Tags Posts tagged with "Fjord"

Fjord

Sterre Schepers

Na een aantal jaar op de manege te hebben gereden, mocht Sterre Schepers op zoek gaan naar haar eerste eigen paard. Zelf wilde ze graag een kwpn’er, maar door verschillende redenen leek het verstandiger om voor een koudbloed te gaan. Uiteindelijk werd er een compromis gesloten toen Schepers de sportgebouwde fjord Fleur tegenkwam op Marktplaats, waar ze ondertussen succesvol mee uitkomt in zowel de dressuur- als de spring- en eventingsport.

“Eigenlijk vond ik fjorden helemaal niks, maar besloot ik toch maar te kijken omdat ik heel graag een eigen pony wilde”, blikt de amazone lachend terug naar zeven jaar geleden. “Online zag ik een advertentie van Fleur. Haar moeder is een volle fjord, maar haar vader is een Fries x IJslander, waardoor ze er niet uitziet als een rastypische fjord. We besloten te gaan kijken en werden op slag verliefd, dus is ze gelijk met ons meegegaan die dag”. De 3-jarige merrie zat op dat moment heel dik in haar vacht, had weinig bespiering en een wond op haar borst. Toch kon Schepers daar goed doorheen kijken. “Iedereen verklaarde me voor gek dat ik haar had gekocht”, lacht ze.

Vooroordeel

De amazone kwam rechtstreeks van de manege en had op een een shetlander na, nog nooit een eigen paard gehad. “Fleur was licht beleerd want er had iemand opgezeten, maar daar is het bij gebleven. Vanaf het eerste moment ben ik met haar aan de slag gegaan en hebben we heel veel lol en plezier gemaakt, hulp en les had ik niet, we hebben alles zelf gedaan”.  Na veel recreatief te hebben gereden, begon de wedstrijdsport te kriebelen bij de combinatie. “We zijn begonnen in de dressuur tussen de paarden, wat Fleur gelijk goed oppakte. Het is een pony die heel graag voor je werkt, vooruit wil en echt alles voor mij wil doen”.

Omdat Schepers twintig jaar oud is, maakte ze haar debuut gelijk tussen de paarden. “Op het wedstrijdterrein worden we wel altijd aangekeken. Niet alleen de andere ruiters, maar ook de juryleden hebben eigenlijk altijd wel een mening over ons. Ik merk dat dat heel veel verschil kan maken in onze punten, wat natuurlijk best wel jammer is. Toen we net begonnen merkte ik dat heel erg; juryleden waren of heel enthousiast of vonden ons helemaal niks. Vaak kon ik van tevoren al inschatten hoe de punten uit zouden pakken. Met springen was dit nog erger, omdat de klasse B bij de paarden al heel hoog staat voor een pony. Ik zag vaak dat de mensen die een vooroordeel over ons hadden, extra verbaasd waren als ze ons zagen springen”, lacht de amazone. “Ze verwachten dan niet dat zo’n pony het zo goed doet in de ring”.

Vertrouwen

De combinatie rijdt nu L1 dressuur, B springen en ze hebben vorige week hun eventingdebuut gemaakt. “Voor een fjord springt Fleur ontzettend goed, daarbij vertrouwen we elkaar volledig wat natuurlijk ook meehelpt”, legt Schepers uit. “Vanaf onze eerste winstpunten kregen we steeds meer motivatie om door te gaan, om uiteindelijk te kijken hoever we kunnen komen. Ik had nooit verwacht dat ze zo speciaal voor mij zou worden. We hebben echt een band opgebouwd de laatste jaren. Ons doel voor nu is om binnenkort L springen te kunnen starten, omdat we vanaf dan geen stijlpunten meer hebben dus we echt kunnen rijden op balken en tijdfouten. Daarbij wil ik heel graag de overstap maken naar het L in de eventing, dat gaat vast lukken”, sluit ze gedreven af.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit

In 2014 kocht Ingrid Sallomons de nu 11-jarige Fjord Fons. Toen hij vier jaar oud was begon ze met het opleiden van de ruin en na drie jaar maakte ze de overstap naar de klassieke dressuur. Ondertussen voelen amazone en paard elkaar zo goed aan, dat zelfs een klein aangespannen spiertje niet onopgemerkt blijft. Ondanks dat Fons niet het type dressuurpaard is wat je vaak terugziet in de ring, hoopt Sallomons met deze manier van rijden het alsnog ver te schoppen met haar droompaard.

“Ik heb altijd al een liefde gehad voor koudbloeden, met name fjorden vond heel leuk”, steekt ze vrolijk van wal. “Tijdens mijn zoektocht ben ik bij verschillende fjorden langs geweest, onder andere bij een kudde van een oudere man in Friesland. In de wei stonden vijf fjorden, en waar andere fjorden aan het grazen waren, stond er één de hele tijd met zijn neus bij mij, dat was Fons”. Na de eerste ontmoeting is Sallomons nog bij een aantal andere paarden wezen kijken, maar kon ze de ruin niet uit haar hoofd krijgen. “Hij heeft mij eigenlijk uitgekozen, dus ik wist dat het meant to be zou zijn”.

Dressuur

Een foto van toen Fons net bij Sallomons was.

Sallomons maakte de keuze om de ruin, die pas twee weken onder het zadel was, te kopen. “Er was eigenlijk niks met hem gedaan en ook ik had geen ervaring met eigen paarden. Maar het pakte hartstikke goed uit”. Ze besloot haar voorliefde voor biomechanica en grondwerk te combineren in het opleiden van de fjord. “Ik ben gewoon begonnen met grondwerk, vrijheidsdressuur en oefeningen aanleren met zo weinig mogelijk hulpen. In het begin ben ik alles zelf gaan uitzoeken, wat erg goed ging en resulteerde dat Fons leuke trucjes kan. Maar dressuurmatig bleven we een beetje achter”.

Om deze reden zocht de amazone een instructrice die haar kon helpen met de klassieke dressuur, wat ze heel graag wilde leren. “In de eerste drie jaar heb ik mijn eigen gevoel gevolgd, waardoor Fons een leuk bevestigde basis heeft. Vier jaar geleden kwam ik bij Alexandra Huizenga terecht, zij reed op de klassieke manier en werkte veel aan de hand met paarden. Nadat ik contact met haar had opgenomen zijn we vriendinnen geworden en nu volg ik lessen bij haar”. De overgang van recreatief rijden naar de klassieke dressuur ging niet zomaar. “De eerste les mocht ik alleen maar stappen met een losse teugel, zodat we precies konden zien hoe Fons zijn lichaam op dat moment gebruikte. Op dat moment kwam ik erachter dat hij zijn lichaam niet mee had voor de hogere dressuursport. Fons is heel kort met een dikke hals en korte benen, wat hem totaal niet soepel maakt. Voor ons is het een grote uitdaging om te laten zien wat we in ons hebben”.

Helemaal opnieuw

Door met een lange teugel te rijden leerde de fjord van alles wat hem helpt om zijn lichaam optimaal te gebruiken, zoals het afmaken van zijn passen. “Toen hij uiteindelijk goed op zijn eigen benen kon lopen, gingen we naar mijn eigen houding kijken. Ik moest van top tot teen ontspannen, en toen dat lukte zijn we helemaal opnieuw vanaf de basis begonnen. Het leek alsof helemaal opnieuw moest leren rijden, ondanks dat ik al vanaf mijn zesde in het zadel zag, ik leek wel een beginner”, lacht Sallomons. “Vervolgens moest ik opnieuw leren sturen: op mijn zit, met mijn buitenteugel, en zijn we begonnen met het werken aan de hand”.

“In het begin had Fons niet eens door dat hij achterbenen had”, vervolgt ze. “Juist door het grondwerk heb ik hem zonder het gewicht van de ruiter, geleerd om de oefeningen uit te voeren. Hij kan bijvoorbeeld op elk been apart gewicht verplaatsen, wat we weer uit kunnen breiden naar het bevestigen van de zijgangen. Uiteindelijk kunnen we dit ook weer toepassen onder het zadel. Netjes wijken, schouderbinnenwaarts en travers vindt hij heel moeilijk, maar dankzij het werken aan de hand lukt dit nu ook goed onder het zadel”.

Uitvoering

Na weer helemaal vanaf nul te zijn begonnen, is de combinatie nu zo ver dat Fons op een correcte manier zijn lichaam kan gebruiken. “Als ik mijn kaken aanspan blokkeert Fons al. Waar andere paarden bijvoorbeeld wel doorlopen, maar ergens anders gaan compenseren, laat Fons gelijk merken dat er iets mis is”. In het trainen is het de kunst om hier zo goed mogelijk op te reageren, wat op wedstrijd lastig kan zijn. “Omdat hij zo’n moeilijk lichaam heeft, moet de uitvoering in de ring meteen perfect zijn. De hulpen moeten duidelijk doorkomen, want als er iets niet correct is ben ik hem gelijk kwijt. Waarschijnlijk was dit makkelijker geweest met een standaard sportpaard, maar deze uitdaging is stiekem ook wel heel leuk”.

Als je foto’s bekijkt van de fjord van vroeger en nu, zie je een wereld van verschil. De combinatie is nu een paar keer op B-niveau gestart en hoopt binnenkort hoger te kunnen starten. “Dit had ik zelf ook echt niet verwacht. Het was wel een droom, want ik geloof dat elk paard vanuit de biomechanica gezien dressuurmatig goed kan worden. Wel op zijn eigen manier, want Fons zal nooit zo uitgesproken zou lopen als een Totilas. Maar hij kan wel zijn lichaam zo goed gebruiken dat hij goed in evenwicht is en de oefeningen correct uit kan voeren”.

Lange weg

“Mijn doel is om hogerop in de dressuur te komen terwijl Fons zo veel mogelijk zelf doet. Hij moet zichzelf kunnen dragen en zijn buikspieren kunnen aanspannen, zodat hij zijn eigen lichaam correct gebruikt en ik de hulpen zo klein mogelijk kan maken. Het is een lange weg, maar het is het waard. Het lijkt mij geweldig om uiteindelijk een correcte en verzamelde piaffe met hem te kunnen. Het is een behoorlijke uitdaging, maar ik geloof dat hij het gewoon moet kunnen”, sluit ze gedreven af.

Via Instagram wil Sallomons andere ruiters inspireren, helpen en haar opgedane kennis delen. Volgen kan hier!

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto’s: Privébezit

0 2805

Melissa Maaskant was opzoek naar een fjord-kruising, toen ze bij de 11 maanden-oude Roos terecht kwam. Ondanks dat de merrie bedekt was onder een laagje modder, viel Maaskant gelijk voor haar. Ondertussen zijn ze tien jaar verder en kent de combinatie elkaar door en door, samen hebben ze al een hele hoop leuke, maar ook minder leuke momenten meegemaakt.

“Roos haar moeder is een fjord, haar vader is een Fries x ijslander. Heel apart dus, maar wel heel goed gelukt. In juni wordt ze 10, dus ik heb haar al sinds ze een veulen was”, begint de amazone te vertellen. “Zelf was ik in die tijd opzoek naar een fjord kruising, omdat ik fjorden heel leuk vind, maar een raszuivere fjord niet bij mij vond passen. Soms zijn die nog net iets te lomp, dus ik was opzoek naar een iets luxer gebouwde kruising. Via marktplaats kwam ik terecht bij Roos”.

Echte alleskunner

“Eigenlijk vond ik haar stiekem heel lelijk vanaf de advertentiefoto’s”, vervolgt Maaskant lachend. “Toen ik bij haar langsging stond ze achter in een stalletje, onder de modder, waardoor ik haar het liefst gelijk mee wilde nemen. Ik wist niet hoe ze op zou drogen, maar achteraf gezien ben ik heel blij dat ik de keuze heb gemaakt om haar te kopen”.

Toen de merrie oud genoeg was is ze beleerd door Maaskant. “Ze is heel lief en heeft niet echt door hoe sterk ze kan zijn, als ze een keer wegrent hoef ik alleen maar druk op het touw te geven en dan is ze gelijk weer bij me. Ze kan echt alles. We springen, rijden dressuur en sinds een tijdje mennen we ook samen”, legt ze uit. “Naar andere paarden is ze wel iets minder lief, dan is het een echte merrie en laat ze ook duidelijk weten dat ze niet in de buurt mogen komen”. In het begin wilde de amazone graag starten met de kruising, maar door de zenuwen vielen haar plannen in het water. “We zijn wel gestart enkele jaren terug, maar toen was ik zo nerveus dat het gewoon echt niet meer leuk was”.

Avontuur

Maaskant en Roos hebben de afgelopen tien jaar veel leuke dingen meegemaakt, al hebben ze ook enkele tegenslagen gekend. “Twee jaar geleden werd Roos opeens hoefbevangen, dus ik heb gelijk foto’s laten maken om te kijken hoe de hoefbeentjes eraan toe waren. Gelukkig geeft ze vrij snel aan dat ze pijn heeft, dus ze waren niet heel ver gekanteld. Ik heb haar toen gelijk van het gras afgehaald en er ijzers onder laten zetten, waardoor het hele avontuur gelukkig goed is gekomen”.

De amazone blikt terug op de afgelopen jaren. “Ik heb Roos natuurlijk vanaf dat ze een veulen is en ik heb haar alles zelf aangeleerd, ze weet precies wie ik ben en herkent mijn stem uit duizenden. In de afgelopen jaren is ze altijd heel lief geweest, we hebben alles tot nu toe samen gedaan. Ze is precies geworden zoals ik gehoopt had”, vervolgt de amazone. Voor aanstaande zomer is de combinatie van plan om te beginnen met oefencrossen. “Ik vind crossen heel gaaf, maar ik ben zelf een beetje bang. We gaan dus laag beginnen en dan kijken we wel hoe dat uit gaat pakken”, sluit ze enthousiast af.

Melissa Maaskant en Roos zijn ook te volgen op Instagram!

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Sandrapictures / Privébezit

In 2016 begon Anouk Bonenkamp met het verzorgen van Spirit. Gelijk vanaf het eerste moment was ze helemaal weg van de bijzondere fjord, dus toen het paard in 2018 te koop kwam hoefde de amazone dan ook niet te twijfelen om hem over te nemen. Ondanks dat ze behoorlijk wat tegenslagen achter de rug hebben, kijkt Bonenkamp positief vooruit op de toekomst van haar en haar paard.

“Spirit is anders dan de standaard fjorden, daarom ben ik ook voor hem gevallen zodra ik hem zag”, steekt ze openhartig van wal. “Hij is eens stuk groter, heeft een bles en witte voetjes, dat zie je niet vaak bij fjorden. Daarnaast is hij super werkwillig en vindt hij alles leuk. We doen ook echt aan alle disciplines en hij gaat er altijd vol voor, dat vind ik zo leuk aan hem”.

Plezier

Spirit was het eerste paard wat officieel van Bonenkamp was. “Het was in het begin nog heel nieuw voor mij. Ik had een tijdje een Fries voor iemand anders gereden, maar nog nooit een eigen paard gehad. Mijn ouders hielpen me gelukkig wel, dat scheelde heel erg. In het begin zijn we lessen gaan volgen en reden we veel buiten, maar plezier maken was echt onze hoogste prioriteit”.

Hoefbevangen

Toen het rijden steeds beter ging begon de combinatie met het rijden van wedstrijden. “Bij de dressuur hadden veel mensen hun oordeel klaar zodra we de ring in kwamen. Op zulke momenten is het des te leuker als we hoge punten halen en kunnen laten zien dat ook koudbloeden wedstrijden kunnen lopen”, legt Bonenkamp lachend uit. “Tijdens spring- en crosswedstrijden is dat veel minder, de meeste mensen daar zijn gelijk weg van hem”.

De amazone en haar paard reden fanatiek wedstrijden en er leek geen wolkje aan de lucht, totdat Spirit plotseling hoefbevangen werd op het moment dat Bonenkamp voor stage in Spanje zat. “Stalgenoten en mijn ouders hebben in die tijd ontzettend goed voor hem gezorgd dus ik wist dat hij in goede handen was. Hij knapte vrij snel op, maar in 2018 ging het opnieuw mis. Spirit werd opeens ziek, maar niemand wist wat er aan de hand was. Uiteindelijk, na heel veel onderzoeken, zijn we er achter gekomen dat zijn lever niet optimaal werkte. Na twee keer een infuus gehad te hebben werd zijn leverwaarde weer beter en knapte hij weer helemaal op”.

Sterke band

Ze vervolgt: “Het was een zware tijd, want hij was nog niet heel lang van mij. Vooral toen ik in Spanje zat had ik het er heel moeilijk mee omdat ik niet bij hem kon zijn. De tweede keer was ik er wel bij en toen merkte ik echt dat hij steun zocht bij mij. Voor mijn gevoel is onze band daar echt heel sterk door geworden”.

Ondertussen is er cushing gediagnostiseerd bij de ruin, maar daar heeft hij geen last van volgens Bonenkamp. “In het outdoorseizoen zijn we weer volop wezen crossen, dat vinden we beide super leuk. Nu het weer wat natter is rijden we veel buiten, rijden we dressuur, maken we af en toe een sprongetje en doen we soms mee met viertal rijden. Van alles en nog wat. Daarnaast heeft Spirit vroeger circustrainingen gehad, waardoor hij heel goed is in vrijheidsdressuur. Dat vinden we ook super leuk om te doen”.

Bijzonder paard

Bonenkamp is op dit moment bezig om de fjord te beleren voor de kar. “Hij is al wat ouder dus het springen en crossen houdt een keer op. Mennen is een leuke vervanging voor ons beide, zodat hij nog lekker zijn ding kan blijven doen”.

Ondanks de nare tijd kijkt de amazone positief terug op het verleden. “Spirit was gelijk al heel bijzonder voor me. Toen ik voor het eerst bij hem ging kijken had ik nooit verwacht dat hij ooit van mij zou worden. Het is super mooi hoe het gegaan is en ik hoop dat we nog heel lang van elkaar kunnen genieten”.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto’s: Anna van Dijk fotografie

0 2146
Lieke Wolters

Lieke Wolters kocht de achttienjarige Fjord Tjerk met de intentie dat hij zou dienen als weidemaatje en recreatiepaard. Toch had ze het idee dat hij veel meer in zijn mars had, en ze had gelijk. Ze vlogen de B door en starten ondertussen L2, waarbij ze regelmatig in de prijzen vallen.

Ik kreeg mijn eerste fjord op mijn vijftiende verjaardag”, begint ze te vertellen. “Het was een merrieveulen genaamd Dinarda. Ik kreeg haar om er als ze oud genoeg was, lekker recreatief mee te rijden. Puur voor de leuk, want ik had al een springpony staan waar ik mee startte. Ik had geen verdere wedstrijdambities”.

Oproep

Toen Wolters te groot werd voor haar springpony, besloot ze die te verkopen. “Ik kocht er toen vrijwel gelijk een shetlander bij, omdat ik niet wilde dat Dinarda alleen kwam te staan”, legt ze uit. “Het leek mij heel leuk om zo’n mini-fjord te kopen, een shetlander met wildkleur dus. Ik plaatste een oproepje in een fjordengroep op Facebook, met een paar foto’s van waar hij zou komen te staan. Op deze oproep kreeg ik een reactie van een mevrouw die geen shetlander, maar een fjord had staan. Ze had niet genoeg tijd om hem aandacht te geven door school en ze zocht een goed huisje voor hem. Ik mocht hem overnemen voor een symbolisch bedrag, mits ik hem een goed tehuis kon bieden”.

Dit aanbod zette de amazone aan het denken. “Ik kon natuurlijk nog verder kijken naar een shetlander, maar in onderhoud zijn die helemaal niet zo veel goedkoper dan grote paarden. Dus ik besloot te gaan kijken. Toen ik Tjerk voor het eerst zag was ik gelijk weg van hem, dus ik heb hem ook meteen meegenomen. Het was echt een wollie met lange manen die alle kanten opstonden. Hij was ontzettend leuk”.

Knap paard

Het was de bedoeling dat de toen 18-jarige fjord zou dienen als weidemaatje en recreatiepaard. “Op een gegeven moment begon ik hem iets meer op te pakken en toen kwam ik er achter dat er nog best wel wat in zijn mars had. Ik zette de stap om hem verder op te pakken en verving zijn lange manen voor een traditionele fjordenboog. Sommige jury’s vinden fjorden al niet heel leuk, dus dit leek me wel een handige keuze”, grapt de amazone. “Er kwam nog best een knap paard onder die lange haren weg. Ik begon hem langzaam op te pakken en we vlogen de B door. Ondertussen rijden we L2 met negen winstpunten, dus ik kan zeggen dat het heel erg goed gaat”.

Tegenslag

Ze vervolgt: “We hebben best wel wat tegenslagen achter de rug. Hij had wat problemen met zijn hoef, waarvan we nog steeds niet weten wat het was. Daardoor hebben we er noodgedwongen een paar keer uitgelegen. Ondertussen zijn we weer rustig aan het opbouwen na de corona-stop, en dat gaat echt ontzettend goed. Ondanks is hij al 22 heeft hij nog super veel energie. De klasse Z gaat natuurlijk niet lukken, maar dat vind ik helemaal niet erg. Als we samen met plezier nog M kunnen starten ben ik al super tevreden”.

Stabiel paard

Wolters heeft ook een tijdje een Jazz-merrie uitgebracht tussen de witte hekjes. “Zo’n paard is natuurlijk niet te vergelijken met een fjord. Met haar kon ik makkelijk een acht halen op een middendraf, met Tjerk kan dat natuurlijk niet. Daar heeft hij de gangen niet voor. Maar het is wel echt een stabiel paard. We kunnen heel veel rust uitstralen en de oefeningen zitten er goed op. Alleen de bewegingen zijn niet te vergelijken met een warmbloed, in dat opzicht vind ik het af en toe wel moeilijker. Maar als ik naar de punten kijk, dan valt het best wel mee. We zijn zeker niet in ons nadeel daardoor”.

Nooit verwacht

De amazone blikt terug op de afgelopen jaren met haar twee fjorden. “Ik had nooit verwacht dat we dit samen zouden doen, het was de bedoeling dat we alleen maar buitenritjes zouden rijden. Mijn allereerste fjord heb ik ook nog, zij staat op dit moment in het land met haar veulen. Met haar rijd ik wel alleen recreatief. Heel af en toe pakken we een oefencrossje mee, maar dat is omdat we het beide gewoon super leuk vinden”.

Of haar volgende paard weer een fjord wordt, weet ze nog niet. “Eigenlijk heb ik altijd al een springpaard gewild, dus mijn doel is wel dat mijn volgende paard kan springen. Maar op een of andere manier kom ik altijd weer bij een fjord uit. Ik weet niet wat het is”, sluit Wolters lachend af.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto’s: Privébezit

Marloes Blok

Als jong paardenmeisje wilde Marloes Blok maar één ding: een eigen Fjord. Ruim zeven jaar geleden kwam die droom uit en kocht ze haar eerste eigen paard. Ondanks dat de klik er gelijk was, had ze nooit verwacht dat ze zo ver met Diëgo zou komen.

Op haar Instagram-pagina geeft ze ruim 23.000 mensen een kijkje in haar leven en de manier waarop ze haar paard traint. Van springen en crossen tot vrijheidsdressuur en piaffe, Diëgo is een echte alleskunner.

Advertentie

“Toen ik heel klein was nam mijn opa mij altijd mee naar menwedstrijden. Toen ik een jaar of vijf was kwamen we een fjord tegen, vanaf toen is de liefde een beetje begonnen. Ik heb altijd geroepen dat ik later een fjord wilde”, lacht ze. “In mijn jeugd heb ik voornamelijk KWPN’ers en de ‘standaard’ rassen gereden, maar toen ik zeven jaar geleden besloot dat ik een eigen paard wilde, moest dat een fjord worden. Via marktplaats stuitte ik op een advertentie waar maar één foto bij stond, toch voelde ik gewoon dat ik daar langs moest gaan”.

Goed uitgepakt

De advertentie ging over een zesjarige fjord. “Het was een gokje om bij hem langs te gaan, maar op het moment dat ik hem zag wist ik het meteen: ‘Dit is hem!’”, blikt de amazone terug. “Hij was jong en kon eigelijk niks. Je kon er op zitten en dat was het. Ik kon ook niet precies plaatsen waarom ik voor hem heb gekozen, ik ben op mijn gevoel afgegaan en dat heeft goed uitgepakt”.

Uitdaging

Foto: Sabrina Broekman

De amazone besloot om het doorrijden zelf op te pakken. “Dressuur is echt mijn ding dus dat ben ik ook gaan doen met Diëgo. We hebben veel lessen genomen en uiteindelijk zijn we zelfs een paar keer wedstrijden gestart. In het begin was dat best lastig. Fjorden hebben vaak het imago dat ze heel rustig en makkelijk zijn, maar dat valt toch best wel tegen. Ze hebben een eigen wil en laten niet snel emoties zien, dan is het af en toe best moeilijk om ze te pijlen. Helemaal als je ze in de sport uitbrengt. Af en toe duurt het gewoon langer om ze dingen aan te leren. Ik heb bijvoorbeeld drie jaar gedaan om het wijken aan te leren, maar toen het uiteindelijke lukte was het echt fantastisch. Ik het gevoel dat er op deze manier wat meer uitdaging aan zit”.

Geduldig

Ondanks dat Diëgo al heel veel oefeningen beheerst, is de combinatie nog lang niet op hun hoogtepunt. “Ik had niet verwacht dat we zo’n band zouden krijgen, wel gehoopt natuurlijk. Als ik nu terugkijk had ik niet verwacht dat we zo ver zouden komen. Het voelt een beetje onwerkelijk wat we nu allemaal aan het doen zijn. De komend tijd wil ik heel graag dressuurmatig met neckrope aan de gang. Daarnaast willen we meedoen aan evenementen en crosslessen en uiteindelijk de wedstrijden weer oppakken. Ik ben ook bezig met het aanleren van de piaffe, maar daar zit geen haast achter. We gaan gewoon geduldig door en nemen alle tijd om van elkaar te genieten”, sluit ze af.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

Linda van 't Hoenderdal en Raika. Foto: Rowan de Bont.

Eigenlijk was de jonge, onbeleerde merrie Raika helemaal niet wat Linda van ’t Hoenderdal zocht. Toch was ze op slag verliefd. De combinatie was goed op weg, tot Raika een koliekoperatie moest ondergaan. Enige complicaties volgden en de toekomst was onzeker, maar nu is de combinatie gelukkig weer aan het opbouwen.

Fjordenmens

“Ik ben wel echt een fjordenmens”, stelt Linda. “Mijn moeder heeft niet zo veel met paarden maar haar broer is een echte fjordenman. Hij vertelde altijd dat fjorden sterke paarden zijn. Daarom zei mijn moeder: als er dan een paard moet komen, kijk dan maar naar een Fjord. Daardoor was mijn eerste pony dan ook een Fjord. Tussendoor heb ik een uitstapje gemaakt nar een KWPN’er. Van beide paarden heb ik heel veel plezier gehad, maar ik ben toch meer een ponymens. Als ik dan toch moet kiezen, dan kies ik een Fjord. Met mijn twee paarden had ik veel pech en blessureleed. Ik ben ermee gestopt en heb zes jaar niet paardgereden. Misschien moest ik maar accepteren dat het niet voor mij was weggelegd”, vertelt Linda openhartig.

Brave goedzak

In de tussentijd had ze wel wat minipaarden waarmee ze het mennen oppakte, maar dat bleek niets voor haar. “Ik miste het rijden op een gegeven moment heel erg. Dus ik ging weer op zoek naar een leuke Fjord. Omdat ik er zo lang uit was geweest, had ik het idee om op zoek te gaan naar een brave goedzak waarmee ik weer lekker van start kon gaan. Maar Fjorden zijn best wel schaars, vooral als het gaat om volwassen dieren. Via een vriendin kreeg ik de tip om contact op te nemen met de fokker van Raika. Toen ben ik bij haar gaan kijken en ik was natuurlijk gelijk verliefd”, klinkt ze vrolijk. “Maar ik heb het de eerste dagen wel wat afgehouden. Ze was niet wat ik zocht, want ze was volledig onbeleerd.”

Onwennig

“Omdat ik er zo lang uit was geweest dacht ik dat het misschien niet de beste combinatie was. Maar ja, ik kreeg Raika al niet meer uit mijn hoofd. Toen zijn we er gewoon voor gegaan. De eerste twee keer dat ik er op zat vond ik het heel onwennig doordat ik zelf zo lang niet gereden had. Ik heb hulp gehad van een stalgenoot en daarna is het gewoon als een soort van vanzelf gegaan. We zijn al wel heel snel begonnen met lessen, ookal duurden ze soms maar 20 minuten. Ik wilde voorkomen dat er fouten in zouden sluipen doordat ik zo lang niet gereden had en zij niets kende.”

Ontzettend goed

“Vanaf daar ging eigenlijk super goed en snel. Ik kan nu alleen nog maar lovend praten”, vervolgt ze enthousiast. “Alles ging goed, Raika pakte alles goed aan en ze leerde heel snel. Ook ik rolde er snel weer in. Daarom zijn we ook vrij snel begonnen aan dressuurwedstrijden in de B. Daar zijn we in november 2019 mee gestart toen ze net een paar maanden zadelmak was. Gewoon voor de lol, om het eens te proberen. Het ging zo ontzettend goed! Eind januari hadden we de punten al ruimschoots binnen voor het L1. Maar er lijkt een soort vloek op het L1 te rusten. Allebei mijn vorige paarden raakten net voor of net in de L1 geblesseerd. En nu werd Raika ziek.”

Linda van ’t Hoenderdal en Raika tijdens training. Foto: Rowan de Bont.

Ernstige koliek

“Begin februari kreeg ze koliek. Eigenlijk gewoon ordinaire koliek”, vervolgt de amazone emotioneel. “De dierenarts is erbij geweest en kwam ieder uur controleren. Ze kreeg een darmverslapper, werd gespoeld met parafine, maar het ging maar niet beter. Uiteindelijk had de dierenarts ook geen opties meer dus zijn we doorverwezen naar de kliniek. Fjorden zijn over het algemeen best heel hard voor zichzelf. Dat merkten wij ook. Het leek van de buitenkant niet zo ernstig, maar in de kliniek bleek dat ze een obstructie in haar dunne darm had. Dat was best een spannende en heftige periode voor mij als eigenaar. Je hoort en leest er vaak over, je weet dat het uit de hand kan lopen, en ineens sta je er zelf.”

MRSA-bacterie

Na overleg met de dierenarts maakte Linda de keuze om haar merrie te laten opereren. “Raika is een hele jonge en topfitte pony, op dat moment waren we volop bezig met onze trainingen. Omdat ze zich ook al zo sterk hield hoopte ik dat ze zich in het verdere traject ook sterk zou houden. De operatie is heel goed gegaan en de dierenartsen waren tevreden. Ze kwam ook goed uit de narcose en de dagen er na leek het prima te gaan. Thuis merkten we echter dat de behandeling van haar wond niet goed ging. De antibiotica sloeg niet aan.” De merrie bleek de MRSA-bacterie te hebben, een bacterie waardoor ze resistent is voor antibiotica. “Ondertussen was het best een heftige wond die enorm aan het rommelen was…”

Moed in de schoenen

“Als eigenaar doet dat wel wat met je, al vond de kliniek het nog niet zo heel spannend. We gingen vaak op  controle. Het leek goed te gaan maar later bleek dat ze een inwendige infectie had. Omdat antibiotica niet werkte moest de wond meermaals opnieuw worden opengemaakt. We zijn het gaan spoelen met water in de hoop dat haar lichaam het zelf wilde aanvechten. Toen werd ook de kliniek minder enthousiast, dan voel je de moed toch wel in je schoenen zakken. Het kwam heel hard aan omdat ik het niet verwacht had. Alles rondom de operatie was goed gegaan. Je voelt je echt machteloos en je hoopt maar dat haar lichaam het kan fiksen. Gelukkig kregen we bij de laatste controle goed nieuws. Ze mocht weer de wei op en we mogen voorzichtig weer gaan opbouwen.”

Heel veel doorstaan

“Eind dit jaar hoop ik de vloek van het L1 te kunnen doorbreken”, vertelt Linda over haar ambities met de merrie. “Ik heb één groot doel met Raika, en dat is het sportpredicaat. Die behaalt ze bij M2+2. Zelf heb ik geen verleden in de sport dus ik hoop het samen met haar te kunnen bereiken. In eerste instantie was het doel ook om een veulen te fokken, maar haar koliekoperatie heeft alles veranderd. Het is niet definitief van de baan, maar ik ben erg terughoudend geworden. We hebben zoveel doorstaan, ik wil niet dat er dan in de dracht iets misgaat omdat ik per sé een veulentje wilde. De fokplannen schuif ik voorlopig opzij, we gaan ons eerst focussen op de sport.”

“Alles wat we nu bereiken hebben we ook echt samen gedaan, dat vind ik het mooie aan het opleiden van een jonge pony. In korte tijd heeft Raika al heel veel meegemaakt, ook in de korte tijd van ons samen. Dat heeft onze band wel echt heel erg sterk gemaakt”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Rowan de Bont

Kim de Lange en Iesje tijdens een cross-les © Serita Fotografie

Toen Kim de Lange in 2016 na het hebben van verschillende verzorgpaarden op zoek was naar haar eerste eigen paard, had ze een ruin met ervaring voor ogen. Het werd uiteindelijk de tweeënhalf-jarige Iesje (v. Reinar). Nu, vier jaar later, start de combinatie in het M1 dressuur, springen ze een BB parcours rond en volgen ze met veel plezier cross-lessen.

Fjordenfokkerij

De Lange begint te vertellen over de zoektocht naar haar perfecte paard. “Ik was destijds voor het eerst op zoek naar een eigen paard. Voorheen had ik wel veel verzorgpaarden gehad,  maar toen ik eenmaal verschillende paarden ging bekijken en proberen, mistte er steeds een klik. Mijn laatste verzorgpaard was een Fjord en uiteindelijk ben ik via via bij een Fjordenfokkerij terecht gekomen. De fokkerij was van een oude man die destijds eigenlijk geen paarden meer verkocht aan particulieren. Maar ik heb hem toen opgebeld, mijn verhaal verteld en toen zei hij; nou meisje, kom maar even kijken.

Mijn paard

“Ik was op zoek naar een ruin, maar ja, de beste meneer had alleen maar merries”, vertelt de amazone lachend verder. “Toen we eenmaal naar de weilanden toe liepen, bleek dat de fokker verschillende stukjes land had met ​twee-, drie- en vierjarige, vijf- en zesjarigen. Ik was absoluut niet op zoek naar een onbeleerd paard, maar toen ik het land van de twee- en driejarige paarden inliep, zag ik daar mijn paard staan.”

Training

De amazone had wel bedacht dat ze niet het eerste de beste paard wat naar haar toeliep zou kopen. “Er kwamen 20 Fjorden naar ons toe, want ze wilden allemaal aandacht. Toen gooide ik de kudde in beweging, zag Iesje lopen en dacht: die moet ik hebben! We zijn gaan onderhandelen, ik heb haar gekocht en ben met haar aan de slag gegaan. Eerst was het vooral veel grondwerk, maar ik ben haar langzaamaan gaan beleren. Daarbij kreeg ik wel wat hulp, maar het meeste heb wel ik zelf gedaan. Op een gegeven moment ging het zo goed en leuk dat we door zijn gaan trainen. We begonnen in de B, kwamen in het L en begonnen het steeds leuker te vinden. We gingen door naar de L2 en nu rijden we M1 tussen de paarden. 

Springen in een ABOP-proef

“Als je je paard beleerd begin je natuurlijk met de basis: dressuur, dat is belangrijk voor alles. Maar eigenlijk heb ik het springen altijd heel erg leuk gevonden en zo zijn we ook met haar begonnen met wat balkjes lopen. Dat hebben we uitgebreid naar een hindernis en dat pakte ze ook heel erg goed op. Destijds moest je voor het stamboek een ABOP-proef rijden waarin je moest springen. Dus ik wilde niet onbeholpen wat hindernissen springen, maar het echt goed aanpakken. We kwamen bij de rijvereniging De Voornruiters in Utrecht terecht en ik besloot om daar springlessen te volgen. 

Oortjes vooruit

De Lange vervolgt: “Dat ging op een gegeven moment zo goed dat we ook zijn gaan crossen. Dat vind ik eigenlijk het allerleukst! Ik begon ooit met het idee ‘we zien wel waar we eindigen’, maar mijn paard vindt het crossen het allermooiste dat er is. Ze gaat fantastisch over alle hindernissen heen, terwijl ik nog wel eens denk: zo, een beste boom. Maar zij maakt snelheid, doet haar oortjes naar voren en gaat. We hebben nu wekelijks dressuurles van Jacqueline Noorbergen en springles van Zaira van Vliet bij de Voornruiters. 2x per maand rijden we ook een privéles van Wendy den Hartog en in het outdoorseizoen volgen we cross-les bij Roxana Graman.

Betrouwbaar

Lachend vertelt de amazone liefdevol over het karakter van haar merrie. “Ze luistert fantastisch, ze is ontzettend lief en heel rustig. Iesje is met rijden lekker voorwaarts en licht in de hand. Ze wil altijd graag met je meedenken en heel graag voor je werken. Onder het zadel is ze soms eigenwijs, maar meestal is ze vooral heel erg lief en mega braaf. Ze schrikt bijna nergens van. Of je nu wel of niet ervaren bent, iedereen kan zo op haar weg rijden. Mijn neefje van vijf jaar kan er op rijden, maar ook een volwassene zonder ervaring rijdt er zo mee weg. Maar, mocht je wat ervaring hebben en je gaat iets aan haar vragen waar ze het niet mee eens is, komt haar karakter naar boven. Dan gooit ze wel eens haar kont in de krib of geeft ze een klein bokje, maar het is nooit gemeen. Ik ben één of twee keer van haar af gevallen en dat is het dan ook. In de omgang is ze vooral heel erg lief, maar als ze gras ziet veranderd ze in een typische fjord die graag wilt eten.”

Grootste droom

De combinatie komt nu uit in het M1 dressuur, maar de amazone heeft als doel gesteld om een winstpunt in het Z1 te rijden met haar Fjord. “Verder spring ik nu in de competitie BB paarden met haar, dat is 80/90 centimeter. Maar ik zou heel graag een keer een foutloos B parcourtje op 1 meter rijden. Qua cross rijd ik nu alleen maar lessen, maar mijn droom is wel om haar uit te brengen in een B paarden cross!”, besluit de amazone enthousiast. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Serita Fotografie

0 7136
Heleen de Haas en Jelte. Foto: Arjen Schilperoord

Heleen de Haas en de goedgekeurde Fjordenhengst Jelte zijn een bijzondere verschijning in de dressuurring. Afgelopen weekend maakte deze combinatie haar Z1 debuut. “Ik vind Jelte echt een fantastisch paard”, vertelt De Haas. “Als het ook nog mag lukken dat we een winstpunt gaan halen dan is het al helemaal fantastisch.”

Boven verwachting

“Het ging eigenlijk hartstikke goed, boven verwachting”, gaat de amazone verder. “Ik ben echt heel tevreden. Ik weet dat er in de galop nog moeilijke dingetjes zijn, en daar liepen we dan ook eigenlijk op stuk. Dat gedeelte overkwam hem een beetje; thuis trainen we alle losse dingen, maar nu moest alles in 1 proefje. Toen dacht hij wel even: ‘Wow, wat is dit?!'”, lacht ze. “Jelte doet wel altijd heel goed zijn best, hij heeft heel veel inzet. Het is natuurlijk een Fjord dus hij heeft wel zijn beperkingen. Ondanks dat probeert hij heel erg zijn best te doen.” 

Er het beste uit halen

Ondanks de strubbelingen in de galop, was De Haas erg tevreden met haar ‘goudgele vriend’. “De punten vielen me voor nu reuze mee. Ik kon me er goed in vinden. Het is natuurlijk ook maar net hoe een jury hem ontvangt. Als je een heel talentvol paard hebt dan heb je ook wel punten over. Je probeert er het allerbeste uit te halen, maar sommige dingen zijn voor Jelte gewoon wat moeilijker.” Volgens De Haas blinkt Jelte vooral uit in de zijgangen. “De schouderbinnenwaarts en de travers kan hij bijvoorbeeld heel goed.”

Best bijzonder

Jelte leidt als het ware een dubbelleven. ’s Winters staat hij bij De Haas op stal, waar hij wordt uitgebracht in de sport. ’s Zomers gaat hij terug naar zijn eigenaresse Fenny Haas, waar hij beschikbaar is voor de dekdienst. “Vorige week hebben we te horen gekregen dat hij ook goedgekeurd is op zijn nakomelingen. Hij is 7, dat hij zo actief is in de dekdienst en zo hoog in de sport loopt vind ik best bijzonder.” Over de eigenschappen van de hengst vertelt De Haas: “Hij is heel rustig, zowel op stal als in de omgang is hij heel lief. Op concours is hij ook nergens bang voor, hij heeft een heel groot hart. Bij een hengst verwacht je misschien wat meer bravoure en zo, maar als iemand hem van zijn sokken rijdt op concours doet hij eigenlijk niets, dat is super fijn”, looft De Haas het paard.

Iets anders doen

Jelte is voor De Haas zeker niet het enige paard dat ze rijdt. “Op dit moment heb ik iets van 11 trainingspaarden. Die variëren van net zadelmak tot op dit moment Lichte Tour. Vorig jaar reed ik met een Friese hengst in de Grand Prix, maar hij is nu verkocht. Dat is natuurlijk wel jammer, maar dat wist ik van tevoren. Hij heeft een super plek gekregen en dat is ook wat waard.” Op de vraag of de amazone misschien een beetje een voorkeur heeft voor ‘aparte’ paarden, antwoordt ze lachend: “Ja, eigenlijk wel een beetje. Ik reed ook Lichte Tour met een halve tuiger en ik fok nog steeds met haar dochter. Ik vind het wel heel leuk om wat anders te doen dan een ander. Nooit ga ik met de rest mee, ik doe altijd mijn eigen ding. Dat is met Jelte net zo.”

Gewoon Jelte

“Ik vind Jelte echt een fantastisch paard”, aldus De Haas. “Ik heb altijd gewoon heel veel zin om te kijken wat er in zit. Als het nu met Jelte ook nog mag lukken dat we een winstpunt gaan halen dan is dat al helemaal fantastisch. Het hoeft niet, hij is er verder niet meer of minder om, maar nu we zo ver zijn gekomen zou het heel leuk zijn als het lukt.” Tijdens de training beseft De Haas vaak niet dat het best bijzonder is wat ze doet. “Als ik thuis aan het rijden ben dan is het gewoon Jelte, dan weet ik niet beter. Maar haal ik hem op concours uit de trailer, dan denk ik wel: ‘Oh hij is toch inderdaad niet zo groot'”, lacht ze. “Het is wel heel wat anders, maar als hij het dan zo goed doet geeft dat wel een heel goed gevoel”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Arjen Schilperoord

0 7951
brand, brandweer

In Barendrecht is een fjord op spectaculaire wijze uit het water gered door haar eigenaresse. De brandweer was er eerder niet in geslaagd het dier te redden.

Overleden

Fjord Tinka stond in de wei en is vermoedelijk weggegleden. De eigenaresse van het paard werd gealarmeerd. Ze had te horen gekregen dat haar dier was overleden. Eenmaal aangekomen in het weiland aarzelde ze geen moment, trok haar schoenen uit, sprong het water in en beklom haar paard.

Op de paardenrug

Al snel bleek dat ze ter plekke niet uit op de kant konden komen. Daarom besloot de vrouw de merrie nog honderd meter door het water te loodsen. Ze sprong op de rug van haar paard om aan de overkant aan wal te komen. Ze kreeg een reddingsgvest voor haar eigenveiligheid. Eenmaal aan de andere kant beklom het paard zonder te twijfelen de oever.

Verwond

Een ooggetuige vertelt: “Het had niet langer moeten duren. Het paard had haar been tegen een balk gestoten en had daardoor een flinke wond opgelopen. Ze had kunnen verdrinken.”

Volgens de brandweer zit het verhaal deels anders in elkaar. Een woordvoerder laat weten dat de vrouw na overleg het water in is gegaan. De brandweer was bang dat als zij het water in zouden gaan, het paard in paniek zou raken en op de vlucht zou slaan, met alle gevolgen van dien. De vrouw kreeg het dier wel onder controle en zorgde ervoor dat het paard rustig richting de kant ging.

Bron: RTV Rijnmond

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer