Tags Posts tagged with "gedrag"

gedrag

hormoonbalans

De hengstigheid kan een stressvolle periode zijn voor merries. Hormonen gieren door het lijf, met lichamelijke ongemakken en ander gedrag tot gevolg.

Ook bij ruinen en hengsten kunnen de hormonen flink in de weg zitten. In dit blog vertellen we je hoe je paarden optimaal kunt ondersteunen wanneer de hormonen uit balans zijn.

Zomer in de bol?

Een merrie is (zichtbaar) hengstig van het (vroege) voorjaar tot en met het begin van de herfst. In de winter zijn merries meestal niet zichtbaar hengstig. Dit regelt het hormoon melatonine. De afgifte hiervan hangt af van de lengte van de dagen en het aantal lichturen. Hoe langer de dagen, hoe meer de cyclus van merries weer op gang komt. Als de dagen langer worden, komt de eerste hengstigheid dus weer op gang! Dit is het moment dat “merrie” gedrag weer kan ontstaan.

Hoe herken je een hengstige merrie?

Niet elke merrie laat zien dat ze hengstig is, en het gedrag kan ook per paard verschillen. Vaak dragen merries de staart hoger, hinniken en plassen ze vaker als ze in de buurt komen van andere paarden als ze hengstig zijn. Je kunt je voorstellen dat het een intensieve periode is voor een merrie. Daarom kan ook juist lusteloos gedrag en weinig looplust herkenbaar gedrag zijn tijdens de hengstigheid. Ook kunnen merries chagrijnig en flink fel reageren als ze hengstig zijn. Extra ondersteuning voor een goede hormoonbalans is dan geen overbodige luxe!

Rust en balans met HormoonBalans

HormoonBalans is dé ondersteuning voor een optimale hormoonhuishouding, dankzij de unieke samenstelling. Het ondersteunt een regelmatige cyclus bij merries en kan daardoor goed worden gebruikt rond de hengstigheid. Ook bij hengsten en ruinen kan het worden ingezet voor een optimale hormoonhuishouding. HormoonBalans kan veilig langere tijd worden gegeven, voor een optimale stabiliteit qua hormonen. Het is dé vloeibare ondersteuning voor een blije merrie!

‘Kleine moeite, groot plezier!’

De merrie van Bregje Zijlstra is heftig en hysterisch als ze hengstig is, staken, hinniken, gillen, slaan. “Als ze HormoonBalans krijgt is ze is nog gewoon hengstig, maar haar gedrag blijft eigenlijk normaal, dus niet meer staken, gillen en slaan. Ze eet het goed en is lekker relaxt. Het geven van HormoonBalans is een kleine moeite en het plezier is groot!“

Een hengstige merrie onder het zadel

Ook bij het rijden kan de hengstigheid grote invloed hebben op een merrie. De eierstokken bevinden zich precies achter het zadel. Niet zo gek dat een merrie daardoor minder fijn te rijden is tijdens de hengstigheid. Tip: noteer wanneer je merrie hengstig is, zodat je daar in de volgende trainingen rekening mee kan houden.

‘Meer rust in het lichaam’

De ruin van Cynthia Vos heeft enorm last van zijn hormonen. “Hij laat zich op ander terrein vaak horen, waardoor ik geen controle meer krijg in het parcours. Ook leidt hij snel andere paarden af, wat niet fijn is voor de andere ruiters. Sinds hij HormoonBalans krijgt merk ik dat hij meer gericht is op mij. Hij reageert minder snel op merries om zich heen en is relaxt, hij heeft rust in zijn lichaam. Ook zie ik de merries op stal minder vaak hengstig en is de groep een stuk meer in balans.”

Het samenwerken met merries kan veel voldoening geven, maar de hormooncyclus kan het soms moeilijk maken om fijn te trainen, zeker wanneer ze op de top van hun kunnen moeten zijn.

Door: Kate Hore, Senior nutritionist bij NAF

Bokken, slaan, bijten en weigeren voorwaarts te gaan kan het rijden lastig maken en hebben duidelijk invloed op onze wedstrijdresultaten. Maar waarom zijn merries zo lastig en waarom laten ze deze tekenen van ongemak zien?

Intact voorplantingsstelsel

Het eerste wat we ons moeten beseffen is dat merries, net als hengsten, een volledig en intact voorplantingsstelsel hebben, met alle hormonale gevolgen van dien. Van hengsten kunnen we verwachten dat ze af en toe opgewonden zijn, maar hetzelfde kan gelden voor merries.

In het wild is het hoofd van de kudde vaak een oudere merrie, de ‘alfa merrie’ genoemd, die haar dominantie kan laten gelden ondanks dat ze niet zo sterk is als de hengst. Deze alfa positie kan vloeiend worden overgenomen door andere alfa merries in de kudde. Zo kan er bijvoorbeeld een alfa merrie zijn voor het voeden en drinken en een andere alfa merrie voor het leiden van de kudde.

Hoogte- en dieptepunten

Als jouw merrie zo’n alfa merrie is ben je waarschijnlijk bekend met de uitdagingen die dat met zich mee brengt. Echter, met de dieptepunten komen ook de hoogtepunten. Men zegt dat merries zich minder snel hechten aan hun eigenaar of ruiter, maar wanneer die band is ontstaan zijn jullie een fantastische combinatie.

Merries kunnen vastberaden zijn, snel denken en bereid zijn om de leiding te nemen. Dit alles maakt haar een geweldige partner. Als je het geluk hebt een merrie te bezitten is het zaak om met haar samen te werken, want tegen haar wil in gaan zal jullie niet verder brengen.

Regelmatige cyclus

De hormooncyclus van de merrie volgt vaak een vast patroon van maart tot ongeveer oktober. Dit kan per merrie verschillen en de mate van de gedragsverandering is ook per individu anders. Waar sommige merries nauwelijks hengstigheid vertonen, lijken anderen constant hengstig te zijn. Bovendien hebben niet alle merries een regelmatige cyclus wat het lastig maakt om de veranderingen aan te zien komen, wat de sportprestaties nadelig kan beïnvloeden.

Voor de merrie worden de uitdagingen van de hengstigheid ook nog eens vergroot door haar anatomie. De eierstokken van de merrie liggen vlak achter het zadel. Het komt vaak voor dat er tekenen van ongemak worden waargenomen als er rond dit gebied druk wordt uitgeoefend, of zelfs alleen maar wordt aangeraakt.

Kramp en spierspanning

Bijvoorbeeld het zwiepen met de staart of een gevoelige reactie bij het poetsen van de lendenen kan duiden op kramp en spierspanning in dit gebied. Dit heeft invloed op het vermogen om de achterhand te gebruiken en correct in te buigen. Dit kan met name in de dressuur- en springsport een probleem zijn omdat in deze takken van sport het gebruik van de achterhand essentieel is. Daarom kan het ondersteunen van het comfort van je merrie een groot verschil maken in haar prestaties gedurende haar cycli.

Helaas voor ons valt de hengstigheid periode bijna perfect samen met het outdoor wedstrijdseizoen, omdat de cyclus wordt gestimuleerd door het langer worden van de dagen. Gelukkig zijn er een aantal manieren waarop je je merrie op een vriendelijke manier kunt ondersteunen.

Vezelrijk dieet

Probeer je merrie in een stabiele kudde te houden. Veranderingen in het groepsverband kunnen onrust veroorzaken de status van de merrie binnen de groep veranderen, wat voor stress kan zorgen. Zorg ervoor dat je je merrie een natuurlijk vezelrijk dieet aanbiedt wat laag is in zetmeel, omdat veel zetmeel ongewenst gedrag kan verergeren.

Zorg er ook voor dat je merrie een goede lichaamsscore houdt en niet te dik wordt. Overgewicht kan namelijk zorgen voor een langere periode van hengstigheid en onderzoek heeft aangetoond dat dominante paarden vaak een hogere lichaamsscore hebben. Het is niet duidelijk of de dominantie zorgt voor het overgewicht, maar voor ieder paard geldt dat ze op een gezond gewicht zouden moeten zijn, dus ook de merries. Als aanvulling op het algemene management van het paard wordt ook gerichte voeding voor merries geadviseerd.

Spieren ontspannen

Magnesium wordt veel gebruikt als algemene ondersteuning van het welzijn van merries omdat het spieren helpt te ontspannen. Echter werkt magnesium zelden alleen, dus zoek naar een voedingssupplement dat magnesium combineert met natuurlijke kruidenelementen voor hormonaal evenwicht.

Een interessant weetje over kruiden is dat hun naam vaak verwijst naar het effect wat ze hebben. Zo is Vitex Agnus Castus ook wel bekend als Monnikspeper. Dit werd vroeger gebruikt in kloosters om de monniken te helpen gefocust te blijven en zich niet te laten afleiden door minder zedige activiteiten! Niet alleen bij monniken is dit kruid effectief, het kan ook worden toegepast bij onze merries.

Flirterig gedrag

De hengstigheid zorgt voor een verhoogd libido omdat het een voorbereiding is op voortplanting, wat vaak terug is te zien als flirterig gedrag. Denk hierbij aan afgeleid zijn tijdens het werk, regelmatig urineren, piepen of verlatingsangst. Monnikspeper, ook wel bekend als ‘kuisbes’, helpt de merrie ‘puur en kuis’ en gefocust te blijven. Het werkt goed in synergie met kruiden als Gelderse Roos (crampbark), een kruid dat traditioneel werd gebruikt om comfort te geven aan vrouwen tijdens hun oestrogeencyclus.naf oestress

Uiteindelijk moeten we respecteren dat de hormooncyclus een natuurlijke eigenschap is die bij onze merries hoort, maar iedere eigenaar van een merrie weet dat ze meer hoogte- dan dieptepunten kan bieden. Met goed management en gerichte voeding kunnen we samen met onze merries ervoor zorgen ze gefocust en comfortabel te houden.

Wil jij weten hoe je je merrie in de periode rondom de hengstigheid kunt ondersteunen? Ga dan naar naf-equine.eu/nl/gedrag/oestress

Zoë met Mia en Kheelen - © Privébezit

De van oorsprong Engelse Zoë Coade is een Horse Professional en geeft lessen en clinics in Nederland, Duitsland en zelfs Amerika. Ondanks dat ze steeds groter en bekender wordt, had ze dit vroeger nooit durven dromen. “Ik was vroeger heel verlegen en onzeker, maar het is nu de tijd om te groeien”, vertelt ze trots.

Indiaans bloed

Coade is opgegroeid in Londen, waar ze de paarden van de buren vanuit haar slaapkamerraam kon zien. “Ik was al met paarden geobsedeerd voordat ik überhaupt kon praten. Het woord ‘paard’ was ook een van de eerste woorden die uit mijn mond kwam”, steekt Coade van wal. “De familie van mijn moeders kant is tot twee generaties geleden afkomstig van de indianen. Dat zie je er ook wel aan terug, ze zijn donkerharig en hebben donkere ogen. Vooral het haar van de vrouwen is lang en zijdeachtig zwart. Mijn grootmoeder Ilo Mai was de laatste zuivere Indiaanse bloedlijn in de familie. Toen ik ongeveer zes maanden was zette ze me altijd op de rug van een Duitse herdershond en deed alsof het een paard was. Ze fluisterde in mijn oor: ‘De geest van het paard is bij je, hij zal je altijd beschermen’”.

Ze vervolgt: “Dan is er nog krullend haar en een bleke huid, mijn genen ontwikkelden zich meer van de Ierse kant van mijn vader. Maar het was mijn hart, ziel en lichaam waarin ik leef dat schreeuwde om de liefde voor paarden”.

Mia

Toen de amazone opgroeide in Engeland kreeg ze steeds meer met paarden te maken. “Ik kan me nog herinneren dat ik vanaf mijn vijftiende het natuurlijke gedrag van mijn paard een beetje opzij schoof. Ik had het te druk om mijn paard er mooi uit te laten zien volgens de tradities die toen golden. Het winnen van een rozet was voor mij belangrijker. Ik deed mee aan spring- en dressuurwedstrijden, maar ik zocht wat meer uitdaging. Dus ik besloot dat ik ook mee wilde doen aan eventing. In 2002 kocht ik een paard wat ik zelf kon opleiden, een Iers sportpaard genaamd Mia. Zij heeft mij heel anders leren kijken naar paarden. Naar wie ze echt zijn en hoe ik ze kan begrijpen. Ik heb samen met haar een hele lange weg moeten afleggen. Het heeft best lang geduurd voordat we elkaar volledig snapten”.

Mia © Michiel Boer

Vanaf het moment dat Coade Mia kocht begon ze te beseffen dat paardrijden niet alleen om presteren draait. Ze begon zich te verdiepen in het natuurlijke gedrag en besloot enkele studies te gaan volgen. “Vanaf 2002 heb ik twee jaar meegelopen met de beste paardentrainers in Amerika en in vanaf 2012 ben ik op zoek gegaan naar verschillende manieren van trainen. Ik wilde een manier vinden die het best bij mijn filosofie en de hedendaagse paardensport past”.

Nederland

In 2005 verhuisde ze, samen met Mia, naar Nederland om bij haar huidige echtgenoot te gaan wonen. “Cultureel kan Nederland heel anders zijn dan Engeland. Niet alleen de alledaagse zaken zoals het eten, maar ook de manier waarop de paarden zijn gehuisvest. Ziekten en gezondheidsproblemen verschillen ook enigszins, wat natuurlijk logisch is”.

Mustang make-over

Coade begon zich steeds meer te verdiepen in het natuurlijke gedrag van paarden. Ze werd steeds populairder en steeds bekender. In 2017 werd ze gevraagd om mee te doen aan de Mustang Make-over in Duitsland. Ze kreeg op dat moment honderd dagen om een wilde mustang te transformeren naar rijpaard. “Het was een fenomenale ervaring. Ik sliep in een open tent naast de kleine merrie en reisde door Duitsland om er zeker van te zijn dat ze de beste training kreeg. De eerste ochtend dat ik wakker werd naast de Mustang is er een om nooit te vergeten. Ze stond daar met de ochtendzon achter zich, net genoeg licht zodat ik haar ogen en haar neusgaten zacht zag bewegen. Niet verder dan 30 centimeter van mijn hoofd. Ik gaf haar haar hooi naast onze tent en ze begon te spelen met mijn slaapzak, die ze door de tralies trok. Geen boosheid of angst, alleen nieuwsgierigheid”.

Dezelfde avond gebeurde er nog wat bijzonders. “Ik lag naar haar te kijken en toen werd er iets in mij wakker. Ik voelde iets wat ik nooit eerder had gevoeld. Haar angsten waren niet vergelijkbaar met een gedomesticeerd paard. Haar angsten waren pure overleving, puur instinct. Ze deed mijn hart bonken op een manier die ik daarna nooit meer heb gevoeld. Puur, rauw en uiterst natuurlijk. Mocht ik ooit nog de kans krijgen, zou ik dit zonder twijfel nog een keer doen”.

Mustang River – © Maria Feel a Pic

Bewustzijn

Dit evenement kreeg veel commentaar van buitenstaanders. “Dat komt omdat er niet genoeg kennis en informatie over is”, legt Coade uit. “Het evenement is opgericht om bewustzijn voor de mustangs te creëren. De mustangs in Amerika hebben het zwaar, ze hebben niet genoeg ruimte en eten voor de hoeveelheid die er nu rondloopt. Daarom worden ze heel vaak geslacht. De organisatie van Mustang make-over schenkt een deel van de opbrengst aan reddingsorganisaties, zodat er nog een toekomst voor deze dieren is.

Gebrek aan kennis

Coade wil haar kennis graag doorgeven aan andere mensen, dit doet ze door middel van lessen en clinics. “Het gaat vaak fout op het moment dat mensen paarden als mensen gaan behandelen of als paarden gestraft worden uit eigen ego of trots. Als iets niet goed gaat in een training, is het vaak een gebrek aan kennis of bezorgdheid dat ze moeite of tijd moeten steken in het leren van iets nieuws. We moeiten flexibel en veelzijdig zijn in onze trainingen. Paarden zijn individuen en kunnen ook mensen individualiseren. Ze zijn meesters in lichaamstaal en kennen het verschil tussen positieve en negatieve houdingen. Vaak zijn mensen een goede ouder maar een slechte leraar, of omgekeerd. Een goede en gelijke dosis is ideaal”.

Het afgelopen jaar was erg spannend voor Coade. Zo werd ze lid van GoSocial, lanceerde ze haar eigen Get good with Horses-Academy en werd ze ambassadeur voor Freedom Riding Articles. Ook brengt ze aankomende zomer, samen met goede vriend Eddy Modde, een aantal zelfgemaakte paard gerelateerde muziekvideo’s uit en heeft ze een boek geschreven over Mia: ‘Het paard dat twee benen brak en overleefde’.

Coade haar eigen kledinglijn – © Felicia Heres Photography

Diepste dal

Coade wil graag nog meegeven dat goede paarden, een kast vol spullen, de mooiste stallen en de beste vrachtwagens niet meteen betekenen dat je goed bent met paarden. “Paarden zijn een passie: ze zijn niet alleen maar op te rijden. Ik ben door de paarden naar van het diepste dal naar de hoogste top geklommen. Zij hebben me laten inzien wie ik op dat moment was en met wat voor mensen ik mezelf associeerde. Velen beseffen niet dat het paard niet om winstpunten of rozetten geeft. De paarden kennen de regels en logica van de wedstrijden niet. Waar het paard om geeft is dat hun waardigheid intact is en dat dingen aan hen worden uitgelegd. Als ze weten dat we gelukkig zijn en dat we erkennen dat ze zie dag hun best hebben gedaan, zullen ze er alles aan doen om die rozet te winnen. Niet om de prijs, maar hoe we hun laten voelen op het moment dat het doel behaald is”.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

0 6332
Foto: Tessa Bezemer

Kiara van Grevenbroek leerde Namala kennen op de manege waar ze met haar toenmalige pony stond. De merrie viel erg op, omdat ze iedereen die er op zat, er af gooide. “De eigenaresse durfde er niet meer op en alle verzorgsters stopten. Toen kwam ik, en ik was niet zo snel onder de indruk van dat soort gedrag.”

Chaos

“In het begin was het echt chaos”, vertelt Van Grevenbroek over de tijd dat ze Namala verzorgde. “Bij haar vorige ruiters had ze altijd veel succes door te gaan rennen en steigeren, want ze stapten allemaal af. En ik bleef gewoon zitten. Na een tijdje kwam ik er achter dat ze springen heel leuk vond, en dat vond ik toen ook. Dat deed ze echt heel goed, maar bij het dressuren ging ze alsnog steigeren en rennen. Uiteindelijk mocht ik er van zowel het manegepersoneel als mijn ouders net meer op rijden. Ze zeiden: ‘Je gaat je nek niet breken voor een ander!'”

Foutloos

Ondanks dat iedereen zei dat het gevaarlijk was, bleef Van Grevenbroek hoop houden. “Ik ging stiekem met Namala naar het bos met een halster en een touw, en dan klom ik er ergens met behulp van een boomstronk op. Dat ging eigenlijk heel goed, en zo heb ik dan ook haar vertrouwen gewonnen. Ze had door dat ik echt doorzette en niet zomaar wegging. Uiteindelijk mochten we toen toch meedoen aan springwedstrijden op de manege. De eerste keer dat ze de ring in ging, steigerde ze alleen maar. Uiteindelijk sprong ze een rondje, en zei ik: ‘De volgende gaan we foutloos!’. Daarna heeft Namala nooit meer een fout gemaakt”, aldus de amazone.

Kiara van Grevenbroek en Namala tijdens hun eerste springwedstrijd.

Stiekem

Vervolgens sprongen ze foutloze ronde na foutloze ronde. Tot de eigenaresse van Namala besloot haar te verkopen. “Zij wilde een paard waar ze zelf ook op kon rijden. Ik begreep het wel, maar mijn hart was gebroken. Ze werd verkocht aan een handelaar, die haar doorverkocht naar een manege. Via Hyves kwam ik er achter waar ze stond. Maar ja, als 12-jarig meisje kan je niet veel, dus ik ging er stiekem naartoe. Eerst met de trein, toen met de scooter en uiteindelijk met de auto. Dat heb ik negen jaar volgehouden, tot de manege-eigenaren haar eindelijk weg wilden doen omdat ze haar te oud vonden worden.”

Op een dag

“Toen was ze eindelijk van mij”, klinkt Van Grevenbroek emotioneel. “Maar toen ik haar net had, was het best wel heftig. Ze kreeg een trap van een ander paard, dat werd een infectie en daardoor was ze er al bijna niet meer. Nadat ze genezen was kreeg ze drie weken later weer zo’n heftige schop en ook nog koliek. Dat was echt niet leuk, ze was bijna dood geweest.” Wel was ze opgelucht dat Namala eindelijk van haar was. “Ik had haar negen jaar gemist, ik kon echt niet zonder haar. Ik zei altijd tegen iedereen dat ze op een dag van mij zou worden. Dat was ook wel zo, maar alleen iets later dan gepland”, lacht ze.

Niet gefotoshopt

“Namala is nu 26 en doet eigenlijk alleen nog de dingen die ze leuk vindt om te doen”, vervolgt Van Grevenbroek. “Helaas is ze nu wat te oud om fanatiek te springen, maar soms maken we nog wel een sprongetje voor de lol. Ze gaat vooral veel mee naar buiten als handpaard, ze loopt gewoon los mee. Dat is echt niet gefotoshopt, hoor!”, klinkt het vrolijk. “Soms rent ze vooruit en gaat ze een ander pad in dan ik wil, dan fluit ik een keer en dan komt ze zo terug. Met haar heb ik een hele bijzondere band, dat is niet te omschrijven. Zij denkt hetzelfde als ik denk. Daarom heb ik er niet echt een hoofdstel of touw voor nodig. Op het strand en in het bos is er geen verkeer, dus vind ik het veilig genoeg.”

Kiara van Grevenbroek en Namala.

Temperamentvol

Over het karakter van haar paard vertelt de amazone: “Ze is heel temperamentvol. ze is half arabier en half KWPN’er. Ze heeft heel erg een voorkeur voor mensen, ze weet precies wie ze wel of niet mag. Zo is er wel eens een accupuncturist op stal geweest, die viel ze eerst nog net niet aan. Maar toen ze ergens last van had, mocht zij ineens wel bij haar komen. Maar in principe is het: als ze je niet mag, dan mag ze je ook echt niet. Ze wil dan ook echt altijd dat alles op haar manier gaat. Maar naar mij is ze heel zachtaardig en geeft ze alles aan met haar ogen. Een blik in haar ogen en ik weet wat voor dag ze heeft.”

Verkeerde vraag

Op dit moment heeft Van Grevenbroek 10 paarden staan, die allemaal hun eigenaardigheden hebben. “Het zijn paarden die niemand meer moest of die opgegeven waren. Door Namala heb ik hier mijn werk van gemaakt; ik ben nu onder andere gedragsdeskundige. Ik kwam er heel erg achter dat een paard niet van zichzelf zo is. Als ruiter is het jouw taak om je paard te leren begrijpen. Wanneer je een vraag stelt aan het paard, en het paard doet niet wat je wil, dan stel je de verkeerde vraag of dan stel je de vraag verkeerd”, stelt ze. “Bij ieder paard opnieuw moet je weer de gebruiksaanwijzing vinden. Als je daar niet voor open staat, dan gaat het je niet lukken.”

Liefde en vertrouwen

“Ik heb ook een paard staan die zich onder het rijden achterover liet vallen tijdens het steigeren”, vervolgt ze. “Na veel rust en geduld loopt zij nu in het Z2. Het is alsnog een heel bijzonder paard met een apart karakter. Maar als je open bent, en zegt dat ze mag zijn wie ze is, als je haar heel veel liefde en vertrouwen geeft, dan geeft ze dat terug.” Over haar doelen vertelt ze: “Ik zou heel graag Grand Prix rijden, maar wel met een paard met een verhaal. Alleen maar om te bewijzen dat het aan de ruiter ligt, en niet aan het paard. Ook wil ik graag mijn eigen revalidatie-/trainingscentrum voor paarden met problemen.”

Ze besluit: “Ik wil vooral in de paardensport laten zien dat het anders kan, en dat het soms ook gewoon tijd kost. Mensen vragen mij wel eens waarom ik mijn paarden niet verkoop als ze iets niet doen. Ik weet dat ze het uiteindelijk gaan doen. Niet vandaag, niet morgen, maar uiteindelijk wel en dan wil ik degene zijn die er op zit.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit / Tessa Bezemer

paard hoofd algemeen

De Amerikaanse Eva McGuire moest noodgedwongen afscheid nemen van haar paard Apollo. Na ontelbare onderzoeken en behandelingen bleek hij niet meer te hanteren, wat ze ook probeerde.

Apollo was op de foto gezet, gescand en getest op elke mogelijke aandoening. Hij had een goede hoefsmid en werd regelmatig behandeld door een fysiotherapeut en chiropractor. “Het deed ongelooflijk veel verdriet om hem te laten gaan, maar het was de enige oplossing,” schrijft McGuire. “Hij had overduidelijk pijn; hem van die pijn verlossen betekende hem laten inslapen.”

Alsnog laten checken

Wat precies de oorzaak van zijn gedrag was, werd nooit ontdekt, ondanks alle onderzoeken. Eva besloot haar paard na diens dood alsnog verder te laten checken. En dus werden de botten van Apollo bekeken.

“Zijn botten lieten er geen twijfel over bestaan wat er mis was met Apollo: vergroeide botten, een ernstige vorm van kissing spines, een vergroeiing in een van zijn voorvoeten en een raar gat in zijn schedel.”

Openbaring

Op Facebook publiceerde de eigenaresse een aantal foto’s die niets aan de verbeelding overlaten, ook als je geen verstand hebt van anatomie. “Het was eigenlijk nog een wonder dat hij zo ‘goed’ was, als je dit allemaal weet. Het was een echte openbaring voor me dat ik dit nu allemaal weet. Dat gedrag van hem kwam dus voort uit al die pijn die hij had. Hij was in de grond geen slecht paard, hij had gewoon geen kans om ‘beter’ te worden.”

Het skelet van Apollo wordt ter beschikking gesteld aan de veterinaire afdeling van de Universiteit van Chicago als studiemateriaal.

Bron: Cap Magazine

Foto: archief

Thank you so much for all the hundreds of friend requests and hundreds of messages…I am trying to respond to as many…

Geplaatst door Eva McGuire op Dinsdag 22 oktober 2019

graasmasker

Veel paardeneigenaren twijfelen aan het gebruik van een graasmasker omdat ze het ‘zielig’ vinden. Onderzoek wijst nu uit dat een graasmasker geen negatieve invloed uitoefent op het sociale gedrag of het welzijn van paarden.

Graasmaskers zijn zeer effectief in de aanpak van overgewicht. Ze zorgen ervoor dat een paard of pony 30 tot wel 83 procent minder gras binnenkrijgt.

Kalmerende invloed

Doordat een graasmasker de mond en de neusharen bedekt heeft hij wel invloed op het graasgedrag en de lichaamstaal van paarden. Ze kunnen met het masker niet ‘groomen’, hun gezichtsuitdrukking tonen of bijten. Onderzoek toont echter aan dat dit niet zorgt voor een verhoogd stressniveau en dat het zelfs een kalmerende invloed kan hebben.

Amy Burk van de Universiteit van Maryland (Verenigde Staten) deed onderzoek naar het effect van graasmaskers, samen met studente Kristina Davis. Zij presenteerden de resultaten van hun onderzoek tijdens het Equine Science Society Symposium.

Drie groepen

Burk en Davis gebruikten voor hun onderzoek zes mini-paarden, die erom bekend staan snel last te hebben van overgewicht. Zij stonden gedurende het onderzoek verdeeld in drie groepen voortdurend op drie verschillende weides.  Een groep zonder masker, een groep met tien uur per dag een graasmasker op en een groep die het masker de hele dag op had.

Het gedrag van de pony’s werd voortdurend op video vastgelegd en bovendien werden factoren als gewicht, body condition score, halsomvang en buikomvang veelvuldig vastgelegd. Iedere pony kreeg ook een score tussen 1 en vijf dat de acceptatie van het graasmasker weer moest geven. Een 1 staat voor volledige acceptatie, een vijf voor afwijzing. Indicators daarvoor waren hartslag en cortisol-gehalte in het speeksel, dat de hoeveelheid stress aangeeft.

Enkele conclusies van het onderzoek

De pony’s die de graasmasker onbewerkt om hadden vielen af, maar vertoonden geen andere fysieke veranderingen. Ze vertoonden geen stereotype gedrag of frustratie.

De pony’s die tijdelijk een graasmasker droegen, graasden minder en rustten meer.

De pony’s met een graasmasker graasden langduriger en moesten dus harder werken om aan gras te komen. Ze hadden een lagere hartslag en vertoonden meer variatie in hartslag.

Er was tussen de verschillende groepen geen verschil in het cortisol-gehalte in het speeksel.

Op een weide

Een soortgelijk onderzoek op een grotere weide met alle pony’s bij elkaar toonde aan dat de pony’s met een permanent graasmasker gewicht verloren, terwijl de pony’s uit de andere twee groepen juist zwaarder werden. “Klaarblijkelijk konden de pony’s die slechts tijdelijk een masker droegen het gebrek aan gras er weer bij-eten,” aldus Burk.

De pony’s legden allemaal dezelfde afstand af, omdat ze als kudde functioneerden. “De pony’s met masker bewogen het minst, de pony’s zonder masker of die er tijdelijk een droegen draafden en galoppeerden vaker.”

Ondanks dat de pony’s maar beperkt dominant gedrag konden vertonen, veranderde de hiërarchie binnen de kudde niet.

Burk concludeert dat graasmaskers een goed middel zijn om overgewicht aan te pakken. “Het constante grazen kan de conditie van te zware dieren verbeteren en het heeft een kalmerend effect.”

Bron: The Horse

Foto: archief Remco Veurink

2moons opleiding petra vlasblom

Petra Vlasblom besloot in 2011 een opleiding op te zetten voor instructeurs die werken volgens Methode 2Moons. Vlasblom kon toen de vraag vanuit haar klanten in haar eentje niet meer aan.

Dat leidde uiteindelijk tot haar nieuwe missie: een netwerk over heel Nederland van instructeurs die werken vanuit duidelijke communicatie en veel positieve bekrachtiging. “En met heel veel zachtheid, liefde en respect voor het paard,” vult ze aan.

Diverse trainingsmethodes

Vlasblom kwam zelf in aanraking met diverse trainingsmethodes toen ze haar paard Two Moons kreeg. “Maar een opleiding specifiek gericht op het gedrag van paarden, zoals ik die nu aanbied, heb ik niet gevolgd. Ik heb met vallen en opstaan alles geleerd.”

Two Moons kwam in 2004 als 8-jarige bij Vlasblom. “Ik kocht hem met allerlei problemen. Hij was bijvoorbeeld al vijf jaar niet in te rijden. Ik kocht hem puur als uitdaging. Ik ben met natural horsemanship, dus op een andere dan de reguliere manier, begonnen met de problemen aan te pakken. Ik heb door dit paard heel wat ziekenhuizen van binnen gezien. Hij brak mijn arm met trailerladen en ontwrichte mijn heup met rijden. Het heeft me bloed, zweet en veel tranen gekost, maar uiteindelijk ontwikkelde ik de juiste technieken en heb ik hem goed gekregen. Two Moons heeft mij het vak geleerd en heeft me een specialist gemaakt in paardengedrag.”

Tot die tijd was Vlasblom ontwerper en systeembeheerder. “Steeds vaker kwamen mensen vragen of ik wilde helpen met trailerladen, of ze konden niet veilig opstappen. Van daaruit ben ik als gedragstrainer gaan werken en ben ik mijn bedrijf 2Moons begonnen, dat ik naar Two Moons heb vernoemd.”

2moons opleiding petra vlasblom

Vijftien modules

Volgens Vlasblom is er veel vraag naar goed opgeleide en kundige gedragstrainers. Zo groot dat ze zich nu voornamelijk richt op het opleiden daarvan. “De parttime opleiding duurt drie jaar en bestaat uit vijftien modules van tussen de twee en vijf dagen. Daarin leren studenten alles over het trainen van het gedrag van paarden, maar bovenal leren ze ook zichzelf als trainer en leider ontwikkelen. En als coach! Want uiteindelijk moeten de nieuwe instructeurs straks zowel paard als eigenaar gaan begeleiden.”

Het uitsluitend aanleren van de technieken, maakt de nieuwe instructeurs nog geen goede trainers, denkt Vlasblom. “Het gaat om ‘wie ben jij?’. Hoe ga je om met weerstand van paard en klant en kun je de situatie positief beïnvloeden? Als dat lukt, maakt dat je een uitmuntende trainer.”

De 2Moons opleiding bestaat onder meer uit theoriemodules in Bleiswijk, praktijkmodules in Breukelen en zelfs twee modules in Frankrijk. “Daar gaan studenten in het eerste jaar vijf dagen lang aan het werk met paarden. Ze leren dan alles over hun eigen lichaamstaal, lichaamshouding en we doen veel grondwerk. In het tweede jaar krijgen de studenten in kleine groepjes veel persoonlijke begeleiding die goed is voor hun persoonlijke ontwikkeling.”

2moons opleiding petra vlasblom

Diverse paarden

Door middel van allerlei verschillende technieken leren de deelnemers om succesvol met diverse paarden te werken. “De een vindt een dominant paarden prettig om mee te werken en vindt weinig uitdaging in een makkelijker paard. Maar ze leren toch met alle typen paarden om te gaan. De aanpak van een gedragsprobleem, bijvoorbeeld het niet kunnen aanraken of vangen van een paard, is namelijk zeer afhankelijk van het type paard. Je moet dus goed nadenken over welke aanpak je kiest. Daarbij moeten studenten ook nadenken over vraagstukken als ‘welk type trainer ben ik zelf’ en ‘wat zijn mijn valkuilen’. Door daarbij stil te staan en de juiste technieken toe te passen worden goede trainingsresultaten bereikt.”

Het doel is dan ook het blijvend oplossen van een gedragsprobleem. “Je hebt het goed gedaan als de klant nooit meer belt. Je hoopt natuurlijk wel dat zij erover praten en dat je daardoor nieuwe klanten terugkrijgt.”

Paarden helpen

Vlasblom hoopt dat de kennis die zij in de afgelopen jaren heeft opgedaan zich als een olievlek verspreidt. “Het eerste doel is paarden helpen, maar dat kan beter wanneer 2Moons mensen opleidt die als groep die kennis kunnen uitdragen.”

De eisen die Vlasblom aan haar instructeurs stelt zijn hoog. “Ik zou graag willen dat afgestudeerden het vak uiteindelijk minstens net zo goed kunnen als ikzelf. En met goede resultaten, dus dat de eigenaar weer veilig kan doen wat hij wil met zijn paard. Die kwaliteit hebben alle gediplomeerden van 2Moons. Ik werk inmiddels samen met een aantal ‘2Moons topinstructeurs’, dat zijn de toppers uit de opleiding.”

Erkende beroepsopleiding

Helaas mag iedereen zich gedragsdeskundige noemen, maar niet iedereen kan hiervoor de noodzakelijke verzekering afsluiten. “En dat is nu juist het allerbelangrijkste,” benadrukt Vlasblom. “De verzekering accepteert de opleiding van 2Moons als erkende beroepsopleiding, waardoor gediplomeerden ook echt beroepsmatig met de verzamelde kennis aan de slag kunnen gaan. Dat je van je hobby je werk kan maken én dat je bij onvoorziene omstandigheden ondersteund wordt door een bedrijfsaansprakelijkheidsverzekering, dát vind ik heel belangrijk. Dat is niet alleen belangrijk voor jou als trainer, maar ook de klant kan nu bewust voor een kundig en professioneel opgeleide gedragstrainer kiezen.”

Op 9 maart begint een nieuw leerjaar bij 2Moons. Voor geïnteresseerden is er een informatieavond in Bleiswijk op donderdag 7 februari.

Website: 2moons.nl  en Facebook.com/2MOONS

kudde agressief gedrag paarden

Paardeneigenaren vinden het vaak belangrijk dat hun paard gezelschap heeft. Maar letten ze ook voldoende op de samenstelling van de kudde? Die blijkt van grote invloed op het gedrag.

Onderzoekers brachten in kaart wat de invloed van de samenstelling van een kudde is op het gedrag en het welzijn van paarden. De resultaten werd gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Animals.

Heel sociaal

“Van nature zijn paarden heel sociale dieren, ze hebben een groep nodig om te kunnen overleven” benadrukken wetenschappers Hrefna Sigurjónsdóttir en Hans Haraldsson van de universiteit van IJsland.
Vanwege dat sociale karakter van paarden hebben ze behoefte aan interactie, binding en en aan de mogelijkheid om van elkaar te leren.

De twee onderzoekers bestudeerden zo’n twintig groepen van in totaal 426 IJslandse paarden. Ze hielden rekening met de grootte van de groep, hoeveel ruimte ze hadden, of het ging om hengsten, merries of ruinen, het aantal jonge paarden en de stabiliteit van de groep.

Ze keken ook naar de seizoenen en of de paarden werden bijgevoerd.

Zoals in de natuur

De onderzoekers concludeerden dat er het minste sprake was van agressie wanneer de samenstelling van een groep was zoals die in de natuur is. Dus met de aanwezigheid van zowel merries met hun veulens als hengsten.

Een hoog aantal mannelijke dieren lijdt vaak tot agressief gedrag, maar niet wanneer er hengsten in de groep worden gehouden.

Ook in de groepen zonder hengst, bleek dat in de groepen waarin ook veulens stonden, minder sprake was van agressie. Ook stabiliteit bleek een belangrijke gunstige factor.

Groter risico

Sommige combinaties geven een groter risico op agressie. De meeste agressie kwam voor in een groep jaarlingen die niet aan elkaar verwant waren. In groepen met veel jonge paarden werd veel gekrauwd, wat erop wijst dat ze bezig waren onderlinge verbanden te smeden. Dat bleek later, toen er minder werd gekrauwd, maar sommige paarden duidelijk een voorkeur voor elkaar hadden.

“Paardeneigenaren zouden langer stil moeten staan bij de samenstelling van de kuddes,” vinden de onderzoekers. “Ze zouden ook moeten proberen de samenstelling zo stabiel mogelijk te houden.”

Status behouden

Oudere paarden blijken overigens vaker agressief gedrag te vertonen dan jonge paarden, maar gedragen zich ook vaker onderdanig. “Het lijkt erop dat ze een bepaalde status proberen te behouden en daardoor ook weer agressie van andere dieren opwekken.”

Agressief gedrag is ook afhankelijk van de seizoenen. In de herfst is er minder sprake van en in de winter het meest.

Bijvoeren leidt, bijna vanzelfsprekend, ook tot agressief gedrag.

Bron: Horsetalk.co.nz

Foto: archief

vosmerries vorsmerrie

Je houdt ervan, of je haat ze: vosmerries. In het Engels luidt het spreekwoord ‘Chestnut Mare, beware’. Het betekent zoveel als: Pas maar op voor vosmerries.

In het Nederlands hoor je deze geregeld: ‘Merrie en vos, steekje los’. Ze zijn gewoon wat specialer en als je ermee om weet te gaan, dan geldt wat voor eigenlijk alle merries geldt: ze gaan voor je door het vuur.

Vooroordelen op een rij

Horse & Hound zette twaalf kenmerken en vooroordelen over (de eigenaren van) vosmerries op een rij. We delen er een aantal:

1. ‘Succes’ is wat je te horen krijgt wanneer je zegt dat je een merrie hebt. Een vosmerrie nog wel!

2. Naast irritatie voel je je ook enigszins trots wanneer je weer eens op het lastige karakter van een vosmerrie gewezen wordt. Die van jou is namelijk je oogappeltje en je weet precies hoe je met haar om moet gaan.

3. Je hebt je wel eens afgevraagd of je paard wellicht slimmer is dan jij….

4. Je bent stiekem trots dat jouw merrie in iedere kudde de baas is.

5. De angstaanjagende gil wanneer een paard dat haar niet aanstaat dichterbij komt, herken je uit duizenden. Ze doet dat overigens bij heel veel paarden…

6. De onbegrijpelijke liefde die jouw merrie voor dat ene andere paard voelt. Dat dier zal ze beschermen. Tegen vogels, bladeren, gras, andere paarden. En hun eigenaar.

Lees de andere kenmerken van vosmerries op de website van Horse & Hound

Foto: archief Remco Veurink

gezichten
Polina Ivanova - Norlunds Cartoon European Championships Dressage 2016 © DigiShots

Uit Brits onderzoek blijkt dat paarden net als mensen gezichten kunnen trekken, meldt de NOS.  Paarden hebben 17 verschillende gezichtsuitdrukkingen en dat zijn er drie meer dan chimpansees.

Onderzoekers van de Universiteit van Sussex maakten tijdens het urenlang bekijken van de hoofdbewegingen en de spierspanning in het hoofd van paarden een coderingssysteem voor hun gezichtsuitdrukkingen. Eenzelfde soort systeem is eerder gebruikt bij katten, honden en chimpansees.

Onderdanig

Paarden kunnen ‘grote ogen opzetten’ door hun bovenste ooglid op te trekken en het wit rond hun ogen te tonen, meestal uit angst, zegt de onderzoekster. Een paard dat zijn mondhoeken optrekt, zoals een mens lacht, is meestal onderdanig naar een ouder paard.

‘Lang is gedacht dat mensen over de meest complexe gezichtsuitdrukkingen beschikken en dat hoe verder een dier van de mens af staat, hoe minder ontwikkeld zijn gezichtsuitdrukkingen zijn,’ legt biologisch antropoloog Anne Burrows uit. ‘Uit dit onderzoek blijkt dat dat niet zo is.’

Welzijn verbeteren

De bevindingen zijn van belang omdat ze veeartsen en mensen die werken in de paardensector kunnen helpen om het welzijn van paarden te verbeteren.

Bron: NOS

Foto: Digishots

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer