bijna dood geweest.” Wel was ze opgelucht dat Namala eindelijk van haar was. “Ik had haar negen jaar gemist, ik kon echt niet zonder haar. Ik zei altijd tegen iedereen dat ze op een dag van mij zou worden. Dat was ook wel zo, maar alleen iets later dan gepland”, lacht ze.

Niet gefotoshopt

“Namala is nu 26 en doet eigenlijk alleen nog de dingen die ze leuk vindt om te doen”, vervolgt Van Grevenbroek. “Helaas is ze nu wat te oud om fanatiek te springen, maar soms maken we nog wel een sprongetje voor de lol. Ze gaat vooral veel mee naar buiten als handpaard, ze loopt gewoon los mee. Dat is echt niet gefotoshopt, hoor!”, klinkt het vrolijk. “Soms rent ze vooruit en gaat ze een ander pad in dan ik wil, dan fluit ik een keer en dan komt ze zo terug. Met haar heb ik een hele bijzondere band, dat is niet te omschrijven. Zij denkt hetzelfde als ik denk. Daarom heb ik er niet echt een hoofdstel of touw voor nodig. Op het strand en in het bos is er geen verkeer, dus vind ik het veilig genoeg.”

Kiara van Grevenbroek en Namala.

Temperamentvol

Over het karakter van haar paard vertelt de amazone: “Ze is heel temperamentvol. ze is half arabier en half KWPN’er. Ze heeft heel erg een voorkeur voor mensen, ze weet precies wie ze wel of niet mag. Zo is er wel eens een accupuncturist op stal geweest, die viel ze eerst nog net niet aan. Maar toen ze ergens last van had, mocht zij ineens wel bij haar komen. Maar in principe is het: als ze je niet mag, dan mag ze je ook echt niet. Ze wil dan ook echt altijd dat alles op haar manier gaat. Maar naar mij is ze heel zachtaardig en geeft ze alles aan met haar ogen. Een blik in haar ogen en ik weet wat voor dag ze heeft.”

Verkeerde vraag

Op dit moment heeft Van Grevenbroek 10 paarden staan, die allemaal hun eigenaardigheden hebben. “Het zijn paarden die niemand meer moest of die opgegeven waren. Door Namala heb ik hier mijn werk van gemaakt; ik ben nu onder andere gedragsdeskundige. Ik kwam er heel erg achter dat een paard niet van zichzelf zo is. Als ruiter is het jouw taak om je paard te leren begrijpen. Wanneer je een vraag stelt aan het paard, en het paard doet niet wat je wil, dan stel je de verkeerde vraag of dan stel je de vraag verkeerd”, stelt ze. “Bij ieder paard opnieuw moet je weer de gebruiksaanwijzing vinden. Als je daar niet voor open staat, dan gaat het je niet lukken.”

Liefde en vertrouwen

“Ik heb ook een paard staan die zich onder het rijden achterover liet vallen tijdens het steigeren”, vervolgt ze. “Na veel rust en geduld loopt zij nu in het Z2. Het is alsnog een heel bijzonder paard met een apart karakter. Maar als je open bent, en zegt dat ze mag zijn wie ze is, als je haar heel veel liefde en vertrouwen geeft, dan geeft ze dat terug.” Over haar doelen vertelt ze: “Ik zou heel graag Grand Prix rijden, maar wel met een paard met een verhaal. Alleen maar om te bewijzen dat het aan de ruiter ligt, en niet aan het paard. Ook wil ik graag mijn eigen revalidatie-/trainingscentrum voor paarden met problemen.”

Ze besluit: “Ik wil vooral in de paardensport laten zien dat het anders kan, en dat het soms ook gewoon tijd kost. Mensen vragen mij wel eens waarom ik mijn paarden niet verkoop als ze iets niet doen. Ik weet dat ze het uiteindelijk gaan doen. Niet vandaag, niet morgen, maar uiteindelijk wel en dan wil ik degene zijn die er op zit.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit / Tessa Bezemer

paard hoofd algemeen

De Amerikaanse Eva McGuire moest noodgedwongen afscheid nemen van haar paard Apollo. Na ontelbare onderzoeken en behandelingen bleek hij niet meer te hanteren, wat ze ook probeerde.

Apollo was op de foto gezet, gescand en getest op elke mogelijke aandoening. Hij had een goede hoefsmid en werd regelmatig behandeld door een fysiotherapeut en chiropractor. “Het deed ongelooflijk veel verdriet om hem te laten gaan, maar het was de enige oplossing,” schrijft McGuire. “Hij had overduidelijk pijn; hem van die pijn verlossen betekende hem laten inslapen.”

Alsnog laten checken

Wat precies de oorzaak van zijn gedrag was, werd nooit ontdekt, ondanks alle onderzoeken. Eva besloot haar paard na diens dood alsnog verder te laten checken. En dus werden de botten van Apollo bekeken.

“Zijn botten lieten er geen twijfel over bestaan wat er mis was met Apollo: vergroeide botten, een ernstige vorm van kissing spines, een vergroeiing in een van zijn voorvoeten en een raar gat in zijn schedel.”

Openbaring

Op Facebook publiceerde de eigenaresse een aantal foto’s die niets aan de verbeelding overlaten, ook als je geen verstand hebt van anatomie. “Het was eigenlijk nog een wonder dat hij zo ‘goed’ was, als je dit allemaal weet. Het was een echte openbaring voor me dat ik dit nu allemaal weet. Dat gedrag van hem kwam dus voort uit al die pijn die hij had. Hij was in de grond geen slecht paard, hij had gewoon geen kans om ‘beter’ te worden.”

Het skelet van Apollo wordt ter beschikking gesteld aan de veterinaire afdeling van de Universiteit van Chicago als studiemateriaal.

Bron: Cap Magazine

Foto: archief

Thank you so much for all the hundreds of friend requests and hundreds of messages…I am trying to respond to as many…

Geplaatst door Eva McGuire op Dinsdag 22 oktober 2019

graasmasker

Veel paardeneigenaren twijfelen aan het gebruik van een graasmasker omdat ze het ‘zielig’ vinden. Onderzoek wijst nu uit dat een graasmasker geen negatieve invloed uitoefent op het sociale gedrag of het welzijn van paarden.

Graasmaskers zijn zeer effectief in de aanpak van overgewicht. Ze zorgen ervoor dat een paard of pony 30 tot wel 83 procent minder gras binnenkrijgt.

Kalmerende invloed

Doordat een graasmasker de mond en de neusharen bedekt heeft hij wel invloed op het graasgedrag en de lichaamstaal van paarden. Ze kunnen met het masker niet ‘groomen’, hun gezichtsuitdrukking tonen of bijten. Onderzoek toont echter aan dat dit niet zorgt voor een verhoogd stressniveau en dat het zelfs een kalmerende invloed kan hebben.

Amy Burk van de Universiteit van Maryland (Verenigde Staten) deed onderzoek naar het effect van graasmaskers, samen met studente Kristina Davis. Zij presenteerden de resultaten van hun onderzoek tijdens het Equine Science Society Symposium.

Drie groepen

Burk en Davis gebruikten voor hun onderzoek zes mini-paarden, die erom bekend staan snel last te hebben van overgewicht. Zij stonden gedurende het onderzoek verdeeld in drie groepen voortdurend op drie verschillende weides.  Een groep zonder masker, een groep met tien uur per dag een graasmasker op en een groep die het masker de hele dag op had.

Het gedrag van de pony’s werd voortdurend op video vastgelegd en bovendien werden factoren als gewicht, body condition score, halsomvang en buikomvang veelvuldig vastgelegd. Iedere pony kreeg ook een score tussen 1 en vijf dat de acceptatie van het graasmasker weer moest geven. Een 1 staat voor volledige acceptatie, een vijf voor afwijzing. Indicators daarvoor waren hartslag en cortisol-gehalte in het speeksel, dat de hoeveelheid stress aangeeft.

Enkele conclusies van het onderzoek

De pony’s die de graasmasker onbewerkt om hadden vielen af, maar vertoonden geen andere fysieke veranderingen. Ze vertoonden geen stereotype gedrag of frustratie.

De pony’s die tijdelijk een graasmasker droegen, graasden minder en rustten meer.

De pony’s met een graasmasker graasden langduriger en moesten dus harder werken om aan gras te komen. Ze hadden een lagere hartslag en vertoonden meer variatie in hartslag.

Er was tussen de verschillende groepen geen verschil in het cortisol-gehalte in het speeksel.

Op een weide

Een soortgelijk onderzoek op een grotere weide met alle pony’s bij elkaar toonde aan dat de pony’s met een permanent graasmasker gewicht verloren, terwijl de pony’s uit de andere twee groepen juist zwaarder werden. “Klaarblijkelijk konden de pony’s die slechts tijdelijk een masker droegen het gebrek aan gras er weer bij-eten,” aldus Burk.

De pony’s legden allemaal dezelfde afstand af, omdat ze als kudde functioneerden. “De pony’s met masker bewogen het minst, de pony’s zonder masker of die er tijdelijk een droegen draafden en galoppeerden vaker.”

Ondanks dat de pony’s maar beperkt dominant gedrag konden vertonen, veranderde de hiërarchie binnen de kudde niet.

Burk concludeert dat graasmaskers een goed middel zijn om overgewicht aan te pakken. “Het constante grazen kan de conditie van te zware dieren verbeteren en het heeft een kalmerend effect.”

Bron: The Horse

Foto: archief Remco Veurink

2moons opleiding petra vlasblom

Petra Vlasblom besloot in 2011 een opleiding op te zetten voor instructeurs die werken volgens Methode 2Moons. Vlasblom kon toen de vraag vanuit haar klanten in haar eentje niet meer aan.

Dat leidde uiteindelijk tot haar nieuwe missie: een netwerk over heel Nederland van instructeurs die werken vanuit duidelijke communicatie en veel positieve bekrachtiging. “En met heel veel zachtheid, liefde en respect voor het paard,” vult ze aan.

Diverse trainingsmethodes

Vlasblom kwam zelf in aanraking met diverse trainingsmethodes toen ze haar paard Two Moons kreeg. “Maar een opleiding specifiek gericht op het gedrag van paarden, zoals ik die nu aanbied, heb ik niet gevolgd. Ik heb met vallen en opstaan alles geleerd.”

Two Moons kwam in 2004 als 8-jarige bij Vlasblom. “Ik kocht hem met allerlei problemen. Hij was bijvoorbeeld al vijf jaar niet in te rijden. Ik kocht hem puur als uitdaging. Ik ben met natural horsemanship, dus op een andere dan de reguliere manier, begonnen met de problemen aan te pakken. Ik heb door dit paard heel wat ziekenhuizen van binnen gezien. Hij brak mijn arm met trailerladen en ontwrichte mijn heup met rijden. Het heeft me bloed, zweet en veel tranen gekost, maar uiteindelijk ontwikkelde ik de juiste technieken en heb ik hem goed gekregen. Two Moons heeft mij het vak geleerd en heeft me een specialist gemaakt in paardengedrag.”

Tot die tijd was Vlasblom ontwerper en systeembeheerder. “Steeds vaker kwamen mensen vragen of ik wilde helpen met trailerladen, of ze konden niet veilig opstappen. Van daaruit ben ik als gedragstrainer gaan werken en ben ik mijn bedrijf 2Moons begonnen, dat ik naar Two Moons heb vernoemd.”

2moons opleiding petra vlasblom

Vijftien modules

Volgens Vlasblom is er veel vraag naar goed opgeleide en kundige gedragstrainers. Zo groot dat ze zich nu voornamelijk richt op het opleiden daarvan. “De parttime opleiding duurt drie jaar en bestaat uit vijftien modules van tussen de twee en vijf dagen. Daarin leren studenten alles over het trainen van het gedrag van paarden, maar bovenal leren ze ook zichzelf als trainer en leider ontwikkelen. En als coach! Want uiteindelijk moeten de nieuwe instructeurs straks zowel paard als eigenaar gaan begeleiden.”

Het uitsluitend aanleren van de technieken, maakt de nieuwe instructeurs nog geen goede trainers, denkt Vlasblom. “Het gaat om ‘wie ben jij?’. Hoe ga je om met weerstand van paard en klant en kun je de situatie positief beïnvloeden? Als dat lukt, maakt dat je een uitmuntende trainer.”

De 2Moons opleiding bestaat onder meer uit theoriemodules in Bleiswijk, praktijkmodules in Breukelen en zelfs twee modules in Frankrijk. “Daar gaan studenten in het eerste jaar vijf dagen lang aan het werk met paarden. Ze leren dan alles over hun eigen lichaamstaal, lichaamshouding en we doen veel grondwerk. In het tweede jaar krijgen de studenten in kleine groepjes veel persoonlijke begeleiding die goed is voor hun persoonlijke ontwikkeling.”

2moons opleiding petra vlasblom

Diverse paarden

Door middel van allerlei verschillende technieken leren de deelnemers om succesvol met diverse paarden te werken. “De een vindt een dominant paarden prettig om mee te werken en vindt weinig uitdaging in een makkelijker paard. Maar ze leren toch met alle typen paarden om te gaan. De aanpak van een gedragsprobleem, bijvoorbeeld het niet kunnen aanraken of vangen van een paard, is namelijk zeer afhankelijk van het type paard. Je moet dus goed nadenken over welke aanpak je kiest. Daarbij moeten studenten ook nadenken over vraagstukken als ‘welk type trainer ben ik zelf’ en ‘wat zijn mijn valkuilen’. Door daarbij stil te staan en de juiste technieken toe te passen worden goede trainingsresultaten bereikt.”

Het doel is dan ook het blijvend oplossen van een gedragsprobleem. “Je hebt het goed gedaan als de klant nooit meer belt. Je hoopt natuurlijk wel dat zij erover praten en dat je daardoor nieuwe klanten terugkrijgt.”

Paarden helpen

Vlasblom hoopt dat de kennis die zij in de afgelopen jaren heeft opgedaan zich als een olievlek verspreidt. “Het eerste doel is paarden helpen, maar dat kan beter wanneer 2Moons mensen opleidt die als groep die kennis kunnen uitdragen.”

De eisen die Vlasblom aan haar instructeurs stelt zijn hoog. “Ik zou graag willen dat afgestudeerden het vak uiteindelijk minstens net zo goed kunnen als ikzelf. En met goede resultaten, dus dat de eigenaar weer veilig kan doen wat hij wil met zijn paard. Die kwaliteit hebben alle gediplomeerden van 2Moons. Ik werk inmiddels samen met een aantal ‘2Moons topinstructeurs’, dat zijn de toppers uit de opleiding.”

Erkende beroepsopleiding

Helaas mag iedereen zich gedragsdeskundige noemen, maar niet iedereen kan hiervoor de noodzakelijke verzekering afsluiten. “En dat is nu juist het allerbelangrijkste,” benadrukt Vlasblom. “De verzekering accepteert de opleiding van 2Moons als erkende beroepsopleiding, waardoor gediplomeerden ook echt beroepsmatig met de verzamelde kennis aan de slag kunnen gaan. Dat je van je hobby je werk kan maken én dat je bij onvoorziene omstandigheden ondersteund wordt door een bedrijfsaansprakelijkheidsverzekering, dát vind ik heel belangrijk. Dat is niet alleen belangrijk voor jou als trainer, maar ook de klant kan nu bewust voor een kundig en professioneel opgeleide gedragstrainer kiezen.”

Op 9 maart begint een nieuw leerjaar bij 2Moons. Voor geïnteresseerden is er een informatieavond in Bleiswijk op donderdag 7 februari.

Website: 2moons.nl  en Facebook.com/2MOONS

kudde agressief gedrag paarden

Paardeneigenaren vinden het vaak belangrijk dat hun paard gezelschap heeft. Maar letten ze ook voldoende op de samenstelling van de kudde? Die blijkt van grote invloed op het gedrag.

Onderzoekers brachten in kaart wat de invloed van de samenstelling van een kudde is op het gedrag en het welzijn van paarden. De resultaten werd gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Animals.

Heel sociaal

“Van nature zijn paarden heel sociale dieren, ze hebben een groep nodig om te kunnen overleven” benadrukken wetenschappers Hrefna Sigurjónsdóttir en Hans Haraldsson van de universiteit van IJsland.
Vanwege dat sociale karakter van paarden hebben ze behoefte aan interactie, binding en en aan de mogelijkheid om van elkaar te leren.

De twee onderzoekers bestudeerden zo’n twintig groepen van in totaal 426 IJslandse paarden. Ze hielden rekening met de grootte van de groep, hoeveel ruimte ze hadden, of het ging om hengsten, merries of ruinen, het aantal jonge paarden en de stabiliteit van de groep.

Ze keken ook naar de seizoenen en of de paarden werden bijgevoerd.

Zoals in de natuur

De onderzoekers concludeerden dat er het minste sprake was van agressie wanneer de samenstelling van een groep was zoals die in de natuur is. Dus met de aanwezigheid van zowel merries met hun veulens als hengsten.

Een hoog aantal mannelijke dieren lijdt vaak tot agressief gedrag, maar niet wanneer er hengsten in de groep worden gehouden.

Ook in de groepen zonder hengst, bleek dat in de groepen waarin ook veulens stonden, minder sprake was van agressie. Ook stabiliteit bleek een belangrijke gunstige factor.

Groter risico

Sommige combinaties geven een groter risico op agressie. De meeste agressie kwam voor in een groep jaarlingen die niet aan elkaar verwant waren. In groepen met veel jonge paarden werd veel gekrauwd, wat erop wijst dat ze bezig waren onderlinge verbanden te smeden. Dat bleek later, toen er minder werd gekrauwd, maar sommige paarden duidelijk een voorkeur voor elkaar hadden.

“Paardeneigenaren zouden langer stil moeten staan bij de samenstelling van de kuddes,” vinden de onderzoekers. “Ze zouden ook moeten proberen de samenstelling zo stabiel mogelijk te houden.”

Status behouden

Oudere paarden blijken overigens vaker agressief gedrag te vertonen dan jonge paarden, maar gedragen zich ook vaker onderdanig. “Het lijkt erop dat ze een bepaalde status proberen te behouden en daardoor ook weer agressie van andere dieren opwekken.”

Agressief gedrag is ook afhankelijk van de seizoenen. In de herfst is er minder sprake van en in de winter het meest.

Bijvoeren leidt, bijna vanzelfsprekend, ook tot agressief gedrag.

Bron: Horsetalk.co.nz

Foto: archief

vosmerries vorsmerrie

Je houdt ervan, of je haat ze: vosmerries. In het Engels luidt het spreekwoord ‘Chestnut Mare, beware’. Het betekent zoveel als: Pas maar op voor vosmerries.

In het Nederlands hoor je deze geregeld: ‘Merrie en vos, steekje los’. Ze zijn gewoon wat specialer en als je ermee om weet te gaan, dan geldt wat voor eigenlijk alle merries geldt: ze gaan voor je door het vuur.

Vooroordelen op een rij

Horse & Hound zette twaalf kenmerken en vooroordelen over (de eigenaren van) vosmerries op een rij. We delen er een aantal:

1. ‘Succes’ is wat je te horen krijgt wanneer je zegt dat je een merrie hebt. Een vosmerrie nog wel!

2. Naast irritatie voel je je ook enigszins trots wanneer je weer eens op het lastige karakter van een vosmerrie gewezen wordt. Die van jou is namelijk je oogappeltje en je weet precies hoe je met haar om moet gaan.

3. Je hebt je wel eens afgevraagd of je paard wellicht slimmer is dan jij….

4. Je bent stiekem trots dat jouw merrie in iedere kudde de baas is.

5. De angstaanjagende gil wanneer een paard dat haar niet aanstaat dichterbij komt, herken je uit duizenden. Ze doet dat overigens bij heel veel paarden…

6. De onbegrijpelijke liefde die jouw merrie voor dat ene andere paard voelt. Dat dier zal ze beschermen. Tegen vogels, bladeren, gras, andere paarden. En hun eigenaar.

Lees de andere kenmerken van vosmerries op de website van Horse & Hound

Foto: archief Remco Veurink

gezichten
Polina Ivanova - Norlunds Cartoon European Championships Dressage 2016 © DigiShots

Uit Brits onderzoek blijkt dat paarden net als mensen gezichten kunnen trekken, meldt de NOS.  Paarden hebben 17 verschillende gezichtsuitdrukkingen en dat zijn er drie meer dan chimpansees.

Onderzoekers van de Universiteit van Sussex maakten tijdens het urenlang bekijken van de hoofdbewegingen en de spierspanning in het hoofd van paarden een coderingssysteem voor hun gezichtsuitdrukkingen. Eenzelfde soort systeem is eerder gebruikt bij katten, honden en chimpansees.

Onderdanig

Paarden kunnen ‘grote ogen opzetten’ door hun bovenste ooglid op te trekken en het wit rond hun ogen te tonen, meestal uit angst, zegt de onderzoekster. Een paard dat zijn mondhoeken optrekt, zoals een mens lacht, is meestal onderdanig naar een ouder paard.

‘Lang is gedacht dat mensen over de meest complexe gezichtsuitdrukkingen beschikken en dat hoe verder een dier van de mens af staat, hoe minder ontwikkeld zijn gezichtsuitdrukkingen zijn,’ legt biologisch antropoloog Anne Burrows uit. ‘Uit dit onderzoek blijkt dat dat niet zo is.’

Welzijn verbeteren

De bevindingen zijn van belang omdat ze veeartsen en mensen die werken in de paardensector kunnen helpen om het welzijn van paarden te verbeteren.

Bron: NOS

Foto: Digishots

Paardenwelzijn. Het is aan de orde van de dag, of het gaat om paarden die in de topsport of in de manege lopen. Belangrijk om in de gaten te houden als we het hebben over het welbevinden van paarden, dan moeten we stoppen met paarden behandelen alsof ze mensen zijn.

Willen we het paardenwelzijn verbeteren, dan moeten we onze eigen gewoontes veranderen. Eigenaren zullen zich moeten aanpassen, niet de paarden. Een eenvoudige stap, volgens Britse onderzoekers.

Gedrag begrijpen

‘De hoofdoorzaak van de meeste welzijnskwesties voor paarden is menselijk gedrag’, aldus Debbie Busby, PhD, vertegenwoordiger van de Britse organisatie Human Behavior Change for Animals (HBCA) CIC. Onderzoekers van het University College London hebben twee tools ontwikkeld om mensen te helpen specifieke gedragingen te begrijpen en in te zien dat die moeten worden veranderd.

Er zijn vier hoofdcategorieën voor problemen op het gebied van paardenwelzijn:
– stress of pijn
– verkeerde voeding
– verkeerd stal-/weidemanagement
– uitgestelde dood (het niet euthanaseren van paarden terwijl dat wel het verstandigst zou zijn)

Definitie Paardenwelzijn verandert

Passie en toewijding genoeg in de paardenwereld, stelt Busby. Maar er is vaak een gebrek aan kennis over wat de paarden écht nodig hebben. Ook de ‘definitie’ van ‘paardenwelzijn’ krijgt telkens een andere invulling. ‘Welzijn in de goede betekenis van het woord houdt in dat het dier zich goed moet voelen, niet alleen dat het overleeft. Het betekent dat het dier een leven heeft dat de moeite waard is om te leven.’

Veranderen van gedrag ten opzichte van paard

Vier fasen helpen ons in de verandering van gedrag ten opzichte van het paard:
– proces: mensen moeten gemotiveerd en capabel zijn én de mogelijkheid hebben om te veranderen
– psychologie: de juiste benadering gebruiken om mensen te laten veranderen, niet door met het vingertje te wijzen, maar door discussie
– omgeving: de verandering in menselijk gedrag moet ondersteund worden in het dagelijks leven van de eigenaar, van relatie tot werk en cultuur
– acceptatie: mensen moeten zich betrokken voelen bij het proces van verandering en het accepteren als hun eigen keus en doel

Verandering is een proces’, aldus Busby. ‘Het is niet altijd alleen over het tot zich nemen van kennis, maar veel complexer. Mensen kunnen veranderen, maar in de dierenwereld is dat niet altijd gemakkelijk en gebruikelijk.’

Bron: The Horse

Foto: Shutterstock

0 4200

Als de tijd gekomen is om voor altijd gedag te zeggen tegen onze beste paardenvriend, dan voelen we ons verdrietig, eenzaam of zijn we zelfs boos als we rouwen. Hoe zit dat met paarden die een vriend of weidemaatje moeten missen? Horse and Hound vroeg het aan gedragsspecialist Gemma Pearson.

‘Het is een heel lastig onderwerp om te onderzoeken’, vertelt zij. ‘Wat je waarschijnlijk zult zien in een dergelijke situatie is een soort van verlatingsangst. Het paard zal eenzelfde soort gedrag laten zien als het zou vertonen wanneer een ander paard wordt weggehaald na een tijd samen te hebben doorgebracht.’

Gevoel van verlies

Op de vraag of een paard weet dat zijn maatje is overleden geeft Pearson aan dat dat één van de dingen is waarvoor nog onvoldoende bewijs is om te stellen dat een paard zoiets weet. ‘Maar naar mijn mening begrijpt een paard wel dat er iets aan de hand of veranderd is. Ik denk dat je paarden het voordeel van de twijfel moet geven en moet accepteren dat zij ook een gevoel van verlies ervaren. Het helpt dan om ervoor te zorgen dat alle andere aspecten in zijn leven wel prettig zijn, zodat hij zich toch fijn voelt.’

Afscheid nemen

Pearson vertelt dat het per situatie verschilt of het helpt om een achterblijvend maatje het dode lichaam van zijn vriend te laten zien. ‘Als een paard gewoon weggehaald wordt om nooit meer terug te keren, dan kan de achterblijver ongerust blijven over het wegblijven van zijn maatje’, stelt ze.

‘We weten niet in hoeverre een achterblijvend paard begrijpt wat er gebeurd is als hij zijn dode vriend ziet, maar ik denk wel dat het ze iets doet. Het is aan de eigenaar en de omstandigheden om te beslissen wat je doet in zo’n situatie. Als je een paard zijn voormalige vriend wil laten zien, dan is het wel zaak om daar echt de tijd voor te nemen. Het dier moet zich kunnen realiseren dat er iets veranderd is. Je moet er niet gewoon heen lopen, het paard even laten ruiken en direct weer meenemen.

‘Als je kiest voor deze manier van afscheid (laten) nemen, besef je dan dat het een vervelend gezicht kan zijn. Het achterblijvende paard kan merken dat er iets aan de hand is en angstig reageren op het dode lichaam van zijn maatje’, vervolgt Pearson. ‘Als je ze gewoon met rust kan laten zodat ze de nieuwe situatie kunnen accepteren, zullen ze ook al gauw weer doorgaan in hun normale routine. Voor sommige mensen is de reactie van het achterblijvende paard echter traumatisch en het is dus belangrijk om te handelen in het belang van het achterblijvende paard én de eigenaar.’

Nieuwe vriend

Het kan natuurlijk voorkomen dat een van de twee paarden die altijd samen staan overlijdt. Dan blijft de achterblijver dus helemaal alleen over, wat volgens Pearson een lastige situatie is. ‘Paarden hebben contact met andere paarden nodig’, meent ze. ‘Mensen moeten zich dus afvragen of het wel eerlijk is om het achterblijvende paard alleen te laten staan, of dat nou tijdelijk of voor altijd is. Het heeft de voorkeur om een nieuw maatje te zoeken, bijvoorbeeld bij een opvangcentrum. Als het nou echt niet mogelijk is om een ander paard te vinden, dan is een ander dier nog altijd beter dan geen gezelschap, maar nooit zo goed als gezelschap van een paard.’

Bron: Horse and Hound
Foto: Archief

Een onderzoeksteam uit Zwitserland ondervond dat er vaker breuken bij rijpaarden ontstaan terwijl ze in de wei staan dan wanneer er op gereden wordt, tijdens de training of op wedstrijd.

Onderzoeksleider Brice Donati van de Veterinaire kliniek Zürich stelt dat verwondingen die in de wei zijn opgelopen niet meer of minder hardnekkig zijn dan bijvoorbeeld die tijdens een val tijdens het rijden.

Trap van ander paard

Donati in zijn team onderzochten 1845 gevallen van botbreuken. In 52% van de gevallen betrof het een rijpaard, met een gemiddelde leeftijd van 10 jaar. 43% van de breuken werd veroorzaakt door een trap van een ander paard, vertelt Donati tijdens zijn presentatie op de Swiss Equine Research Day eerder dit jaar in Avenches. Het vaakst ging het om een breuk in het onderbeen, van pijpeen tot griffelbeentjes. Bijna net zo vaak ging het om breuken in het hoofd, voornamelijk van de kaak.

Afmaken, behandeling of operatie?

In 17% van de gevallen waarbij het een rijpaard betrof, werd het dier afgemaakt. 36% werd behandeld op de conservatieve manier; 47% onderging een operatie, waarbij er platen en/of schroeven in het gebroken gedeelte geplaatst werden om het bot te stabiliseren.

Pijpbeen makkelijke prooi

‘Met name het pijpbeen omvat weinig weefsel om het te beschermen tegen flinke klappen van buitenaf’, legt Donati uit. ‘Het pijpbeen is bedoeld om grote krachten van bovenaf te doorstaan, niet vanaf de zijkant. Een breuk treedt relatief gemakkelijk op.’

Kudde

Opmerkelijk was het aantal pony’s en IJslandse paarden bij wie botbreuken op traden. Waarschijnlijk te wijten aan het feit dat deze rassen vaak in een kudde leven.

Voorkom ruzie

De oplossing om het risico op botbreuken te minimaliseren is niet de paarden op te sluiten in hun stal’, benadrukt Donati. ‘Het is eerder zaak om het advies van gedragsdeskundigen op te volgen en een evenwicht in de samenstelling van de groep in de wei te bewerkstelligen.’

Bron: The Horse

Foto: Remco Veurink

Volg ons!

102,709FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer