Tags Posts tagged with "darmen"

darmen

Siëdah in haar jonge jaren. Foto: Chantal van Wijk

Iris van Arkel wist niet wat ze zag toen ze bij haar merrie Siëdah in de wei kwam. Het leek alsof ze ging bevallen, maar haar 24-jarige merrie was toch niet drachtig?!

“Zoals het er uit zag, zo begint meestal een bevalling. Maar dit was een bevalling uit het verkeerde gat!”, lacht Van Arkel. “Ik naar de kliniek, blijkt ze een vochtbel in haar darmen te hebben. Het komt bijna nooit voor, maar Siëdah heeft het weer.”

Telefoontje

“Ik werd gebeld door een stalgenoot,” begint Van Arkel haar verhaal. “Zij zei dat ik niet moest schrikken maar dat Siëdah een anale prolaps (verzakking, red.) had. Althans, toen dat dacht ze dat het was. Ze zou later pas een foto sturen.” Uiteindelijk besloot de bezorgde eigenaresse zelf naar stal te gaan om te kijken. “Ik dacht echt: ‘wat is dit nou?’. Ze wilde elke keer mesten, maar omdat dat ding er zat ging het heel moeilijk. We konden pas om tien voor twee terecht bij de kliniek, het arme dier moest er de hele ochtend mee rondlopen.”

Wonderbaarlijk

“Toen ik bij Dierenkliniek IJsselvallei aan kwam vroeg de dierenarts: ‘Wat heb je nu weer voor me meegenomen? Dit is echt wonderbaarlijk.’ Ik vroeg of hij er iets aan kon doen. Hij zei van wel, ‘ze gaat niet dood hoor!’.” Wel had Van Arkel nog een brandende vraag, de betreffende dierenarts had namelijk haar jonge Arabier reeds gecastreerd. “Ik vroeg: ‘Weet je wel heel zeker dat ze niet stiekem drachtig is van Shirokiy? Weet je wel heel zeker dat je hem goed hebt gecastreerd?’. Hier moest hij om lachen.”

De bel was dusdanig bijzonder dat Van Arkel, de dierenarts en een stagiaire er nog even naar hebben staan kijken. “De stagiaire wilde het graag opnemen in haar stageverslag. We vonden het echt fascinerend. Je kan het je niet voorstellen dat je met fascinatie naar de billen van je paard staat te kijken, maar het was wel zo.”

Vochtbel

Buiten dat er een bal tussen haar benen hing, was het paard goed te pas. “Ze had verder nergens last van, alleen het mesten ging een beetje moeilijk.” De uitstekende bal tussen de benen van Siëdah bleek een vochtbel in het darmkanaal te zijn. “Michel had het maar een paar keer gezien in alle jaren dat hij al dierenarts is. Eén keer was het zelfs zo groot als een voetbal. Hij prikte de vochtbel door met een naaldje, het vocht mag er natuurlijk niet te snel uit. We wilden haar darmen niet kapot maken. Na het doorprikken stopte hij het terug. Siëd kreeg antibiotica en vochtremmers mee en dat was het.”

Klik hier voor een foto van de vochtbel.

Wedergeboorte

Nadat de dierenarts de vochtbel had doorgeprikt en teruggestopt, zei hij grappend tegen Van Arkel: “Dit is de wedergeboorte van je paard.” Van Arkel: “Nou, als ze dan nog eens 24 jaar mee kan dan word ik wel gelukkig! Ze is natuurlijk al wel een oma met een rollator en een paar kunstheupen, en dan krijgt ze ook nog een vochtbal uit haar kont.” Ondanks dat ze al 2 jaar met pensioen is vanwege spat aan het achterbeen, doet Van Arkel geen afstand van de merrie. “Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om haar in te slapen omdat zij niet meer kan rijden. Het moet echt geen ‘paardwaardig’ bestaan meer zijn voor haar mocht ik haar willen inslapen.”

Aparte kwaaltjes

Dit is niet de eerste keer dat de amazone een dergelijke situatie meemaakt met haar paard. Op de één of andere manier heeft Siëdah vaker aparte kwaaltjes. “Zo sprong ze vorig jaar op haar 23e over een hek van 1.25m terwijl ze al een jaar met pensioen was. Ze maakte zich helemaal gek en druk en kreeg een bloedneus. Ze heeft toen iets zo kapot gelopen in haar longen dat ze 24 uur niet kon eten. Ook had ze voor haar pensioen een peesblessure. Ze is pas kreupel gaan lopen op het moment dat haar pees nog maar aan één draadje vast hing. Ze kreeg rust en een paar Air Max-ijzers en was al snel weer de oude”, licht ze toe.

Bijzonder paard

Toch heeft het paard niet altijd een leven gehad waarin iedereen zo voor haar klaarstond. “Siëdah is een bijzonder paard die een niet al te makkelijk leven heeft gehad. Ze is verwaarloosd geweest en niet altijd behandeld met de liefde die ze verdient. Ik ken haar al veertien jaar, toen begon ik als haar verzorgster. Sinds 2012 is ze echt van mij. Ik kan echt lezen en schrijven met haar, we gingen zelfs alleen met een neckrope om naar het bos. Siëdah geeft mensen een heel bijzonder gevoel, iedereen heeft dat bij haar. Ik vind mijn nieuwe paard Shirokiy Khan heel erg lief, maar het zal altijd anders zijn dan wat Siëdah voor me is,” geeft ze toe.

“Toen ik haar leerde kennen ging ik nog naar school, daarna begon ik net met werken. Nu is het leven een beetje burgerlijk en rustig, maar altijd als er moeilijke momenten waren dan was en is zij er. Niks meer niks minder, en dat is alles wat nodig is,” sluit Van Arkel af.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan

Tekst door: Femke Verbeek

Foto: Chantal van Wijk

Error, group does not exist! Check your syntax! (ID: 120)

0 165
Paard
foto: Remco Veurink

In Canada is de eerste “camera pil” voor paarden ontwikkeld, om te kunnen zien wat er nu precies binnen in het paard afspeelt.

De endoscopiecapsule ziet eruit als een vitaminepil en kan via een maagsonde bij het paard direct in de maag gebracht worden. In de acht uren die daarop volgen maakt de capsule beelden van het spijsverteringsstelsel van het paard. De capsule is een belangrijke nieuwe manier om aandoeningen zoals inflammatoire darmziektes en kanker te kunnen diagnosticeren. Ook kan er bij onderzoek gekeken worden hoe bepaalde medicamenten de spijsvertering stimuleren en kan men kijken hoe “normale” darmfunctie eruit ziet. “Het is een hele gave manier om de dunne darmen mee te onderzoeken.” aldus Montgomery. “Het alternatief is een kijkoperatie of beelden via een endoscoop, via een camera aan een lange dunne kabel. Die laatste variant geeft echter beelden tot de maag of het rectum, verder kunnen we niet.”  De plannen bestaan nu om de pil verder te ontwikkelen en meer onderzoek te doen.

Foto: Remco Veurink
Bron: Horsetalk

 

 

 

 

0 184

Paarden die het gewend zijn, zeker de sobere rassen, kunnen prima een flinke poos of zelfs 24/7 buiten lopen. Ook als het vriest dat het kraakt en de eerste schaatsmarathon op natuurijs wordt gehouden. Als ze maar een schuilplek hebben en… water! Water is het allerbelangrijkste wat een paard nodig heeft en daar wordt niet altijd voldoende rekening mee gehouden, zeker niet in de winter. Het gevolg kan zijn: winterkoliek, vanwege half verteerd voer in de maag. De darmen hebben water nodig om voer goed te kunnen opnemen.

Paarden drinken water het liefst als het een temperatuur heeft van 10°C, maar kouder is ook geen probleem. Het is van belang om de factoren die van invloed zijn op het water in de gaten te houden. Kan het paard drinken terwijl het op stal staat, dan volstaat een verwarmde emmer. Het gebruik van emmers heeft als voordeel dat je in de gaten kunt houden hoeveel je paard drinkt. Het kost natuurlijk wel meer tijd om de emmers te vullen, zeker als het hartje winter is en vriest een heel tijdrovende klus.

Dorst wordt gereguleerd door sodium in het bloed (het Na-gedeelte van NaCl/Sodiumchloride, oftewel zout). Je wilt dus dat je paard genoeg zout binnenkrijgt. Je kunt dat los geven – ongeveer twee eetlepels toevoegen aan het voer – of via een zoutblok of voer waarin af fabriek al zout is toegevoegd. Het kan geen kwaad om in de winter extra zout te geven, tenminste, als je paard te allen tijde toegang heeft tot water en gezonde nieren heeft. Je kunt ook water door het voer doen zolang het niet vriest.

Ga er niet vanuit dat het paard voldoende water binnen krijgt in het land als er sneeuw of ijs ligt. Ook als je paard 24/7 buiten loopt, moet er een (verwarmde) waterbron zijn.

Horse-Canade/Hoefslag

Foto: Remco Veurink

0 192

De micro-organismen in het darmstelsel van het paard is gevoelig voor zelfs de allerkleinste veranderingen in hooi. Dit blijkt uit een Franse studie. Eerder onderzoek toonde al aan dat een abrupte verandering in de samenstelling van hooi een grote risicofactor is voor koliek. Het was echter niet bekend of dezelfde veranderingen problemen gaven met het microbacteriële ecosysteem.

Tijdens een nieuwe studie werden twee soorten hooi gebruikt. Hoewel het ruwvoer grote gelijkenissen vertoonden, zorgden ze toch voor verschillende reacties. Zes paarden werden over twee groepen verdeeld. Alle paarden kregen een dieet dat bestond uit 80% ruwvoer en 20% krachtvoer. Tijdens de eerste vier weken werd hooi I gevoerd, waarna zonder overgangsperiode de paarden nog eens drie weken lang hooi II kregen voorgeschoteld. Daarnaast kregen de dieren iedere ochtend een gistsupplement toegediend.

Conclusie

Vervolgens werden monsters uit de darmen genomen om de microbacteriële ecosystemen in kaart te brengen. Een dag na de wisseling van hooi I naar hooi II werd een grote toename van de bacteriën Bacteroidetes en Firmucutes aangetroffen. Daarnaast was het aantal vetzuren en zuurconcentraties sterk gestegen. Na acht dagen nam het aantal Bacteroidetes en Firmicutes weer af. In plaats daarvan steeg het aantal Petcinolytic bacteriën.

‘Er is aanvullend onderzoek nodig om te evalueren tot welke factor de schommeling van het microbacteriële ecosysteem kan leiden tot een koliekaanval. Ook is het zaak om te analyseren of gist als supplement kan dienen om het effect van een ruwvoerwissel te minimaliseren.’

Bron: Hoefslag/Horsetalk

Foto: Remco Veurink

Voor de mensen die nu inhaken, mijn paard Wim (foto) kreeg afgelopen augustus zware koliek en moest worden geopereerd. Vervolgens kreeg hij ernstige complicaties, waardoor hij meerdere malen de dood in de ogen heeft gekeken. Na bijna een maand op de kliniek in Utrecht, staat hij gelukkig alive and kicking weer thuis en heeft hij praatjes voor tien. Omdat het nogal wat bijzondere verhalen met zich mee heeft gebracht, vertel ik nu al een aantal weken met terugwerkende kracht over zijn verblijf op de Uithof. Ik was vorige week gebleven bij de geniale vondst van zijn arts Thijs om hem op de tredmolen te zetten. Dus daar pak ik de draad weer op.

Eindelijk mesten

Ze zeggen wel eens dat dieren op hun baasje gaan lijken. Nu ben ik als journalist goed in het werken met een deadline. Wim liet in zijn tijd op de kliniek duidelijk merken dat hij dat ook kan. Alleen was in zijn geval de term ‘dead (dood) line’ wel erg letterlijk. Zoals ik vorige week al beschreef ging hij er zelfs ver over heen. Ruim negen dagen na zijn eerste koliekoperatie deden zijn dunne darmen nog steeds hun werk niet en werden de artsen tot het uiterste gedreven. Lopen op de tredmolen werd geopperd als laatste poging. Voor de rest was alle medicatie stopgezet, omdat niets hielp. De eerste keer dat hij op de loopband ging, was een succes. Hij ging namelijk meteen mesten, wat al die tijd nog niet gebeurd was. Hoe blij je op zo’n moment kan zijn met ordinaire poep is onvoorstelbaar. Juichend stonden we er naast. Dit moest toch wel een enorme stap vooruit betekenen.

Echter het probleem zat niet in zijn dikke darm, waar nog oude mest in lag, maar in zijn dunne darmen. En die werkten de volgende dag nog steeds niet goed. De liters vocht bleven alsmaar door de sonde uit zijn maag komen en toen we die dag voor het zoveelste overleg om de tafel gingen met de artsen voelden we ons allemaal compleet uit het veld geslagen. Thijs zei op bedeesde en bedroefde toon: ‘We weten het niet meer. We kunnen geen konijnen meer uit de hoge hoed toveren en staan nu echt met onze rug tegen de muur.’ Het werd op dat moment niet expliciet uitgesproken, maar de angst heerste dat Wim het einde van de dag niet zou halen. Vol ongeloof en verdriet liepen we terug naar de IC-stallen, waar hij weer gesondeerd moest worden. Wim stond er zoals altijd vrolijk bij te kijken, maar ik kon het niet meer aan zien.

Zesde zintuig
Las Vegas Utrecht
Las Vegas in Utrecht

Ineens viel mij op dat Las Vegas, mijn andere paard, die in Utrecht Wim gezelschap mocht houden, rustig in zijn stal er tegenover lag. Terwijl Las juist iedere keer tijdens het sonderen van Wim heel zenuwachtig had gedaan, waarschijnlijk mede door mijn spanning. Ik besloot op mijn hurken bij hem te gaan zitten. Ondertussen werd aan de overkant de sonde bij Wim ingebracht. Las legde lieflijk zijn hoofd op mijn knieën en deed half zijn ogen dicht. Op het moment dat ik de liters vocht die uit Wim zijn neus kwamen, hoorde vloeien in de emmer zuchtte Las een keer zachtjes, liet zijn hoofd langs mijn benen glijden en ging languit liggen slapen. Ik dacht hoopvol: ‘Zou dit een goed teken kunnen zijn? Zou hij al weten dat het beter gaat met zijn zieke vriend?’ Het zesde zintuig van Las Vegas had inderdaad gelijk. Waanzinnig zoals paarden dat soort dingen aanvoelen. Wim had veel minder reflux dan voorheen. In de daaropvolgende 24 uur daalde het aantal liters naar nul en na nog een rondje op de tredmolen mestte hij zelfs door. Op het aller aller allerlaatste moment kwamen zijn darmen dus op gang en was Wim gered! De euforie was gigantisch. Maar helaas ook weer van korte duur. Amper anderhalve dag later kreeg hij koorts en kwamen we in een volgende levensgevaarlijke fase. Daarover volgende week meer…

Het mesten kwam pas op de loopband weer op gang. Hieronder de derde keer dat Wim deze aanpak onderging en opnieuw met succes.

Sportjournaliste Koosje Mulders schrijft voor de Hoefslag en is daarnaast fanatiek dressuuramazone op Lichte Tour niveau. Voor onze website houdt ze een blog bij over alles wat ze meemaakt als ze op pad is om te schrijven en over haar paardenleven als ambitieuze amateur tussen de grote jongen.

Klik hier voor de vorige aflevering van Koos & Co

 

Vorige week schreef ik over de eerste dag na de operaties van Wim en hoe hij elke keer heel vrolijk met mij mee naar buiten stapte. Maar ondanks dat je het niet aan hem kon merken, ging het slecht met Wim. Zijn darmen lagen stil, waardoor de artsen regelmatig zijn maag leeg moesten halen. Een maag is als een ballon. Als het blijft vollopen met darmsappen, omdat die niet naar achteren worden weggewerkt, knapt deze. Met fatale gevolgen. Dus kreeg Wim iedere vier uur een sonde in via zijn neus en keel. Het aantal liters dat eruit kwam, was direct ook de belangrijkste indicator van de werking van zijn darmen. Een gezond paard maakt maximaal één, misschien twee liter. Bij mijn lieveling kwam er gemiddeld twintig liter uit. Ja, dat is dus heel veel. Die liters noemen ze de reflux. Een woord dat mij tot in mijn dromen heeft achtervolgt. Ik was er vaak bij als het sonderen moest gebeuren en het geluid van het klateren van de reflux in een emmer geeft mij nu nog de rillingen. Alsmaar de hoop dat het minder zou zijn en dan toch weer een eindeloze straal uit die sonde. Het was zelfs zo erg dat ik een keer ’s nachts wakker werd (sowieso al bijzonder dat ik even sliep) van mijn vriend die naar de WC ging. Als hij stond te plassen, schoot ik overeind met de woorden: “Hoeveel liter was het? HOEVEEL LITER??!!”

SMS dunne darm AAN

Er was mij verteld dat een paard het sonderen meestal maximaal 72 uur volhoudt. Daarna laten ze het niet meer toe, geven ze op of staan ze van de pijn weg te kwijnen. Tijd werd onze grootste vijand. Het leek sneller te gaan dan ooit. Toen die drie dagen voorbij waren, liet Wim echter duidelijk weten dat hij er nog lang niet klaar voor was om afscheid te nemen. En die sonde nam hij gewillig op de koop toe.

Ik begon van de stress flauwe grappen te maken

Neemt niet weg dat naarmate de uren wegtikten de spanning haast ondraaglijk werd. Ik begon van de stress flauwe grappen te maken als ‘SMS dunne darm AAN’ om een manier te vinden met de verdrietige situatie om te gaan. Zijn overlevingskans was intussen minder dan een procent en er was dagelijks overleg met artsen Janny en Thijs, mijn ouders en twee goede paardenvrienden voor support. We bekeken per 24 uur of we nog door konden gaan. Afspraak was, bij welke vorm van lijden dan ook moeten we hem laten inslapen. Wim bleef gelukkig aanknopingspunten geven om door te gaan, maar alle medicijnen werkten niet. Janny en Thijs doken constant de boeken in en hadden telkens weer nieuwe, steeds gekkere ideeën. Behandelingen die nooit eerder waren gedaan met alle risico’s van dien. Maar ja, het alternatief was de dood.

Boerenwijsheid

Zo gingen Janny en Thijs over op humane medicijnen en boerenwijsheid. Thijs, die bekend staat om zijn briljante ingevingen (een reputatie die ik inmiddels kan beamen) kwam met het lumineuze idee van de tredmolen, een loopband die aan de voorkant omhoog kan. “Het heeft niets met wetenschap te maken, maar als we hem bergop kunnen laten stappen, krijgen die darmen misschien een prikkel om de goede kant op te gaan bewegen.” Enig probleem: een paard met een buikwond op de tredmolen is een absolute no go. Veel te gevaarlijk voor de hechtingen als hij in paniek raakt. Toch besloten we het erop te wagen. De dierverzorgers keken alsof ze water zagen branden toen Thijs zijn plan aan hen voorlegde. Dat kon niet, gekkenwerk! Maar Wim had precies door wat de bedoeling was en stapte rustig met grote, zelfs krachtige passen over de band. Hoe dat verder liep vertel ik volgende week….

Koosje Mulders


Sportjournaliste Koosje Mulders schrijft voor de Hoefslag en is daarnaast fanatiek dressuuramazone op Lichte Tour niveau. Voor onze website houdt ze een blog bij over alles wat ze meemaakt als ze op pad is om te schrijven en over haar paardenleven als ambitieuze amateur tussen de grote jongen.

Klik hier voor de vorige aflevering van Koos & Co

0 64

Hoewel het spijsverteringssysteem van paarden erg gevoelig is, kan het toch abrupte dieetveranderingen aan. Dit blijkt uit Nieuw Zeelands onderzoek. ‘De micro-organismen in het darmstelsel van het paard zijn gevoelig voor veranderingen in hun omgeving. De samenstelling van de micro-organismen kan variëren op basis van de voeding en hoevaak deze voerbeurten plaatsvinden. Het is ook bekend dat abrupte dieetaanpassingen kunnen leiden tot koliek of hoefbevangenheid,’ aldus onderzoeker Bryan Waldridge.

Tijdens de studie werden zes jaarling volbloedmerries op een geconserveerd diëet van biks gezet, terwijl zes andere jaarlingen drie weken lang in de wei werden gehouden. Naderhand werd mest onderzocht voor een analyse van de micro-organismen. Na dit eerste onderzoek werd de eerste groep zonder voorbereiding direct drie weken op het land gezet, waarna de populatie microben iedere vier dagen werden bekeken.

De volgende ontdekkingen werden gedaan:

– Er werd een grote diversiteit microben aangetroffen bij beide groepen paarden.
– Hoewel divers, verschilde de samenstelling van de micro-organismen tussen de twee groepen, waaronder de vier type bacteriën Bacteroidaceae, Paraprevotellaceae, Clostridales en Lachnospiraceae.
– Na de abrupte overgang op het land toonde de samenstelling micro-organismen al grote gelijkenissen met de jaarlingen die tijdens de studie alleen op het land stonden.

De conclusie van dit onderzoek is dus dat de bacteriën in de darmen van jaarlingen zich snel kunnen aanpassen bij directe veranderingen in het dieet.

Hoefslag/Equinews

0 55

De bacteriepopulatie van paarden op commercieel krachtvoer verandert drastisch wanneer zij alleen nog weidegras krijgen. Dit wijst onderzoek uit. Darmbacteriën bij paarden zijn gevoelig voor veranderingen in de darmomgeving. Bij abrupte wijzigingen in het diëet, zoals een directe overgang van stal naar land, kan daarom voor koliek en hoefbevangenheid zorgen.

De onderzoekers onderzochten deze voedingsovergang van stal naar weiland over de periode van drie weken. Zes jaarling volbloedveulens werden op een krachtvoerdieet van DiberSure gezet. Het voer bestond uit 65% lucerne, 35% gebroken mais en een vitamine en mineralenmix. Zes andere veulens werden buiten gezet en kregen enkel gras te eten. Na deze weken werden mestmonsters van alle twaalf paarden verzameld, waarna de zes paarden op het krachtvoerdieet in een weiland werden gezet. Opnieuw werd na drie weken mestonderzoek verricht.

Na een dag of vier veranderde de bacteriële samenstelling bij de paarden op krachtvoer tot redelijke gelijkenis als de paarden op het weiland. De populatie archaealbacteriën, een enkelcellig microörganismen, bleef echter constant en in sommige gevallen groeiende. Ook werd duidelijk dat de populatiestructuur van de bacteriën bij de krachtvoerpaarden snel veranderde. ‘De snelle wijzigingen in de mestbacteriën bij paarden tijdens een overgang van krachtvoer naar weiland, laat zien hoe gevoelig de darmflora van het paard is bij voedingswijzigingen,’ aldus de conclusie van de wetenschappers. ‘Het aantal ongeklassificeerde bacteriën dat tijdens dit onderzoek werd aangetroffen -68- laat zien dat we nog weining van de samenstelling bacteriën in de darmflora afweten. Verder onderzoek is daarom relevant. Het is namelijk mogelijk dat dagelijkse veranderingen in een weidesamenstelling de bacteriële samenstelling kan beïnvloeden. Geen van de paarden in deze studie vertoonde symptomen van koliek, hoefbevangenheid of darmklachten.

Hoefslag/PlOSone

0 57

Britse onderzoekers zijn bezig om een model van de achterdarm (dikke darm en blinde darm) te ontwerpen. Zo’n model zou van belang zijn om de mysteries van de miljoenen bacteriën die er leven te ontrafelen. Er is een budget van 100.000 pond om het model te ‘bouwen’. Eigenlijk is er nog maar weinig bekend over wat er gebeurt in de darmflora van een paard, terwijl koliek een van de meest voorkomende paardenziektes is en doodsoorzaak nummer één. Bovendien hebben verstoringen door bacteriën in de darmen niet alleen invloed op de werking ervan, maar ook op het immuunsysteem en kunnen ze kanker, overgewicht en stemmingswisselingen veroorzaken.

De Universiteit van Surrey werkt samen met die van Reading en Liverpool aan het twee jaar durende project. Sponsor is het Petplan Charitable Trust, een van de grootste dierenwelzijnsorganisaties in Groot-Brittannië. Er wordt onder andere gebruik gemaakt van de kennis van de nucleaire magnetische resonantie-techniek.

‘Een model van het binnenste van een paard kan ons inzicht verschaffen in hoe bacteriën werken en hoe ze reageren op diëten en medicijnen zoals antibiotica’, aldus professor Chris Proudman, die het project leidt.

Horsetalk/Hoefslag

0 40

Hoewel de oorzaken van obsesitas bij paarden steeds duidelijker worden, blijkt nog steeds 30% van alle paarden in Amerika, Engeland en Schotland te dik. Paarden met overgewicht zijn moeilijker vruchtbaar, raken sneller uit conditie en lopen risico op insulineresistentie en hoefbevangenheid.

Wat zorgt ervoor dat sommige paarden meer aanleg tot overgewicht lijken te hebben? Volgens een groep onderzoekers ligt het antwoord bij de aanwezigheid van verschillende aantallen populaties microscopische bacteriën en organismen die helpen met het afbreken van vezels in de dikke darm. Deze microben zorgen ervoor dat vezels vluchtige vetzuren produceren, die tegelijkertijd zorgen voor meer energie. Een paard met een grote populatie van deze microben toont een grotere aanleg voor obesitas. De onderzoekers vergeleken de geproduceerde vluchtige vetzuren van zowel merries met overgewicht als merries zonder overgewicht. Er werd geen verschil gevonden in specifieke microbepopulaties, maar het gehalte acetaat, een vluchtige vetzuur bleek hoger in het bloed van de merries met overgewicht. Volgens de wetenschappers moet dit resultaat verder onderzocht worden om overgewicht aan bepaalde darmmicroben te koppelen.

Hoefslag/Equinews

Volg ons!

103,154FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer