Tags Posts tagged with "Crossen"

Crossen

Foto: Serita Fotografie

Toen Jantine Blokland de 1.47-hoge pony Getswerder’s Giovanni een beetje uit medelijden kocht, had ze nooit verwacht dat ze zo succesvol zouden worden in de sport. De kleine pony start op dit moment Z1 dressuur tussen de paarden en ook de crosshindernissen houden hem niet tegen om er vol voor te gaan.

“Toen ik hem voor het eerst zag staan was hij heel schuw. Je kon hem amper aaien en een hoofdstel omdoen of een deken opdoen was echt een ramp”, blikt Blokland terug naar toen ze hem vijf jaar geleden tegen het lijf liep. “Hij was wel al beleerd en hij kon stappen, draven en galopperen onder het zadel. Maar omdat hij bang was voor alles wilde niemand hem kopen. Ik vond hem op dat moment zo sneu dat ik gelijk zei: ‘Deze gaat met mij mee’. In de eerste instantie was het de bedoeling dat ik een beetje met hem aan zou rommelen en dan ging kijken of ik een beter huisje voor hem kon vinden. Maar ik vind hem zo leuk dat hij er nog steeds is”.

Vermogen

Het paard van Blokland had op dat moment een blessure, dus ze stak veel tijd in het vertrouwen winnen van Giovanni. “Ik ben er lekker mee aan de slag gegaan en toen zijn we voor de grap een keer een wedstrijdje gestart, wat best wel goed ging. We vlogen het L en op een gegeven moment ook het M door, toen begon het Z ook wel echt te kriebelen. Ik had echt niet verwacht dat we dit ooit zouden bereiken, want het is best wel een eigenzinnige pony. Hij is vreselijk lief en heeft een goed hart, maar hij is zeker niet makkelijk omdat hij heel schuw en bang was. Daarnaast is het echt een springpony, daar ligt zijn vermogen en kwaliteit”.

Spelletje

Foto: Lisa Blom

Ze vervolgt: “In de eerste instantie wilde ik alleen gaan springen, omdat hij dat echt super goed kan. Maar ik besloot ook ernaast te gaan crossen omdat hij dan wat meer zelfvertrouwen krijgt en wat stoerder wordt. Meteen na onze eerste cross kregen we het ‘crossvirus’ te pakken”, lacht de amazone. “Momenteel springen we op B-niveau en crossen we op L-niveau tussen de paarden. Het voordeel van crossen is dat je minder last hebt van het hoogteverschil tussen pony’s en paarden dan bij het springen. Gelukkig is Gio zelf heel snel en slim. Het is een pony, maar als de adrenaline in kickt groeit hij opeens uit tot een paard. Hij kent het spelletje ook heel goed. Als we de cross ingaan en hij het fluitje hoort, is hij meteen wild en gaat hij er vol voor. Zodra we klaar zijn is hij weer de rust zelve en is zijn hartslag gelijk weer normaal. Hij snapt het precies”.

Gouden karakter

De amazone vertelt dat ze nooit had verwacht dat ze zo hoog zouden komen. “Wat hem heel bijzonder maakt is dat hij, zeker als je het over de dressuur hebt, geen uitzonderlijke kwaliteiten heeft waardoor hij het zo ver geschopt heeft. Hij heeft het allemaal gedaan op karakter, een gouden karakter. Daardoor hebben we samen al zo veel kunnen doen, hij wil altijd doorgaan. Ik ben heel trots op hem”.

Good-Luck

Foto: Renate van den Heuvel

Het opleiden van paarden beviel Blokland wel, toen haar oog enkele jaren terug opnieuw op een ‘zielig’ paard viel twijfelde ze geen moment. Samen met een vriendin kocht ze de toen driejarige ruin Good-Luck (v. Bojengel). Het bijzondere aan dit verhaal is dat Giovanni en Good-Luck precies op dezelfde dag geboren zijn. “Toen ik hem voor het eerst zag kwam hij rechtstreeks van de paardenmarkt. Hij was erg mager en had een open wond van een castratie, dus ik besloot om hem mee naar huis te nemen. Hij blijkt veel kwaliteiten te hebben als dressuurpaard, we zijn ondertussen hard aan het trainen voor het Z2”.

Eventing

Blokland legt uit dat het best moeilijk is om met je pony tussen de paarden te starten. “Met Gio was mijn doel echt om hem in de dressuur op te leiden tot het Z1. Als we nu hoger zouden gaan moet hij het uit zijn tenen halen. Dat zou niet leuk zijn, ik wil hem in zijn waarde laten. Bij het springen is het jammer dat je zit met de afstanden van de dubbelsprongen. Als die op één galopssprong staan moet hij zich letterlijk redden. Hij kan het wel, maar het is wel lastig. Hierdoor kunnen we ook in de springsport niet veel verder komen. Gelukkig vinden we eventing beide ook heel leuk en is het springparcours in verhouding minder hoog dan normale springwedstrijden. Ik wil ben benieuwd hoe ver we het kunnen schoppen”, sluit ze af.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Serita Fotografie/ Lisa Blom/ Renate van den Heuvel

©odD Fotografie

Anouk van Arkel haar Friese merrie Iefke T (v. Andries 415) is een echte alleskunner. Na zes jaar is de combinatie zo goed op elkaar ingespeeld, dat geen enkel onderdeel van de sport te gek is om uit te proberen.

Van Arkel reed tot haar elfde op de manege, maar stopte toen ze naar de middelbare school ging. “Ik heb in die tijd nog wel een shetlander verzorgd, om aan te tonen dat ik de verantwoordelijkheid voor een eigen pony aankon”, steekt de amazone lachend van wal. “Maar dit is achteraf natuurlijk niet te vergeleken met de zorg voor een paard”.

Op slag verliefd

Samen met haar vader ging ze op zoek naar haar eerste eigen paard. “Ik wist niet precies wat ik wilde, mijn enige eis was dat het wel echt een braaf paard moest zijn. Voordat ik het wist had mijn vader een afspraak gemaakt bij een handelstal in de buurt. Er stonden meerdere paarden, maar mijn oog viel op een van de friezen: Iefke. Toen ik haar voor het eerst zag werd ik op slag verliefd. Ze was heel vrolijk en kwam nieuwsgierig over, en dat heeft ze nu nog steeds. Altijd als er iemand langs haar stal loopt komt ze even kijken en wil ze geknuffeld worden, ik heb geen moment spijt gehad dat mijn keuze op haar is gevallen”.

De merrie was op dat moment vier jaar en net zadelmak. “We hebben haar gekocht omdat Friezen over het algemeen bekendstaan om hun nuchtere karakter, al is die van mij echt geen dooie”, lacht Van Arkel. “Maar ze is wel hartstikke braaf en goudeerlijk. Dat is nooit veranderd”.

Kennis

De amazone besloot om haar paard zelf door te gaan rijden. “Ik had alleen manege-ervaring, dus met de kennis die ik toen had zijn we een beetje gaan prutsen. We reden gewoon een beetje rond en pakten af en toe een lesje mee. Spullen had ik niet, ik mocht een zadel en hoofdstel lenen van de stal waar ik toen stond. Dat paste natuurlijk voor geen meter, maar daar was ik me op die leeftijd nog niet bewust van. Toen het steeds beter ging kocht ik mijn eigen spullen en gingen we fanatieker lessen, dat was het moment dat we het rijden ook wat serieuzer gingen nemen”.

Het rijden ging steeds beter en de amazone besloot lid te worden van de rijvereniging in de buurt. “Toen ik Iefke net had vonden we springen heel leuk. We hebben een tijdje pauze genomen, maar de laatste tijd beginnen we het steeds weer leuker te vinden. Voor een Fries heeft ze ook nog best wel veel talent. Ze heeft los een keer 1.30m gesprongen”.

Crossen

Ook crossen is iets wat de combinatie regelmatig doet. “In de zomer rijden we minimaal maandelijks oefencrossen mee, laatst zijn we voor het eerst BB gestart. De cross maak ik me nooit zo veel zorgen om, maar een 80cm-parcours is wel echt fanatiek. Maar het is gelukt”.

Iefke is vaak de enige Fries op het crossterein. “Ik zou iedereen aanraden om af en toe balkjes te lopen of te springen met een Fries. Misschien zijn wedstrijden wat fanatiek als je er niet zelf achter staat, want je moet er wel van overtuigd zijn dat je paard het kan. Maar het is leuk voor de afwisseling en veel paarden worden er ook echt enthousiast van”.

Zelfvertrouwen

Naast het werk onder het zadel is de merrie ook beleerd voor de wagen. “We hebben haar vier jaar geleden beleerd maar we hebben het mennen toen een beetje op een laag pitje gezet. Tot vorig jaar, toen hebben we een nieuwe kar gekocht en ben ik begonnen met lessen, waardoor ik een stuk meer zelfvertrouwen heb gekregen. Ik durf nu ook samen met vriendinnen mijn paard voor de kar te knopen en lekker een rondje te maken op de weg. In de toekomst zou ik ook graag menwedstrijden willen rijden”.

To-do-lijst

Iefke is een echte alleskunner. “Een tijdje geleden hebben we meegedaan aan een clinic koe-rijden, iets wat ze in de western heel veel doen. Je hebt een grote groep met kalfjes en dan moet je proberen om er een van de kudde te scheiden”, legt de amazone uit. “Daarnaast rijden we zonder zadel, doen we wel eens mee aan TREC- en Working Equitation wedstrijden en gaan we elk jaar op ponykamp. Het enige wat we nog niet gedaan hebben is endurance, maar dat staat zeker op onze to-do-lijst. Ik moet alleen nog even iemand in de omgeving vinden die er verstand van heeft, want ik weet zo niet hoe ik daarin moet rollen”.

Druk

De meeste Friezen vind je verreweg terug in de dressuurring, maar daar is deze combinatie niet zo van. “Er komt te veel druk op ons en daar raken we gestrest van. We hebben wedstrijden gereden tot het M1, maar elke keer als we weer wat gepland hadden kwam die druk weer terug. Dan verwachte ik te veel van haar en vonden we het beide ook niet leuk. Ik doe liever gekkigheid wat we beide leuk vinden dan dat ik haar ga pushen om iets te doen waar ze niet zo veel zin in heeft”.

Veulen

Vorig jaar zei de amazone haar startpas op en besloot om een veulentje te fokken, het valkkleurige veulen kreeg de naam Ava’s First Lady Fien “Ik wilde ervaren hoe het is om een eigen veulen te fokken, en dat pakte heel goed uit. Eigenlijk was het de bedoeling dat ze verkocht zou worden, maar ze is zo leuk dat ze toch mag blijven. Mijn droom is dat ze net iets atletischer wordt dan haar moeder, dan kunnen we over een jaar of vijf samen crossen”, sluit ze trots af.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: odD Fotografie

Valentine Wuyts

Haflingers kunnen alles, daar is amazone Valentine Wuyts van overtuigd. Zij beoefend dan ook allerlei disciplines met haar haflinger Stylando van Brokert, met kozakkenvoltige in het specifiek.

“Ik heb Stylo drie jaar geleden leren kennen en in januari is hij drie jaar officieel van mij”, begint ze haar verhaal. “Hij is 12, maar mentaal gedraagt hij zich als een vierjarige. En ik denk dat dat altijd zo zal blijven. Hij is super enthousiast en vindt alles leuk. Zo crossen we, springen we regelmatig, rijden we dressuur en doen we aan kozakkenvoltige. Niks is te gek, dat maakt hem zo speciaal”.

Motivatie

“Stylo stond eerst op een grote manege in de buurt, maar alle drukte daar zorgde ervoor dat we een beetje uitgeblust raakten. Daarom besloot ik te verhuizen naar een kleine pensionstal in de buurt. Hier kwamen we in contact met een stalgenootje die aan kozakkenvoltige doet. Zij was helemaal weg van mijn paard en stelde voor om mij wat oefeningen te leren op haar paard, zodat we het later ook met Stylo konden doen. Zes maanden geleden probeerde ik het voor het eerst op haar paard, en twee maanden later durfden we het ook aan met de mijne. De eerste keer dat we het probeerden zette Stylo geen stap verkeerd, sterker nog; hij vond het onwijs leuk. Ondertussen oefenen we minimaal één keer in de week en hebben we echt de motivatie weer teruggevonden. Het geeft echt een kick”, vertelt ze enthousiast.

Kozakkenvoltige

“Kozakkenvoltige is een soort van voltige, maar in plaats van dat je paard aan de longeerlijn loopt, gaat hij rechtuit. Ondertussen doet de amazone dan oefeningen zoals er onder hangen, er op- en afspringen en recht staan. Veel mensen denken dat je lenig moet zijn om het te kunnen, maar het is niks meer dan fitness op je paard. De eerste keer dat ik het deed was ik na een kwartiertje al kapot”, geeft ze lachend toe. “Maar nu kan ik het een uur volhouden. Het is wel zwaar, maar iedereen kan het doen met goede begeleidingen een beetje oefenen. Als je een beetje de spieren hebt, moet het goedkomen”.

Wuyts legt wat uit over de geschiedenis van de sport: “Het is een vorm van rijden die ze vroeger in de oorlog gebruikte om indruk te maken op de vijand. De zadels die we vandaag de dag gebruiken zijn ook gebasseerd op de zadels van vroeger. Het zijn twee houten plankjes met een kussen erop, best hard dus. Daarom is het belangrijk dat je de paardenrug goed beschermt met een dik sjabrak”.

Bang zijn is geen optie

De amazone blikt terug op de eerste paar maanden dat ze de haflinger had.“Ik herinner me onze allereerste springwedstrijd nog goed. We hadden Stylo en dik bit ingedaan omdat we niet wisten hoe hij ging reageren. Dat, in combinatie met mijn spanning, zorgde ervoor dat ik hem meer tegenzat dan hielp. Toch sprong hij een foutloos parcours, dat vond ik zó bijzonder”. De amazone geeft aan dat ze vroeger vaak angstig was tijdens het rijden. “Door kozakkenvoltige ben ik opgebloeid en gaan inzien hoe leuk paardrijden eigenlijk is. Bang zijn is geen optie als je onder het paard hangt”.

Eventing

Wuyts heeft nog veel doelen met haar alleskunner. “Volgend jaar willen we beginnen met eventingrijden dus we hebben eind september onze eerste cross om te kijken hoe dat gaat. Hij kan heel goed springen, dus ik weet zeker dat ook dit helemaal goed komt”. De haflinger is zijn eerste levensjaren dekhengst geweest in Nederland, België, Duitsland en Frankrijk geweest. Eén ding is nu zeker: “Hij mag de rest van zijn leven bij mij blijven. Ik heb zo’n band met dit paard, ik wil hem nooit meer kwijt”.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit

© John Bruininck

Vijf jaar geleden kwam Friese merrie Health4Horses Frush na een nare val van de vrachtwagen terecht bij het paardenrevalidatiecentrum van Monique Sikkens. Ondanks de nare beschadiging aan haar kogel en heup was de kans groot dat ze er weer bovenop zou komen. Sikkens zelf had er alle vertrouwen in en besloot om de merrie te kopen.

“We kochten haar met de bedoeling om haar op te knappen, op te voeden, zadelmak te maken en dan te verkopen. De eerste drie punten zijn allemaal gelukt, alleen het verkopen ging niet helemaal volgens plan”, steekt Sikkens lachend van wal. “Vanaf het begin was ik al weg van haar en toen ik voor het eerst op haar zat vond ik haar zo leuk, dat ik besloot haar eerst door te rijden en dan verder te kijken”.

KWNP’er onder de Friezen

Ze vervolgt: “Normaal ben ik niet zo van Friezen. Wij hebben thuis alleen maar springpaarden, daar ben ik wat meer van”, geeft de amazone toe. “Toch ben ik helemaal weg van haar karakter. Op de een of andere manier word ik gewoon altijd blij van haar”.

De merrie is helemaal over haar ongeluk heen gekomen. “Ze heeft nergens last van en wil heel graag voor je werken. Tijdens het trainen is ze heel enthousiast, maar wordt ze nooit echt heet. Ik zeg altijd dat ze de KWPN’er onder de Friezen is. Misschien komt dat wel omdat ze bij ons tussen de KWPN’ers staat. Het is een soort identiteitscrisis”, grinnikt de amazone.

Crossen

Sikkens is er achtergekomen dat Frush echt een alleskunner is. De merrie loopt ondertussen Z1 met winst en vorige week hebben ze hun eerste crosstraining gereden. “Hoewel ik tijdens het trainen regelmatig cavaletti’s meepak, heb ik eigenlijk nooit met haar gesprongen. Stiekem was dat omdat ik dacht dat Friezen niet konden springen. Vergeleken met een KWPN’er is het ook kansloos, maar dat is appels met peren vergelijken. Mijn andere paard waarmee ik wilde crossen was niet helemaal fit, dus toen ik een crossclinic voor koudbloeden voorbij zag komen wilde ik het gewoon proberen. Tot mijn grote verbazing pakte het super uit en vonden we het beide echt super leuk. Het ging zelfs zo goed dat we in september al onze eerste oefencross op de planning hebben staan”.

Veelzijdig

Monique Sikkens met Frush en Hond Jack © Ilse Edenburg

Naast dressuur en nu dus crossen doet de amazone nog veel meer met de veelzijdige merrie. “Ik vind horsemanship en rechtrichten aan de hand heel belangrijk, dus dat doen we ook regelmatig. Daarnaast rijden we veel zonder zadel en hebben we meegedaan aan een training Horse and Dog-trail. Dat vinden we beide ook erg leuk, in de dagelijkse trainingen loopt Jack ook vaak mee. Daarnaast hebben ook samen gezwommen, wat ook echt super leuk was. Nu we toch bezig zijn wil ik er voor de lol ook een keer een western zadel op leggen, gewoon om te kijken hoe dat gaat”, vertelt Sikkens verder. “Ze is gewoon van alle markten thuis. Iedereen wordt altijd blij van dit paard, behalve de hoefsmid, lacht Sikkens.

De amazone vertelt dat Frush vroeg of laat toch echt verkocht moet worden. “Ik kan helaas niet alles houden, maar er zit zeker geen haast achter. Als er iemand op mijn pad komt waarvan ik zeker weet dat ze het goed gaat krijgen, wil ik er nog wel over nadenken. Tot die tijd blijven we gewoon lekker plezier maken”, sluit ze af.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto’s: Ilse Edenburg/  John Bruininck

Floor Wiegersma en Enzo. Foto: Salina Steenmeijer

De Andalusiër Enzo is al sinds veulen af aan bij Floor Wiegersma. Vanaf moment één had zij het gevoel dat Enzo en zij bij elkaar hoorden. Ze leidde de ruin zelf op en inmiddels hebben ze hun eerste winstpunten behaald in de B. Dat deden ze nog bitloos ook.

Niet op zoek

Toen Wiegersma de Marktplaats-advertentie zag waarin Enzo te koop werd aangeboden was ze op slag verliefd. “Destijds had ik een KWPN’er en ik was eigenlijk helemaal niet op zoek naar een tweede paard erbij. Wie doet dat niet, af en toe even door Marktplaats scrollen om te kijken wat voor paarden er te koop staan? Ik zag zijn foto en had gelijk iets van: wow, die wil ik. Ik was al helemaal weg van het ras. Mijn ouders hadden me voor mijn verjaardag zelfs al eens een reis naar Andalusië gegeven, waar we ook naar paarden zijn gaan kijken.”

Floor Wiegersma met Enzo als veulen.

Heel voorzichtig

Op het moment dat Enzo te koop werd aangeboden was de amazone pas 17. Daarom moest ze in overleg met haar ouders. “Zij vonden het prima, maar omdat ik al een eigen paard had moest ik wel zelf voor de kosten opdraaien. Dat was natuurlijk geen probleem, want ik wilde hem zó graag hebben. Ik had gelijk het gevoel dat we bij elkaar hoorden. Ik ben in overleg gegaan met de toenmalige eigenaresse. Omdat ik zo jong was, was zij eerst heel voorzichtig. Ze wilde eerst eens met mijn ouders spreken dus dat hebben we gedaan. Omdat er heel veel interesse was in hem heb ik zelfs een aanbetaling gedaan, ik had hem dus ongezien al gekocht. Toen ik er uiteindelijk met mijn vader heen ging hebben we gelijk de trailer meegenomen.”

Opleiding

De eerste jaren stond de toen nog hengst in groepen met andere paarden van zijn leeftijd. Op het moment dat Enzo 2,5 jaar was haalde de amazone hem naar huis en ruinde ze hem. Daarna begonnen ze langzaamaan met zijn opleiding. “Ik ben er toen hij net vier was voor het eerst een keertje op gaan zitten. Daarvoor heb ik altijd veel met hem gewandeld en heb ik wat vrijheidsdressuur met hem gedaan. Toen hij 4 was ben ik ook begonnen met de opleiding Academische Rijkunst bij Greetje Hakvoort. Dat heeft heel erg geholpen in het proces van beleren, al heb ik er daar nooit op gezeten. Ik deed het verder helemaal zelf.”

Sterk genoeg

Floor Wiegersma en Enzo tijdens een dressuurtraining.

“Voordat ik ging rijden kon hij al heel erg veel vanaf de grond”, gaat Wiegersma verder. “Dat was echt super fijn. Het heeft ons heel erg geholpen in het opbouwen van vertrouwen en van onze band. Hij was er op zijn vierde echt aan toe. Ik heb dan ook bewust gewacht tot hij sterk genoeg was. Al had ik er als het aan hem lag al op gezeten toen hij drie was”, lacht ze. “Aan alles gaf hij aan dat hij mee wilde en wilde werken. Toen ik tijdelijk een ander paard reed en voornamelijk daarvoor op stal kwam, was juist Enzo de eerste die kwam aangalopperen.”

Heel bijzonder

In het begin deed de combinatie nog veel aan grondwerk. Ook reden Wiegersma en Enzo veel buiten. “Sinds een half jaar zijn we ook de dressuur wat meer aan het oppakken. We zijn nu vier keer gestart via de online wedstrijden en hadden drie winstpunten. Enzo is heel meewerkend en ook wel koel. Hij denkt heel erg mee en is soms zelfs een beetje overijverig. Dat merk ik ook wel in het grondwerken, hij zet zich altijd voor de volle 200% in. Daarnaast crossen en springen we ook. Zelfs het springen doet hij goed, dat vindt hij volgensmij echt heel leuk. Alles wat ik vraag doet hij gewoon. Ik vind het heel bijzonder dat een paard dat zo voor je doet. Dat hij zo voor je door het vuur gaat”, geeft de amazone aan.

Floor Wiegersma en Enzo aan het crossen.

Bit geen noodzaak

Dit alles doen ze bitloos. Niet omdat Wiegersma anti-bit is, want dat is ze niet. “Ik heb gewoon de keuze gemaakt om zo te beginnen. Daarmee zijn we doorgegaan en het gaat prima zo. Ik kan hem net zo goed opleiden als wanneer ik met bit zou rijden. Ik ben hem nu wel heel rustig aan het bit laten wennen. Je weet natuurlijk maar nooit wat je ambities zijn. Ik vind het wel een fijn idee dat hij het accepteert maar ik vind het ook een fijn gevoel dat ik weet dat we het bit niet nodig hebben. Tot nu toe heb ik het nog geen enkel moment gemist. Ik voel gewoon geen noodzaak om met bit te rijden als het zonder net zo goed gaat. Misschien wel beter zelfs.”

Wedstrijdambities?

“Ik heb niet hele grote ambities om wedstrijden te rijden”, stelt ze. “Maar ik vind het wel heel leuk om af en toe een keertje te gaan om te kijken waar we staan. Het is fijn om ons te laten beoordelen om te kijken wat er goed gaat en wat er minder goed gaat. Natuurlijk heb je dat ook wel een beetje als je les neemt. Toch is  zo af en toe waardering krijgen voor wat je doet en een puntje halen wel heel leuk. Ook starten met crossen lijkt me tof maar ik sta er eigenlijk heel neutraal in. Ik zie het wel of het lukt. Lukt het niet, dan houden we het gewoon bij wat lesjes en een oefencross. Het zou wel heel gaaf zijn om ooit een keer Z te rijden met mijn zelf beleerde paard. Maar als Enzo en ik daar niet aan toe komen omdat we bezig zijn met andere dingen die we leuk vinden, maakt dat me niet zoveel uit.”

Plezier

“Verder vind ik het dus belangrijk om gewoon plezier te maken. Om samen te genieten van het zwemmen, crossen, buitenrijden en dressuren. Ik wil dat Enzo goed in zijn vel zit en plezier beleeft. Wel zou ik het heel cool vinden als hij de dressuuroefeningen straks ook op neckrope kan. Het zou ook leuk zijn als we ooit een keer een piaffe kunnen rijden of een schoolhalt kunnen doen”, klinkt ze enthousiast. “Ook hoop ik mensen door mijn opleiding te kunnen helpen. Zodat zij hun paard op een juiste en fijne manier kunnen trainen en hun paard goed in zijn vel zit. Dat vind ik ook bij Enzo het allerbelangrijkst”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto boven: Salina Steenmeijer

Foto’s in tekst: Privébezit

0 20813
Eddie Quine met zijn paard tijdens de val

Eddie Quine sprong tijdens een eventingwedstrijd in Australië over een sprong die meegaf toen zijn paard er met zijn hoeven tegenaan kwam. De hindernis viel om en het paard belandde in de hindernis.

Het paard van de Australische Eddie Quine sprong over de zevende sprong van het parcours. Hij kwam niet helemaal goed uit en tikte met zijn hoeven tegen de sprong aan. De hindernis stond niet vast en gaf dus mee. De combinatie viel en het paard bleef hangen in de hindernis.

Eddie Quine vertelt tegen Horse and Hound: ‘’Als de hindernis vast had gestaan, had hij zichzelf nog kunnen corrigeren.’’ Na de val bloedde het paard hevig uit een wond op zijn neus en hij is direct naar een kliniek in de buurt van de wedstrijd gebracht. Quine laat weten dat het paard goed hersteld en dat hij weer eet. ‘’Hij heeft echt geluk gehad dat hij geen tanden is kwijtgeraakt of botten heeft gebroken.’’

Quine is enorm geschrokken en hoeft voorlopig niet meer mee te doen aan eventingwedstrijden. Kijk de foto’s van het ongeluk hieronder.

1 2 3 4 5 6

Bron: Horse and Hound en de Facebookpagina van Eddie Quine

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer