Tags Posts tagged with "dierenarts"

dierenarts

Alles over levensbeëindiging en wat daarbij komt kijken

oog
foto: Remco Veurink

Naar maar waar: Op een dag moet je voorgoed afscheid nemen van je paard. Het is goed hier over na te denken voor het zover is. Daarom zetten we op een rij wat er komt kijken bij de dood van een paard.

De kans dat je paard een natuurlijke dood sterft is klein. In de meeste gevallen is het de eigenaar die in overleg met de dierenarts moet beslissen om het leven van een paard te beëindigen. In acute ernstige gevallen is er vaak geen keuze.

Moeilijke keuze

In andere gevallen heeft een paard chronische klachten en is het aan de eigenaar om te beslissen dat het paard niet langer hoeft te lijden. Een moeilijke keuze, omdat de band tussen mens en paard vaak sterk is. Nu alvast nadenken over het afscheid van je paard en de opties afwegen voorkomt een hoop extra stress als het moment, soms heel onverwacht, daar is. In Nederland zijn er twee opties: je kunt kiezen voor euthanasie door de dierenarts. Of je kan je paard laten slachten.

Euthanasie

Het woord euthanasie komt van het Griekse ‘eu thanastos’, wat goede dood betekent. Het laten inslapen van je paard door de dierenarts biedt de mogelijkheid om rustig afscheid te kunnen nemen. Dit kan op een kliniek of thuis, in de vertrouwde omgeving van het paard. Thuis heb je bijvoorbeeld ook de mogelijkheid om te zorgen dat het paard niet alleen is, maar bijvoorbeeld een maatje in de buurt heeft.

Laat je je paard thuis inslapen, dan gebeurt dit vaak op de wei, in de paddock of een andere rustige, veilige plek met een zachte ondergrond. Daarbij is het vaak handig om te kiezen voor een goed bereikbare plek op het erf, omdat het lichaam eventueel nog verplaatst moet worden en opgehaald. Is de plek gekozen, dan zal de dierenarts het paard eerst sederen, zodat hij zich minder bewust is van zijn omgeving. Het is voor het paard van belang dat hij zo rustig mogelijk is. Er zijn verschillende methodes, die afhankelijk zijn van de middelen die gebruikt worden.

Onder narcose

Vaak krijgt het paard na de sedatie eerst een slaapmiddel. Hiermee zakt het paard rustig door zijn benen, en is zich niet meer bewust van zijn omgeving. Daarna is hij onder narcose. In de volgende stap krijgt hij een middel ingespoten waardoor het hart vrijwel direct stopt. Een paard dat wordt geëuthanaseerd moet gaan liggen, meestal gaat dit heel rustig, zeker als je ze goed kan ondersteunen. Maar soms lukt dat niet. Dat kan voor de eigenaar een vervelend gezicht zijn, maar gelukkig merkt het paard hier zelf niks van. Op een kliniek wordt vaak een dubbele wand gebruikt waartussen het paard rustig door zijn benen kan zakken. Daarna wordt een van de wanden weggehaald, waardoor het paard netjes komt te liggen.

Wanneer het paard eenmaal ligt, kun je als eigenaar nog even afscheid nemen. Dit kan zowel thuis, als wanneer het op een kliniek gebeurt. Als het paard onder narcose is dan zal het net zijn of hij ligt te slapen. Pas als het euthanasiemiddel wordt ingespoten zal het hart stoppen, en zal hij overlijden.

Na overlijden

Als je paard een vast maatje heeft of meerdere sociale partners, dan kun je ervoor kiezen deze na overlijden afscheid te laten nemen door ze even bij hun overleden vriend te laten.
Als je een aandenken van je paard wilt, kun je een streng uit de staart knippen. Hier kun je bijvoorbeeld een sieraad van laten maken.

Het lichaam van je paard moet worden opgehaald door destructiebedrijf Rendac. Na telefonische melding wordt het dier de volgende werkdag opgehaald. Het is ook mogelijk om je paard individueel te laten ophalen. Neem voor meer informatie hierover contact op met Rendac.

Je kunt ook kiezen voor cremeren.

Vergeet niet het paspoort van je paard in te leveren bij de uitgevende instantie.

Slachten

Een andere optie is het laten slachten van het paard. Dit gebeurt in een slachthuis. Het paard wordt, wanneer dit op afspraak gebeurt, direct vanuit de trailer de slachtruimte ingeleid en in het hoofd geschoten met behulp van een zogenaamd schietmasker. Een pen van ongeveer tien centimeter dringt de schedel binnen en zorgt ervoor dat het dier op slag hersendood is.

Daarna wordt het paard direct aan een achterbeen opgetakeld en worden de halsaders doorgesneden, zodat het paard verbloedt. Slachten kan alleen als een paard geen medicatie heeft gehad of als de wachttijd van gebruikte medicatie verstreken is. Denk hierbij ook aan bijvoorbeeld ontwormingsmiddelen. De eigenaar moet hier ook een verklaring voor tekenen. Bij gebruik van bepaalde medicijnen mag een paard nooit meer geslacht worden. Dit is geregistreerd in het paspoort. Het dier moet gechipt zijn en in het paspoort moet geregistreerd staan dat het paard bestemd is voor menselijke consumptie.

Duplicaat paspoort

Let op, wanneer het paspoort is afgegeven na 6 maanden leeftijd of wanneer er bijvoorbeeld een duplicaat paspoort is afgegeven, mag het paard ook niet meer geslacht worden. Het is verstandig om dit van tevoren goed te (laten) controleren. Het is niet prettig om er bij het slachthuis achter te komen dat het paard niet geslacht mag worden. Een paard dat geschikt is voor consumptie levert een paar honderd euro op. Een paard laten slachten kan alleen als het dier het fysiek nog aankan om vervoerd te worden. Je moet het paard zelf (laten) vervoeren naar het slachthuis.

Afvoeren door Rendac

In Nederland is destructiebedrijf Rendac de enige vergunninghouder voor het afvoeren van zogenaamd dierlijk restmateriaal. Een dood paard moet worden aangemeld bij Rendac en afgedekt, bijvoorbeeld onder een zeil, worden neergelegd zodat het kan worden opgehaald. Als dit met regulier transport gebeurt, moet het dier op de ophaaldag voor 6 uur ’s morgens langs de weg worden gelegd.

Het is ook mogelijk een paard met individueel vervoer op te laten halen. Rendac komt dan met speciaal vervoer. Het paard hoeft dan niet langs de weg te liggen. Hier zijn wel hogere kosten aan verbonden dan aan het regulier laten ophalen. Rendac is een destructiebedrijf. Zij verwerken alle aangeboden dierlijke materialen tot biobrandstof. Meer hierover is te lezen op: watisdestructie.nl

Cremeren

Vanwege gevaar voor de volksgezondheid door ziektekiemen die nog jaren in de bodem aanwezig kunnen blijven, is het verboden om een paard te begraven. Sinds 2001 is het wel op verschillende plaatsen in Nederland mogelijk je paard te laten cremeren. Een medewerker van het dierencrematorium zal indien mogelijk aanwezig zijn bij de euthanasie, zodat het dier voor lijkstijfheid intreedt in een houding kan worden gelegd waarin vervoer naar het crematorium mogelijk is. Als dit niet mogelijk is, kan dit na 24 uur alsnog omdat de lijkstijfheid dan weer afneemt.

Het is ook mogelijk je paard bij het crematorium te laten inslapen. Dit kan uiteraard alleen als het dier het fysiek nog aankan om vervoerd te worden. Na de crematie kun je (een deel van) de as mee naar huis krijgen. Dit kan bijvoorbeeld verwerkt worden in een sieraad of geperst worden tot een diamant.

nederlands hippisch kenniscentrumDit artikel is afkomstig van het Nederlands Hippisch Kenniscentrum. Op nhk.nl vind je veel artikelen over de meest uiteenlopende onderwerpen van gezondheid tot verzorging en van stalling tot transport. Het NHK is een initiatief van de Sectorraad Paarden en word door verschillende kennispartners ondersteund. Meer weten over paarden, neem eens een kijkje!

Foto: archief Remco Veurink

 

0 6362
Veilinghamer

Heeft een dierenarts een geheimhoudingsplicht als het aankomt op een eerder afgegeven negatief aankoopadvies? Het Veterinair Beroepscollege (VBC) kan er duidelijk over zijn: nee. En wanneer een dierenarts toch besluit een eerdere “afkeuring” te verzwijgen, mag hij daarvoor berispt worden.

Klinische keuring

De zaak begon in 2015, toen aanklaagster een paard ter klinische keuring aanbood bij paardenkliniek Emmeloord. Het paard liep met name linksachter wijdbeens en gehaast, maar volgens de keuringsarts waren dit geen veterinaire bezwaren die een aankoop in de weg zouden staan. Er volgde een positief aankoopadvies en de koop was rond.

Vraagtekens

Enkele tijd later begon de koopster steeds grotere vraagtekens te krijgen bij de gezondheid van haar nieuwe paard. Zij schakelde haar eigen dierenarts in en uitgebreid onderzoek wees uit dat het dier leed aan onder meer kissing spines en een groot, slecht geheeld letsel aan een peesaanhechting in het linker achterbeen. Vanwege een weinig optimistische prognose bleef slechts euthanasie nog als optie over voor het dier.

Afgekeurd

Na een zoektocht op het Internet komt koopster erachter dat het dier drie weken voor haar aanschaf al eens gekeurd was op kliniek Emmeloord. Toen bleek een heel ander aankoopadvies afgegeven. De collega-keuringsarts adviseerde de potentiële kopers het paard niet aan te schaffen wegens een afwijkend looppatroon –eveneens linksachter buiten de massa- en onregelmatigheid linksachter, en het paard keerde terug naar de handelsstal.

Op de hoogte

Wanneer de keuringsarts wordt geconfronteerd met deze feiten, bleek hij hiervan al op de hoogte te zijn tijdens het tweede keuringsmoment in mei. “Mijn collega kwam na afloop van de keuring naar mij toe. Zij vroeg hoe de keuring was verlopen, omdat het paard drie weken daarvoor niet door de keuring was gekomen.” Op de vraag of de koopster op dat moment nog aanwezig was op de kliniek, antwoordt hij instemmend tegen het VBC. “Zij waren het paard op dat moment aan het opladen.”

Geheimhoudingsplicht?

Op de vraag waarom de keuringsarts op dat moment niet heeft besloten om de koopster te informeren over deze informatie, schermt hij met een geheimhoudingsplicht. Hij zou niet zomaar informatie uit het patiëntdossier mogen delen met derden. Het VBC kan daar duidelijk over zijn: “De Wet dieren voorziet niet in een geheimhoudingsplicht voor dierenartsen voorziet en dat ook niet is gebleken van enigerlei contractuele verplichting van de dierenarts tot geheimhouding ten opzichte van zijn eerdere opdrachtgever”.

Uitspraak

Het VBC is daarom van mening dat de keuringsarts koopster op de hoogte had moeten stellen van de eerdere keuringsuitslag. “In deze bijzondere situatie, waarin dezelfde pony ongeveer drie weken, derhalve kort tevoren door een collega van de eigen dierenkliniek niet was goedgekeurd, dit in samenhang met het feit dat het hier om een aankoopkeuring ging, had van een redelijk handelend dierenarts in zijn beroepsuitoefening verwacht mogen worden dat hij van die eerdere keuring en de uitslag daarvan mededeling gedaan zou hebben aan koopster.” Het handelen van de dierenarts is verwijtbaar omdat hij koopster de mogelijkheid ontnomen heeft verder medisch onderzoek te laten doen of van de koop af te zien.

Tekst: Anniek van Schaik

Bron: Veterinair Beroepscollege

0 6498
ruiterpad bos buitenrijden

Dierenarts Bernd Hietberg kreeg onlangs een opmerkelijk advies nadat hij op de Veluwe een op hol geslagen paard had gevangen. ‘Bind hem maar aan het hek,’ adviseerde de boswachter hem.

Vervolgens constateerde Hietberg dat de amazone van het paard zonder cap en rijlaarzen reed en bovendien de hekken, bedoeld om het wild tegen te houden, open had laten staan.

Door het bos

In zijn column De Boer op….  voor Dekrantvandrenthe schrijft de dierenarts dat hij tijdens een wandeling op de Veluwe opeens een paard voorbij zag rennen door het bos. Met zijn partner Willemijn ging hij op zoek  naar de ruiter.

‘Onderweg kwamen we een van de boswachters tegen die nog net de moeite nam om uit de auto te stappen. Het advies van de boswachter: ‘Knup ‘m maar aan het hek!’ We besloten dat dit niet het beste advies was voor een paard in paniek.’

Geen cap

Hietberg en zijn partner vonden de afgevallen amazone na enige tijd. Ze had een zwaar gehavend gezicht, kapotte handen en gescheurde kleren. ‘Het gevolg van een val zonder cap en zonder rijlaarzen, het was een wonder dat ze nog kon lopen.’

Toen de dierenarts het paard terug naar stal bracht, zag hij dat de amazone twee hekken open had laten staan. Waarschijnlijk zonder te beseffen dat via de openstaande hekken wilde zwijnen het gebied af kunnen, met alle gevaren van dien.

Correcte man

Amazone Wilma de Lange laat weten dat het verhaal er van haar kant iets anders uitziet. Zij reageerde op Facebook, maar Hoefslag sprak haar ook persoonlijk over de column van Hietberg. ‘De boswachter is een heel correcte man,’ laat zij weten. ‘Heel betrokken ook. Ik rijd daar drie keer per week, hij begrijpt paarden echt prima.’

De Lange kneusde bij de val haar linker heup, maar kon nog wel zelf een ambulance inschakelen. ‘Ik heb geen hekken open laten staan. Ik ben er voor het hek al afgevallen en omdat het hek openstond kon mijn paard het viaduct oversteken. Verder had ik gewoon correcte rijschoenen aan, ik rijd niet op gympies ofzo.’

Geen naïef meisje

De column maakte de amazone behoorlijk pissig. ‘Dit verhaal raakt qua moraal kant noch wal. Al jaren rijd ik buiten paard. Ik ben geen naïef meisje maar een vrouw van 44. Mijn paard kreeg reststroom via zijn ijzers toen we het spoor overstaken. Hij sprong van schrik met vier benen omhoog. Ik lag op het asfalt, kwam overeind en zocht mijn paard. Hij was weg. Zoiets heb ik gelukkig in 32 jaar nog nooit meegemaakt.’

Erg dankbaar

De verwondingen waren volgens de amazone anders dan omschreven. ‘Mijn kleding en handen waren intact, maar mijn gezicht was gezwollen. Mijn linkerheup is gekneusd, maar welke rijlaars had dit verholpen? Mijn koppie deed het gelukkig nog. Ik ben erg dankbaar.’

Dat de hekken open waren is de redding voor haar paard gewest laat ze nog weten. ‘Als ze dicht waren geweest en hij met zijn hoeven tussen de rails van het wildrooster was beland, was de schade niet te overzien geweest.’

Bron: Dekrantvandrenthe / Hoefslag

Foto: archief

Stethoscoop

De Britse Equine Veterinary Association heeft dierenarts David Rendle onderscheiden vanwege zijn onderzoek naar de behandeling van PPID, ofwel de ziekte van Cushing.

Rendle gaf over de resultaten van het onderzoek een lezing tijdens een congres van de BEVA.

Pergolide-tabletten

David Rendle kreeg de Sam Hignett Award omdat hij nader onderzoek deed naar pergolide-tabletten, een medicijn voor de behandeling van PPID, een afkorting van ‘pituitary pars intermedia dysfunction’, bij paarden.

Rendle merkte onder meer op dat het middel niet smakelijk is en dat de tabletten moeilijk zijn te doseren  wanneer een pony  bijvoorbeeld een halve dosis voorgeschreven krijgt. ‘Er moet kritisch worden gekeken naar een alternatief voor dit medicijn,’ concludeert hij.

Pasta

Rendle behandelde negentien pony’s met cushing, die niet op de reguliere medicijnen reageerden. Hij gaf ze een smakelijke pasta met dezelfde werkzame stof erin verwerkt. Bij veertien van de negentien pony’s daalde de hoeveelheid ACTH-hormoon, dat bij cushing-patiënten verhoogd is, aanzienlijk.

Rendle is als paarden-geneeskundige verbonden aan de Rainbow Equine Hospital in Old Malton, North Yorshire.

Antibiotica bij paarden

Adam Redpath won the Voorjaarsdagen BEVA Award voor zijn proefschrift over de noodzaak van het gebruik van antibiotica bij paarden. Volgens Redpath heeft het beperken van het gebruik van antibiotica vergaande consequenties. ‘Er is behoefte aan een richtlijn voor wat betreft het verstandig gebruik van deze middelen.’

Redpath is als docent verbonden aan de University of Nottingham en is werkzaam als dierenarts. Hij doet onderzoek naar pijnstilling bij paarden en naar de toepassing van medicijnen bij paarden in het algemeen.

Hij zal zijn proefschrift over antibioticagebruik bij paarden nogmaals presenteren tijdens de European Veterinary Conference Voorjaarsdagen volgend jaar in Den Haag.

Bron: horsetalk.co.nz

Foto: archief Digishots

0 901
koliek
Koliek

Het kan best lastig zijn om een paard te hebben, en er goed voor te zorgen. Zeker wanneer je als eigenaar te maken krijgt met koliek! The University of Nottingham werkte mee aan een deskundig advies. Want wat moet je doen, wanneer je staat te wachten op de dierenarts?

Zorg voor een veilige omgeving

Wanneer je paard pijn laat zien (zoals liggen en rollen) is het aan te raden om hem naar een veilige omgeving te brengen, zodat de kans op een blessure wordt verkleind. Zet hem bijvoorbeeld in een stal met veel bodembedekking of in de bak of paddock. Haal emmers, voerbakken en andere objecten waaraan het paard zich kan verwonden uit de buurt.

Laat het paard rustig alleen in de stal tot de dierenarts arriveert met een pijnstiller. Liggen en/of rollen maakt de koliek niet erger, en veroorzaakt geen slag in de darm. Ook al kan het vreselijk zijn om het paard te zien in zulke pijn, wordt het sterk aangeraden om niet meer de stal in te gaan zonder begeleiding van de dierenarts. Dit voor de veiligheid van de eigenaar.
Wanneer het paard naar een bak of paddock wordt meegenomen, laat hem dan niet los. Het is verstandig om een helm en handschoenen te dragen. Een paard dat zoveel pijn heeft, is zich niet meer bewust van zijn omgeving, tref daarom maatregelen voor je eigen veiligheid.

Beweging

Als een paard veel pijn heeft, kan het helpen om 15 tot 20 minuten rustig te wandelen, dit doet geen schade. Het dient echter voorkomen te worden dat het paard draaft of galoppeert, en langere beweging zonder de begeleiding van een dierenarts, wordt afgeraden. Er zijn specifieke gevallen waarin je dierenarts andere beweging zal voorschrijven, maar dit zal pas gebeuren na diagnose, beweging zal een ziek paard namelijk altijd uitputten. Forceer het paard niet te lopen, wanneer het probeert te gaan liggen.

Voeding en water

Informeer bij twijfel altijd bij de dierenarts. Haal al het voer weg uit de stal. Paarden die vrij rustig staan en niet heel veel pijn hebben, kunnen nog wat water krijgen; het is echter zeldzaam dat een ziek paard gaat drinken.

Praktische zaken

Zorg ervoor dat je een plan klaar hebt liggen om het paard te transporteren, mocht het paard naar de kliniek moeten. Als het paard echt ziek is, kan iedere vertraging cruciaal zijn, laat dit dus niet liggen tot de laatste minuut. Kijk na of de trailer of vrachtwagen geen platte banden heeft en start. Moeilijkheden met transport zijn een veelvoorkomende oorzaak van vertraging, en kunnen levensbedreigend zijn.
Wanneer het paard verzekerd is, zoek dan uit of koliek onder de verzekering valt. Dit kan eventuele vertragingen wederom voorkomen en helpen om een goede keuze te maken wanneer de dierenarts een operatie adviseert.

Doorverwezen naar de kliniek, en dan?

Vraag de dierenarts om de mogelijke kosten in te schatten. De kosten zullen licht verschillen per kliniek, maar de dierenarts en kliniek zullen je voorzien van specifiekere informatie over complicaties en een schatting maken van de overlevingskansen. Wanneer je verzekerd bent, laat dan aan de verzekeringsinstantie weten dat het paard koliek heeft en is doorverwezen. Houd het telefoonnummer van de kliniek voor handen, en breng hen op de hoogte wanneer er problemen of vertragingen zijn tijdens het transport.

Bron: Horse&Hound

Foto: Shutterstock

hoefbevangen
Typische stand van een hoefbevangen pony

Het farmaceutischse bedrijf Boehringer Ingelheim stelt ook dit jaar paardeneigenaren in de gelegenheid om paarden die relevante ziekteverschijnselen vertonen deze maand gratis te laten onderzoeken op Pituitary Pars Intermedia Dysfunction. PPID, ook wel de ziekte van Cushing genoemd, is in veel gevallen de oorzaak van hoefbevangenheid.

Paarden met cd ziekte van Cushing hebben vaak een lange krullerige vacht, spierverlies, terugkerende infecties en hoefbevangenheid.

Hoefaandoening

Paarden met hormoonafwijkingen, zoals PPID, hebben een verhoogd risico om een hoefaandoening zoals hoefbevangenheid te ontwikkelen tijdens het grazen op ‘vette‘ weiden en het eten van krachtvoer.  ‘Doordat de levenskwaliteit van het paard hierdoor ernstig wordt aangetast, is het belangrijk om PPID tijdig vast te stellen en te behandelen,’ aldus Boehringer Ingelheim.

Bloedtest

Omdat hoefbevangenheid voorkomen beter is dan vergoedt het bedrijf de bloedtest waarmee PPID kan worden aangetoond.

Overleg met je eigen dierenarts welke kosten hij in rekening brengt, zaken als de voorrijkosten moeten paardeneigenaren zelf betalen.

Meer informatie vind je op ppidbijpaarden.nl

Foto: archief

 

Als je paard een wond oploopt, wanneer is het dan ernstig genoeg om die te laten hechten? Hoe snel na een opgelopen verwonding moet je er een dierenarts bij roepen?

Houd een aantal zaken in je achterhoofd op het moment dat je paard een snee of wond heeft opgelopen en je moet besluiten of die veterinaire aandacht nodig heeft.

1. Locatie: Waar zit de wond?

Is er sprake van een wond bij een gewricht, pees of oog, dan is het verstandig de dierenarts even te laten kijken, ook al ziet het er niet ernstig uit.

2. Soort wond

Een scheur is een wond die de oppervlakkige huidlaag heeft aangetast, maar niet de onderliggende lagen. Een wond kan er indrukwekkend uitzien, maar als je de wondranden uit elkaar duwt en geen onderliggende lagen ziet, dan zijn niet alle huidlagen ‘door’ en hoeft de dierenarts er niet aan te pas te komen. Heeft een wond wel alle huidlagen aangetast, dan heelt de wond het mooist – zonder littekenweefsel – wanneer je die laat hechten.

Een steekwond kan zeer gevaarlijk zijn, omdat die er niet ernstig uitziet. Echter, zo’n wond kan vaak diep zijn en essentieel weefsel aantasten. Een dergelijke wond wordt niet gehecht, maar wel gespoeld en goed onderzocht.

3. Tijdstip: hoe vers is de wond?

Hoe verser een wond is wanneer die wordt gehecht, hoe beter en ‘netter’ die zal genezen. Als een wond op een plek zit waar niet veel overtollige (of elastische) huid is, zoals de achterkant van een pees of de voorkant van een been, dan is 24 uur wachten totdat die gehect wordt, te lang. Zit een wond op een ‘gunstige’ plek, zoals rondom de borst/schouder, dan kunnen de randen van de wond netjes bijgesneden en gehecht worden. Hoe langer een wond al bestaat, hoe meer zwelling er ontstaat en hoe lastiger het hechten wordt.

Een dierenarts zal wellicht eerst vragen om foto’s te sturen, zodat snel kan worden besloten of het nodig is om langs te komen of niet.

Thehorse/Hoefslag

Foto: Remco Veurink

0 1847

Op twee stallen in Zuid-Limburg is droes geconstateerd. De zieke paarden staan apart en alle andere paarden worden dagelijks getemperatuurd. Geen reden voor paniek dus, aldus dierenarts Florence Gorter, die een aantal van de zieke paarden verzorgt.

Droes is een besmettelijke keelontsteking die veroorzaakt wordt door een bacterie. Paarden met droes krijgen symptomen als koorts, neusuitvloeiing, hoesten en/of zwelling van de keellymfeklieren.

Symptomen

Volgens Gorter worden dieren pas besmettelijk twee dagen nadat de symptomen van droes tot uiting komen. ‘Het eerste symptoom van droes is koorts. Dus wanneer je een paard dat koorts krijgt direct apart zet, kun je besmetting vrijwel zeker voorkomen.’

De neusuitvloeiing en de inhoud van de abcessen in de keelstreek zijn besmettelijk. ‘Dus alleen bij direct contact kunnen paarden worden besmet. Of wanneer de verzorger bijvoorbeeld snot aan zijn jas krijgt en dit bij een ander paard aan de neus komt.’

Wedstrijden

Volgens de KNHS kan het organisaties niet verbieden om wedstrijden te organiseren op bedrijven waar droes heerst. ‘Juridisch en reglementair gezien is dit niet mogelijk,’ meldt knhs.nl

Hoewel Gorter het niet aan zou raden, zouden paarden van een besmet  bedrijf gewoon naar de les of naar een wedstrijd kunnen gaan. ‘In principe kunnen ze gaan en staan waar ze willen. In dat geval zou ik direct contact tussen de paarden afraden, dus laat ze niet aan elkaar ruiken.’

Overigens zijn er bij de stallen waar de droes geconstateerd is geen evenementen gepland.

Genezing

Droes geneest in ongeveer 95 procent van de gevallen vanzelf. Soms worden koorts- en ontstekingsremmers ingezet. Zieke paarden moeten gedurende het ziekteverloop in de gaten worden gehouden in verband met benauwdheid en of het dier blijft eten en drinken. ‘Ongeveer zes weken nadat de symptomen voor het laatst zichtbaar waren, is een paard niet meer besmettelijk. Het is wel zo dat hoe langer je wacht, hoe kleiner de kans op besmetting wordt.’

Bron: Hoefslag, overname zonder bronvermelding niet toegestaan

Foto: Remco Veurink

0 17285

Een Shetlandpony met een zwemband en een Friese merrie met een speknek. Bijna de helft van alle paarden in Nederland is te dik. En niet zomaar een kilootje te veel, nee, ze lijden aan vetzucht. Edele viervoeters zakken door hun hoeven door obesitas.

Chantal duwt haar dikke kont tegen de staldeur, wurmt haar bolle buik door de opening en trippelt op haar korte beentjes de voergang op. ‘Die moet een tijdje op een houtje bijten,’ zegt Marco de Bruijn, paarden-internist bij dierenkliniek Wolvega, hoofdschuddend. Shetlandpony Chantal is te dik. Veel te dik. Chantal heeft obesitas.

Net als Baukje met haar logge lijf, die een box verderop staat te kauwen. Een forse Friese merrie. Ook te dik. ‘Kijk dit,’ De Bruijn schuift een weelderige bos manen opzij en knijpt in Baukjes nek. Opgehoopt vet. Een speknek.

Chantal en Baukje zijn edele viervoeters met een serieus en ernstig gewichtsprobleem. En ze zijn niet de enige. Bijna de helft van alle paarden lijdt aan vetzucht en zou op dieet moeten.

Gulzige eters

Paarden zijn planteneters. Ze vullen hun buik met gras, kuil en hooi. Ze zijn gulzig. Wat ze voorgezet krijgen, eten ze op. In de vrije natuur scharrelt een paard – in de zomer als er voldoende voer is – een stevig kostje bij elkaar. Zo bouwt hij een vetlaag op die in schrale winters van pas komt. Hij eet, maar is continu in beweging.

Maar moderne paarden lopen veel minder in de wei. Die staan lekker droog in een laag zaagsel in een luxe box. Eigenlijk zouden ze meer dan genoeg hebben aan een pluk droog hooi op zijn tijd – een mager crackertje als het ware. Maar hun bazen stoppen ze lekkere hapjes toe. Een schep biks, wat haver. Krachtvoer. Eten dat eigenlijk bedoeld is voor harde werkers.

Paarden hoeven tegenwoordig nog amper hun spierballen te laten rollen. Vroeger hadden ze een bak voer nodig om een akker te kunnen ploegen. Een gemiddeld hobbypaard komt nu alleen nog in actie om zijn baas te plezieren. Voor een uurtje hobbelen in de bak met een zadel op de rug. Of een buitenrit door het bos met een karretje er achteraan. Maar hard werken kun je dat amper noemen.

Bewegen doen moderne paarden en pony’s karig, eten daarentegen doen ze als turfgravers. Tsja, dan schieten de kilo’s eraan. Het is De Bruijn een gruwel. ‘Een paard is geen papegaai.’ Al die granen die eigenaren hun dieren voeren zijn helemaal niet nodig. Sommige paarden staan twintig uur per dag op stal. ‘Dat is hetzelfde als dat ze in bed liggen en elke dag spaghetti eten.’

Schuld van de baas

Obesitas bij paarden is dan ook vaak de schuld van de eigenaar. Die zou eens kritisch naar zijn geliefde huisdier moeten kijken. Zoals hij ’s ochtends zelf voor de spiegel staat en constateert dat er toch eindelijk eens wat aan dat lubberende zwembandje over de broekriem moet gebeuren. Zo zou hij ook naar de drilbil en speknek van zijn Friese merrie moeten kijken.

Want overgewicht bij paarden is niet zonder gevaar, stelt De Bruijn die zieke dikkerds in zijn praktijk behandelt. Elke week krijgt hij er wel een of twee onder ogen. ‘Daar zitten er tussen die zijn niet meer te redden.’ In Drenthe heeft hij er nu een onder behandeling. ‘Dat is de dikste die ik ooit heb gezien. Die is even breed als hoog als diep.’ Een vierkante pony.

Van al die kilo’s die ze moeten meetorsen krijgen ze problemen met hun gewrichten en botten. Of erger nog de gevreesde hoefbevangenheid. Een ontsteking in de hoef die door een soort paardensuikerziekte wordt veroorzaakt. In ernstige gevallen raakt het paard daardoor kreupel. Een vreselijk pijnlijke aandoening. Dan ben je ver van huis, zegt De Bruijn. Want behandelen is moeilijk. Voor het overgewicht zou het paard extra moeten bewegen, maar voor de hoefbevangenheid is juist weer rust geboden.

Bij veelvraten kan vet ophopen in de buik waardoor de darmen in de knel komen met in het ergste geval koliek tot gevolg. Een verdraaiing van de darmen wat verstopping veroorzaakt en het paard uiteindelijk de kop kost.

Aanleg voor vetzucht

Ook bij paarden gaat elk pondje door het mondje, maar overtollige kilo’s zijn niet alleen te wijten aan te veel eten. Sommige rassen hebben aanleg voor vetzucht. Met stip op één: de Shetlandpony. Dat kortbenige bolle beest heeft zo een laagje te veel. Net als de IJslanders én de Friezen.

Zoals bij mensen de Body Mass Index (BMI) een handige check is voor of je gewicht nog in verhouding is met je lichaamslengte, anders gezegd of je te dik bent. Zo is er voor paarden de Body Condition Score (BCS). Met een ruige schatting wordt het onderhuidse opgestapelde vet gemeten. De overtollige kilo’s zijn vooral zichtbaar bij het schoft, de ribben, achter het schouderblad en langs de hals.

De Bruijn schaft binnenkort een paardenweegschaal aan om tot op de gram nauwkeurig het gewicht van de patiënten te kunnen vaststellen. En hij heeft een speciale paardenmuesli ontwikkeld die de dikkerds krijgen in hun dieet. Dat overigens heel simpel is, namelijk alleen mager droogvoer. Geen lekkere tussendoortjes of snacks maar simpel droog hooi. Vaker een klein hapje voorkomt verveling en houdt de spijsvertering lekker op gang.

100 kilo eraf

Pony’s en paarden die buiten staan moeten niet ongelimiteerd hun buiken bol kunnen eten. Elke dag de draad een stukje opschuiven zodat ze een kleine strook vers gras kunnen oppeuzelen. Daarna is het bord leeg. De Bruijn ziet paarden van 600 kilo die 100 kilo te zwaar zijn. Voordat die weer op gewicht zijn, volgt een streng dieet en ben je een jaar verder.

Chantal krijgt geen paarden-snoepjes meer maar geweekt hooi. En ze moet nu dagelijks verplicht rondjes lopen in de bak. Ook Baukje moet flink sporten en eet nog slechts droge crackers in de vorm van hooi. Zo moeten ze hun hobbeldebobbelbuiken en speknek zien te lozen. De dames zijn lekker op weg. Het is dat paarden geen broeken dragen, anders hadden ze al een paar maten kleiner kunnen aantrekken.

Bron: Leeuwarder Courant

Foto: Remco Veurink

 

Error, group does not exist! Check your syntax! (ID: 18)

0 217
veulen, veulentje

In het Vlaamse plaatsje Gerhees is een veulen ernstig toegetakeld door een scherp voorwerp. ‘De eigenaar stelde de verwondingen vast toen hij maandag terugkwam van een weekendje weg’, vertelt de veearts daar. ‘Hij heeft het dier onmiddellijk naar ons gebracht, maar ging niet meteen uit van kwade opzet. Maar we zagen hier wel dat het veulen ernstig verwond was met een scherp voorwerp, vermoedelijk een mes. Vooral de billen zijn enorm beschadigd.’

Het gewonde dier verblijft momenteel in een dierenartsenpraktijk in Noord-Limburg. Het zal nog maanden moeten herstellen, en is voorlopig ook niet buiten levensgevaar. ‘Er kunnen zich inwendig nog altijd ontstekingen voordoen. Als het veulen hier doorkomt zal het er in elk geval littekens aan overhouden.’

Omdat er zeer vermoedelijk opzet in het spel is, heeft de politie van Beringen-Ham-Tessenderlo de zaak in onderzoek. De politie heeft ter plaatse geen sporen meer aangetroffen. Burgemeester Dirk De Vis van Ham waarschuwt intussen paardeneigenaren in zijn gemeente.

Bron: HBVL.be (met foto)

Foto: Remco Veurink

HOEFSLAG ACADEMY

Volg ons!

101,894FansLike
0VolgersVolg
7,032VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer