Tags Posts tagged with "Faculteit Diergeneeskunde"

Faculteit Diergeneeskunde

0 735
hooi ruwvoer
© DigiShots

De laatste jaren is er in Nederland en in het buitenland op verschillende bedrijven zogenaamde “groepsgewijze keelverlamming” geconstateerd. De symptomen komen veelal voor bij in groepen gehouden opfokpaarden, zowel bij hengsten als merries.

Kenmerken

Het ziektebeeld wordt gekenmerkt door acute aanvallen van ernstige benauwdheid, snurken en schuim uit de mond. Ook kan er bloed uit de neus en/of mond komen, wat met name zichtbaar is bij inspanning.

Onmiddellijke toediening van 0,06 mg/kg dexamethason lijkt in sommige gevallen te helpen. Een aantal paarden sterven acuut. 

Scopie van de keel toont binnen één groep meestal verschillende gradaties van één- of beiderzijdse verlamming van de stembanden aan. Daarnaast komen complete keelverlammingen ook voor. Voornamelijk bij dieren die geen acute symptomen vertonen constateert men stembandafwijkingen.

GD Deventer en faculteit Diergeneeskunde

De GD Deventer en faculteit Diergeneeskunde richtten een werkgroep op die dit ziektebeeld onderzoekt. Het doel is om de oorzaak te identificeren zodat er advies kan worden opgesteld met betrekking tot het management, behandeling en preventie van de aandoening. Daarvoor is nu allereerst bekendheid van de problematiek en verder onderzoek noodzakelijk.

De werkgroep heeft onder andere een gedetailleerde vragenlijst en een uitgebreid sectieprotocol opgesteld. In september publiceert men een artikel in Dier en Arts met meer achtergrondinformatie en beschrijving van enkele recente casussen binnen en buiten Nederland.

Richting de paardenhouders zullen er binnenkort berichten volgen om meer bekendheid te geven aan het probleem.

Contact

Heb jij meer informatie of verdenk je paarden van deze onbekende ziekte? Kijk dan hier hoe je een bijdrage kan leveren aan dit onderzoek.

 

Bron: Universiteit Utrecht

Foto: Digishots

0 2058
de paardenkamp

De 18-jarige merrie Faldo, die diende als onderwijspaard bij de Faculteit Diergeneeskunde in Utrecht, is met pensioen. Faldo mag van haar oude dag genieten bij de paardenkamp in Soest.

De bruine merrie heeft last van artrose, waardoor lopen niet meer zo makkelijk gaat, laat de faculteit weten.

Dikke vrienden

Bij de Paardenkamp is Soest is ze inmiddels dikke vrienden met de andere paarden, waaronder de KWPN-ruin Lex.

Faldo was vijftien jaar lang ‘in dienst’ van de faculteit. “Ze heeft veel studenten geholpen in hun opleiding tot dierenarts.”

Op zaterdag 26 oktober is het Open Dag bij de Paardenkamp. Meer hierover vind je op de website.

Faldo neemt afscheid van de Universiteit Utrecht

We hebben gisteren afscheid genomen van ons geliefde onderwijspaard Faldo. Ze gaat van haar welverdiende oude dag genieten!

Geplaatst door Faculteit Diergeneeskunde op Woensdag 2 oktober 2019

Bron: Faculteit Diergeneeskunde

Foto: archief

Tot voor kort zagen dierenartsen het hoge ijzergehalte bij paarden als een acute aandoening of als resultaat van een hoge dosis ijzerhoudende supplementen. Onderzoekt toont nu aan dat een hoog ijzergehalte een gevolg kan zijn van ijzer in het water, gras of hooi.

Hemochromatose

Onderzoekers aan de Faculteit Diergeneeskunde van de Universiteit van Utrecht startten een onderzoek nadat twee paarden de diagnose van ‘hemochromatose’ kregen. Hemochromatose is een ijzerstapelingsziekte die erfelijk bepaald is en die een paard dus niet ‘zomaar’ oploopt.

De wetenschappers onderzochten 22 paarden en een ezel met sporen van hemochromatose in hun bloed. Alle dieren vertoonden tekenen van geelzucht, die bestaan uit gewichtsverlies, ruwe vacht en vermoeidheid.

Drinkwater

De onderzoekers testten watermonsters van alle stallen en maneges van de betreffende paarden. Alle monsters hadden een hoog ijzergehalte, variërend van 0,74 tot 72,5 mg/L. Het maximum is 0,3 mg/L. Al het water werd dan ook ongeschikt verklaard als drinkwater.

Dierenartsen behandelden de getroffen paarden op basis van hun symptomen. Vijf paarden werden uiteindelijk geëuthanaseerd door de gevolgen van leveraandoeningen. Vier andere paarden stierven na 9 maanden tot 4,5 jaar na de diagnose.

Sectie

Bij een sectie bleek dat de levers van de paarden smaller waren dan normaal. Ook waren ze roestbruin van kleur en zaten er sporen van ijzer in. De onderzoekers ontdekten ook ijzerophoping in de alvleesklier, longen, milt, hersenen, nieren, darmen, schildklier en bijnieren.

“We deden nogmaals bloedonderzoek – tot vijf jaar later – en de ijzerconcentraties waren nog steeds erg hoog”, aldus Drs. Mathijs J.P. Theelen, docent aan de universiteit. “Ze verschilden niet van de waarden op het moment van de diagnose, ondanks het tot een minimum beperken van de ijzerinname.”

Medische aandoening

Het is dus aan te raden om het ijzergehalte van zowel het voer als het drinkwater te checken. Dit is vooral belangrijk in gebieden met een hoog ijzergehalte in de bodem. “Probeer langdurig gebruik van supplementen met veel ijzer te vermijden, tenzij je dierenarts een dergelijke aanvulling voor een specifiek medische aandoening voorschrijft, ” concludeert Theelen.

Klik hier voor alle resultaten uit het onderzoek.

Bron: The Horse

Foto: Christine Dijk

 

oren paard

De faculteit Diergeneeskunde van de Universiteit Utrecht en Stichting De Paardenkamp uit Soest hebben een app ontwikkeld waarmee paardeneigenaren en dierenartsen kunnen checken of een paard pijn heeft. De instanties zijn een crowdfundingsactie gestart zodat de app voor iedereen beschikbaar wordt.

Wetenschappers en dierenartsen van de faculteit hebben jarenlang onderzoek gedaan naar pijnherkenning bij paarden en ezels. De resultaten van dit onderzoek worden gebundeld in de nieuwe app.

Afspraken bijhouden

Met het programmaatje is het ook mogelijk om het welzijn van je paard te verbeteren. Door middel van een dagboek kun je bijhouden hoeveel je paard heeft gegeten, welke vorm van beweging hij heeft gehad en plan je makkelijk afspraken met bijvoorbeeld de dierenarts en de hoefsmid.

Ook kun je zien of je management voldoet aan alle 10 regels voor welzijn, of dat er ruimte is voor verbetering.

Bijdrage leveren aan welzijn

Met de gratis app willen de Universiteit Utrecht en Stichting De Paardenkamp een belangrijke bijdrage leveren aan het welzijn van paarden in Nederland.

Het onderzoek is gedaan, de kennis en ervaring worden gebundeld en een eerste opzet van de app is in de maak. Voor de uiteindelijke ontwikkeling is nog geld nodig. Je kunt een donatie doen via deze website: vriendendiergeneeskunde.nl/paardenemotie

Wie een bedrag doneert, krijgt al voor de definitieve lancering toegang tot de pilot versie van de app en kan input geven voor de definitieve versie.

Bron: Persbericht

Foto: archief

Voor de mensen die nu inhaken, mijn paard Wim (foto) kreeg afgelopen augustus zware koliek en moest worden geopereerd. Vervolgens kreeg hij ernstige complicaties, waardoor hij meerdere malen de dood in de ogen heeft gekeken. Na bijna een maand op de kliniek in Utrecht, staat hij gelukkig alive and kicking weer thuis en heeft hij praatjes voor tien. Omdat het nogal wat bijzondere verhalen met zich mee heeft gebracht, vertel ik nu al een aantal weken met terugwerkende kracht over zijn verblijf op de Uithof. Ik was vorige week gebleven bij de geniale vondst van zijn arts Thijs om hem op de tredmolen te zetten. Dus daar pak ik de draad weer op.

Eindelijk mesten

Ze zeggen wel eens dat dieren op hun baasje gaan lijken. Nu ben ik als journalist goed in het werken met een deadline. Wim liet in zijn tijd op de kliniek duidelijk merken dat hij dat ook kan. Alleen was in zijn geval de term ‘dead (dood) line’ wel erg letterlijk. Zoals ik vorige week al beschreef ging hij er zelfs ver over heen. Ruim negen dagen na zijn eerste koliekoperatie deden zijn dunne darmen nog steeds hun werk niet en werden de artsen tot het uiterste gedreven. Lopen op de tredmolen werd geopperd als laatste poging. Voor de rest was alle medicatie stopgezet, omdat niets hielp. De eerste keer dat hij op de loopband ging, was een succes. Hij ging namelijk meteen mesten, wat al die tijd nog niet gebeurd was. Hoe blij je op zo’n moment kan zijn met ordinaire poep is onvoorstelbaar. Juichend stonden we er naast. Dit moest toch wel een enorme stap vooruit betekenen.

Echter het probleem zat niet in zijn dikke darm, waar nog oude mest in lag, maar in zijn dunne darmen. En die werkten de volgende dag nog steeds niet goed. De liters vocht bleven alsmaar door de sonde uit zijn maag komen en toen we die dag voor het zoveelste overleg om de tafel gingen met de artsen voelden we ons allemaal compleet uit het veld geslagen. Thijs zei op bedeesde en bedroefde toon: ‘We weten het niet meer. We kunnen geen konijnen meer uit de hoge hoed toveren en staan nu echt met onze rug tegen de muur.’ Het werd op dat moment niet expliciet uitgesproken, maar de angst heerste dat Wim het einde van de dag niet zou halen. Vol ongeloof en verdriet liepen we terug naar de IC-stallen, waar hij weer gesondeerd moest worden. Wim stond er zoals altijd vrolijk bij te kijken, maar ik kon het niet meer aan zien.

Zesde zintuig
Las Vegas Utrecht
Las Vegas in Utrecht

Ineens viel mij op dat Las Vegas, mijn andere paard, die in Utrecht Wim gezelschap mocht houden, rustig in zijn stal er tegenover lag. Terwijl Las juist iedere keer tijdens het sonderen van Wim heel zenuwachtig had gedaan, waarschijnlijk mede door mijn spanning. Ik besloot op mijn hurken bij hem te gaan zitten. Ondertussen werd aan de overkant de sonde bij Wim ingebracht. Las legde lieflijk zijn hoofd op mijn knieën en deed half zijn ogen dicht. Op het moment dat ik de liters vocht die uit Wim zijn neus kwamen, hoorde vloeien in de emmer zuchtte Las een keer zachtjes, liet zijn hoofd langs mijn benen glijden en ging languit liggen slapen. Ik dacht hoopvol: ‘Zou dit een goed teken kunnen zijn? Zou hij al weten dat het beter gaat met zijn zieke vriend?’ Het zesde zintuig van Las Vegas had inderdaad gelijk. Waanzinnig zoals paarden dat soort dingen aanvoelen. Wim had veel minder reflux dan voorheen. In de daaropvolgende 24 uur daalde het aantal liters naar nul en na nog een rondje op de tredmolen mestte hij zelfs door. Op het aller aller allerlaatste moment kwamen zijn darmen dus op gang en was Wim gered! De euforie was gigantisch. Maar helaas ook weer van korte duur. Amper anderhalve dag later kreeg hij koorts en kwamen we in een volgende levensgevaarlijke fase. Daarover volgende week meer…

Het mesten kwam pas op de loopband weer op gang. Hieronder de derde keer dat Wim deze aanpak onderging en opnieuw met succes.

Sportjournaliste Koosje Mulders schrijft voor de Hoefslag en is daarnaast fanatiek dressuuramazone op Lichte Tour niveau. Voor onze website houdt ze een blog bij over alles wat ze meemaakt als ze op pad is om te schrijven en over haar paardenleven als ambitieuze amateur tussen de grote jongen.

Klik hier voor de vorige aflevering van Koos & Co

 

0 128

Recentelijk kwamen de resultaten van twee uitgevoerde Duitse studies naar de gevolgen van hyperflexie naar buiten. Uit deze onderzoeken bleek dat tijdens het toepassen van de veel bediscussieerde trainingsmethode de opening van het strottenhoofd werd vernauwd en dat paarden een hoger stressniveau ondervonden.

Deze resultaten lijken niet geheel te stroken met eerdere onderzoeken. Bij één van deze onderzoeken was professor dr. René van Weeren van de Faculteit Diergeneeskunde in Utrecht nauw betrokken. Hij reageert desgevraagd op het werk van zijn Duitse collega’s: ‘Ik heb goed naar beide studies gekeken. De ene gaat over het effect op het strottenhoofd en de andere gaat over stress, gebaseerd op gemeten cortisolwaarden in het bloed. In onze studie hebben we iets vergelijkbaars gedaan als in de eerste studie. Wij hebben de weerstand in de luchtpijp gemeten, wat eigenlijk op hetzelfde neerkomt. Ook bij onze studie kwam eruit dat bij alle hoofd/nekposities, uitgezonderd de normale, vrije positie er sprake is van een zekere vernauwing van het strottenhoofd. Dus dat klopt en heel bijzonder is dat niet, want het kan ook niet anders als je naar de anatomie van het paard kijkt.’

Pertinent niet juist

Volgens Van Weeren gaat het er echter vooral om wat voor effect deze vernauwing heeft op het paard. ‘En daar zit een angel in deze Duitse studie’, aldus de professor. ‘Ze zeggen in het artikel ‘dit zou het welzijn van het paard kunnen beïnvloeden’ en ‘de luchttoevoer zou gereduceerd kunnen worden.’ Maar dat hebben ze allemaal niet gemeten. Vervolgens verwijzen ze verderop wel naar onze studie uit 2012 en melden ze op basis daarvan dat het zuurstofgehalte in het bloed afneemt in de hyperflexiepositie. En dat is pertinent niet juist. Dat had zo niet geciteerd mogen worden. Wij hebben helemaal geen afname gemeten. Het spoort ook niet met hun eerdere alinea. Dan hadden ze niet moeten melden dat de luchttoevoer gereduceerd ‘zou kunnen worden’, maar dat dit al bewezen was in eerdere studies.
Hoe ze aan die fout zijn gekomen weet ik niet. Over de partijen die het onderzoek hebben uitgevoerd kan ik zo niks verkeerds zeggen. Het is een combinatie van de Veterinaire Faculteiten van Berlijn en München en de opzet van dit onderzoek was verder in orde.

Lotushouding

Bij de opzet van het andere onderzoek naar de waarden van het stresshormoon cortisol plaatst Van Weeren wel een kritische noot:  ‘Ze hebben paarden in verschillende posities gereden en daarbij het cortisolgehalte gemeten. Wat ik daar voor opmerking bij heb, en dat geven ze zelf netjes aan, is dat ze dressuur- en springpaarden hebben gebruikt, die allen getraind waren op de klassieke wijze. Die paarden hebben ze onderworpen aan de hyperflexiemethode. Wat je daarmee doet, is een paard, dat niet gewend is om op die manier gereden te worden, opeens heel diep en rond rijden. Dat is natuurlijk niet een manier van doen.’
‘Dat herinnert me aan een opmerking van iemand van een dierenwelzijnsorganisatie, die in 2010 tijdens een FEI rondetafelconferentie over dit onderwerp zei: ‘Over het algemeen nemen we aan dat yoga een goede manier is om met je lichaam bezig te zijn. Echter, als je mij nu vraagt om de Lotushouding aan te nemen, is dat bijzonder slecht voor mijn welzijn. Als ik erin getraind ben, is het echter een ander verhaal.’ Dat is hier natuurlijk het punt. Bij paarden die er niet aan gewend zijn, vraag je om problemen.’

Naar het cortisolgehalte in relatie tot hyperflexie is ook al eens eerder gekeken in onderzoeken. Van Weeren: ‘In een later onderzoek dan het onze, voor een deel eveneens uit Utrecht, is dit ook nog gedaan. Het cortisolgehalte in verschillende houdingen is daarbij vergeleken met het gehalte in de vrije houding. Zij vonden dat het cortisolgehalte bij alle houdingen verhoogd was, maar opvallend genoeg was dit verschil enkel significant verhoogd tijdens de wedstrijdhouding, dus met de neus aan de loodlijn, en niet tijdens hyperflexie. Dit waren wel paarden die drie weken van te voren getraind waren in de verschillende houdingen en hieraan gewend waren. Dat lijkt mij qua opzet beter.’

Bron: Hoefslag

 

Volg ons!

102,946FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer