Tags Posts tagged with "dressuur"

dressuur

Arena The Dutch Masters - Indoor Brabant 2019 © DigiShots

Maandagavond 1 maart maakte de FEI bekend dat alle internationale paardensportevenementen geannuleerd moesten worden vanwege de uitbraak van het Rhinopneumonie virus in Valencia. Een niet te bevatten tegenslag voor de organisatie van The Dutch Masters maar direct werd alles op alles gezet om een oplossing te vinden. En die kwam er na uitgebreid overleg met de overkoepelende organisaties en de betrokken dierenartsen van de KNHS en FEI.

The Dutch Masters zal, onder voorbehoud dat de uitbraak zich niet verder verspreid, zonder publiek worden gehouden van vrijdag 23 t/m zondag 25 april in de Brabanthallen in ‘s-Hertogenbosch. In eerste instantie besloot de FEI internationale paardensportevenementen t/m 28 maart te verbieden, nu is dat aangepast naar 11 april. De organisatie zal dan ook de komende weken alle ontwikkelingen nauwgezet blijven volgen en indien nodig de geplande datum in april aanpassen. De prioriteit zal onder alle omstandigheden de veiligheid van zowel de deelnemers als de paarden zijn.

Veilig voor mensen én paarden

Samen met Prof. Dr. Marianne Sloet van Oldruitenborgh-Oosterbaan van de Universiteitskliniek Utrecht en adviseur KNHS, Dr. Randy de Greef, veterinair The Dutch Masters en de FEI wordt er gewerkt aan een protocol voor de deelnemende paarden. Om niet alleen corona-proof maar ook rhino-proof te werken wordt er overlegd welke maatregelen nodig zijn. Daarbij is te denken aan bijvoorbeeld check bij aankomst, regelmatige temperatuur meting en eventueel een neusswab van de deelnemende paarden. Dit wordt de komende weken tot in detail uitgewerkt in overleg met alle betrokken instanties zodat de organisatie goed voorbereid is.

Positief

De ruiters zijn positief en blij met de verplaatsing. Er is een groot tekort aan wedstrijden op hoog niveau, die zo belangrijk zijn voor hun voorbereiding op de Olympische Spelen dit jaar in Tokio. De nummers 1 van de wereld in zowel de dressuur als bij het springen hebben aangegeven erbij te zijn. De Duitse ‘dressage queen’ Isabell Werth: “Super dat The Dutch Masters toch al het mogelijke doet om het  concours te kunnen organiseren. Ich bin dabei!” Rolex testimonee Steve Guerdat: “Ik ben heel blij dat The Dutch Masters, dat onderdeel is van de Rolex Grand Slam of Show Jumping, nu gepland staat in april. Het is heel belangrijk voor de ruiters om weer op dit niveau te kunnen rijden dus ik kijk ernaar uit.”

De editie in april zal een vergelijkbaar programma presenteren als het geplande evenement in maart. Met als hoogtepunt de eerste ‘major’ van de Rolex Grand Slam of Show Jumping op zondagmiddag. Voor de dressuurfans is er een gelijkwaardig programma met een zware tour (CDI4*): een Grand Prix en Kür op muziek. Alle wedstrijden zullen live te volgen zijn via diverse kanalen.

Bron: The Dutch Masters

Foto: DigiShots

0 1144

Cathy van den Aar zag haar barock pinto Doede van de Fasantshoeve steeds meer in zijn schulp kruipen op een grote pensionstal. Ze besloot hierom om het roer om te gooien en de ruin te verhuizen naar een paddock paradise, om ervoor te zorgen dat ze straks in optimale conditie hun debuut in de sport kunnen gaan maken.

“De laatste weken op de oude stal kon ik niet normaal door de binnenbak rijden, omdat Doede overal van schrok”, legt de amazone uit. “Eigenlijk was hij helemaal overprikkeld, omdat er de hele dag wel wat te zien was op stal. Sommige paarden kunnen dat prima hebben, maar hij kon daar gewoon niet tegen. We konden allebei de ontspanning niet meer vinden en leek hij gewoon afgestompt te worden”.

Zelfverzekerd

“Met het oog op paardenwelzijn ben ik altijd bezig met hoe het anders kan. Niet beter, niet slechter maar anders. Het paard komt altijd op plaats nummer één”, vervolgt ze. Ze besloot de zwarte ruin te verplaatsen naar het paddock paradise waar haar NRPS-pony van zijn pensioen stond te genieten. “Drie weken na zijn verhuizing zag ik mijn paard van onzeker dier, veranderen naar een heel zelfverzekerd paard dat helemaal opbloeide en uit zichzelf weer contact begon te maken. Hij is totaal niet meer afgestompt, ik hoef maar een hulp te geven en hij doet het, dat is natuurlijk fantastisch”.

“Helaas zijn er geen wedstrijden, dus we kunnen het niet laten zien op dit moment, maar Doede is onvoorstelbaar getransformeerd in het rijden. Hij liep door andere voeding bij zijn vorige eigenaar iets achter in zijn bespiering. Hij was zeven jaar, maar oogde als een 4-jarige toen ik hem kocht. Doordat hij nu 24/7 buitenstaat op een track is hij constant in beweging en zie ik de bespiering in zijn bovenlijn echt veranderen. Hij is bijna dubbel zo breed als hij was, puur door andere huisvesting en contact met andere paarden”.

Aanpassingsvermogen

De combinatie stond op het punt om hun debuut in de B te gaan maken, maar dat werd uitgesteld vanwege de coronamaatregelen. “Wij willen graag laten zien in de ring dat het vermoeden wat ik had waarheid is geworden”, legt ze uit. “Ik ben door heel veel mensen voor gek verklaard omdat ik mijn sportpaard ‘tot zijn knieën in de blubber zou zetten’”. Zodra het weer kan hoopt de amazone fanatiek te kunnen starten. “Ik wil sowieso mijn L1-klassering behalen zodat ik de instructeursopleiding kan volgen. Daarna hoop ik zo goed en zo hoog mogelijk te presteren in de sport, op een paardvriendelijke manier”.

Ondanks dat Van den Aar heel positief is over hoe haar besluit heeft uitgepakt, wil ze benadrukken dat er ook nadelen zitten aan het buiten huisvesten van je paard. “Als een week lang alleen maar regent is het moeilijk om droge plekken te creëren, waardoor je aandacht minder uitgaat naar het trainen met je paard. Daarnaast is het netjes en schoon houden van een track ook iets meer tijdrovend dan het uitmesten van je stal. Je moet gewoon tegen modder kunnen en dat is niet voor iedere ruiter weggelegd, al denk ik dat het de meeste paarden niks uitmaakt. Ik denk dat het van de ruiter een groter aanpassingsvermogen vraagt dan van het paard”, sluit ze lachend af.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit

0 1884

Na altijd springpaarden te hebben gereden, gooide Maureen Okken in december 2019 het roer volledig om. Ze ruilde het springzadel in voor een dressuurzadel en vond haar nieuwe troef in de toen 4-jarige Friese hengst Wybren (Alke 468 x Wisse 408). Voor de coronastop liet de combinatie al potentie zien in de sport, en momenteel trainen ze rustig door om uiteindelijk Okken haar droom waar te kunnen maken: de ring in met de slipjas.

“Omdat mijn vriend altijd al heel graag een Friese hengst wilde hebben, zijn we voor de grap eens gaan kijken op marktplaats. Zo kwamen we terecht bij een advertentie van een Friese-hobbyfokker en besloten we een keer bij hem te gaan kijken”, blikt Okken terug. De amazone voelde weinig voor het paard waarbij ze ging kijken, maar net toen ze huiswaarts wilde keren viel haar oog op een zwart paardenhoofd dat ze net kon zien. “Het klinkt heel cliché”, lacht ze. “Maar er stond daar een Fries in een donker stalletje, het enige wat ik zag was een lange voorpluk. Heel brutaal heb ik toen gevraagd wat voor paard dat was, maar hij stond absoluut niet te koop”.

Klein dikkertje

Wybren vlak voordat Okken hem kocht.

Toch kon May haar nieuwsgierigheid niet bedwingen, en kreeg ze van de fokker alsnog de kans om de hengst te zien lopen. “Wybren was op dat moment nog een klein dikkertje en hij zag er niet uit, maar ik was gelijk verkocht en moest en zou hem hebben. Na veel overleg vond zijn toenmalige eigenaar het goed dat ik hem kocht, zolang ik hem maar in de sport zou uitbrengen”.

Binnen een dag werd de 4-jarige hengst goedgekeurd en naar zijn nieuwe stal gebracht. “Toen had ik opeens een Fries”, vervolgt ze lachend. “Hij was onbeleerd en heel groen, dus ik ben zelf begonnen met het opleiden. Dat ging vanaf het eerste moment gelijk goed, Wybren is vanaf dat één al een ontzettend lief en braaf paard. Ik heb er een zadel opgelegd, ben erop gaan zitten en we konden gelijk al los door de bak. Hij was gelijk heel ijverig, werkwillig en had écht plezier in het rijden”.

Werkwillig

“Ik heb altijd gezegd dat áls ik dressuur zou gaan rijden, het met een Friese hengst zou zijn. Het is wel even heel wat anders dan een springpaard, maar wel echt superleuk”. geeft Okken vrolijk toe. “Wybren heeft zijn karakter en werkwilligheid echt heel erg mee, want hij wil echt alles voor me doen. Onder het zadel kan hij een tikje sensibel zijn, maar dat komt voort uit zijn werkwilligheid. Als ik een dag hard train moet ik daarna een paar dagen rustig aan doe. Want dan zit hij zo in de drive en wil hij alles tegelijk laten zien, terwijl hij er dan nog niet aan toe is. Dat kan lastig zijn, maar het is wel heel erg leuk”.

Momenteel is de combinatie op M-niveau aan het trainen zodat ze straks kunnen starten als alles weer begint. “Wybren is pas een jaar onder het zadel, dus we doen het rustig aan en trainen lekker door. Hij pakt alles zo goed op dat de oefeningen van het M heel makkelijk gaan. Samen zijn we begonnen in de B en zijn we de alle niveaus tot en met het L2 doorgevlogen. Eigenlijk kocht ik hem met het oog op snelle verkoop, maar ik heb een hele goede klik met dit paard. Voor mij is het een speciaal dier, het is echt een sprookjespaard, ik zou er niet aan moeten denken om hem alsnog te verkopen”.

Goede basis

Onder leiding van Coen van der Vlugt werkt de combinatie toe naar het M-debuut. “Samen leggen we een hele goede basis waardoor ik merk dat Wybren en ik echt grote stappen maken. We trainen heel goed en hard door en ik hoop dat alles snel weer begint en we dan weer aan de slag kunnen. Hopelijk lukt het om nog een aantal Jongepaardencompetities mee te pakken, want ik ben van mening dat je jonge paarden de tijd moet geven om zich te ontwikkelen. Als hij oud genoeg is valt alles op zijn plek en dan hoop ik dat hij gaat knallen. Ik heb altijd een stiekeme droom gehad om de slipjas aan te mogen, het zou heel gaaf zijn om dat met Wybren te bereiken”, sluit Okken gedreven af.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Laura Simone fotografie

Na het oplopen van een hersenschudding en de verkoop van haar vorige merrie vanwege een blessure, ging Debbie Huijs opzoek naar een paard voor de sport. Ze vond haar nieuwe troef in de ervaren ruin Illusion van de Waterstraat (v. Warkant van ’t Gestelhof), bij wie ze tijdens het proefrijden al haar onzekerheden over boord durfde te gooien.

In 2019 leasde de amazone een 3-jarige merrie om zelf zadelmak te maken en uiteindelijk mee de sport in te kunnen. “Op een gegeven moment begon ze heel erg te staken tijdens het rijden en wisten we niet waardoor het kwam”, blikt Huijs terug. “We hebben haar toen helemaal na laten kijken door osteopaten en masseurs, en uiteindelijk röntgenfoto’s laten maken. Hieruit bleek dat ze kissing spines had”. Door de heftige val van het paard had Huijs een hersenschudding opgelopen. “Door het beschadigde vertrouwen en het feit dat ik graag verder wilde in de sport, heb ik toen de keuze gemaakt om haar niet te kopen na het leasen”.

Vertrouwen

Vlak na de verkoop van haar merrie besloot Huijs opzoek te gaan naar een nieuw paard. “Ik wilde heel graag een ouder paard dat ervaring heeft in springen, dressuur en crossen, omdat ik alle drie onderdelen gewoon superleuk vind. Vanwege mijn eisen duurde mijn zoektocht best wel lang, totdat ik online een advertentie tegenkwam van een paard dat mij echt perfect leek. Hij was lief en aanhankelijk, maar het was wel een waar je er echt aan moest rijden. Daarnaast was hij super eerlijk en had hij ervaring met dressuur en springen op hoog niveau”.

Ondanks dat de ruin niet in de buurt stond, had de amazone het gevoel dat ze moest gaan kijken. “Het was liefde op het eerste gezicht. Toen hij uit de trailer gehaald werd wist ik het gelijk: ‘Dit is hem gewoon’ ”, vervolgt Huijs vrolijk. “Omdat ik vanwege mijn hersenschudding heel veel angst had ontwikkeld had ik al een halfjaar niet meer gegaloppeerd, het was dan ook erg bijzonder dat ik zo weg galoppeerde op Illusion. Ik vertrouwde hem echt meteen, dat had ik echt nog nooit gehad met een paard. Het was een heel mooi moment”.

Dressuur

Huijs besloot de ruin te kopen en is ondertussen hard bezig met het verder trainen en het opbouwen van nog meer vertrouwen. “Illusion is echt wel een pittig paard, hij is niet makkelijk en omdat hij zo groot is kan hij zich ook heel sterk maken. Toch vertrouw ik hem volledig en durf ik alles met hem, en ik hoop dat dit ons ook ver gaat brengen in de sport”. Over haar dagelijkse training vertelt ze: “Omdat hij niet altijd weet hoe hij zijn lichaam correct moet gebruiken,  focus ik me nu goed op het goed aanleren daarvan. Dressuurmatig wil ik goed de basis leggen voor zijn lichaam zodat hij de goede bespiering opbouwt. Dit kunnen we dan weer gebruiken in het springen en crossen”.

Ambities

De combinatie heeft grote ambities voor later. “Het liefst zou ik nu al willen starten, maar dat kan helaas niet vanwege corona”, lacht Huijs. “Uiteindelijk hoop ik dat we in zowel de dressuur als het springen Z-niveau kunnen behalen. Daarnaast trainen we lekker door voor de jaarlijkse oefencross die hier in de buurt gehouden wordt, zodat we daar ook nog verder in kunnen komen”.

Debbie Huijs en Illusion zijn ook te volgen op Instagram!

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Debbie Huijs fotografie

In 2014 kocht Ingrid Sallomons de nu 11-jarige Fjord Fons. Toen hij vier jaar oud was begon ze met het opleiden van de ruin en na drie jaar maakte ze de overstap naar de klassieke dressuur. Ondertussen voelen amazone en paard elkaar zo goed aan, dat zelfs een klein aangespannen spiertje niet onopgemerkt blijft. Ondanks dat Fons niet het type dressuurpaard is wat je vaak terugziet in de ring, hoopt Sallomons met deze manier van rijden het alsnog ver te schoppen met haar droompaard.

“Ik heb altijd al een liefde gehad voor koudbloeden, met name fjorden vond heel leuk”, steekt ze vrolijk van wal. “Tijdens mijn zoektocht ben ik bij verschillende fjorden langs geweest, onder andere bij een kudde van een oudere man in Friesland. In de wei stonden vijf fjorden, en waar andere fjorden aan het grazen waren, stond er één de hele tijd met zijn neus bij mij, dat was Fons”. Na de eerste ontmoeting is Sallomons nog bij een aantal andere paarden wezen kijken, maar kon ze de ruin niet uit haar hoofd krijgen. “Hij heeft mij eigenlijk uitgekozen, dus ik wist dat het meant to be zou zijn”.

Dressuur

Een foto van toen Fons net bij Sallomons was.

Sallomons maakte de keuze om de ruin, die pas twee weken onder het zadel was, te kopen. “Er was eigenlijk niks met hem gedaan en ook ik had geen ervaring met eigen paarden. Maar het pakte hartstikke goed uit”. Ze besloot haar voorliefde voor biomechanica en grondwerk te combineren in het opleiden van de fjord. “Ik ben gewoon begonnen met grondwerk, vrijheidsdressuur en oefeningen aanleren met zo weinig mogelijk hulpen. In het begin ben ik alles zelf gaan uitzoeken, wat erg goed ging en resulteerde dat Fons leuke trucjes kan. Maar dressuurmatig bleven we een beetje achter”.

Om deze reden zocht de amazone een instructrice die haar kon helpen met de klassieke dressuur, wat ze heel graag wilde leren. “In de eerste drie jaar heb ik mijn eigen gevoel gevolgd, waardoor Fons een leuk bevestigde basis heeft. Vier jaar geleden kwam ik bij Alexandra Huizenga terecht, zij reed op de klassieke manier en werkte veel aan de hand met paarden. Nadat ik contact met haar had opgenomen zijn we vriendinnen geworden en nu volg ik lessen bij haar”. De overgang van recreatief rijden naar de klassieke dressuur ging niet zomaar. “De eerste les mocht ik alleen maar stappen met een losse teugel, zodat we precies konden zien hoe Fons zijn lichaam op dat moment gebruikte. Op dat moment kwam ik erachter dat hij zijn lichaam niet mee had voor de hogere dressuursport. Fons is heel kort met een dikke hals en korte benen, wat hem totaal niet soepel maakt. Voor ons is het een grote uitdaging om te laten zien wat we in ons hebben”.

Helemaal opnieuw

Door met een lange teugel te rijden leerde de fjord van alles wat hem helpt om zijn lichaam optimaal te gebruiken, zoals het afmaken van zijn passen. “Toen hij uiteindelijk goed op zijn eigen benen kon lopen, gingen we naar mijn eigen houding kijken. Ik moest van top tot teen ontspannen, en toen dat lukte zijn we helemaal opnieuw vanaf de basis begonnen. Het leek alsof helemaal opnieuw moest leren rijden, ondanks dat ik al vanaf mijn zesde in het zadel zag, ik leek wel een beginner”, lacht Sallomons. “Vervolgens moest ik opnieuw leren sturen: op mijn zit, met mijn buitenteugel, en zijn we begonnen met het werken aan de hand”.

“In het begin had Fons niet eens door dat hij achterbenen had”, vervolgt ze. “Juist door het grondwerk heb ik hem zonder het gewicht van de ruiter, geleerd om de oefeningen uit te voeren. Hij kan bijvoorbeeld op elk been apart gewicht verplaatsen, wat we weer uit kunnen breiden naar het bevestigen van de zijgangen. Uiteindelijk kunnen we dit ook weer toepassen onder het zadel. Netjes wijken, schouderbinnenwaarts en travers vindt hij heel moeilijk, maar dankzij het werken aan de hand lukt dit nu ook goed onder het zadel”.

Uitvoering

Na weer helemaal vanaf nul te zijn begonnen, is de combinatie nu zo ver dat Fons op een correcte manier zijn lichaam kan gebruiken. “Als ik mijn kaken aanspan blokkeert Fons al. Waar andere paarden bijvoorbeeld wel doorlopen, maar ergens anders gaan compenseren, laat Fons gelijk merken dat er iets mis is”. In het trainen is het de kunst om hier zo goed mogelijk op te reageren, wat op wedstrijd lastig kan zijn. “Omdat hij zo’n moeilijk lichaam heeft, moet de uitvoering in de ring meteen perfect zijn. De hulpen moeten duidelijk doorkomen, want als er iets niet correct is ben ik hem gelijk kwijt. Waarschijnlijk was dit makkelijker geweest met een standaard sportpaard, maar deze uitdaging is stiekem ook wel heel leuk”.

Als je foto’s bekijkt van de fjord van vroeger en nu, zie je een wereld van verschil. De combinatie is nu een paar keer op B-niveau gestart en hoopt binnenkort hoger te kunnen starten. “Dit had ik zelf ook echt niet verwacht. Het was wel een droom, want ik geloof dat elk paard vanuit de biomechanica gezien dressuurmatig goed kan worden. Wel op zijn eigen manier, want Fons zal nooit zo uitgesproken zou lopen als een Totilas. Maar hij kan wel zijn lichaam zo goed gebruiken dat hij goed in evenwicht is en de oefeningen correct uit kan voeren”.

Lange weg

“Mijn doel is om hogerop in de dressuur te komen terwijl Fons zo veel mogelijk zelf doet. Hij moet zichzelf kunnen dragen en zijn buikspieren kunnen aanspannen, zodat hij zijn eigen lichaam correct gebruikt en ik de hulpen zo klein mogelijk kan maken. Het is een lange weg, maar het is het waard. Het lijkt mij geweldig om uiteindelijk een correcte en verzamelde piaffe met hem te kunnen. Het is een behoorlijke uitdaging, maar ik geloof dat hij het gewoon moet kunnen”, sluit ze gedreven af.

Via Instagram wil Sallomons andere ruiters inspireren, helpen en haar opgedane kennis delen. Volgen kan hier!

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto’s: Privébezit

0 1660
Emmelie Scholtens - Desperado FEI European Championships 2019 © DigiShots

Dinja van Liere (Uden) en Emmelie Scholtens (Gorinchem) deden goede zaken goede zaken in de KNHS-Roelofsen Horse Trucks Dressuur Competitie bij de Kadervorming en Uitzendwedstrijd (K&U) in De Meern. Van Liere won vrijdag met de KWPN-hengst Hermès de gecombineerde wedstrijd voor Grand Prix en Grand Prix Special, in de eerste Special die ze in haar carrière reed. Zaterdag ging de winst naar Emmelie Scholtens met haar zwarte hengst Desperado N,O.P., die zich daarmee in goede vorm toonden voor de FEI Wereldbekerwedstrijd over veertien dagen in Den Bosch.

“Er werd goed gereden”, vertelt Maarten van der Heijden, jury bij de letter C op de wedstrijd op zaterdag in De Meern. “Het was een wedstrijd van hoog niveau met de eerste tien combinaties die boven de 71 procent scoorden. De top 2 sprongen er echt boven uit. Emmelie Scholtens reed met Desperado N.O.P. een goede proef met een fijne aanleuning en mooi bergop. Desperado stond er heel goed aan”.

Harmonieus beeld

Ook over de nummer 2 Vincent-Julien van Gasselt was Van der Heijden te spreken. “Een heel harmonieus beeld en het zag er heel vanzelfsprekend uit. Ze kunnen nog hoger scoren en achten wel negens kunnen worden als Vincent zijn paard Delacroix II nog iets opener rijdt in de hals”.

Adelinde Cornelissen reed haar elfjarige hengst Fleau de Baian naar de derde plaats. “Adelinde reed een heel aansprekende proef met mooie series en een mooi galopgedeelte. Echt een hele fijne proef”.

Grand Prix special

Op vrijdag startten 31 combinaties in De Meern in de gecombineerde wedstrijd voor Grand Prix en Grand Prix Special. Dinja van Liere reed zich met haar jonge paarden naar de hoogste treden van het podium. Een opmerkelijk en heel goed resultaat, omdat het voor Van Liere de eerste keer in haar succesvolle loopbaan was dat ze op het allerhoogste niveau, de Grand Prix Special, reed.

“Ik ben zeer content”, lacht Van Liere, die haar negenjarige paarden Hermès en Haute Couture vrijdag voor het eerst in de Grand Prix Special startte. “Ik had zelf ook nooit eerder een Grand Prix Special gereden. Het is ook best wel een pittige proef. Met allebei de paarden had ik wat kleine foutjes. Haute Couture had een foutje in de galopchangementen om de pas op de middellijn. Bij Hermès was het aangalopperen minder mooi en reed ik iets te wild op de laatste lijn. Daarna begon hij wel weer heel mooi te piafferen. Dat zijn wel dure fouten. Ik vond het spannend om de Special te rijden, maar wel leuk.”

Twee procent

Dertien dagen geleden bij de eerste K&U-wedstrijd in Tolbert was Van Liere de beste op de tweede dag in de Grand Prix met Hermès. “Omdat ik vind dat de Special ze heel goed ligt, koos ik ervoor om vandaag de Special te rijden. Haute Couture scoorde nu zelfs 2 procent hoger dan in de Grand Prix Tolbert en scoorde zelfs negens voor haar passage. Ik vond het ook wel nuttig om met beide de Special te rijden, om te kijken hoe ze er voor staan.”

Marieke van der Putten eindige op de derde plaats met Her Majesty TF RS2. Anne Meulendijks, die deze week te horen kreeg dat ze deel mag nemen aan The Dutch Master Indoor Brabant, reed haar routinier MDH Avanti N.O.P. naar de vierde plaats met een percentage van 73.406.

Bekijk hier de uitslag.

Bron: KNHS

Foto: DigiShots

Toen Kim Voorend te groot werd voor haar sensibele pony, besloot ze opzoek te gaan naar een rustig paard waarmee ze verder kon trainen. Ze kwam uit bij de ruin Ap-art (v. Flemmingh), waarmee ze na een hobbelige weg en tegenslagen nu weer flink de smaak te pakken heeft in de dressuursport.

“We zijn best lang opzoek geweest maar konden niet gelijk iets vinden”, blikt ze terug naar de zoektocht naar een paard. “De paarden waren net te klein of net niet betrouwbaar genoeg. Er zat één tussen die echt perfect leek, maar bij de tweede proefrit steigerde hij zo hoog dat we bijna achterover klapten. Hierna hebben we het zoeken even op een laag pitje gezet”.

Klein verschil

Voorend besloot de zoektocht te staken en een facebook-oproep te plaatsen. “Hier reageerde de voormalig eigenaar van Appie op dat ze haar paard niet te koop had staan, maar dat hij wel weg mocht naar een goed huisje. Vlak daarna kreeg ik een foto toegestuurd, waar ik op slag verliefd op werd. Mijn pony is een vos met vier witte benen en een brede bles, Appie is een koffievos met vier witte benen en een brede bles. Ze lijken heel erg op elkaar, het enige verschil is dat Appie twintig centimeter groter is”, lacht ze. De amazone besloot te gaan proefrijden op het paard, wat gelijk goed beviel. “Ik was natuurlijk een sensibele pony gewend, dus een rustig paard voelde heel raar aan. Maar het klikte heel goed dus ik besloot hem te kopen”.

“De eerste tijd ging het goed en zijn we met hele hoge scores door het B heen geknald”, vervolgt ze. “Ook de Utrechtse Kampioenschappen in het L1 gingen heel goed en werden we achtste, wat ik echt nooit verwacht had”. De combinatie vloog het L1 door, maar liep tegen een aantal problemen aan toen ze halverwege het L2 waren. “Appie begon uit het niets te staken, bokken en te springen. Op een gegeven moment werd hij ook heel traag en wilde hij niet meer vooruit, terwijl er niks aan de hand leek te zijn en we er niet achter konden komen wat het was”.

Kliniek

Om ervoor te zorgen dat de ruin iets meer energie kreeg, besloot Voorend sportbrokken bij te voeren. “Hij werd er heter van, dus het leek uiteindelijk iets beter te gaan, al was hij nog steeds niet de oude. Hierbij kwam dat hij ook steeds meer af begon te vallen, wat heel moeilijk te zien was omdat ik hem natuurlijk elke dag zag. We hebben gelijk een hooianalyse gedaan en zijn nog meer ruwvoer gaan voeren, helaas hielp dit weinig, dus we besloten om naar de kliniek te gaan”.

“Daar hebben ze hem onderzocht op maagzweren, de ziekte Lyme, cusching en hebben ze verschillende echo’s en endoscopieën gedaan. Hier is uitgekomen dat hij chronische myopathie heeft, waardoor er een ontsteking in zijn darmen is ontstaan. Dit is mogelijk geactiveerd door het voeren van sportbrokken, maar het kan ook zijn dat hij bijvoorbeeld allergisch is voor een bepaald soort voer wat hij bij ons wel kreeg, en bij zijn vorige eigenaar niet”.

Plezier

Ondanks het slechte nieuws, doet de amazone er alles aan om haar paard weer beter te maken. “Na twee maanden revalideren zat er alweer 40 kilo aan, hij werd veel steviger en een stuk vrolijker. Voordat we een diagnose hadden was Appie heel introvert en stond hij altijd een beetje voor zich uit te staren, maar nu we weten hoe we hem kunnen helpen is hij veel blijer en springt hij zelfs de bak door”.

“Op dit moment gaat het heel goed en zijn we na goed opbouwen weer aan het rijden. Zodra we ons nieuwe op maat gemaakte zadel hebben gaan we weer verder richting het M trainen zodat de na de coronapandemie ons debuut kunnen maken en weer kunnen gaan knallen. We gaan kijken hoe ver we komen, maar plezier maken is echt het belangrijkste. Appie is heel braaf en we kunnen echt alles samen, ik heb zeker mijn droompaard gevonden”, sluit Voorend enthousiast af.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit

marian dorresteijn
Marian Dorresteijn © DigiShots

In het Hoefslag-dossier over Jazz komen verschillende fokkers, amazones en kenners aan het woord over deze absolute stempelhengst. De eerste herinnering aan Jazz van Marian Dorresteijn, KWPN-jury en fervent fokker/amazone, gaat terug op de hengstkeuring in Den Bosch.

“Ik weet het nog heel goed. Het was een van de eerste of misschien wel het eerste jaar, dat er in de kooi gejureerd werd. Jazz presenteerde zich ontzettend deftig. Hij maakte zich enorm groot en keek over iedereen heen. Het was zondermeer een imponerende verschijning met zijn natuurlijke trotse houding.”

Wat was het meest opvallende aan hem?

“Ik denk dat hij overal waar hij kwam op een vanzelfsprekende manier alle aandacht naar zich toetrok. Hij gaf altijd acte de présence. Je kon gewoon niet om hem heen. Op ieder evenement of op concours viel het publiek stil als hij de baan betrad.”

Waar komt zijn scherpte vandaan?

“Ongetwijfeld is dat een combinatie in de moederlijn van Jazz. De Ulster’s stonden bekend als nogal lastige paarden, die zich moeilijk concentreerden op hun ruiters. De Amor’s waren vaak eigenzinnige persoonlijkheden en niet geschikt voor elke ruiter. Eigenlijk geldt dat laatste ook wel voor de nakomelingen van Jazz, die zijn in doorsnee heel intelligent maar ook best spooky en scherp, maar als je ze als ruiter voor je wint, gaan ze voor je door het vuur en geven nooit op!”

Welke exterieureigenschap heeft hij consequent doorgegeven?

“Je kan echt wel zeggen dat hij voor een ommekeer heeft gezorgd in de fokkerij van met name de dressuurpaarden, dat hij de dressuurspecialisatie een boost heeft gegeven en echt zichtbaar heeft gemaakt. Aan zijn nafok geeft hij een opwaartse houding en veel front mee. Maar ook zijn lange, gebogen achterbeen en zijn Franse stand heeft hij veelvuldig doorgegeven. Toen hij als driejarige werd aangewezen voor het verrichtingsonderzoek gonsde het op de tribunes over vooral zijn lange achterbeen, maar hij compenseerde zijn tekortkomingen met zoveel uitstraling en expressie in beweging, dat eigenlijk niemand om hem heen kon. Hij is echt een stempelhengst gebleken.”

“Jazz steeg boven zijn vader uit!”

Wat is uw favoriete Jazz-nakomeling?

“Dat is een moeilijke vraag; als ik er eentje noem, doe ik andere nakomelingen eigenlijk tekort. Als ik dan toch moet kiezen, dan wordt het Parzival. Hij heeft zoveel betekend voor de Nederlandse dressuur. Zijn optredens in Windsor en Rotterdam en zijn zilveren medaille op de Olympische Spelen in Londen weet iedereen zich nog te herinneren. Hij was een koning in de dressuurring. In zijn slipstream wil ik ook zijn halfbroer en KWPN-hengst Johnson noemen. In de Grand Prix heeft hij een geweldige staat van dienst en ook zijn nafok drukt een stempel op de fokkerij!”

Wat is het mooiste moment wat u heeft meegemaakt met Jazz of een nakomeling van hem?

“Ik heb zelf nooit direct met Jazz gewerkt. Voor mij is het mooiste dat hij zoveel geweldige nafok heeft gegeven, zowel nationaal als internationaal en dat het KWPN dankzij Jazz jarenlang bovenin de rankings heeft gestaan. Wat me ook nog bijstaat is het optreden van Anky van Grunsven met Cocktail tijdens de UTV. Aan het einde van de show kwam de pas goedgekeurde Jazz bij zijn vader in de baan. Cocktail liet een geweldige uitgestrekte draf zien, maar die van Jazz was formidabel. Hij steeg boven zijn vader uit, hoe spannend hij het ook vond in die grote ring met al die mensen erom heen, hij trok toen al alle aandacht naar zich toe. Een leuke anekdote over wat Jazz-bloed typeert herinner ik mij nog heel goed en vond plaats eind jaren ’90 op een Duitse hengstenshow. Alles ging er, op zijn Duits, super gedisciplineerd en rustig aan toe. Met hengsten die goed onder appel stonden. Ik zat vlak bij de ingang en hoorde op gegeven moment veel roering buiten en er stoven allerlei mensen aan de kant bij binnenkomst van een paard. Dit was Jazzman, een jonge Jazz, gekeurd in Westfalen, die door al zijn bombarie de Duitsers meteen duidelijk liet kennismaken met het ‘Jazz-bloed’. Hij bracht, naast afkeurend en hoofdschuddend publiek, ook ‘begeisterung’ en applaus teweeg met zijn houding en expressie.”

Het complete Jazz-dossier lees je in Hoefslag 2, te bestellen via Paardenmagazines.nl.

Foto: Digishots

0 1677
Jolanda Klein en Zazoe. Foto: Marlies Trap Fotografie

Hoewel Zazoe totaal niet in het plaatje paste dat Jolanda Klein voor ogen had, maakt de combinatie nu ontzettend veel plezier samen in allerlei disciplines. Zelfs in de dressuur. “Hoe hoger we komen, hoe leuker ik het begin te vinden”, vertelt de amazone.

Verder met springen

Klein kocht de merrie in 2016, hetzelfde jaar als waarin ze haar vorige paard in moest laten slapen vanwege een blessure. “Met hem was ik lekker aan het springen. Ik wilde dan ook graag een ruin die toch minimaal wel L springen was, zodat ik verder kon waar ik was gebleven. Zazoe paste niet in dat eisenlijstje, maar haar advertentie trok me aan. Ze bleef sinds ik haar had gezien maar in mijn hoofd spoken. Tijdens de eerste bezichtiging heb ik eigenlijk gelijk de knoop doorgehakt en gezegd dat ik haar wilde hebben. Ik heb haar laten keuren, waar ze goed doorheen kwam, en sindsdien heb ik geen dag spijt gehad.”

Geen merrie-mens

Jolanda Klein en Zazoe op het strand. Foto: Heijne fotografie

Toch moest Klein wel even wennen aan een merrie in plaats van een ruin. “Ik ben gewoon niet echt een merrie-mens. Zazoe heeft ook wel eens van die nukken, maar inmiddels kan ik haar gelukkig aardig lezen. Ik snap haar hormonen ook wel”, lacht ze. “Een ruin of een merrie is een wereld van verschil, maar inmiddels kan ik ermee leven.” Behalve dat Zazoe een merrie is, was ze op het moment dat Klein haar leerde kennen ook pas net B dressuur en had ze helemaal geen springervaring. “Eigenlijk klopte het niet in het plaatje, maar ik heb het haar nu zelf allemaal aangeleerd. Ze is een super enthousiast en werkwillig paardje. Ze vindt alles leuk om te doen en is heel allround.”

Bijzondere prestaties

Van oorsprong was de amazone niet zo snel te strikken voor een dressuurwedstrijd. “Tot ik twee jaar geleden mijn huidige instructrice tegenkwam. Binnen twee jaar zijn we van het L1 naar nu de M2 geklommen. We zijn door haar hulp heel snel gegaan en hebben grote stappen kunnen maken. Ze kijkt heel fijn naar Zazoe en naar mij en weet altijd precies haar vinger op de goede plek te leggen. Zij zegt tegen me dat het einde echt nog niet in zicht is. Dat vind ik best bijzonder, want als je me vier jaar gelegen had gezegd dat ik M ging starten had ik je uitgelachen”, klinkt het nuchter. “Ik vind het dressuren steeds leuker worden hoe verder we komen, al hoef ik nog steeds niet iedere keer dat ik haar rijd te dressuren met haar, hoor!”

Meeliften

Jolanda Klein en Zazoe tijdens het crossen. Foto: Heijne fotografie

Klein rijdt Zazoe drie tot vier keer per week, waarbij ze veel afwisselen in wat ze doen. “Eens per week rijden we mee in de springles en dat doet ze ontzettend goed. Ik zeg altijd dat ze het nog beter doet dan ikzelf. Ik kan namelijk nog wel eens wat onzeker worden wanneer de hindernissen hoger worden, maar Zazoe is super enthousiast en doet het zo goed. Ze helpt me er altijd doorheen. Dit jaar willen we dan ook de overstap gaan maken naar de SGW. Dat wilde ik al heel lang, maar ik had even een schop onder mijn kont nodig. Zazoe vindt het zo leuk, ze wordt het meest blij van hard gaan en springen. Ik lift gewoon op haar mee en word blij van haar enthousiasme, al vind ik het soms nog best een beetje spannend tijdens de cross.”

Elke dag een cadeau

“Het leukste aan Zazoe vind ik dat ze zo allround is. Ik neem haar overal mee naartoe en ze vindt alles leuk. Er is geen dag dat ze niet vrolijk meegaat. Buiten de trainingen om zijn we ook veel in het bos te vinden. We gaan ook wel naar de Veluwe of juist keihard galopperen over het strand. We wisselen veel af en maken vooral heel veel lol. Het voelt alsof er een meisjesdroom is uitgekomen. Mede daarom heb ik eigenlijk geen doelen gesteld in de sport. Vooral nadat mijn vorige paard op jonge leeftijd ingeslapen moest worden, vind ik elke dag met een gezond paard een cadeautje. En dan vooral met zo’n leuk en blij paard. We zien wel waar het schip strandt. Rijden moet geen moetje worden, ik waak ervoor om het plezier te behouden”, besluit ze.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Fotoá : Marlies Trap Fotografie / Heijne Fotografie

0 1401

Afgelopen jaar vond Daliyah Ben Haim haar droompaard in de PRE Lujurioso Vs (v. Armas Endrino Vs). Toen Ben Haim de ruin pas een maand op stal had staan begon hij opmerkelijk gedrag te vertonen. Ondanks dat mensen in haar omgeving zeiden dat er niks aan de hand was, wist de amazone dat ze op haar eigen gevoel af moest gaan en haar nieuwe paard moest laten onderzoeken, wat uitwees dat hij meerdere complicaties had. Ondertussen zijn ze sterker dan ooit en zijn ze gedreven om na de revalidatie te laten zien wat ze kunnen.

In oktober 2020 werd de amazone haar toemalige leasepaard kreupel, dus besloot ze langzaam opzoek te gaan naar haar eerste eigen paard. “Eigenlijk zou ik bij een heel knappe witte PRE merrie gaan kijken, maar daarvoor werd ik op de dag zelf afgebeld”, blikt Ben Haim terug. “Last minute heb ik toen de eigenaren van Lujurioso Vs gebeld, die gelukkig zeiden dat we dezelfde dag nog langs konden komen”.

Stress

Zodoende kon de amazone gelijk proefrijden op de schimmel. “Dat voelde zo goed dat ik gelijk dezelfde dag heb besloten om hem te kopen, het was echt liefde op het eerste gezicht”, vervolgt ze. De 3,5-jarige ruin stond pas een paar dagen in Nederland en was net voordat hij op transport ging een beetje beleerd. “Een weekje later stond hij bij mij op stal en voelde hij zich in het begin super goed”.

Tegen alle verwachtingen in ging het in de daaropvolgende weken steeds minder met Lujurioso. “Hij was heel sensibel dus ik moest nog even aftasten hoe het zou gaan op een nieuwe stal, maar als ik nu terugkijk was het niet de beste keuze om hem op een grote stal te zetten. Zo’n grote manege met veel mensen is gewoon te druk voor hem, hij wordt dan heel zenuwachtig en eet heel slecht. Toen ik hem pas drie weken had werd hij ziek van de stress, dus heeft hij op de kliniek een week aan het infuus en zondevoeding gestaan, maar gelukkig waren we er op tijd bij”.

Helemaal mis

“Ik had hem pas net, dus het was echt een vreselijke ervaring”, vervolgt ze. “Uiteindelijk bleek dat hij een dunnedarmontsteking en vochtophopingen in zijn darmen had, waardoor hij ruim 80 kilo afgevallen was. Na zijn behandeling zijn we teruggegaan naar huis met een heel streng voerdieet, waar hij bijvoorbeeld zes kilo brok op een dag moest hebben”.

De amazone is er achter gekomen dat de ruin buikpijn had, doordat hij begon te staken tijdens het rijden. “Heel veel mensen zeiden dat het door zijn leeftijd kwam en dat het er allemaal bij hoorde, maar een paard heeft het niet in zich om mensen expres pijn te doen. Ze willen altijd duidelijk maken dat er iets mis is, dus ik besloot mijn eigen gevoel te volgen en hem toch na te kijken, waaruit bleek dat het dus helemaal mis was”.

Droompaard

Nadat de ruin acht weken op boxrust had gestaan, mag de amazone het rijden weer rustig oppakken. “Hij stond te springen in zijn stal, maar ik kon opstappen en gewoon wegrijden. Zelfs mijn zusje van negen kon er rustig een rondje op, ondanks dat hij zo lang stil heeft gestaan en nog zo jong is”.

“We zijn nu heel erg bezig met grondwerk en vrijheidsdressuur, het rijden heb ik op een laag pitje gezet want dat staat totaal niet op nummer één”, vertelt ze. Ondanks de slechte start ziet de amazone de toekomst rooskleurig in. “Lujurioso is echt mijn droompaard. Uiteindelijk hoop ik verder te kunnen met vrijheidsdressuur en uiteindelijk ook shows te mogen geven, dat lijkt me echt supergaaf. Daarnaast gaan we ook wedstrijden starten over een tijdje. Ik ga kijken tot waar hij wil gaan en wat hij aankan, maar genieten is het allerbelangrijkst”.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Sternfoto/ Privébezit Daliyah Ben Haim

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer