Tags Posts tagged with "dressuur"

dressuur

Isis van den Burg is pas veertien jaar, maar heeft nu al ambities om op hoog niveau eventing te rijden. Op dit moment komt ze aan de start met leermeester Diablo, waar de jonge amazone de tijd van haar leven mee beleeft.

De amazone en haar pony zijn vandaag precies zeven maanden een combinatie. “De eerste keer dat we bij hem gingen kijken voelde het gelijk goed en hadden we echt een klik. Ook toen we voor de tweede keer gingen kijken waren we nog steeds weg van hem”, begint ze te vertellen. “Dus nadat hij goedgekeurd was hebben we hem meegenomen”.

Beter begrijpen

Diablo is Van den Burg haar eerste eigen pony. “Diablo is zeker niet de makkelijkste, maar ik kan heel veel van hem leren. Zelf kom ik rechtstreeks van de manegepony’s, dus het was soms best wel pittig omdat ik weinig ervaring had en Diablo niet makkelijk goed te rijden is. Op dit moment zijn we heel erg bezig met rechtrichten, iets wat in het begin heel lastig was, maar ik nu veel beter begin te begrijpen”.

“Diablo is zestien jaar, best wel oud dus, maar hij gedraagt zich alsof hij zes is. Tijdens het rijden is hij super enthousiast en hij vindt het springen en crossen helemaal leuk, net zoals ik, dus dat komt supergoed uit”. In augustus 2020 maakt de combinatie hun wedstrijddebuut. “We zijn een paar dressuur- en springwedstrijdjes en een eventingwedstrijd gestart voordat alles stopte vanwege de coronapandemie. Zelf had ik nog nooit op deze manier een springwedstrijd gereden, met je eigen pony is het toch anders dan met een manegepony. Diablo liep als een ervaren paard door het parcours, hij was echt mega braaf”.

Adrenaline

Op hoog niveau eventing rijden is een droom van de jonge amazone. “Op stal hebben we een crossterrein, dus we krijgen regelmatig les thuis. Elke keer heb ik weer een enorme lach op mijn gezicht omdat ik het onwijs leuk vind om te doen. Daarbij neemt Diablo alle hindernissen met zijn oortjes naar voren, dus ik wist eigenlijk gelijk dat ik hier heel graag verder in wilde gaan. Tijdens zo’n wedstrijd gaat er zo veel adrenaline door me heen en ben ik zo blij, we vinden het gewoon beide echt enorm leuk”.

“Op dit moment hangt het een beetje af van hoe de wedstrijden verlopen, maar uiteindelijk hoop ik het Z springen en het eventing te halen voordat we hem gaan verkopen. Dat zijn wel echt de disciplines die mij supergaaf lijken om op te rijden”. Als Diablo vanwege zijn leeftijd uiteindelijk verkocht zou moeten worden, hoopt de amazone verder te kunnen rijden met een ander paard. “Het liefst zou ik dan een springpaard kopen om fanatiek in de sport mee te rijden”, sluit ze gedreven af.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Marcel van den Bos / Hocus Focus fotografie

0 3627

De nu 13-jarige Lord van het Kleinhof was niet de braafste pony toen hij bij Lisanne Meijs en haar zusje terecht kwam. De ponystreken liepen op een gegeven moment zo erg uit de hand dat de zussen vaker in het zand lagen, dan dat ze op de rug van Lord zaten. Ondanks dat de lol er op dat moment vrij snel af was, gaf Meijs hem nog een laatste kans, wat op dit moment heel goed uitpakt want zowel thuis als in de wedstrijdring laat de kleine pony nu zien wat hij in zich heeft.

Lord was voorheen van de manege waar Meijs en haar zusje op dat moment reden. “Mijn zusje leaste hem daar toen ik een ander paard had. In de periode dat hij nog meeliep in de manegelessen en toen mijn zusje hem reed, ging het niet heel erg goed. Hij bokte echt heel veel, zelfs zo hoog dat hij drie mensen het ziekenhuis in heeft gebokt. Hij was echt heel stout, maar mijn zusje was helemaal weg van hem”.

Geen plezier

Omdat de pony niet heel geschikt was voor de manegelessen, wilde de manege hem verkopen. Zo is hij bij Meijs en haar familie terecht gekomen. “Mijn zusje was zo gek op hem dat mijn ouders besloten om hem toch te kopen, mits mijn zusje Lord fanatiek ging rijden. Het is een pony die je regelmatig moet trainen, omdat het anders dus fout gaat. Zolang ze hem veel dressuurmatig trainde ging het goed en was hij braaf. Maar zodra ze dan een weekje met hem ging crossen en springen ging het weer mis. Lord is gewoon niet geschikt voor de ponyclub. Op een gegeven moment viel ze er zo vaak af dat het plezier helemaal kwijt was, dus besloot ze dat het beter was om te stoppen met rijden”.

Doorgezet

De manege waar ze de pony gekocht hadden wilde de pony niet terugkopen. De meest voor de hand liggende optie was om de Lord te verkopen aan een handelaar. “Ik vond dat niet eerlijk tegenover Lord, want ik wist dat hij veel meer kan dan alleen met zijn hoofd in de lucht lopen en bokken. Vanaf december 2017 ben ik hem gaan rijden onder begeleiding van mijn instructeur Dennis Schippers. In het begin heb ik er heel veel afgelegen, maar ook heel veel doorgezet, en toen ik hem volgens een vast schema ging rijden werd hij opeens veel braver. Ook osteopaat Roos Koeter heeft hem heel veel geholpen, hierdoor ging hij opeens een stuk sneller vooruit”.

In februari 2018 merkte de amazone dat haar pony helemaal begon te veranderen. “Het bokken bleef heel af en toe als hij wat frisser was, maar het ging beter en beter. Mijn doel was om hem braaf te krijgen zodat hij dan verkocht kon worden, maar gaandeweg merkte ik dat hij echt wel kwaliteit heeft. Daarnaast begon ik hem stiekem heel leuk te vinden, want toen hij nog van mijn zusje was had ik niks met hem. Voor mijn gevoel deden we alles voor hem, en bokte hij nog steeds mijn zusje van zijn rug. Maar ik begon hem al vrij snel helemaal geweldig te vinden, en 2,5 jaar later is hij er nog steeds”.

Vertrouwen

Ondertussen rijdt de combinatie fanatiek wedstrijden en maken ze volgende week online hun M1-debuut. “Lord is nu een hele fijne pony om mee te werken. Hij wil heel graag werken en doet echt alles voor me. Daarbij is het al heel lang geleden dat ik er voor het laatst af ben gevallen”, vervolgt Meijs lachend. “Natuurlijk zijn er de afgelopen jaren echt wel momenten geweest dat ik er helemaal klaar mee was. Dan lag ik er zo vaak af dat ik een beetje bang was geworden. Zo had hij midden in de winter een blessure waardoor hij een tijdje stil moest staan. Toen ik hem daarna mocht opbouwen kon ik niet met een ander paard in de bak rijden. Want zodra er iets achter me gebeurde rende hij er vol vandoor en ging hij bokken, waardoor ik er heel hard af vloog. In die periode heb ik teruggekeken naar de momenten wanneer het wél goed ging en wist ik dat als ik het echt zou willen, ik me over de angst heen zou moeten zetten. Dat is heel lastig geweest, maar uiteindelijk is het goed gekomen en nu vertrouw ik hem helemaal”.

Nooit verwacht

Volgens Meijs was Lord alle tijd en moeite duizend procent waard. “Hij doet het nu altijd goed en in de training geeft hij altijd alles. Ik merk heel erg als we in het trainen iets nieuws proberen, Lord het altijd heel snel oppakt. Ik doe er daarentegen juist langer over, omdat ik het zelf ook nog moet leren. Toen we hem net hadden, had ik er geen vertrouwen in dat het ooit goed zou komen, maar toen ik merkte dat hij in drie maanden tijd al zo was veranderd, begon mijn hoop steeds meer te groeien. Hij kan meer dan dat ik in het begin dacht, al had ik nooit verwacht dat hij op wedstrijd ook zo fijn en goed zou worden. In de ring laat hij me nooit in de steek”.

“Tijdens het trainen merk ik soms dat de communicatie nog een beetje lastig gaat, dat ik bijvoorbeeld de verkeerde dingen vraag. Toch blijft hij dan super hard zijn best doen om mijn hulpen toch te begrijpen, waardoor hij allemaal verschillende dingen tegelijk gaat doen. In de toekomst hoop ik dat we nog meer in harmonie kunnen rijden, zodat het rijden nog meer gestroomlijnd verloopt. Uiteindelijk wil ik heel graag het Z bereiken”, sluit ze gedreven af.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Ayla Danero/ Denice Brinkman/ Romina van Extel

Nadat Leonie Van Duffelen haar Lusitano Chippie drie jaar geleden onverwachts verloor, ging ze opzoek naar een mega braaf paard om mee verder te kunnen werken. Ze kwam terecht bij de PRE hengst Don Decoroso (v. Don Destacado), die op dat moment nog heel introvert tegenover mensen was. Ondanks de tegenslagen die ze samen gehad hebben, is de combinatie honderd procent naar elkaar toegegroeid en zijn ze ondertussen klaar voor hun Z2-debuut.

“Zelf ben ik een hele angstige ruiter. Ik kan aardig rijden, maar ben niet altijd even dapper”, steekt Van Duffelen van wal. Ze blikt terug naar het moment dat ze Don voor het eerst zag: Het vroor heel hard en het proefrijden werd helemaal niks. Toch besloot ik even bij hem langs te gaan, al was het alleen maar om even in de omgang kennis met hem te maken. Het voelde het gelijk goed toen ik Donnie voor het eerst zag. Hij stond al een hele tijd stil, het was superkoud en ik was zelf helemaal in kleren gepakt, maar het voelde zo goed dat ik zelfs even een rondje met hem op de dijk heb gereden. Wapperende hooizakken, tractors en springende honden kwamen we tegen, maar Don gaf geen kik. Het voelde gelijk vertrouwd, wat voor mij een heel groot pluspunt was”.

Nederlands kampioenschap

De amazone besloot om op een later moment de hengst ook nog een keer in een binnenbak in de buurt te rijden. “Ook het rijden op vreemd terrein ging heel erg goed, dus gelijk daarna heb ik hem gekocht”, vervolgt ze enthousiast. “In de eerste instantie alleen voor het recreatief rijden. Maar toen het rijden steeds beter ging besloot ik toch een keer met hem te gaan starten. Onze allereerste wedstrijd was een MCI (red. wedstrijden voor uitsluitend Iberische paarden), een concept wat in 2018 net een beetje opkwam. We hebben voor de lol een startpas aangevraagd en tijdens onze allereerste wedstrijd werden we gelijk geselecteerd voor de Nederlandse Kampioenschappen, die uiteindelijk gewonnen hebben”.

Blessure

Vlak daarna vertrok de combinatie naar Engeland om daar ook te starten. “Dit was echt een geweldige ervaring, zeker omdat ik Don helemaal niet heb gekocht om mee te starten”. Helaas kregen ze het jaar hierop een tegenslag te verduren. “We waren weer geselecteerd voor het Nederlands Kampioenschap, toen Don achter kreupel werd. Uiteindelijk bleek dat hij last had van een hoorncel waaraan hij ook geopereerd is”. De hengst was helemaal hersteld van de operatie, toen hij vlak voor zijn Z2-debuut weer een blessure opliep. “Op dit moment heeft hij een blessure aan zijn rechter sesambeen-band, wat nu eindelijk weer goed gaat. Het herstelt langzaam en over twee weken mogen we weer op controle om te kijken hoever we nu in het revalidatieproces zijn. Door alle pech hebben we samen nog geen twintig wedstrijden kunnen rijden, maar zijn we wel vanaf het L2 naar het Z2 gekomen. Don is gewoon geweldig”.

Hengst

© Demi van Reeven

Voordat de amazone Don kocht was Van Duffelen opzoek naar een megabraaf paard, toch viel haar keuze op een hengst. “Dat zou je inderdaad niet verwachten”, lacht ze. “Ik wilde sowieso een Spanjaard of een Portugees, dus daar was ik echt naar opzoek. De Spanjaarden worden voornamelijk als hengst aangeboden. Die zie je niet zo vaak als ruin of merrie te koop staan in Nederland. Als ik ook nog daarop ging selecteren bleef er bijna niks meer over om bij te gaan kijken. In de eerste instantie was het wel de bedoeling dat ik Don zou gaan castreren, maar Donnie is echt een gevalletje Lulletje Rozenwater. Ik sta op een grote manege met meer dan honderd paarden, en ik kan Donnie gewoon poetsen terwijl hij zonder halster in het gangpad staat. Hij kijkt niet naar andere paarden en je merkt helemaal niet aan hem dat hij hengst is. Er is gewoon geen reden om hem te castreren. Hij is gewoon superlief”.

Ook op de manege waar Don gestald staat, is iedereen helemaal weg van hem. “Als we van de stal naar de bak lopen, komen we langs een picknicktafel waar altijd mensen aan zitten. Donnie moet daar standaard even stoppen om gekroeld te worden, en iedereen is ook gek op hem dus niemand vindt het ook erg om even met hem te knuffelen. Het is de lieveling van iedereen”.

Blessurevrij de toekomst in

“Ik had nooit verwacht dat we zo ver zouden komen, maar het is wel echt geweldig. Voordat ik Don kocht heb ik ooit met een ander paard Z1 gereden, maar het Z2 was echt nieuw voor mij. Ik hoop dan ook dat als Don straks weer goed is we nog een winstpunt in het Z2 kunnen gaan rijden. Al is het al superleuk dat dit allemaal gelukt is”. Ondanks dat Van Duffelen niet dacht dat haar vorige paard ooit overtroffen zou worden, is Donnie hard op weg. “Hij is echt mijn once in a life-paard. Ik had niet verwacht dat ik dat na Chippie nog zou zeggen, maar Donnie haalt dat echt dik in”, vertelt ze enthousiast. “Mijn doel voor de komende tijd is gewoon genieten. Ik kan niet wachten om, zodra het weer mag met zijn blessure, hem weer in te laden en lekker het bos in te gaan. Springen en crossen vinden we beide ook superleuk, maar het belangrijkste voor nu is dat we gewoon weer alles kunnen. Blessurevrij de toekomst in”.

Bron: Hoefslag (Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.)

Foto’s: Privébezit / Demi van Reeven

Jarenlang leidde Eefje van Griensven – Marinus paarden dressuurmatig op tot M-niveau, om ze vervolgens weer te verkopen. Toch begon het vier jaar geleden te kriebelen om het M eens uit te rijden en de overstap naar het Z te maken. Zodoende kocht de amazone de bruine ruin Avanti (v. Redford), waar ze ondertussen niet alleen ZZ-Zwaar mee rijdt, maar waar ze ook steun bij vond in een moeilijke periode.

Van Griensven – Marinus kocht Avanti toen hij 12 was. “Hij is het eerste paard dat ik niet zelf heb opgeleid”, legt ze uit. “Hiervoor heb ik de paarden zelf opgeleid tot het M, meestal werden ze dan alweer verkocht, maar met Avanti was het anders. We zijn samen in het M1 begonnen en inmiddels rijden we ZZ-Zwaar. Ik moet zeggen dat ik met hem het gevoel heb dat ik nu pas voor het eerst echt dressuur aan het rijden ben. Natuurlijk omdat we op een ander niveau uitkomen, maar ook omdat we samen veel hebben geleerd en echt een combinatie zijn geworden. Dat maakt het wel heel veel leuker. Ik wilde graag een paard waar ik echt verder kon komen, al blijken onze prestaties op dit moment helemaal niet belangrijk. Dat we zo veel plezier maken en zo goed op elkaar ingespeeld zijn is gewoon het allerleukste”.

Afwisseling

Plezier is een belangrijk uitgangspunt voor de combinatie tijdens het rijden. “Als je onze gemiddelde trainingsweek ook ziet dan rijden we misschien één keer in de week proefgericht dressuur. De rest van de week werken we aan de basis of gaan we naar het bos. Avanti is een paard dat je blij moet houden en afwisseling vindt hij heel leuk, zo vindt hij buiten rijden echt geweldig. We wonen zelf middenin het bos, dus we hoeven de weg maar uit te rijden en we zijn er, dat weet Avanti ook”, lacht de amazone.

“Als ik ga rijden stijg ik meestal bij de stallen op. Als we rechtdoor lopen komen we uit bij de bak en linksaf lopen we het bos in. Elke dag probeert hij om snel linksaf te gaan als ik opstap, want buitenrijden vindt hij het allerleukst. Toch, als we gaan trainen, gaat hij er altijd 200% voor. Hij wil alles voor mij doen, zet zich altijd in en doet altijd zijn best. Dit maakt het soms ook wel lastig want hij kan best veel stress opbouwen als we nieuwe oefeningen behandelen. Het is een echte binnenvetter en hij kan ook heel heet worden. Onze focus ligt dus echt op ontspanning en plezier. Zolang hij blij is doet hij alles voor me”.

Gevoelig paard

Ze blikt terug naar een verdrietige periode in de zomer van 2019, toen ze Avanti uitbracht in het ZZ-Licht. “Mijn vader heeft in september een ongeluk gehad, waardoor we ruim vijf weken in het ziekenhuis geleefd hebben. Zelf ben ik toen veel bij hem gebleven, waardoor de paarden op een laag pitje kwamen te staan. In oktober overleed mijn vader, en ik moet zeggen dat de motivatie voor het rijden toen echt even weg was omdat ik andere dingen aan mijn hoofd had. Mijn ouders waren vaak op stal en kwamen altijd kijken bij wedstrijden en trainingen. Toen dat stukje wegviel kon de paardensport mij heel even gestolen worden”, legt ze uit.

Gelukkig kon de amazone wel troost vinden bij de paarden. “Avanti heeft mij er heel erg bovenop geholpen. Het is een gevoelig paard en ik heb veel aan hem gehad die periode, waardoor ik ook weer ben gaan rijden. Toch was de eerste keer trainen op andere locatie heel moeilijk, ik weet nog goed dat ik Avanti met tranen in mijn ogen heb opgezadeld. Normaal kwam mijn vader heel vaak bij onze les kijken, op dat moment was het heel gek dat hij niet in de stalgang stond”.

Koning van stal

Het was een pittige periode voor de amazone, toch wist ze zich er doorheen te slaan. Vlak voordat de coronamaatregelen ingingen maakte de combinatie hun ZZ-Zwaar debuut. “Vanaf dat moment ging ik er weer vol voor en in mijn achterhoofd wist ik dat ik het voor mijn vader deed”, vertelt ze. Qua wedstrijdniveau heeft Van Griensven geen grote doelen meer. “Ik hoop dat we gewoon lekker door kunnen gaan, dat Avanti nog heel lang meegaat en dat we nog heel lang samen kunnen genieten. Het is zo’n compleet paard en we doen alles samen. Daarnaast heeft Avanti echt een eigen persoonlijkheid, hij is de koning van de stal en dat vindt hij zelf ook. Het is een schat van een paard, maar hij is heel snel jaloers. Als hij geen aandacht krijgt en de andere paarden wel, gaat hij gewoon wat slopen in zijn stal totdat wij komen kijken”, lacht ze. “Hij vindt aandacht helemaal geweldig, en ik hoop dat hij heel lang zo blij blijft als dat hij nu is. Tuurlijk is het leuk als we een keer Lichte Tour kunnen starten, maar ik hoop vooral dat we nog heel lang samen kunnen blijven”.

Bron: Hoefslag (Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.)

Foto’s: Iris van Meijl

Sterre Janssen was opzoek naar een wedstrijdpony toen ze bij de cremellokleurige Goldstar du Bois (v. Golden Rock) uitkwam. Het was liefde op het eerste gezicht en ook het proefrijden voelde goed aan. Samen vliegen ze ondertussen de klassen door en hebben ze Janssen haar grootste droom uit laten komen: internationaal rijden.

De amazone was al een paar maanden opzoek naar een D-pony, toen ze via via bij stoeterij Du Bois uitkwam. “In het begin vond ik het een beetje een gekke pony, omdat ik nog nooit een cremello in het echt had gezien”, begint de amazone lachend haar verhaal. “Maar ik vond hem wel gelijk heel gaaf. Ik heb hem twee keer mogen rijden, waarbij het zo goed klikte dat we hem hebben gekocht”.

Kampioen

Toen de amazone de pony kocht was hij wel beleerd onder het zadel, maar had hij voor de rest nog geen wedstrijdervaring. “Hij kende nog niet veel oefeningen, maar omdat de basis er goed opzat kon ik hem snel nieuwe dingen aanleren. Samen met mijn instructrice Antoinette Janssen ben ik gaan trainen en hebben we hem rustig aan verder opgeleid. Uiteindelijk zijn we in het L1 begonnen, waar we gelijk Kringkampioen werden. Daarna hebben we in het indoorseizoen 2019 de overstap gemaakt naar het L2, waar we Kring- en Gelderskampioen zijn geworden. Dat had ik op dat moment echt niet gewacht, maar als je ziet hoe hard we gewerkt hebben is het wel echt superleuk”.

Janssen en haar pony raakten zo goed op elkaar ingespeeld, dat ze de klassen doorvlogen. “Vlak na de kampioenschappen mochten we op het Nederlands Kampioenschap starten, waar we vijfde zijn geworden”, vertelt de amazone trots. “We zijn in vier wedstrijden door het M1 gekomen en toen hebben we in het outdoor seizoen 2019 ons M2 debuut gemaakt, waar we ook weer Kring- en Gelderskampioen in zijn geworden, wat ik nooit had durven dromen”.

Eén doel

Na de nieuwe overwinningen mocht de combinatie ook in het M2 uitkomen op het Nederland kampioen, waar ze zich ook goed lieten zien. “Hierna kwam pas het echte werk. Het Z is echt anders dan de voorgaande klassen. Er wordt strenger gejureerd en de proeven zijn een stuk moeilijker, de stap van het M naar het Z vond ik dan ook best pittig. In het Z1 haalden we niet echt hoge scores, dus ik wist ook niet wat ik van het Z2 kon verwachten. Toch gingen de proeven op Z2-niveau voor mijn gevoel veel makkelijker en haalden we scores van boven de 65%, waar ik natuurlijk super tevreden mee ben”.

Nu de combinatie Z2 reed had Janssen nog maar één doel voor ogen: “Omdat ik zestien werd in 2020, wilde ik dat jaar nog heel graag een keer internationaal starten. We hebben toen nog twee kaderwedstrijden gereden waar we scores van 63% haalden, daarna heb ik me ingeschreven voor een wedstrijd in Frankrijk. De proef zelf ging niet supergoed”, geeft de amazone eerlijk toe. “We reden in een mega grote hal en Goldstar oogt heel stoer, maar eigenlijk is het gewoon een held op sokken. Hij moet je echt vertrouwen voordat hij voor je door het vuur gaat, verder is hij superlief. In Frankrijk was alles heel spannend, maar het is wel super om dat meegemaakt te hebben”.

Droompony

Toen Janssen Goldstar kocht had ze nooit verwacht zo ver met hem te komen. “Hij had nog echte hengstenstreken, ondanks dat we hem gelijk hebben laten ruinen toen we hem kochten. Maar hij kon dus nog best wild zijn. Pas toen de wedstrijden steeds beter gingen kregen we steeds meer het vertrouwen dat we echt ver konden komen. Ik had nooit verwacht dat ik zo’n pony zou hebben, Goldstar is echt mijn droompony”.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto’s: Privébezit/ Paardenpicture

Margot Hoeberichts en London tijdens een training. Foto: Celine Weerink

Niet lang nadat Margot Hoeberichts de vliegenschimmelruin London kocht raakte hij geblesseerd. En flink ook. Hoeberichts besloot haar paard alle tijd van de wereld te geven en haar eigen belangen opzij te zetten. “Denk niet alleen aan wat je zelf nodig hebt, maar juist aan wat je paard nodig heeft”, vindt ze.

Droom opzij gezet

De amazone zit al in het zadel sinds ze kan lopen. Ze is ooit begonnen bij een manege en daarna nooit meer afgestapt. Na haar middelbare school behaalde ze haar ORUN-certificaten en heeft ze een paar jaar op verschillende stallen in zowel binnen- als buitenland gewerkt. Vanwege de financiële situatie van haar moeder heeft ze haar droom om te werken in de paarden opzij gezet en is ze gaan studeren. “Dat deed ik met de gedachte: als ik dit goed doe, kan ik een prima baan krijgen, een goed paard kopen en deze onderhouden, ook als er wat mee is.” Zo gezegd, zo gedaan.

Verder komen

De eerste jaren had Hoeberichts vooral jonge paarden of probleempaarden onder haar hoede. “Er was gewoon niet zoveel geld en op dat moment ondersteunde ik ook mijn moeder financieel. Toen mijn moeder overleed en ik steeds beter ging verdienen, wilde ik ook graag een keer verder komen door misschien toch een paard te kopen die al wat meer kent. Mijn vriendin Hester Bischot had London destijds in training staan voor de verkoop. Ik reed toen nog een merrie voor een fokker in het M2. Zij dat op dat moment een beetje aan haar top.”

Een 10 voor harmonie

“Ik kocht London via Hester. Dat vond ik wel eng, omdat ik dacht dat oudere paarden altijd wel wat hadden of wat kregen. We zijn op ons gemak een paar keer M2 gestart en reden drie winstpunten per proef. London is niet de grootste beweger, maar het ziet er heel harmonieus uit. We kregen negens en tienen voor de harmonie, dat haalde de punten echt wel op. Je ziet natuurlijk wel het verschil tussen London en een bewegingswonder, maar we wilden in ieder geval graag naar de subtop toe. We reden al vrij snel Z1 en dat ging eigenlijk best goed.”

Vermageren

Voor haar werk verhuisde Hoeberichts naar Gelderland. Ze nam London mee. “Inmiddels reden we Z2, maar na een tijdje begon hij steeds magerder te worden. Ik vond het gek, want de paarden kwamen elke dag buiten, ze werden netjes gemest en er was altijd toezicht. Alleen het voeren ging niet helemaal goed. Ik probeerde zelf bij te voeren, maar er was niet tegenaan te voeren. In november 2019 zijn we nog ZZ-licht gestart, maar in de proef voelde ik al dat hij niet vooruit kwam. Niet omdat hij niet wilde, maar het lukte hem gewoon niet. Daarna ben ik gelijk een plan gaan maken om hem te verhuizen.”

Grote gaten in pees

Sinds het moment dat ze merkte dat London geen fut meer had, stapte Hoeberichts niet meer op. Ze heeft in die tijd vooral met hem aan de hand gestapt. De ruin kreeg drie keer achter elkaar een einschuss, een forse onderhuidse ontsteking in één van de benen. Toen de combinatie begin 2020 naar een andere stal verhuisde, had hij er één aan zijn rechter voorbeen. “Maar ik had het gevoel dat er meer aan de hand was. Vanwege de einschuss was het been te dik om een echo te maken. Toen het eenmaal wat dunner was en we een echo maakten, bleek dat er grote gaten zaten in de tussenpees bij zijn kogel. Hij was echt heel heftig geblesseerd. Vanaf daar zijn we begonnen met revalideren.”

Eigen belang opzij zetten

Die tijd was voor Hoeberichts heel erg moeilijk. “Ik geloof niet in boxrust tenzij het niet anders kan. Paarden moeten gewoon naar buiten. Als je ze stilzet wordt de bespiering niet beter, worden de pezen niet beter en worden ze er zeker in hun hoofd niet beter van. Dus het plan was: hij gaat gewoon naar buiten en ik neem langer de tijd voor zijn herstel. Ruiters kijken vaak naar wat ze zelf willen. Ze willen er zo snel mogelijk weer op zitten. Ik denk dat we met zijn allen moeten leren om onze eigen belangen opzij te zetten en er voor ons paard te zijn. Ik heb vaak zat half huilend in de regen met mijn paard over het harde gestapt. Maar na iedere dag op de wei, iedere dag stappen en twee keer per week laseren, kregen we in juni het nieuws dat de pees bijna helemaal hersteld was.”

Voor het eerst weer les

Vanaf dat moment stapte Hoeberichts London twee keer per week onder het zadel en de rest van de week nog aan de hand. Toen er in september vorig jaar eindelijk groen licht kwam, begon Hoeberichts het heel langzaam weer op te bouwen. Toch was dat wel even wat anders, na een jaar niks gedaan te hebben. “We zijn inmiddels terug naar Drenthe verhuisd en hebben tussendoor nog wat kleine dingetjes gehad, maar we zijn nu echt op de goede weg. We hebben heel lang onder het zadel gestapt. Daarna draafden we alleen op de rechte stukken en nu hebben we groen licht om hem weer op te pakken. Vorige week heb ik voor het eerst sinds een hele lange tijd weer les gehad met London.”

Speciale band

Ondanks alle ellende dacht Hoeberichts nooit aan verkoop. “Ik heb veel paarden gehad en verkocht, maar met London heb ik een hele speciale band. Dat was gelijk al zo, maar dat is versterkt door mijn verhuizing destijds naar Apeldoorn en door de coronacrisis. Het enige dat ik had was mijn paard. Zijn blessuretijd doet natuurlijk wel iets met mijn sportambities. Ik durf niet te zeggen of we de subtop nog gaan halen. Hopelijk kan ik er op den duur een tweede paard bij kopen, waarmee ik misschien wel richting de Grand Prix kan. Nu kan het nog, over tien jaar ben ik een ‘ouwe doos'”, lacht ze. “Mijn reis met London is in ieder geval een mooie opstap geweest daarvoor. En London blijft gewoon, hoor. Hij hoort bij mij”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Celine Weerink

Nina Meuwissen was de Friese merrie Femke aan het klaarstomen voor de overstap naar een Z2, toen hun droom ruw verstoord werd door een noodlottig ongeluk. Na een diagnose dat Femke nooit meer pijnvrij zou kunnen leven, werd de moeilijk beslissing gemaakt om de merrie in te laten slapen. Vanaf toen ging Meuwissen opzoek naar een opvolger, die vond ze in Balko vom Schladitzersee (v. Alwin 469 x Tjalke 397).

“In de eerste instantie gingen we kijken voor een ander paard, maar toen ze Beau uit zijn stal haalden was ik gelijk weg van hem. Hij voelde gelijk speciaal”, steekt de amazone van wal. “Ondanks dat hij pas drie jaar was, zag ik gelijk dat hij echt goede basisgangen had. Hij was nog hengst en had pas acht keer een zadel opgehad toen ik voor het eerst ging proefrijden. Maar ik reed er zo mee weg en het voelde zo vertrouwd dat ik er gewoon met een grote glimlach vanaf stapte”. De keuze om de zwarte hengst te kopen was dan ook snel gemaakt. “Vanaf toen ben ik begonnen met opleiden met als doel er weer de dressuursport in te kunnen”.

Combinatie

Meuwissen is helemaal weg van het Friese ras. “Ze hebben een ontzettend fijn en werkwillig karakter en de paarden van tegenwoordig hebben vaak ook voldoende aanleg en potentie om mee te kunnen doen in de dressuursport, die combinatie vind ik echt superfijn”, legt ze uit. “Mijn doel voor nu is om Beau voor te bereiden om straks het sportpredicaat te halen. Hij heeft heel veel kwaliteit onder het zadel, dus ik hoop dat we daarna ook rustig doorkunnen in de sport. Maar hij is pas vijf dus we doen alles rustig aan en stap voor stap. Het is echt een laatbloeier en hij is nog hard aan het groeien, dus daar geven we hem alle tijd voor. Maar alles wat we van hem vragen doet hij gelijk en als je één keer iets met oefent onthoudt hij het gewoon. Je zou wel een hele stal vol willen met dit soort paarden”.

Genoeg potentie

“Op dit moment zijn we met mijn trainster Diana Smolders aan het doortrainen om hem hopelijk aankomende zomer voor het eerst op concours uit te kunnen brengen”. De amazone is ervan overtuigd dat Beau genoeg potentie heeft voor het zwaardere werk. “Hij kan heel makkelijk verzamelen én heel makkelijk verruimen. Daarnaast heeft hij drie goede bassisgangen met een galop die er van nature gewoon echt uitspringt. Als je iets meer van hem vraagt krijg je dat gelijk van hem. Ik denk echt dat het een paard is met heel veel kwaliteiten voor het hogere werk, zowel fysiek als mentaal. Hij is heel fijn om mee te werken, nog steeds heb ik elke keer een lach op mijn gezicht na een training”.

Zodra het weer kan hoopt Meuwissen het sportpredicaat met de ruin te behalen. “Daarna zou alles mooi meegenomen zijn. Ik zou het superleuk vinden om hoog met hem te komen en daar gaan we ook lekker voor doortrainen”, sluit ze gedreven af.

Volg Nina Meuwissen en Beau ook op Instagram!

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Kiek-ens fotografie

Mel Rico (v. Trafalgar)

Axelle Berende heeft op jonge leeftijd talloze sporten uitgeprobeerd, totdat ze haar ouders uiteindelijk over wist te halen om te mogen paardrijden. Vanaf dat moment was de amazone gelijk besmet met het zogenoemde paardenvirus, en droomde ze van het opzetten van een eigen trainingsstalstal. Ondertussen rijdt ze haar zelfopgeleide paard Hiolito (v. Uphill) in het ZZ-Zwaar en wordt ook haar droom langzaam maar zeker werkelijkheid.

“Op dit moment zit ik nog op school waar ik Dier en veehouderij studeer op de HAS”, begint ze haar verhaal. “Twee jaar geleden heb ik de Orun afgerond dus ik mag officieel lesgeven, wat ik ook veel doe buiten school om. Daarnaast train ik paarden voor andere mensen, maak ik paarden zadelmak en verkoopklaar en werk ik voor een paardenvoer-merk. Paardrijden is echt wel mijn passie en ik kan gewoon er mijn ei in kwijt. Als ik bij de paarden ben vergeet ik alles om heen en geniet ik echt”.

Opleiden voor de sport

Attention (v. Laurentianer)

Naast alle trainingspaarden, brengt de amazone haar drie eigen paarden ook uit in de sport. “Attention (v. Laurentianer) rijd ik momenteel in het Z1, maar zodra we weer op wedstrijd kunnen maken we de overstap naar het Z2. Ze is heel lastig onder het zadel, want ze wil heel veel zelf denken en als dat niet kan rent ze er het liefst vandoor. Het is dus best moeilijk om haar goed van achteren bij elkaar te rijden, maar als je haar eenmaal hebt dan gaat ze er ook echt vol voor. Dat is wel een echt typisch merrie-karakter”, legt Berende lachend uit. Ze heeft ook nog de vierjarige ruin Mel Rico (v. Trafalgar) onder het zadel. “Hij is klaar om straks mee te gaan op wedstrijd straks. Het is een superlief paard, dat was ook al zo toen hij nog hengst was. Hij leert supersnel en heeft een heel eerlijk karakter”.

Werkwillig

Hiolito (v. Uphill)

De amazone kocht de nu negenjarige Hiolito toen ze zelf veertien jaar oud was. “Ik wilde graag de overstap van de pony’s naar de paarden maken. En omdat ik mijn pony’s ook altijd zelf beleerd had, wilde ik graag een jong paard om hetzelfde mee te doen. Ondanks dat ik meer weg was van een andere merrie, zag mijn instructrice heel veel potentie in Hiolito, dus heb ik uiteindelijk voor hem gekozen. Achteraf ben ik daar heel erg blij om, want hij heeft een onwijs goede stap en galop. Van zichzelf heeft hij geen super goede draf. Maar ik merk dat het zich blijft ontwikkelen en dat hij steeds beter gaat lopen. Hiolito is super werkwillig en straalt een heel sympathiek beeld uit onder het zadel, hij wil altijd voor mij werken. We rijden nu ZZ-Zwaar, maar zodra er weer wedstrijden zijn gaan we Lichte Tour en Young Riders starten”.

Droom

Berende gaat binnenkort verhuizen naar een plek waar ze haar eerste trainingsstal van de grond kan krijgen. “Als ik klaar ben met mijn opleiding wil ik het liefst gelijk voor mezelf beginnen. Op dit moment train ik de trainingspaarden alleen op hun eigen stal, omdat we thuis maar vier stallen hebben. Maar zodra we meer ruimte hebben hoop ik nog meer opdrachten aan te kunnen nemen”.

“Mijn grootste droom is om een keer mee te mogen rijden op de Europese Kampioenschappen. Je weet nooit of het gaat lukken, maar het zou wel echt heel leuk zijn”, vervolgt ze vrolijk. “En natuurlijk wil ik heel graag mijn eigen stal opbouwen, les geven en paarden trainen. Als laatste is mijn eigen veulen fokken ook nog wel echt een droom. Het zou geweldig zijn als ik een eigen gefokt paard zelf op kan leiden naar de topsport. Als ik dan met zo’n paard de ring in rijd, voel ik toch wel een beetje trots dat het is gelukt”.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Suzanne de Ruiter

0 356
Jeanine Nieuwenhuis en TC Athene - NK Dressuur 2020 U25
Jeanine Nieuwenhuis en TC Athene - NK Dressuur 2020

Zaterdag 30 januari 2021 was eigenlijk de dag dat het KNHS Talent van het Jaar 2020 in de piste van Jumping Amsterdam bekend zou worden gemaakt. Helaas kon ook dit feest vanwege de coronapandemie niet doorgaan. Geen Jumping Amsterdam en ook geen verkiezing dit jaar. De mogelijkheden in de verschillende disciplines waren zo enorm verschillend dat een eerlijke verkiezing niet mogelijk was. Om niet zomaar voorbij te gaan aan de verkiezing, blikt de KNHS terug met de Talenten van het Jaar uit het verleden.

Als we alle KNHS Talenten van het Jaar, voorheen Rabo Talenten van het Jaar op een rij zetten, zien we een indrukwekkende rij namen. Veel van de grootste talenten reden op Olympische Spelen en andere grote internationale kampioenschappen bij de senioren. Op een enkeling na, zijn deze toppers ook nog steeds zeer actief op hoog niveau in de paardensport.

Anky van Grunsven

Niemand minder dan Anky van Grunsven is al vanaf dag één ambassadrice van het KNHS Talentenplan. Dat Anky al zolang verbonden is aan het Talentenplan geeft al aan dat ze er enthousiast over is. “Ik denk dat het Talentenplan een goede bijdrage kan zijn aan de ontwikkeling van verschillende talenten. Dat geldt voor alle lagen binnen het Talentenplan. Als je meer onderaan in het plan zit biedt het talent de kans om zich te laten zien aan verschillende coaches. Ook kunnen talenten in alle lagen van het plan mensen leren kennen waar ze anders niet snel mee in contact zouden komen. Op die manier krijgen de talenten op verschillende plaatsen ervaringen aangeboden waar ze direct of later in hun loopbaan weer mee verder kunnen.
De ruiters in het Talententeam krijgen ook vaak een kijkje in de keuken van topbedrijven waardoor ze zich ook zeker verder kunnen ontwikkelen. Maar op alle niveaus geldt dat de Talenten het zelf moeten doen, ze worden niet verwend, dat werkt ook niet. Ze krijgen dingen aangereikt, maar ruiters moeten het zelf echt willen, doen en er voor gaan. Ik denk zeker dat het de totale sport in de breedte helpt”.

Als ambassadrice van het eerste uur heeft Anky ook de ontwikkelingen in het KNHS Talentenplan van heel dichtbij meegemaakt. “Als je beter wilt worden in de sport, moet je door ontwikkelen. Dat geldt ook voor het Talentenplan, het is nooit af er kan altijd iets beter. Ik denk dat we dat de afgelopen jaren goed gedaan hebben en daar moeten we zeker mee door gaan.”

Beperkt programma

De ruiters die in 2020 in het Talententeam zaten hebben door corona een zeer beperkt programma gehad. Ook komend jaar zullen zijn deel uit maken van het team. Vanwege het bereiken van de 25 jarige leeftijd zullen Kevin Jochems en Jeanine Nieuwenhuis het team wel verlaten. Waarschijnlijk zullen er twee andere talenten aan het KNHS Talenteam 2021 worden toegevoegd. Daarover later meer.

KNHS Talenten van het jaar

2019: Jeanine Nieuwenhuis – Dressuur

2018: Kevin Jochems – Springen

2017: Anne Meulendijks – Dressuur

2016: Sanne Thijssen – Springen

2015: Lisa Nooren – Springen

2014: Rixt van der Horst – Para-dressuur

2013: Frank Schuttert – Springen

2012: Hendrik Jan Schuttert – Springen

2011: Elaine Pen – Eventing

2010: Maikel van der Vleuten  – Springen

2009: Lotje Schoots – Dressuur

2008: Tim Lips – Eventing

2007: Lotje Schoots – Dressuur

2006: Maikel van der Vleuten  – Springen

2005: Laurens van Lieren – Dressuur

2004: Angela van den Berg – Dressuur

2003: Willem Greve – Springen

2002: Gert-Jan Bruggink – Springen

2001: Annemiek van der Vorm – Dressuur

2000: Gerco Schröder – Springen

1999: Marlies van Baalen – Dressuur

Kijk hier voor een overzicht van de volledige Talententeams uit het verleden

Bron: KNHS

Foto: DigiShots

0 1193
Marc-Peter Spahn
Marc Peter Spahn - Elias 494 Gothenburg Horse Show 2020 © Digishots

Marc-Peter Spahn is samen met de Friese hengst Elias 494 (v. Jorn 430) uitgenodigd om op het hoogste niveau van de internationale dressuursport te komen rijden. Samen zullen ze afreizen naar Qatar om als combinatie te laten zien wat ze kunnen in de CDI5* Grand Prix.

“Het is heel fijn dat ik toegelaten ben om daar te starten”, steekt Spahn enthousiast van wal. “Het is een mooie wedstrijd waarvoor ik al dikwijls heb geprobeerd om een startplaats te bemachtigen, en deze keer is het gelukt. Zo’n kans is gewoon geweldig, zeker omdat ik dit samen met Elias mag beleven. Ik heb al zo veel mooie dingen met hem beleefd en elke keer gaan er weer nieuwe deuren open. Het is misschien cliché om te zeggen”, lacht de ruiter. “Maar is het gewoon een droomwedstrijd. Ik heb een lijstje opgesteld met dingen die ik graag ooit wil meemaken, en deze wedstrijd behoort daar zeker toe. Dat het nu daadwerkelijk werkelijkheid wordt omdat Elias zo goed zijn best doet, is echt geweldig”.

Wedstrijdspanning

Vanwege de coronamaatregelen is het tegenwoordig erg lastig om een goed wedstijdritme te behouden. “Dat is wel een dingetje ja”, geeft Spahn eerlijk toe. “Begin januari hadden we natuurlijk de hengstenkeuring. Ondanks dat er geen publiek aanwezig was, hadden we wel het gevoel dat het niet anders dan voorgaande jaren was. Elias was al een lange tijd niet meer op wedstrijd geweest en ik merkte dat hij een bepaalde spanning opbouwde, die geleidelijk aan wegebde toen we bezig gingen. Maar daar kwam ik er wel achter dat ik, voordat we naar Qatar vertrekken, nog wel even wat wedstrijdvoorbereiding mee moeten pakken. Het fijne is wel dat we in Doha een dag van tevoren de baan kunnen verkennen, dus ik verwacht dat de wedstrijdspanning snel onder controle zal zijn”.

Genieten

Spahn kreeg ook aan klap te verduren toen de coronamaatregelen ingingen. “De coronapandemie heb ik aanvaard zoals hij is, maar mijn hele leven werd omgegooid. Niet alleen omdat er geen wedstrijden zijn, maar de bedrijfsvoering hier is helemaal op zijn kop gezet door de coronatijd. In het begin had ik helemaal niet de behoefte om op wedstijd te gaan omdat ik het hier eerst even uit wilde zoeken. Maar nu ik mijn weg een beetje gevonden heb en mijn schema en planningen helemaal zijn gereorganiseerd, begint het wel weer te kriebelen om weer op wedstrijd te gaan”.

“Zo’n pandemie is een aanslag op de hele paardenindustrie. Ons bedrijf leeft van de clinics en het lesgeven, en opeens werd dat helemaal op nul gezet. Paardrijden is op dit moment meer een hobby, en nu het weer kan ga ik echt uitkijken naar die wedstrijd en er gewoon van genieten. Ik heb er echt zin in, want het is lang geleden dat we dit hebben meegemaakt. Het voelt een beetje alsof we onze eerste internationale wedstrijd rijden. We bereiden alles tot in de puntjes voor, het gaat weer gebeuren”.

Een echte goedzak

Elias is een speciaal paard voor de dressuurruiter. Samen zijn ze begonnen aan de sportcarrière van de hengst, en behalen ze klinkende resultaten op topniveau. “Als je Elias persoonlijk kent dan weet je dat het echt een goedzak is. Hij doet altijd zijn best, wil heel graag en vindt het superleuk om erbij te zijn. Daarnaast houdt hij heel erg van aandacht en doet hij alles wat je van hem vraagt. Het is een heel voorbeeldige jongen”, lacht Spahn. “Ik heb wat paarden op stal staan die echt uitdagingen kunnen zijn, maar Elias is echt een voorbeeld. Hij heeft zijn eigen karakter, maakt altijd grapjes en heeft echt plezier in wat hij doet”.

Spahn moet Elias tegenwoordig ook wel eens afstaan aan zijn 5-jarige zoontje, die ook helemaal weg is van de zwarte hengst. “Hij heeft een pony, maar wil altijd op de ‘grote paarden’ rijden. De meeste paarden hier zijn niet vertrouwd genoeg om er een kind op te zetten, alleen Elias wel. Die voelt gelijk dat hij een kind op zijn rug heeft en dan gaat de economische stand aan. Hij gaat op standje ‘zuinig en braaf’, en doet lief zijn ding. Dat is heel grappig om te zien. Je hoort wel eens dat de topsport-paarden iets extra’s nodig hebben in het karakter, vaak zijn ze scherp of heet. Ik heb het ook heel graag, maar zo’n rustige goedzak als Elias is ook wel eens lekker. Het is echt een familiepaard, iedereen heeft plezier van hem”.

Wissels om de pas

Spahn vertrekt niet naar Qatar met overwinningen als doel, hij wil vooral voor zichzelf zo goed mogelijk zien te rijden. “Ik ben niet bezig met hoeveel kans ik maak.  Zelf heb ik een paar voornemens opgesteld, omdat ik wil kijken of er verbetering zit in de onderdelen waarop we aan het trainen zijn. Zo heb ik regelmatig fouten in de wissels om de pas. Thuis kunnen we dat goed voor elkaar hebben, maar in de ring moet het er ook gewoon zijn. In onze eigen omgeving kunnen we er heel hard op trainen, maar op wedstrijd voelt de spanning toch altijd anders aan”.

Hij vervolgt: “We zijn heel specifiek met basisdingen bezig geweest om nog meer controle te krijgen, dat als er een bepaalde spanning komt, ik die veel beter kan begeleiden. Het laatste jaar heb ik de wissels helemaal ontleed, om stap voor stap zoveel mogelijk controle te vinden. Uiteindelijk breng ik de onderdelen weer bij elkaar. Dan ben ik thuis aan het trainen en dan denk ik: ‘Ja, ze gaan!’. En op het moment dat we naar de hengstenkeuring gingen dacht ik: ‘Ja, ze zijn weer even weg’”, grapt de dressuurruiter. “Maar over het algemeen beheerst Elias alle oefeningen en doorloopt hij ze met gemak. Thuis doet hij de wissels ook makkelijk, en ik weet dat er een dag komt dat alle er is en dat alles vanzelf gaat. Maar we blijven finetunen en we blijven zoeken. Alles wat hij kent, dat doet hij. Er zit niks in Elias dat het niet wil doen, hij gaat er vol voor. Ik moet er alleen op letten dat de spanning onder controle blijft”, sluit Spahn gedreven af.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: DigiShots

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer