Tags Posts tagged with "gedrag"

gedrag

graasmasker

Veel paardeneigenaren twijfelen aan het gebruik van een graasmasker omdat ze het ‘zielig’ vinden. Onderzoek wijst nu uit dat een graasmasker geen negatieve invloed uitoefent op het sociale gedrag of het welzijn van paarden.

Graasmaskers zijn zeer effectief in de aanpak van overgewicht. Ze zorgen ervoor dat een paard of pony 30 tot wel 83 procent minder gras binnenkrijgt.

Kalmerende invloed

Doordat een graasmasker de mond en de neusharen bedekt heeft hij wel invloed op het graasgedrag en de lichaamstaal van paarden. Ze kunnen met het masker niet ‘groomen’, hun gezichtsuitdrukking tonen of bijten. Onderzoek toont echter aan dat dit niet zorgt voor een verhoogd stressniveau en dat het zelfs een kalmerende invloed kan hebben.

Amy Burk van de Universiteit van Maryland (Verenigde Staten) deed onderzoek naar het effect van graasmaskers, samen met studente Kristina Davis. Zij presenteerden de resultaten van hun onderzoek tijdens het Equine Science Society Symposium.

Drie groepen

Burk en Davis gebruikten voor hun onderzoek zes mini-paarden, die erom bekend staan snel last te hebben van overgewicht. Zij stonden gedurende het onderzoek verdeeld in drie groepen voortdurend op drie verschillende weides.  Een groep zonder masker, een groep met tien uur per dag een graasmasker op en een groep die het masker de hele dag op had.

Het gedrag van de pony’s werd voortdurend op video vastgelegd en bovendien werden factoren als gewicht, body condition score, halsomvang en buikomvang veelvuldig vastgelegd. Iedere pony kreeg ook een score tussen 1 en vijf dat de acceptatie van het graasmasker weer moest geven. Een 1 staat voor volledige acceptatie, een vijf voor afwijzing. Indicators daarvoor waren hartslag en cortisol-gehalte in het speeksel, dat de hoeveelheid stress aangeeft.

Enkele conclusies van het onderzoek

De pony’s die de graasmasker onbewerkt om hadden vielen af, maar vertoonden geen andere fysieke veranderingen. Ze vertoonden geen stereotype gedrag of frustratie.

De pony’s die tijdelijk een graasmasker droegen, graasden minder en rustten meer.

De pony’s met een graasmasker graasden langduriger en moesten dus harder werken om aan gras te komen. Ze hadden een lagere hartslag en vertoonden meer variatie in hartslag.

Er was tussen de verschillende groepen geen verschil in het cortisol-gehalte in het speeksel.

Op een weide

Een soortgelijk onderzoek op een grotere weide met alle pony’s bij elkaar toonde aan dat de pony’s met een permanent graasmasker gewicht verloren, terwijl de pony’s uit de andere twee groepen juist zwaarder werden. “Klaarblijkelijk konden de pony’s die slechts tijdelijk een masker droegen het gebrek aan gras er weer bij-eten,” aldus Burk.

De pony’s legden allemaal dezelfde afstand af, omdat ze als kudde functioneerden. “De pony’s met masker bewogen het minst, de pony’s zonder masker of die er tijdelijk een droegen draafden en galoppeerden vaker.”

Ondanks dat de pony’s maar beperkt dominant gedrag konden vertonen, veranderde de hiërarchie binnen de kudde niet.

Burk concludeert dat graasmaskers een goed middel zijn om overgewicht aan te pakken. “Het constante grazen kan de conditie van te zware dieren verbeteren en het heeft een kalmerend effect.”

Bron: The Horse

Foto: archief Remco Veurink

2moons opleiding petra vlasblom

Petra Vlasblom besloot in 2011 een opleiding op te zetten voor instructeurs die werken volgens Methode 2Moons. Vlasblom kon toen de vraag vanuit haar klanten in haar eentje niet meer aan.

Dat leidde uiteindelijk tot haar nieuwe missie: een netwerk over heel Nederland van instructeurs die werken vanuit duidelijke communicatie en veel positieve bekrachtiging. “En met heel veel zachtheid, liefde en respect voor het paard,” vult ze aan.

Diverse trainingsmethodes

Vlasblom kwam zelf in aanraking met diverse trainingsmethodes toen ze haar paard Two Moons kreeg. “Maar een opleiding specifiek gericht op het gedrag van paarden, zoals ik die nu aanbied, heb ik niet gevolgd. Ik heb met vallen en opstaan alles geleerd.”

Two Moons kwam in 2004 als 8-jarige bij Vlasblom. “Ik kocht hem met allerlei problemen. Hij was bijvoorbeeld al vijf jaar niet in te rijden. Ik kocht hem puur als uitdaging. Ik ben met natural horsemanship, dus op een andere dan de reguliere manier, begonnen met de problemen aan te pakken. Ik heb door dit paard heel wat ziekenhuizen van binnen gezien. Hij brak mijn arm met trailerladen en ontwrichte mijn heup met rijden. Het heeft me bloed, zweet en veel tranen gekost, maar uiteindelijk ontwikkelde ik de juiste technieken en heb ik hem goed gekregen. Two Moons heeft mij het vak geleerd en heeft me een specialist gemaakt in paardengedrag.”

Tot die tijd was Vlasblom ontwerper en systeembeheerder. “Steeds vaker kwamen mensen vragen of ik wilde helpen met trailerladen, of ze konden niet veilig opstappen. Van daaruit ben ik als gedragstrainer gaan werken en ben ik mijn bedrijf 2Moons begonnen, dat ik naar Two Moons heb vernoemd.”

2moons opleiding petra vlasblom

Vijftien modules

Volgens Vlasblom is er veel vraag naar goed opgeleide en kundige gedragstrainers. Zo groot dat ze zich nu voornamelijk richt op het opleiden daarvan. “De parttime opleiding duurt drie jaar en bestaat uit vijftien modules van tussen de twee en vijf dagen. Daarin leren studenten alles over het trainen van het gedrag van paarden, maar bovenal leren ze ook zichzelf als trainer en leider ontwikkelen. En als coach! Want uiteindelijk moeten de nieuwe instructeurs straks zowel paard als eigenaar gaan begeleiden.”

Het uitsluitend aanleren van de technieken, maakt de nieuwe instructeurs nog geen goede trainers, denkt Vlasblom. “Het gaat om ‘wie ben jij?’. Hoe ga je om met weerstand van paard en klant en kun je de situatie positief beïnvloeden? Als dat lukt, maakt dat je een uitmuntende trainer.”

De 2Moons opleiding bestaat onder meer uit theoriemodules in Bleiswijk, praktijkmodules in Breukelen en zelfs twee modules in Frankrijk. “Daar gaan studenten in het eerste jaar vijf dagen lang aan het werk met paarden. Ze leren dan alles over hun eigen lichaamstaal, lichaamshouding en we doen veel grondwerk. In het tweede jaar krijgen de studenten in kleine groepjes veel persoonlijke begeleiding die goed is voor hun persoonlijke ontwikkeling.”

2moons opleiding petra vlasblom

Diverse paarden

Door middel van allerlei verschillende technieken leren de deelnemers om succesvol met diverse paarden te werken. “De een vindt een dominant paarden prettig om mee te werken en vindt weinig uitdaging in een makkelijker paard. Maar ze leren toch met alle typen paarden om te gaan. De aanpak van een gedragsprobleem, bijvoorbeeld het niet kunnen aanraken of vangen van een paard, is namelijk zeer afhankelijk van het type paard. Je moet dus goed nadenken over welke aanpak je kiest. Daarbij moeten studenten ook nadenken over vraagstukken als ‘welk type trainer ben ik zelf’ en ‘wat zijn mijn valkuilen’. Door daarbij stil te staan en de juiste technieken toe te passen worden goede trainingsresultaten bereikt.”

Het doel is dan ook het blijvend oplossen van een gedragsprobleem. “Je hebt het goed gedaan als de klant nooit meer belt. Je hoopt natuurlijk wel dat zij erover praten en dat je daardoor nieuwe klanten terugkrijgt.”

Paarden helpen

Vlasblom hoopt dat de kennis die zij in de afgelopen jaren heeft opgedaan zich als een olievlek verspreidt. “Het eerste doel is paarden helpen, maar dat kan beter wanneer 2Moons mensen opleidt die als groep die kennis kunnen uitdragen.”

De eisen die Vlasblom aan haar instructeurs stelt zijn hoog. “Ik zou graag willen dat afgestudeerden het vak uiteindelijk minstens net zo goed kunnen als ikzelf. En met goede resultaten, dus dat de eigenaar weer veilig kan doen wat hij wil met zijn paard. Die kwaliteit hebben alle gediplomeerden van 2Moons. Ik werk inmiddels samen met een aantal ‘2Moons topinstructeurs’, dat zijn de toppers uit de opleiding.”

Erkende beroepsopleiding

Helaas mag iedereen zich gedragsdeskundige noemen, maar niet iedereen kan hiervoor de noodzakelijke verzekering afsluiten. “En dat is nu juist het allerbelangrijkste,” benadrukt Vlasblom. “De verzekering accepteert de opleiding van 2Moons als erkende beroepsopleiding, waardoor gediplomeerden ook echt beroepsmatig met de verzamelde kennis aan de slag kunnen gaan. Dat je van je hobby je werk kan maken én dat je bij onvoorziene omstandigheden ondersteund wordt door een bedrijfsaansprakelijkheidsverzekering, dát vind ik heel belangrijk. Dat is niet alleen belangrijk voor jou als trainer, maar ook de klant kan nu bewust voor een kundig en professioneel opgeleide gedragstrainer kiezen.”

Op 9 maart begint een nieuw leerjaar bij 2Moons. Voor geïnteresseerden is er een informatieavond in Bleiswijk op donderdag 7 februari.

Website: 2moons.nl  en Facebook.com/2MOONS

kudde agressief gedrag paarden

Paardeneigenaren vinden het vaak belangrijk dat hun paard gezelschap heeft. Maar letten ze ook voldoende op de samenstelling van de kudde? Die blijkt van grote invloed op het gedrag.

Onderzoekers brachten in kaart wat de invloed van de samenstelling van een kudde is op het gedrag en het welzijn van paarden. De resultaten werd gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Animals.

Heel sociaal

“Van nature zijn paarden heel sociale dieren, ze hebben een groep nodig om te kunnen overleven” benadrukken wetenschappers Hrefna Sigurjónsdóttir en Hans Haraldsson van de universiteit van IJsland.
Vanwege dat sociale karakter van paarden hebben ze behoefte aan interactie, binding en en aan de mogelijkheid om van elkaar te leren.

De twee onderzoekers bestudeerden zo’n twintig groepen van in totaal 426 IJslandse paarden. Ze hielden rekening met de grootte van de groep, hoeveel ruimte ze hadden, of het ging om hengsten, merries of ruinen, het aantal jonge paarden en de stabiliteit van de groep.

Ze keken ook naar de seizoenen en of de paarden werden bijgevoerd.

Zoals in de natuur

De onderzoekers concludeerden dat er het minste sprake was van agressie wanneer de samenstelling van een groep was zoals die in de natuur is. Dus met de aanwezigheid van zowel merries met hun veulens als hengsten.

Een hoog aantal mannelijke dieren lijdt vaak tot agressief gedrag, maar niet wanneer er hengsten in de groep worden gehouden.

Ook in de groepen zonder hengst, bleek dat in de groepen waarin ook veulens stonden, minder sprake was van agressie. Ook stabiliteit bleek een belangrijke gunstige factor.

Groter risico

Sommige combinaties geven een groter risico op agressie. De meeste agressie kwam voor in een groep jaarlingen die niet aan elkaar verwant waren. In groepen met veel jonge paarden werd veel gekrauwd, wat erop wijst dat ze bezig waren onderlinge verbanden te smeden. Dat bleek later, toen er minder werd gekrauwd, maar sommige paarden duidelijk een voorkeur voor elkaar hadden.

“Paardeneigenaren zouden langer stil moeten staan bij de samenstelling van de kuddes,” vinden de onderzoekers. “Ze zouden ook moeten proberen de samenstelling zo stabiel mogelijk te houden.”

Status behouden

Oudere paarden blijken overigens vaker agressief gedrag te vertonen dan jonge paarden, maar gedragen zich ook vaker onderdanig. “Het lijkt erop dat ze een bepaalde status proberen te behouden en daardoor ook weer agressie van andere dieren opwekken.”

Agressief gedrag is ook afhankelijk van de seizoenen. In de herfst is er minder sprake van en in de winter het meest.

Bijvoeren leidt, bijna vanzelfsprekend, ook tot agressief gedrag.

Bron: Horsetalk.co.nz

Foto: archief

vosmerries vorsmerrie

Je houdt ervan, of je haat ze: vosmerries. In het Engels luidt het spreekwoord ‘Chestnut Mare, beware’. Het betekent zoveel als: Pas maar op voor vosmerries.

In het Nederlands hoor je deze geregeld: ‘Merrie en vos, steekje los’. Ze zijn gewoon wat specialer en als je ermee om weet te gaan, dan geldt wat voor eigenlijk alle merries geldt: ze gaan voor je door het vuur.

Vooroordelen op een rij

Horse & Hound zette twaalf kenmerken en vooroordelen over (de eigenaren van) vosmerries op een rij. We delen er een aantal:

1. ‘Succes’ is wat je te horen krijgt wanneer je zegt dat je een merrie hebt. Een vosmerrie nog wel!

2. Naast irritatie voel je je ook enigszins trots wanneer je weer eens op het lastige karakter van een vosmerrie gewezen wordt. Die van jou is namelijk je oogappeltje en je weet precies hoe je met haar om moet gaan.

3. Je hebt je wel eens afgevraagd of je paard wellicht slimmer is dan jij….

4. Je bent stiekem trots dat jouw merrie in iedere kudde de baas is.

5. De angstaanjagende gil wanneer een paard dat haar niet aanstaat dichterbij komt, herken je uit duizenden. Ze doet dat overigens bij heel veel paarden…

6. De onbegrijpelijke liefde die jouw merrie voor dat ene andere paard voelt. Dat dier zal ze beschermen. Tegen vogels, bladeren, gras, andere paarden. En hun eigenaar.

Lees de andere kenmerken van vosmerries op de website van Horse & Hound

Foto: archief Remco Veurink

gezichten
Polina Ivanova - Norlunds Cartoon European Championships Dressage 2016 © DigiShots

Uit Brits onderzoek blijkt dat paarden net als mensen gezichten kunnen trekken, meldt de NOS.  Paarden hebben 17 verschillende gezichtsuitdrukkingen en dat zijn er drie meer dan chimpansees.

Onderzoekers van de Universiteit van Sussex maakten tijdens het urenlang bekijken van de hoofdbewegingen en de spierspanning in het hoofd van paarden een coderingssysteem voor hun gezichtsuitdrukkingen. Eenzelfde soort systeem is eerder gebruikt bij katten, honden en chimpansees.

Onderdanig

Paarden kunnen ‘grote ogen opzetten’ door hun bovenste ooglid op te trekken en het wit rond hun ogen te tonen, meestal uit angst, zegt de onderzoekster. Een paard dat zijn mondhoeken optrekt, zoals een mens lacht, is meestal onderdanig naar een ouder paard.

‘Lang is gedacht dat mensen over de meest complexe gezichtsuitdrukkingen beschikken en dat hoe verder een dier van de mens af staat, hoe minder ontwikkeld zijn gezichtsuitdrukkingen zijn,’ legt biologisch antropoloog Anne Burrows uit. ‘Uit dit onderzoek blijkt dat dat niet zo is.’

Welzijn verbeteren

De bevindingen zijn van belang omdat ze veeartsen en mensen die werken in de paardensector kunnen helpen om het welzijn van paarden te verbeteren.

Bron: NOS

Foto: Digishots

Paardenwelzijn. Het is aan de orde van de dag, of het gaat om paarden die in de topsport of in de manege lopen. Belangrijk om in de gaten te houden als we het hebben over het welbevinden van paarden, dan moeten we stoppen met paarden behandelen alsof ze mensen zijn.

Willen we het paardenwelzijn verbeteren, dan moeten we onze eigen gewoontes veranderen. Eigenaren zullen zich moeten aanpassen, niet de paarden. Een eenvoudige stap, volgens Britse onderzoekers.

Gedrag begrijpen

‘De hoofdoorzaak van de meeste welzijnskwesties voor paarden is menselijk gedrag’, aldus Debbie Busby, PhD, vertegenwoordiger van de Britse organisatie Human Behavior Change for Animals (HBCA) CIC. Onderzoekers van het University College London hebben twee tools ontwikkeld om mensen te helpen specifieke gedragingen te begrijpen en in te zien dat die moeten worden veranderd.

Er zijn vier hoofdcategorieën voor problemen op het gebied van paardenwelzijn:
– stress of pijn
– verkeerde voeding
– verkeerd stal-/weidemanagement
– uitgestelde dood (het niet euthanaseren van paarden terwijl dat wel het verstandigst zou zijn)

Definitie Paardenwelzijn verandert

Passie en toewijding genoeg in de paardenwereld, stelt Busby. Maar er is vaak een gebrek aan kennis over wat de paarden écht nodig hebben. Ook de ‘definitie’ van ‘paardenwelzijn’ krijgt telkens een andere invulling. ‘Welzijn in de goede betekenis van het woord houdt in dat het dier zich goed moet voelen, niet alleen dat het overleeft. Het betekent dat het dier een leven heeft dat de moeite waard is om te leven.’

Veranderen van gedrag ten opzichte van paard

Vier fasen helpen ons in de verandering van gedrag ten opzichte van het paard:
– proces: mensen moeten gemotiveerd en capabel zijn én de mogelijkheid hebben om te veranderen
– psychologie: de juiste benadering gebruiken om mensen te laten veranderen, niet door met het vingertje te wijzen, maar door discussie
– omgeving: de verandering in menselijk gedrag moet ondersteund worden in het dagelijks leven van de eigenaar, van relatie tot werk en cultuur
– acceptatie: mensen moeten zich betrokken voelen bij het proces van verandering en het accepteren als hun eigen keus en doel

Verandering is een proces’, aldus Busby. ‘Het is niet altijd alleen over het tot zich nemen van kennis, maar veel complexer. Mensen kunnen veranderen, maar in de dierenwereld is dat niet altijd gemakkelijk en gebruikelijk.’

Bron: The Horse

Foto: Shutterstock

0 3429

Als de tijd gekomen is om voor altijd gedag te zeggen tegen onze beste paardenvriend, dan voelen we ons verdrietig, eenzaam of zijn we zelfs boos als we rouwen. Hoe zit dat met paarden die een vriend of weidemaatje moeten missen? Horse and Hound vroeg het aan gedragsspecialist Gemma Pearson.

‘Het is een heel lastig onderwerp om te onderzoeken’, vertelt zij. ‘Wat je waarschijnlijk zult zien in een dergelijke situatie is een soort van verlatingsangst. Het paard zal eenzelfde soort gedrag laten zien als het zou vertonen wanneer een ander paard wordt weggehaald na een tijd samen te hebben doorgebracht.’

Gevoel van verlies

Op de vraag of een paard weet dat zijn maatje is overleden geeft Pearson aan dat dat één van de dingen is waarvoor nog onvoldoende bewijs is om te stellen dat een paard zoiets weet. ‘Maar naar mijn mening begrijpt een paard wel dat er iets aan de hand of veranderd is. Ik denk dat je paarden het voordeel van de twijfel moet geven en moet accepteren dat zij ook een gevoel van verlies ervaren. Het helpt dan om ervoor te zorgen dat alle andere aspecten in zijn leven wel prettig zijn, zodat hij zich toch fijn voelt.’

Afscheid nemen

Pearson vertelt dat het per situatie verschilt of het helpt om een achterblijvend maatje het dode lichaam van zijn vriend te laten zien. ‘Als een paard gewoon weggehaald wordt om nooit meer terug te keren, dan kan de achterblijver ongerust blijven over het wegblijven van zijn maatje’, stelt ze.

‘We weten niet in hoeverre een achterblijvend paard begrijpt wat er gebeurd is als hij zijn dode vriend ziet, maar ik denk wel dat het ze iets doet. Het is aan de eigenaar en de omstandigheden om te beslissen wat je doet in zo’n situatie. Als je een paard zijn voormalige vriend wil laten zien, dan is het wel zaak om daar echt de tijd voor te nemen. Het dier moet zich kunnen realiseren dat er iets veranderd is. Je moet er niet gewoon heen lopen, het paard even laten ruiken en direct weer meenemen.

‘Als je kiest voor deze manier van afscheid (laten) nemen, besef je dan dat het een vervelend gezicht kan zijn. Het achterblijvende paard kan merken dat er iets aan de hand is en angstig reageren op het dode lichaam van zijn maatje’, vervolgt Pearson. ‘Als je ze gewoon met rust kan laten zodat ze de nieuwe situatie kunnen accepteren, zullen ze ook al gauw weer doorgaan in hun normale routine. Voor sommige mensen is de reactie van het achterblijvende paard echter traumatisch en het is dus belangrijk om te handelen in het belang van het achterblijvende paard én de eigenaar.’

Nieuwe vriend

Het kan natuurlijk voorkomen dat een van de twee paarden die altijd samen staan overlijdt. Dan blijft de achterblijver dus helemaal alleen over, wat volgens Pearson een lastige situatie is. ‘Paarden hebben contact met andere paarden nodig’, meent ze. ‘Mensen moeten zich dus afvragen of het wel eerlijk is om het achterblijvende paard alleen te laten staan, of dat nou tijdelijk of voor altijd is. Het heeft de voorkeur om een nieuw maatje te zoeken, bijvoorbeeld bij een opvangcentrum. Als het nou echt niet mogelijk is om een ander paard te vinden, dan is een ander dier nog altijd beter dan geen gezelschap, maar nooit zo goed als gezelschap van een paard.’

Bron: Horse and Hound
Foto: Archief

Een onderzoeksteam uit Zwitserland ondervond dat er vaker breuken bij rijpaarden ontstaan terwijl ze in de wei staan dan wanneer er op gereden wordt, tijdens de training of op wedstrijd.

Onderzoeksleider Brice Donati van de Veterinaire kliniek Zürich stelt dat verwondingen die in de wei zijn opgelopen niet meer of minder hardnekkig zijn dan bijvoorbeeld die tijdens een val tijdens het rijden.

Trap van ander paard

Donati in zijn team onderzochten 1845 gevallen van botbreuken. In 52% van de gevallen betrof het een rijpaard, met een gemiddelde leeftijd van 10 jaar. 43% van de breuken werd veroorzaakt door een trap van een ander paard, vertelt Donati tijdens zijn presentatie op de Swiss Equine Research Day eerder dit jaar in Avenches. Het vaakst ging het om een breuk in het onderbeen, van pijpeen tot griffelbeentjes. Bijna net zo vaak ging het om breuken in het hoofd, voornamelijk van de kaak.

Afmaken, behandeling of operatie?

In 17% van de gevallen waarbij het een rijpaard betrof, werd het dier afgemaakt. 36% werd behandeld op de conservatieve manier; 47% onderging een operatie, waarbij er platen en/of schroeven in het gebroken gedeelte geplaatst werden om het bot te stabiliseren.

Pijpbeen makkelijke prooi

‘Met name het pijpbeen omvat weinig weefsel om het te beschermen tegen flinke klappen van buitenaf’, legt Donati uit. ‘Het pijpbeen is bedoeld om grote krachten van bovenaf te doorstaan, niet vanaf de zijkant. Een breuk treedt relatief gemakkelijk op.’

Kudde

Opmerkelijk was het aantal pony’s en IJslandse paarden bij wie botbreuken op traden. Waarschijnlijk te wijten aan het feit dat deze rassen vaak in een kudde leven.

Voorkom ruzie

De oplossing om het risico op botbreuken te minimaliseren is niet de paarden op te sluiten in hun stal’, benadrukt Donati. ‘Het is eerder zaak om het advies van gedragsdeskundigen op te volgen en een evenwicht in de samenstelling van de groep in de wei te bewerkstelligen.’

Bron: The Horse

Foto: Remco Veurink

0 1049

Kunnen paarden praten met mensen? Dat was de vraag die Europese onderzoekers zich afvroegen. Dat antwoord lijkt volgens hun onderzoek een ja te zijn, al is het ook weer geen Mr. Ed conversatie.

Rachele Malavasi uit Italië deed haar onderzoek samen met Ludwig Huber uit Wenen, Oostenrijk. Malavasi vertelt: ‘Paarden zijn sociale dieren die in staat zijn om een sociale eenheid te bewaren, waarbij binnen een kudde een hechte sociale hiërarchie ontstaat. Paarden communiceren met elkaar en leren ook van elkaar op sociaal vlak. We weten nu dat paarden hun manier van communiceren ook bewust op mensen reflecteren.’

Veertien paarden werden betrokken bij het onderzoek. Twee emmers werden in de buurt van elk paard gezet, maar zodanig dat het dier er zelf net niet bij kon. In de emmers zaten verschillende soorten voer, zodat de onderzoekers zeker wisten dat het paard in ieder geval iets uit de emmer lekker zou vinden. Het paard en een vrouwelijke peroon stonden binnen een afgesloten omheining, de emmers er net buiten.

Emmers met voer

De proefpersoon deed niks behalve staan en aanwezig zijn. Het was aan het paard om een manier van communiceren te vinden, zodat de vrouw er voor zou zorgen de emmer te pakken zodat het paard hieruit kon eten. Malavasi: ‘De paarden wisselden hun blik af tussen de mens en de emmer, mogelijk in de hoop om de aandacht van het mens te vestigen op de emmer. Als dat niet hielp, gingen paarden met hun hoofd knikken of zwiepen met de staart. Ook het heen en weer bewegen van hun hoofd tussen de mens en de emmer kwam er aan te pas.’ Volgens Malavasi was dit gedrag extra sterk als de mens de aandacht had gevestigd op het dier. De acties van de paarden waren minder heftig als de vrouw met haar rug naar hen toe stond. In dat geval probeerde het paard eerst de aandacht van de persoon te trekken, eer ze de aandacht van de mens richting de emmers trokken.

‘De paarden zochten oogcontact en als ze op die manier nog geen toegang kregen tot de emmer gingen ze een stap verder, waarbij ze ook richting de vrouw liepen en haar aanraakten.’ Volgens Malavasi is tot nu toe dit gedrag enkel bij honden waargenomen. Nu blijkt dat paarden deze eigenschap ook bezitten, zal er verder onderzoek gedaan worden naar concreet probleemoplossend gedrag.

Een plan

‘Deze eigenschap toont aan dat paarden zich niet zomaar willekeurig gedragen zonder na te denken over de consequenties. Zij zijn in staat om een plan te bedenken, waarbij ze inzien dat ze een ander nodig hebben om hun doel te bereiken’, aldus Malavasi.

De onderzoekster raadt aan om zelf eens in de wei te staan bij het paard. ‘Mensen met paarden moeten eigenlijk weten hoe paarden communiceren, zeker wat betreft hun eigen dier. Sommige paarden communiceren veel en duidelijk, anderen zijn weer heel subtiel. Voor een eigenaar kan het van belang zijn om te weten hoe hun eigen paard ‘praat’.’ Daarbij waarschuwt Malavasi: ‘Het is mogelijk dat je paard niet meer communiceert richting zijn eigenaar, omdat deze toch nooit luistert. Dat is een onfortuinlijke situatie, maar kan opgelost worden. Wees creatief en probeer situaties uit.’

Bron: The Horse / Hoefslag

Foto: Andrzej Kubik/Shutterstock.com

 

0 53
water, weiland, visvijver
foto: Remco Veurink

Een speciale emmer moet uitwijzen hoeveel water een paard per dag drinkt.

Thirst Alert werd ontwikkeld door de Amerikaanse engineerstudente Caitlin Parrucci. De speciale meetemmer analyseert het drinkgedrag van een paard en geeft een melding wanneer er iets in het drinkpatroon verandert, of wanneer het waterpeil te laag is.

Parrucci ontving afgelopen maand een prijs van $5.000 voor haar uitvinding. De studente is zelf paardenliefhebster en maakt deel uit van het paardensportteam dat namens haar Universiteit uitkomt op wedstrijd. De amazone merkte dat het soms moeilijk is om het drinkgedrag van een paard te bestuderen, zeker wanneer meerdere mensen de zorg voor het paard op zich nemen. Te weinig drinken kan leiden tot koliek of nierproblemen. ‘Er zijn diverse oorzaken waardoor een paard soms stopt met drinken. Deze emmer alarmeert de eigenaar wanneer er iets mis is,’ aldus Parrucci. Het is nog onduidelijk wanneer of en wanneer de emmer op de markt verschijnt.

Bron: Hoefslag/Horseandhound

Foto: Remco Veurink

HS-leaderboard-MC-HScadeau

HOEFSLAG ACADEMY

Volg ons!

101,103FansLike
0VolgersVolg
6,972VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer