Tags Posts tagged with "diagnose"

diagnose

0 277

Het Gerechtshof in Karlsruhe oordeelde gisteren dat net als in de humane geneeskunde ook bij diergeneeskunde de omgekeerde bewijslast van toepassing is.

Een paar dagen nadat het door een dierenarts behandeld is, breekt het paard van een eigenaresse uit het Duitse Bramsche een been en moet worden afgemaakt. Een expert oordeelt vervolgens dat de dierenarts een grote beoordelingsfout gemaakt heeft: hij zag een scheurtje in het bot over het hoofd. Wie moet nu bewijzen dat de foute diagnose van de dierenarts heeft geleid tot de breuk – of niet? De dierenarts zelf, oordeelde het Gerechtshof in Karlsruhe. Het Gerechtshof past de zogenaamde omgekeerde bewijslast toe, waarbij artsen bij een grote fout hun onschuld moeten aantonen. Dit principe bestaat al in de humane geneeskunde, en wordt hier ook toegepast in de diergeneeskunde.

‘Dezelfde juridische beginselen als bij mensen’
Mensen zijn levende organismen, dieren zijn levende organismen – en dus moeten dezelfde juridische beginselen worden toegepast, zo legt de rechter haar beslissing uit. Bovendien zal het moeilijk zijn om uit te vinden wat de echte oorzaak van een eventuele secundaire ziekte zou kunnen zijn. De zaak was eerder al voorgekomen in het Landgericht Osnabrück en het Hof van Beroep in Oldenburg. Beide rechtbanken stelden de eiser in het gelijk en eisten dat de dierenarts zijn onschuld moest bewijzen.

Schadevergoeding: meer dan 100.000 Euro?
Het Hof van Cassatie nam dus de beslissingen van de rechtbanken over. Omdat de man in dit geval zijn onschuld niet kan bewijzen, moet hij de fokker een schadevergoeding betalen. Zij eist meer dan € 100.000. Over de hoogte van het bedrag moet het Landgericht Osnabrück nu onderhandelen. Voor eigenaren van gezelschapsdieren wordt het gemakkelijker om een ​​vordering tot schadevergoeding te doen. Dit kan verstrekkende gevolgen hebben voor de verzekeringssector.

Haarscheurtje over het hoofd gezien
Oorspronkelijk was de dierenarts alleen opgeroepen vanwege een wond op het been van de hengst. Hij verzorgde de wond en gaf het advies die twee dagen te spoelen. Hij dacht geen moment aan een botbreuk. In feite bleek het paard een haarscheurtje in het bot te hebben en had dus volledige boxrust voorgeschreven moeten worden. Volgens de eigenaresse geneest zeventig procent van de haarscheurtjes dan volledig. Het paard mocht echter beweging hebben en daarom brak het het gewonde been en moest worden afgemaakt.

NDR/Hoefslag

Foto: Remco Veurink

0 1496
vervelende kwaaltjes in de zomer

Laminitis, oftewel hoefbevangenheid, hoeft niet altijd gepaard te gaan met die typische houding van het paard, waarbij het de voorbenen volledig ontlast. Brits onderzoek wijst uit dat in nog niet de helft van de gevallen deze ‘achteroverhang’ houding aangenomen wordt. En ook is niet gezegd dat een paard dat de voorhand extreem ontlast per definitie aan laminitis lijdt. De onderzoekers drukken eigenaren dan ook op het hart niet te vertrouwen op deze klinische aanwijzing dat hun paard laminitis heeft.

Deelnemende dierenartsen vulden een checklist in met door literatuuronderzoek ingegeven klinische aanwijzigingen die worden geassocieerd met hoefbevangenheid. Hoe onderscheidden zij laminitis van andere vormen van kreupelheid? De voorliggende gevallen waren van paarden en pony’s die kreupel waren én de typische laminitis-houding vertoonden. Ze leken laminitis te hebben, maar leden aan andere vormen van kreupelheid. Er werd informatie verzameld van 588 laminitis- en 201 patiënten die aan een andere kreupelheid leden.

De meest betrouwbare indicator van een paard dat hoefbevangen is, is kreupelheid aan beide voorbenen: 92% van de hoefbevvangen paarden is zowel links- als rechtsvoor kreupel. Daarnaast heeft 99% een verhoogde hartslag.

De studie onthulde dat in vijf van de gevallen de voorbenen volledig ontlast werden. Ze wilden niet lopen en als ze daartoe toch aangezet werden, vertoonden ze een korte, ingehouden stap, waarbij ze moeilijk naar links of rechts wendden; hun pols was verhoogd.

Met een (vlak of bol) zooltje waren de patiënten vaak geholpen; dat geldt met name voor de chronische fase van de ziekte.

Het onderzoek kwam tot de conclusie dat meer onderzoek naar de klinische symptomen van laminitis gerechtvaardigd zou zijn. Hoe sneller een dierenarts tot de juiste diagnose komt, hoe groter de kans op genezing van paarden met laminitis. Bij een zo snel mogelijke intensieve behandeling -binnen enkele uren nadat de ziekte zich openbaart- is de kans op herstel het grootst.

Meerdere veterinatire universiteiten en paardenklinieken waren bij dit eerste onderzoek naar de precieze inicatoren van laminitis betrokken.

Samenvatting van het onderzoek.

Horsetalk/Hoefslag

Foto: Jennifer-Fotografie

0 218
val

Paarden met equine grass sickness vertonen een vergelijkbaar ziektebeeld als mensen met de ziekte van Alzheimer, zo wijst onderzoek uit. De resultaten van het onderzoek, gepubliceerd in Molecular and Cellular Proteomics, werpen een nieuw licht op de oorzaak van de zeldzame, maar vaak dodelijke aandoening. De kans bestaat dat nu nieuwe middelen kunnen worden gevonden om de ziekte te diagnosticeren. Andersom kan de ziekte bij paarden ook helpen bij onderzoek naar Alzheimer.

Grass sickness tast de zenuwcellen aan, waardoor het darm- en maagstelsel en de spieren aangetast worden, maar hoe de ziekte ontstaat is onbekend. De ziekte kan dodelijk zijn, maar hoe sneller die vastgesteld wordt, hoe groter de kans op herstel.

Onderzoekers van de Universiteit van Edinburgh’s Roslin Institute en Royal (Dick) School of Veterinary Studies onderzochten zenuwweefsel van zes paarden die waren overleden aan equine grass sicknes, om te proberen de oorzaken ervan te onderzoeken. Zij ontdekten dat het weefsel eiwitten bevat die vaak voorkomen in de hersenen van mensen met de ziekte van Alzheimer, zoals een opbouw van amyloïde eiwit. In totaal werden 506 verschillende eiwitten gevonden, waarvan de meeste niet eerder in verband met de ziekte waren gebracht.

In Groot-Brittannië  sterft ongeveer twee procent van de paarden, pony’s en ezels jaarlijks aan grass sickness. De ziekte komt bijna uitsluitend voor bij dieren die alleen gras eten. Ook bij katten, honden, hazen, konijnen, lama’s en eventueel schapen zou hetzelfde ziektebeeld kunnen optreden.

‘Dit is de eerste studie die de overeenkomsten tussen een ogenschijnlijk ongerelateerde neurodegeneratieve ziekte van grote dieren en menselijke neurologische aandoeningen laten zien,’ aldus onderzoeksleider Dr. Tom Wishart, van de universiteit van Edinburgh’s Roslin Institute. ‘Hoewel de oorzaken van de ziekte waarschijnlijk niet hetzelfde zijn, suggereren de bevindingen dat vergelijkbare verschijnselen kunnen optreden in een later stadium.’

Onderzoeksresultaten ‘Proteomic Profiling of Cranial (Superior) Cervical Ganglia Reveals Beta-Amyloid & Ubiquitin Proteasome System Perturbations in an Equine Multiple System Neuropathy’

Horsetalk/Hoefslag

Foto: Remco Veurink

0 112
export

Sinds maart gebruikt de afdeling Diagnostische Beeldvorming van de faculteit Diergeneeskunde in Utrecht de ‘state-of-the-art’ Siemens 64-slice sliding gantry CT-scanner. Paarden en gezelschapsdieren kunnen nu veel sneller onderzocht worden.
Het nieuwe apparaat, een Siemens 64-Slice Sliding gantry CT-scanner is uniek binnen de diergeneeskunde omdat het dier stil blijft liggen of staan, terwijl het apparaat heen beweegt. ‘De overstap van een single-slice CT naar de geavanceerde 64-slice CT scanner zorgt voor een aanzienlijke verbetering in beeldkwaliteit, maar ook van de scansnelheid, waardoor de dieren minder lang onder narcose hoeven’, vertelt een trotse Stefanie Veraa, radioloog bij de afdeling Diagnostische Beeldvorming.

Betere diagnose

De verbeterde beeldkwaliteit in combinatie met de nieuwste software stelt de afdeling Diagnostische Beeldvorming in staat steeds kleinere objecten beter in beeld te brengen, wat in de patiëntenzorg tot een nog betere diagnosestelling en chirurgieplanning bijdraagt. ‘Hierbij kun je bijvoorbeeld denken aan kleine tumoren en uitzaaiingen, kiesveranderingen bij knaagdieren en paarden of botscheurtjes’, aldus Stefanie. ‘De hoge scansnelheid maakt het mogelijk om stabiele dieren onder lichte narcose te scannen en in uitzonderingssituaties kan een onderzoek plaatsvinden bij een wakkere patiënt, zoals bij spoedpatiënten of heel benauwde dieren. Ook wordt het mogelijk door de enorme vooruitgang in scansnelheid om contrast dat via een infuus wordt ingespoten in de vaten te volgen wanneer dit achtereenvolgens in de vaten en weefsels zichtbaar is. Er hoeft daarom maar één keer contrast gegeven te worden, waarna op verschillende achtereenvolgende momenten wordt gescand.’

Sliding gantry

Een sliding gantry wil zeggen dat de scanner over rails heen en weer glijdt, terwijl de patiënt stil blijft staan of liggen. Dit maakt het onder meer mogelijk bij het staande paard het hoofd en voorste deel van de hals te scannen zonder dat deze onder volledige narcose gebracht hoeft te worden. De paarden worden op de juiste hoogte gebracht met behulp van een speciale lift en vervolgens gescand onder continue begeleiding van een anesthesist en kliniekmedewerkers.
‘Dit levert vanzelfsprekend enorme voordelen op het gebied van narcoserisico’s, logistiek en kosten, doordat de voorbereidingstijd, scantijd en recovery korter zijn. Het maken van röntgenopnamen van het hoofd lijkt hiermee grotendeels verleden tijd.’
Met de nieuwe CT scan blijft het ook nog mogelijk om onder volledige narcose bij het liggende paard beelden te vervaardigen van benen en hoofd/halsgebied.

UU.nl/Hoefslag

0 2539

Een diastase is een ruimte tussen de kiezen en/of tanden van het paard waar voer in kan ophopen, met alle gevolgen van dien. Het is één van de meest onbekende aandoeningen aan het gebit van het paard en daarnaast ook één van de meest pijnlijke. Diastasen, vooral degene in de onderkaak, worden regelmatig over het hoofd gezien, zelfs tijdens een reguliere gebitscontrole. Paarden tonen pijnlijke aandoeningen aan het gebit heel slecht en laten pas problemen zien als de aandoening al in een ver gevorderd stadium is. Het is daarom goed om aandacht te besteden aan deze pijnlijke aandoening.

Wat gebeurt er precies bij een diastase?

Gebitselementen (tanden en kiezen) sluiten in een normaal paardengebit mooi op elkaar aan, er zit geen ruimte tussen. Een diastase is een nauwe ruimte tussen 2 opeenvolgende tanden of kiezen. Hierdoor kan er bij elke kauw-/maalbeweging voer in deze ruimte gedrukt worden en vast komen te zitten. Voer dat vast komt te zitten kan daar gaan rotten. Door het rottingsproces verandert de zuurgraad en komen bacteriën vrij die een ontsteking van het tandvlees kunnen veroorzaken. Als het tandvlees ontsteekt zal het zich langzaam gaan terugtrekken. Een langdurige en in ernst toenemende ontsteking wordt ook wel periodontal disease genoemd. Dit kan uiteindelijk zelfs resulteren in het loslaten van de tand of kies, doordat de bandjes die de kies met het kaakbot verbinden, maar ook het kaakbot en de kies zel,f worden aangetast.

Diastasen kunnen ontstaan door:
  • Hoogteverschil tussen de kiezen, zoals haken en doorgegroeide kiezen
  • Een storing tijdens het wisselen en doorkomen van permanente kiezen
  • Ouderdom (kiezen worden smaller, terwijl de kaak qua grootte gelijk blijft)
  • Als het paard geboren wordt met te veel ruimte tussen de kiezen (zeldzaam)
Welke vorm kan een diastase hebben?

Als de ruimte tussen de kiezen over de gehele hoogte van de kies even breed is, spreken we van een open diastase. De ontsteking valt hier vaak mee, omdat het voer vaak eenvoudig weer uit de ruimte kan. Als de ruimte bij het kauwvlak smaller is dan de opening bij de kieswortel spreken we van een gesloten (of klepvormige) diastase. Dit zorgt voor grotere problemen, omdat het voer hierin vast gaat zitten en kan gaan rotten.

 

Symptomen

De kans is groot dat je paard enige symptomen zal laten zien, omdat diastasen heel pijnlijk kunnen zijn. Denk aan:

  • Afwijkende manier van eten (bijvoorbeeld aan één kant kauwen)
  • Begint wel aan ruwvoer, maar stopt na enkele kauwslagen
  • Soms hoofdschudden of met de tong spelen
  • Proppen van het voer maken
  • ‘Hamsterwang’ door ophopen van voer rond het ontstekingsproces
  • Uit de mond stinken
  • Minder goed verteerde mest, omdat het voer minder goed gekauwd wordt
Diagnose en behandeling

Om goed inzicht te krijgen in het gebit van je paard is een grondige gebitsinspectie door een gespecialiseerde paardentandarts of -gebitsverzorger erg belangrijk. Deze kan het gebit uitgebreid in kaart brengen met behulp van o.a. een mondsperder, spiegel en hoofdlamp. Kiezen kunnen eventueel bekeken worden met een camera (scoop) en/of er kunnen röntgenfoto’s worden gemaakt. Behandeling van diastasen is meestal niet eenvoudig, vindt altijd onder sedatie plaats en wordt bij voorkeur door iemand uitgevoerd die hierin (veel) ervaring heeft. De manier van behandelen zal per paard verschillen. Denk daarbij bijvoorbeeld aan schoonmaken, corrigeren, opvullen, openboren, trekken en/of aanpassen van voeding.

Meer weten over de behandeling en preventie van diastasen? Lees dan hier het volledige artikel Diastasen tussen kiezen van paarden op Paardenarts.nl.

Meer over de auteur:
Jessica Bakker (paardenarts en auteur bij Paardenarts.nl): “Sinds mijn afstuderen aan de Universiteit van Utrecht in januari 2008 ben ik werkzaam als erkend paardendierenarts. De afgelopen jaren ben ik op twee bekende paardenklinieken werkzaam geweest: Het Veterinair Centrum Someren en de Ambulante Kliniek voor Paarden van de Universiteit Utrecht. In Juni 2013 ben ik samen met mijn collega Floor Bernard een mobiele paardenpraktijk gestart in de provincie Utrecht: Paardenpraktijk Utrecht. In onze praktijk houden we ons naast de reguliere gezondheidszorg van het paard veel bezig met de preventieve gezondheidszorg: Voorkomen is namelijk altijd beter dan genezen! Door het delen van kennis en overleg met de eigenaar proberen we gezamenlijk de beste maatregelen voor hun dierbare paard te vinden. Echt maatwerk dus. Gebitsverzorging, merriebegeleiding, voorlichting en het adviseren in o.a. bedrijfsspecifieke wormbestrijdingsstrategieën zijn enkele speerpunten van de praktijk.”

De Hoefslag publiceert wekelijks een actueel artikel van Paardenarts.nl; het onafhankelijke platform voor paardenhouders door paardenartsen waar men (betrouwbare) informatie over paardengezondheid en -welzijn kan vinden. Paardenarts.nl schrijft in samenwerking met paardenartsen en specialisten veterinaire artikelen. Naast de Veterinaire Kennisbank biedt Paardenarts.nl handige tools voor paardenhouders zoals de Paardenarts Locator en de Ent-herinnering. Via een nieuwsbrief en Facebook blijft men op de hoogte van nieuwe en seizoensgerelateerde artikelen.  

Foto: Remco Veurink

0 3335

Koliek betekent pijn in de buik. Er zijn dan ook legio mogelijke oorzaken. Sommige van deze oorzaken komen relatief meer voor bij het pasgeboren veulen. Maar welke? En hoe kun je zien of een veulen koliek heeft? Hoe kun je het voorkomen?

 

Verstopping van het laatste deel van de dikke darm met darmpek (meconiumobstipatie), een blaasruptuur, aangeboren afwijkingen waarbij een deel van het maag-darmkanaal ontbreekt of waarbij de juiste bezenuwing ontbreekt (witgeboren veulens). Allemaal zaken die de oorzaak kunnen zijn van koliek bij het veulen. Andere mogelijke oorzaken zijn bijvoorbeeld maag-darmzweren, darmontsteking of liggingsveranderingen (waarbij liggingsveranderingen van de dikke darm juist weer relatief minder vaak voorkomen dan bij volwassen paarden, omdat de dikke darm bij het melkdrinkend veulen nog in grootte en functie moet toenemen). Voorgaande problemen liggen in de buik. Maar ook algemene aandoeningen bij het pasgeboren veulen kunnen een negatieve invloed hebben op het functioneren van het maag-darmkanaal. Denk bijvoorbeeld aan een prematuur veulen, waarvan de darmpjes nog niet ‘rijp’ genoeg zijn om melk te kunnen verwerken. Ook door bijvoorbeeld bloedvergiftiging (sepsis, ook wel ‘het geel water’ genoemd) of ernstig zuurstofgebrek voor of tijdens de geboorte kan het maag-darmkanaal niet goed functioneren.

Hoe kun je zien of een veulen koliek heeft?

Koliek bij het veulen uit zich veelal door minder drinken en/of het drinken vroegtijdig te onderbreken, trippelen met de achterbenen, soms met een bolle rug een pershouding aannemen of bij hevige pijn (voortdurend) rollen of op de rug blijven liggen. Vaak is de buik in omvang toegenomen. De kolieksymptomen zijn wel min of meer afhankelijk van de oorzaak en de hoeveelheid pijn die hiermee gepaard gaat. Bijvoorbeeld een veulen met een darmpekverstopping (meestal nog geen 24 uur oud) kan tussen de periodes met buikpijn door goed attent zijn en nog bij de merrie drinken. Het staat vaak met de staart af en een bolle rug op het nog vastzittend darmpek te persen. Een oplettend eigenaar weet dat alleen ‘hopjesvla’ betekent dat alle darmpek er af is. Een ander voorbeeld, met ook een ander symptomenbeeld, is het veulen met een blaasruptuur. Hierbij worden symptomen als matige koliek en een toegenomen buikomvang meestal gezien met twee à drie dagen oud. Het lijkt iets meer bij hengstveulentjes voor te komen. De eigenaar heeft wellicht opgemerkt dat hij het veulen nog niet heeft zien plassen, of dat hij de urine heeft zien druppelen in plaats van een mooie volle straal. Het is echter niet zo dat veulens die normaal lijken te urineren, geen blaasruptuur hebben! Doordat de urine in de buik blijft staan worden hier afvalstoffen en zouten uit geresorbeerd die het veulen snel ziek maken. De concentraties van deze stoffen moeten eerst gecorrigeerd, voordat de blaas gerepareerd kan worden. Soms zijn de concentraties van deze zouten in het bloed zo afwijkend dat er hersensverschijnselen optreden. Als je een zo’n veulen voor het eerst ziet, zou je denken dat het probleem in de hersenen zit in plaats van in de buik. Een valkuil dus!

Maagzweren

Als een veulen ziek is, om welke reden dan ook, kan het van de pijn en stress gemakkelijk een maagzweer ontwikkelen. Afhankelijk van de ernst van de zweren kan dit variëren tot depressiviteit, minder frequent drinken, knarsetanden, schuim op de lippen tot heel hevige koliek met toegenomen buikomvang of zelfs buikvliesontsteking ten gevolge van een maagperforatie. Daarom is het een goede zaak om in geval van ziekte, pijn of stress maagzuurremmers te geven.

De diagnose

Zeker bij het pasgeboren veulen is informatie van de eigenaar erg belangrijk. De dierenarts wil weten hoe lang het veulen al koliek heeft, of alle darmpek al afgekomen is, of dat het veulen normaal kan plassen, of het nog drinkt bij de merrie, etcetera. Door klinisch onderzoek gaat de dierenarts na of het veulen nog in goede toestand is. Zo maakt hij een inschatting van de ernst van het probleem in de buik. Bij een veulen van nog géén dag oud, die in goede toestand verkeert, waarvan de eigenaar nog geen hopjesvla heeft gezien en dat terwijl het vaak staat te persen, is een darmpek (meconium) verstopping de meest waarschijnlijke oorzaak. Als de dierenarts met zijn vinger voor het bekken dan ook nog een harde prop voelt zitten, is de diagnose zo goed als rond. Vaak echter is het zo dat met één momentopname en de middelen die de dierenarts tot zijn beschikking heeft, het niet mogelijk is om tot een sluitende diagnose te komen. Als de koliek minder dan een paar uur bestaat en het veulen, afgezien van de pijn in de buik, in goede toestand is, kan de arts overwegen een darmverslapper en/of milde pijnstiller te geven. Hiermee moet het veulen dan vrijwel direct de oude zijn en mag de koliek niet terugkomen. Anders is nadere diagnostiek en behandeling nodig in een gespecialiseerde kliniek. Zijn er bij het eerste bezoek aanwijzingen dat de algemene toestand van het veulen aangedaan is (afwijkingen in temperatuur, hartslag, ademhaling, slijmvliezen), dan is de kans groot dat het probleem in de buik het hele veulen ziek maakt. Meestal is de koliekoorzaak dan ernstiger en kun je beter meteen met het veulen naar een paardenkliniek gaan.

Opereren

In geval van darmontsteking (diarree) of maag-darmzweren kan een operatie vaak weinig veranderen. Hierbij proberen we liever met medicijnen te behandelen. Een operatie is alleen aangewezen als er een reële kans bestaat dat de chirurg het probleem kan herstellen. Bijvoorbeeld bij liggingsveranderingen van de darm, zoals een invaginatie (instulping), een beknelde liesbreuk, een draaiing van het dunne darmpakket en een blaasruptuur. Verschillende onderzoeken kunnen helpen deze diagnose te stellen:

–           Door middel van het sonderen van de maag gaan we na of de maag niet overvuld is. Dit kan het gevolg zijn van een afsnoering van de darm of bij oudere veulens door een obstructie met spoelwormen of bij een maagprobleem zelf.

–           Door middel van bloedonderzoek controleren we de algemene toestand, eventueel kunnen we die corrigeren middels infusen. In het bloed kunnen aanwijzingen liggen voor ontsteking of urine in de buik.

–           Door middel van echografie van de buik bekijken we of er zich veel vrij vocht in de buik bevindt, of er darmdelen overvuld zijn en zo ja welke. Ook de blaas wordt bekeken.

–           Het buikvocht (verkregen door buikpunctie) kan aanwijzingen geven voor een afsnoering van een darmdeel of voor urine in de buik.

 

Een röntgenfoto van de buik van het veulen wordt zelden gebruikt. Met behulp van een echo kan namelijk een veel duidelijker en bewegend beeld van de darmen gemaakt worden.

Het opereren van veulens

In geval van een liggingsverandering van de darmen of blaasruptuur is chirurgie de enige optie. Dit gaat uiteraard gepaard met risico’s. Er is altijd een risico van de narcose, zeker als de algemene toestand al slecht is. Ook is er een kans dat er verklevingen ontstaan, deze kans lijkt iets groter te zijn bij jonge veulens dan bij volwassen paarden. In de dagen na de operatie is het altijd spannend of de darmen, die soms sterk opgerekt zijn geweest, weer op gang komen. En dan is er nog de buikwond die geïnfecteerd kan raken. Natuurlijk nemen de kansen van welke operatie dan ook toe, als we er zo vroeg mogelijk bij zijn. In bepaalde gevallen, zoals een beknelde lies- of navelbreuk of een slag in de darm, kan de tijd dat het darmdeel gedraaid of knel heeft gezeten een belangrijke rol spelen. Dit bepaalt namelijk of het betreffend darmdeel verwijderd moet worden en of de darm geopend dan wel opnieuw aan elkaar gezet moet worden. Dit heeft een belangrijke invloed op de duur en mogelijke complicaties van de operatie.

Het veulen kan na de operatie pas naar huis als het zelf kan drinken, goede mest heeft en er geen aanwijzingen voor buikvlies of buikwondontsteking zijn. Oftewel: alleen als het maag-darmkanaal functioneert naar behoren. Vanwege de buikwond moet het nog wel zes tot acht weken boxrust houden.

Voorkόmen

Veel van de mogelijke koliekoorzaken zijn niet direct te voorkomen. Voor iedere pasgeborene geldt dat het zich moet aanpassen aan het leven buiten de baarmoeder. Het is voor een ‘normaal’ geboren veulen al een hele opgave zelf zijn temperatuur, voeding en gasuitwisseling te regelen en dat terwijl het maar weinig reserve heeft. Bovendien moet het nu zichzelf beschermen tegen infectie, grotendeels door middel van de antistoffen opgenomen uit de biest. Als het veulen iets mankeert, wordt dit labiele evenwicht gemakkelijk verstoord en kan het veulen snel achteruitgaan. Voor de eigenaar is het dus belangrijk het pasgeboren veulen de eerste dagen intensief te volgen om, als er iets mis lijkt te zijn, zo snel mogelijk een dierenarts te waarschuwen. |

 

Tekst: Eric Leusink / Foto’s: DAP Wolvega

0 569

Zowel in de humane gezondheidszorg als in de hippische wereld wordt veel gebruik gemaakt van röntgenologie. Met röntgenfoto’s kunnen lichaamsdelen van paarden bekeken worden alsof de huid, de spieren en andere weefsels er niet zijn. Een paardenarts kan hierdoor een veel betere diagnose stellen dan wanneer hij het paard alleen met het blote oog zou beoordelen.

Digitale röntgenologie

Röntgenologie heeft zich zeer snelle ontwikkeld. Alles gaat tegenwoordig digitaal, röntgenfoto’s zijn direct zichtbaar op een computerscherm. De beelden zijn haarscherp en kunnen worden uitvergroot, zodat alles nauwkeurig en gedetailleerd kan worden geanalyseerd. Ook belichting en contrast van een röntgenfoto kan aangepast worden, waardoor een tweede reeks foto’s vaak niet meer nodig is. Hierdoor staat het paard minder bloot aan straling en ervaart het minder stress.

Mobiele röntgenologie

Bij mobiele digitale röntgenologie kan het röntgenproces op locatie plaatsvinden. Grote voordelen zijn o.a.:
* Minder stress voor het paard (bijna geluidloos, vervoer van het paard is niet noodzakelijk)
* Eenvoudig meerdere paarden op dezelfde locatie onderzoeken
* Zeer doeltreffend bij kreupelheidsdiagnostiek of aankoopkeuringen ter plekke
* Eenvoudige verstrekking van röntgenfoto’s per cd/e-mail

Wanneer is een röntgenonderzoek nodig?

De belangrijkste redenen voor een onderzoek zijn:
* Letsel, bijvoorbeeld bij verdenking van een botbreuk
* Kreupelheidsdiagnostiek: het zichtbaar maken van gewrichtsartrose, een ontsteking aan het botvlies, hoefkatrolontsteking, fracturen, scheurtjes e.d.|
* Hoefbevangenheid: voor het bepalen van de vorm van hoefbevangenheid, hoe ernstig de situatie is en of er sprake is van bijvoorbeeld kanteling of verzakking van het hoefbeen
* Keuring Verkoop- /aankoopkeuring: na de klinische keuring kan er gekozen worden voor aanvullend röntgenonderzoek.
* PROK keuring: Project Röntgenologisch Onderzoek KWPN onderzoekt de röntgenologische (erfelijke) afwijkingen bij paarden vanaf 2,5 jaar. Hierbij is vooral te denken aan spat, OC en OCD. Het KWPN streeft hiermee een gezonde paardenpopulatie na. De PROK-keuring kan alleen uitgevoerd worden door een dierenarts die op de PROK-lijst staat. De beelden worden opgestuurd naar het KWPN en beoordeeld door de PROK-commissie.
* OC/OCD-screening: OC ontstaat tijdens de ontwikkeling van het veulen, waarbij het kraakbeen zich omzet in bot en hierbij iets verkeerd gaat.
* Sportkeuring: bij een sportkeuring worden er vooral röntgenbeelden gemaakt om de botten in de benen van het paard te beoordelen, dit met het oog op de sportdiscipline en toekomstige prestaties van het paard.

Meer weten over de herkomst van röntgenologie, röntgenstraling, keuringsdierenarts voor paarden en kosten? Lees het volledige artikel Röntgenologie op Paardenarts.nl.

Foto: paardenarts.nl

Meer over de auteur:
Inus Nijhof (paardenarts en auteur bij Paardenarts.nl): Sinds 1983 houdt paardenarts Inus Nijhof zich al bezig met röntgenologie bij paarden. In deze tijd is hij steeds meegegaan met de vele ontwikkelingen op het gebied van kennis en apparatuur, waardoor hij deel uitmaakt van de groep koplopers binnen de sector mobiele digitale röntgenologie. In Blesdijke heeft Inus zijn paardenpraktijk. Ook is hij mobiel, en dagelijks onderweg met zijn apparatuur voor röntgenonderzoek op locatie.

De Hoefslag publiceert wekelijks een actueel artikel van Paardenarts.nl; het onafhankelijke platform voor paardenhouders en paardenartsen waar men (betrouwbare) informatie over paardengezondheid en -welzijn kan vinden. Paardenarts.nl schrijft in samenwerking met paardenartsen en specialisten veterinaire artikelen. Naast de Veterinaire Kennisbank biedt Paardenarts.nl handige tools voor paardenhouders zoals de Paardenarts Locator en de Ent-herinnering. Via een nieuwsbrief en Facebook blijft men op de hoogte van nieuwe en seizoensgerelateerde artikelen.

Eén op de vier breuken in de ruggewervel wordt niet ontdekt op de eerste hulp-post, aldus de Professional Jockey’s Association (PJA). De PJA lanceert een proef om te proberen de diagnose te verbeteren. De analyse van medische rapporten sinds 1999 door de PJA onthult een schokkend aantal fouten in het stellen van de diagnose bij verwondingen aan de rug.

De race-autoriteiten denken dat EHBO-personeel niet altijd begrijp wat de potentiële schade is als je van een paard valt dat zo’n 60 kilometer per uur loopt. De PJA lanceert nu een proef waarbij de jockey naar het ziekenhuis wordt gestuurd samen met een videofragment van hun val, waarschijnlijk op de mobiele telefoon.

‘Dit systeem kan letterlijk levens redden, aldus Paul Struthers van de PJA. ‘Zelfs als ziekenhuizen wordt verteld wat er gebeurd is, is het lastig om precies te kunnen bekijken wat het probleem is.’

Top vrouwelijke Flat jockey Hayley Turner kreeg een zware val in september vorig jaar. Aanvankelijk werd haar verteld dat ze slechts een kneuzing had, maar later die maand werd een bekkenblessure gediagnosticeerd. Verder onderzoek wees nog eens uit dat ze drie wervelfracturen had.

Eerste hulp-verpleegkundige Sophie Rubie denkt dat beeldmateriaal een enorm verschil kan maken. ‘Het mechanisme van de schade is van het grootste belang in trauma geneeskunde, vertelt ze. ‘Zelfs als iemand schijnbaar ongeschonden uit een trauma komt, kan het volledige scenario van de het ongeval – de snelheid en de manier van landen bij de val – een andere licht op de blessure werpen. Beeldmateriaal zou waarschijnlijk automatisch leiden tot het immobiliseren van de wervelkolom en het maken van röntgenfoto’s, waardoor een veel betere diagnose gesteld kan worden.’

Horseandhound/Hoefslag

0 36

Een dierenarts heeft door het veterinair tuchtcollege een boete van 2000 euro opgelegd gekregen wegens het uitschrijven van recepten voor ontwormingsmiddelen op paardenmarkten.

In totaal schreef de bewuste dierenarts maar liefst 337 recepten uit voor ruim zesduizend ontwormingsmiddelen voor schapen, runderen, paarden en varkens. De dierenarts was hierin nalatig omdat er voor het uitschrijven van deze recepten eerst een diagnose moet worden gesteld. Het verzuimen hiervan is in strijd met regelgeving voor het gebruik van diergeneesmiddelen die uitsluitend op recept van dierenartsen verstrekt mogen worden.
Dit leverde de dierenarts dan ook een onvoorwaardelijke boete van 2000 euro op.

HOEFSLAG ACADEMY

Volg ons!

101,065FansLike
0VolgersVolg
6,970VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer