Tags Posts tagged with "familiepaard"

familiepaard

Fabiënne en Bo tijdens een springles. Foto: Jessica Kooijman

Negen jaar geleden kwam de Haflinger x Tinkermerrie Bo in het leven van Wendy Groet. De merrie had net een veulen gehad en was vermagerd, maar met liefde en geduld kwam ze er weer bovenop. Nu is Bo een eigenzinnige familiepony die zowel Groet als haar dochter Fabiënne blij maakt.

Te klein

Voordat Bo op haar pad kwam, had Groet eerst een andere pony gekocht. “We kochten haar toen ze anderhalf jaar was. Ze was toen nog klein, maar haar ouders waren 1.43m en 1.48m. Nu ben ik zelf niet zo groot, dus als ze rond die hoogte was ze voor mij groot zat. Toen ze eenmaal 3,5 was, was ze echter nog steeds maar 1.28m, en dus te klein voor mij. Daarom hadden we haar te koop gezet. Er kwamen mensen kijken die haar graag wilden hebben, maar zij moesten eigenlijk hun eigen pony verkopen voordat ze haar meenamen. Dat was Bo. Met haar 1.42m was ze een stuk groter dan onze pony. Bo is uiteindelijk zelfs uitgegroeid tot 1.50m.”

Ruiling

“De pony van de kopers was door hun aangekocht om mee te mennen, maar vonden haar eigenlijk te groot. Daarom waren ze op zoek naar een kleinere pony. Ze nodigden ons uit om eens te komen kijken en eenmaal daar stelden ze ons voor om te ruilen. Dat vonden wij prima, al was het nog geen liefde op het eerste gezicht. Ze was broodmager en had net een veulen gehad. Dat veulen had haar dus helemaal leeggetrokken. Daarnaast stond ze altijd buiten zonder deken en had ze dus een mega wintervacht. Desondanks kon je haar ribben voelen. Ik kan dus wel zeggen dat ze uiteindelijk goed is opgedroogd”, lacht ze. “Daarnaast moest Bo echt veel vertrouwen krijgen, ze liet niet snel mensen toe. Ze is niet alleen qua looks maar ook qua karakter met sprongen vooruit gegaan. Bo is echt een open boek, haar blik zegt genoeg.”

Nooit raar gedaan

De eerste periode bij Groet en haar familie mocht Bo lekker aansterken. Toen ze eenmaal weer op gewicht was gekomen, is Groet begonnen aan de dubbele lijnen. Vanuit daar zijn ze haar verder op gaan pakken onder het zadel. “Ze was al wel beleerd voor de kar, dus al wel wat gewend. Toen we begonnen met beleren moesten we natuurlijk een zadel hebben. Tijdens het passen zei mijn man: ‘Ga er maar eens even op zitten’. Dat heb ik gedaan. Ze was heel braaf en heeft een rondje door de bak gelopen. De derde keer dat ik op Bo zat gingen we naar het bos. Ze heeft nooit raar gedaan. Ja, natuurlijk heeft ze wel eens geprobeerd te klieren, maar verder deed ze niets geks.”

Niet bont

Wat bijzonder is aan Bo, is dat ze niet bont is. “De meeste Haflinger x Tinkers die je voorbij ziet komen in de koudbloedgroepen op Facebook zijn bont. Dat komt doordat veel hengsten homozygoot bont zijn. De vader van Bo is wel bont, maar dus niet homozygoot. Behalve dat ze sokken heeft en wat steviger is gebouwd, heeft Bo dus niet veel van een Tinker weg. In de omgang is ze een heel eerlijk paard, al heeft ze wel een hele duidelijke mening. Of dat merrie-achtig is of dat dat een versterking van de kruising is, dat weet ik niet. Als Bo er geen zin in heeft, moet je wel echt met een hele goede reden komen om haar te overtuigen. Maar als ze eenmaal bezig is, dan gaat ze lekker door.”

Super springer

Groet rijdt de merrie zelf veel buiten en traint haar aan de dubbele longe. Dochter Fabienne heeft echter wel wat meer ambities met de merrie. “Zowel Fabiënne als Bo vinden springen heel erg leuk. Eens per twee weken gaan ze naar springles. Daar rijden ze tussen de volwassenen en de paarden mee, heel stoer. In het begin was ik bang dat Bo misschien te zwaar zou zijn voor het springen, maar gelukkig heeft de dierenarts me ervan verzekerd dat het niet zo is. Dit jaar hebben ze ook twee keer een crossles gedaan. Dat vindt Bo fantastisch, daar maak je haar echt blij mee. Het enthousiasme van Bo en Fabiënne is echt super om te zien, je ziet ze beide genieten. Die lol zie je wat minder bij de dressuur. Bo doet het braaf, maar vindt het eigenlijk wel saai. Er is niet zo snel iets te gek voor Bo, ze is echt wel te porren voor ‘lol met je knol’.”

Wendy Groet en Bo tijdens een WE-clinic. Foto: Brig’s Fotografie

Ambities

“We wonen in de buurt van een groot bos waar ook de SGW gehouden wordt. Een deel van de hindernissen ligt daar standaard. We gaan regelmatig even naar het bos. Meestal rijd ik dan het eerste rondje, en rijdt mijn dochter het tweede rondje. Dan pakt ze gelijk wat hindernissen mee en is Bo weer helemaal blij. Zelf ben ik twee keer aan mijn rug geopereerd, dus hoewel ik het heel leuk vind spring ik eigenlijk al jaren niet meer. Fabiënne heeft echt de ambitie om Bo uit te brengen in de dressuur- en springsport, maar daarbij staat lol bij haar altijd voorop. Net als bij mij, trouwens. Het is geen moeten, maar zo lang het kan wil ze lekker door met springen en crossen. Het is voor mij ook gewoon leuk om te zien hoe ze daar allebei van genieten.”

Opvolger fokken

De familie fokte zelf ook een veulentje met Bo. “Eerder zei ik altijd dat ze een beetje slecht op haar gepast hadden omdat ze zo mager was toen ze bij ons kwam, maar tijdens haar tweede dracht ben ik erachter gekomen dat er echt niet tegenaan te voeren is. Nadat ze bevallen was moest het zadel vier boommaten kleiner. Dat geeft wel aan hoeveel ze aan haar veulen geeft. De dochter van Bo is nu 4,5 en 1.65m groot. We hebben op de één of andere manier uit twee pony’s een paard gefokt”, lacht ze. “Helaas ging het niet meer met twee paarden dus hebben we de dochter van Bo vorig jaar verkocht. Het zou misschien nog wel leuk zijn om later nog een veulentje te fokken, dat wordt dan haar opvolger. Je weet natuurlijk nooit hoe het loopt, maar als het niet hoeft gaat Bo nooit meer weg.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Jessica Kooijman/Brig’s Fotografie

0 2636
Daisy van der Wees en Nevado. Foto: Nikki de Kerf

Precies op de dag van Daisy van der Wees haar laatste chemo, werd haar nieuwe Percheron paard Kiki gebracht. Zij zorgde naast PRE Nevado, het paard dat Daisy al had, voor grote steun tijdens het proces. Op 11 juni was Daisy een jaar kankervrij en was Kiki een jaar bij haar. De 23-jarige amazone blikt terug op een heftige tijd in haar leven.

Erkenning

Daisy liep al jaren rond met haar ziekte, zonder dat ze daar vanaf wist. “Ik ging van kwaal naar kwaal. Mijn energielevel was helemaal leegezogen en ik had ernstige bloedarmoede. Toen ik werd opgenomen in het ziekenhuis, kreeg ik gelijk drie zakken donorbloed. Dat is best heftig, vooral als je altijd te horen hebt gekregen dat er niets aan de hand is. Ze zeiden steeds dat ik te veel werkte en maar even rustig aan moest doen. Je gaat van ontkenning naar erkenning, dat er al die jaren wél iets aan de hand is geweest.” Er volgde een heftige periode, waarin ze intensief behandeld werd via chemotherapie.

Daisy en Miralda. Foto: Nikki de Kerf

Familiepaard

Op het moment dat Daisy haar diagnose kreeg, had ze haar paard Nevado al. “Daarvoor had ik Miralda, zij was een merrie waarmee ik alles deed. Dat deed ik dan ook allemaal samen met mijn vader. Hij zei toen dat hij nooit meer een paard wilde waar hij zo bij betrokken was, omdat het te veel pijn doet om zo’n paard te verliezen. Dat heb ik altijd heel jammer gevonden. Zelf kocht ik vier jaar geleden wel Nevado. Dat was echt heel leuk, maar mijn vader ging niet zo veel meer mee als eerder. Toen ik er achter kwam dat ik ziek was begon het wel weer te kriebelen om een familiepaard te kopen. Ik vond dat ik meer tijd moest maken voor de dingen die er echt toe doen in het leven”, stelt ze.

Knuffelen, rust en troost

Ook zocht ze wel een beetje een knuffelpaard, omdat Nevado dat niet echt was. “Hij houdt niet echt van knuffelen en is meer een werkpaard. Wel heeft hij altijd rekening gehouden met mijn ziekte, hij was niet meer zo druk aan het doen en ook niet meer vervelend. Maar dat stukje knuffelen, rust en troost vond ik niet echt bij hem. Zo ben ik toch samen met mijn ouders op zoek gegaan naar een tweede paard. Het is natuurlijk wel heftig om terwijl je ziek bent proef te rijden, maar ik ben wel heel blij met Kiki als uitkomst van onze zoektocht. Het is zo leuk dat we op deze manier weer ‘quality time’ door kunnen brengen met het gezin.”

Niets hoeven uitleggen

Daisy is tijdens haar ziekte ook altijd door blijven rijden. “Zelfs tijdens de chemo’s ben ik naar stal toe geweest”, voegt ze daaraan toe. “Het zijn je vriendjes, en stal is gewoon echt een plek waar je niet veel uit hoeft te leggen. Mensen wisten: Daisy is ziek, kaal en ze heeft af en toe hulp nodig. Ze is hier om rust te vinden en om even niet bezig te zijn met ziek zijn. Ik was gewoon lekker bezig met de paarden, die me niet veroordeelden over hoe ik eruit zag. Zij vragen niet steeds hoe het gaat en hoe ik me voel. Ik kon er gewoon zijn. Tijdens mijn laatste chemo hoorde ik dat Kiki om 2 uur ’s middags gebracht werd. Een uur nadat ik klaar was. Vanuit het ziekenhuis ben ik door naar stal gegaan en daar stond mijn grote nieuwe vriendin.”

Per chemo slechter

Met de grote witte merrie klikte het heel goed. “Al had ik me er toch wel in vergist. Ze was jong, op een week na 4 toen ze kwam. Meestal een week na de chemo werd ik echt ziek, dus ik wist wel dat ik de klap kreeg. Per chemo word je echter slechter dus het herstel dat normaal twee weken duurde, duurde nu anderhalve maand. Ik had een nieuw paard maar ik kon haar zelf niet eens van de wei halen omdat ze te sterk was. Ze was er dus eigenlijk een beetje te vroeg. Dat was wel een beetje jammer, maar gelukkig had ik mijn ouders die me met haar hielpen. En ik had natuurlijk Nevado, die ineens heel braaf was. Het is heel bijzonder om te zien wat voor gevoelsdieren het zijn. Wat je ziet dat ze bij kinderen doen, doen ze ook als je ziek bent.”

Daisy en Nevado. Foto: Nikki de Kerf

Dierbare relaties

Tijdens het proces sprak Daisy veel af met vriendin en fotografe Nikki de Kerf. Zij legde het hele proces van haar ziekte vast: tijdens de ziekte, na de ziekte en tijdens het herstel. “Daar zijn heel veel dierbare herinneringen en foto’s uitgekomen. Zij is niet alleen een fotograaf, maar ook een dierbare vriendin voor mij. Doordat ze ook het afscheid van mijn vorige pony had vastgelegd, maak je zo veel mee samen. Ik had er dan ook niemand liever bij willen hebben dan haar. Het schept een band. Die hadden we al, maar die band is alleen maar sterker geworden. De band met mijn ouders groeit ook weer door het ziek zijn en doordat we weer samen naar de paarden gaan. Ik besef me nu zo goed hoe waardevol de kleine dingen zijn. Die moet je koesteren”, stelt ze.

Speelpaard

Met haar inmiddels 10-jarige Andalusiër ruin Nevado rijdt Daisy dressuur. “We ontwikkelen ons steeds verder en ik zou het heel leuk vinden om hoger in de dressuur te gaan rijden met hem. Verder rijden we veel op het bos en op het strand en doen we aan vrijheidsdressuur. Kiki is voor mij echt mijn speelpaard. Zij gaat mee naar het bos, het strand en naar fotoshoots. Zij is echt een knuffelpaard, mijn maatje en mijn uithuilplek. Ondertussen zijn we een beetje bezig met Natural Horsemanship en dressuurmatig grondwerken zodat ze lekker soepel blijft.” En haar doelen? “Vooral de kleine dingen blijven waarderen”, klinkt Van der Wees standvastig.

Daisy, Kiki en Daisy’s vader.

Kracht en positiviteit

“Ik vind gezondheid heel belangrijk en ik weet hoe waardevol het leven is, het kan maar zo voorbij zijn. Op dit moment ben ik bezig met het schrijven van een boek over mijn kankerproces. Ook zou ik het gaaf vinden om verder te gaan met de vrijheidsdressuur en daar ook shows in te geven op grote evenementen zoals Horse Event, Equiday of Jumping Amsterdam. Ook zou ik het bijzonder vinden om workshops te geven over wat paarden kunnen betekenen tijdens ziekte”, aldus de amazone.

“Volgens de dokters had ik er beter niet heen gekund vanwege mijn verlaagde weerstand en de bacteriën op stal. Ik heb het wel gedaan en dat heeft me juist kracht gegeven, een reden om door te gaan”, besluit ze. “Natuurlijk waren er risico’s, maar door de paarden kon ik met meer kracht en positiviteit de chemo’s in. En kwam ik er ook positiever weer uit.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Nikki de Kerf

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer