Tags Posts tagged with "column"

column

0 860
Anky van Grunsven Glock's Midsummer Dressage Night Outdoor Gelderland 2016 © DigiShots

Het kan hard overkomen als sporters per sé het strijdperk willen betreden, terwijl er sterfgevallen, aanslagen of rampen te betreuren zijn. ‘Maar daar zit een bijzondere filosofie achter,’ schrijft Anky van Grunsven in haar nieuwe column in de Telegraaf. ‘Ik denk dat iedereen daar in het ’gewone’ leven iets aan kan hebben.’

‘Je hoort vaak de reactie: ’We moeten gewoon doorgaan.’ Die opmerking lijkt rechtstreeks uit de wereld van de topsport te komen,’ schrijft de amazone en trainster. ‘De meeste topsporters gaan altijd door. Dat wordt ook weleens tegen ze gebruikt.’

In de put

Volgens Anky leren topsporters om zo ingesteld te zijn dat je nooit lang in de put blijft zitten. ‘Na een slecht moment popt de gedachte bijna automatisch op: ’Hoe kom ik hier weer uit?’ Dat kan best een tijdje duren, soms zelfs maanden of zelfs nog langer. Maar iedereen weet dat er bijna altijd weer positieve tijden komen, dat zaken veranderen en dat het geluk ook jou weer een keer vindt.’

De meervoudig olympisch kampioene was zeer onder de indruk van het herdenkingsconcert van Ariana Grande na de aanslag in Manchester. ‘Zij is in mijn ogen een topsporter, getuige de wijze waarop ze iedere avond optreedt en zoals ze met die afschuwelijke situatie omging. Grande’s grootste nachtmerrie werd werkelijkheid. Een idioot doodde tientallen fans. Velen waren nog kind.’

Terugvechten

Grande kwam volgens Anky sterker terug dan menigeen kon vermoeden. ‘Ze bleef niet hangen in haar (terechte) ellende, maar besloot haar passie, namelijk zingen, in te zetten om terug te vechten.’

Als Anky in de put zat en geen uitweg meer zag, knapte ze van het rijden altijd op. ‘Dan zat ik op Bonfire, Salinero of een van al die andere prachtige paarden die ik mocht rijden en dan wist ik dat er altijd mooie dingen in het leven blijven bestaan. ‘

Lees de hele column van Anky op  telesport.nl

Foto: DigiShots

0 507

Vlak voor een belangrijke wedstrijd slaat bij sommige sporters ineens de twijfel toe. ‘Zal ik de afstellingen van mijn fiets/zadel/snowboard alsnog een fractie veranderen?’ ‘Nee. Nooit. Niet doen,’ schrijft Anky van Grunsven in haar nieuwste column voor de Telegraaf.

‘Moet ik niet toch nog een keer heel hard trainen?’, vragen sporters zich vlak voor de laatste wedstrijd tijdens een groot toernooi, zoals een wereldkampioenschap of een Olympische Spelen af. ‘Ik heb vaak gezegd over mijn prestaties: ik heb ze onder meer binnengehaald, omdat anderen ineens heel gek gingen doen.’

Wielrenner Tom Dumoulin, die vorige week de ronde van Italië won, is volgens Van Grunsven een ‘winnaar uit de absolute buitencategorie’. ‘Dumoulin belichaamde voor mij de afgelopen drie weken wat sport zo mooi maakt: zijn vastberadenheid en focus om het allerbeste te geven. Wat er ook gebeurde, en er gebeurde veel, hij liet zich nimmer van de wijs brengen.’

Winst binnentrekken

Het heeft geen zin te denken dat je op het allerlaatste moment de winst binnen kunt trekken door ineens iets te veranderen aan je gebruikelijke benadering en uitvoering vindt Anky. Ze refereert aan de kür op muziek tijdens de Olympische Spelen van Athene in 2004. ‘Er stonden blokken rond de ring, die in de laatste training voortdurend omwaaiden. De stewards bleven ze oprapen, maar ik vroeg of ze ze gewoon wilden laten liggen. Salinero schrok van het omvallen, niet als ze er al lagen.’

Haar concurrente liet de blokken wel iedere keer oprapen. ‘Tijdens de finale kreeg ze daarvoor de rekening gepresenteerd: haar paard was bang geworden voor de blokken en durfde er niet goed meer langs.’

De gehele column is te lezen op www.telesport.nl

Foto: Remco Veurink

0 429
Anky van Grunsven Rabobank Talentendag 2015 © DigiShots

Een jonge Duitse ruiter is vorig jaar voor de keuze gesteld: of stoppen met trainen bij Anky van Grunsven of anders niet naar de Olympische Spelen van Rio mogen. Dat schrijft Van Grunsven vandaag in haar column voor de Telegraaf.

Volgens Van Grunsven horen dergelijke praktijken niet in de sport thuis. ‘En dan druk ik mij voorzichtig uit. Van de situatie met de Duitse leerling heb ik nachten niet kunnen slapen, omdat ik niet tegen zulk onrecht kan.’

Van Grunsven heeft het gesprek met de Duitse leiding opgenomen. ‘Omdat ik niet wilde dat er achteraf wordt gezegd dat ik het heb verzonnen. De argumenten waren, zoals ik verwachtte, vals. Ze zeiden dat het om regels ging, maar ze konden het nergens aantonen.’

Oneerlijkheid

De amazone heeft soms het gevoel nog steeds te maken te hebben met ‘grove oneerlijkheid’. ‘Hoewel veel concurrenten, ook Duitsers, op precies dezelfde manier trainen als ik, is er sinds mijn Europese titel in 2005 in Hagen vanuit dat land voortdurend kritiek op mijn aanpak geweest.’ Dat heeft haar diep geraakt. ‘Maar hoe meer ik won, hoe meer ik op tegenstand stuitte.’

Van Grunsven kreeg na het lezen van het boek ’1936’, dat gaat over de belevenissen van de Nederlandse sporters tijdens de Olympische Spelen, het gevoel dat ze haar verhaal kwijt moest. ‘Wegkijken doen al veel te veel mensen. Als iets zo duidelijk niet goed is, moet het open en bloot worden gelegd. Voor mij is rechtvaardigheid een groot goed.’

Foto: DigiShots

Maarten van Stek
Maarten van Stek - William Nederlands Kampioenschap Lichte Tour 2015 © DigiShots

‘Marc komt je ophalen, geef ff een adres’, dat was de Facebook message van dressuurtrainer Maarten van Stek nadat ik me wat laat realiseerde dat ik naar de stal in Lisserbroek moest in plaats van naar Hoofddorp. En dat er naar Lisserbloek geen trein ging was even niet bij me opgekomen.

Maarten en Marc waren mijn laatste ‘uitje’ voordat ik weer terug naar Cornwall zou vliegen. Een middag en een ochtend mocht ik van de kant Maarten’s bijna Grand Prix paard William en zijn nieuwe aanwinst Harry in training zien en ook nog een leuke, voor mij zeer interessante, les meemaken.

Boerenkool met worst

Typisch Marc, altijd behulpzaam en geduldig, tot en met m’n lievelingsmaaltijd boerenkool met worst toe; die had ik namelijk nog niet gehad, dit keer, en ik kon me niet voorstellen dat ik helemaal zonder terug moest!

Marc kookte terwijl Maarten en ik een verwoed gesprek voerden over zweepgebruik. Het feit alleen al dat hij dat gesprek met me wilde aangaan en weer eens geduldig uitlegde waar ik mijzelf als trainer en instructeur kon verbeteren gaf me een gevoel van wederzijds respect; hij de autoriteit, ik de leerling.

Bedankje aan Maarten na 35 jaar

Dit was mijn tweede bezoekje. Vorig jaar was de eerste keer nadat ik Maarten ’out of the blue’ een email had gestuurd. Even in het kort: ‘Beste Maarten, jij kent mij niet, maar toen ik net voor Horses International een stukje vertaalde over een eenarmige dressuurruiter op weg naar de Grand Prix, wist ik meteen dat ik zo’n 35 jaar geleden bij een clinic van jou heb gezeten. Ik liep toen nog op krukken na een verkeersongeval waarin ik op een haar na mijn linkerbeen ben kwijtgeraakt…’ enz.

Maarten tijdens zijn eerste clinic in Cornwall met pupil van Liz, Claire Daniels, op haar zelf gefokte paard Euro.

Ik weet nog goed hoe ik die avond toen ik thuis kwam heb zitten brullen. Maarten gaf toen al geweldig les en nadat hij die avond met z’n ene arm moeiteloos op een paard van een klant geklommen was creëerde hij in alle rust een complete metamorfose. Ik voelde me verschrikkelijk, waarom hij wel en ik niet? Met mijn scheve zere lijf bleek Deurne onmogelijk te zijn en ik had al een paar jaar niet meer gereden.

Scheef

Scheef op een paard, daar kun je geen dressuur mee rijden en de dokter had gezegd dat ik blij moest zijn dat ik liep… en toen werd ik boos… op mezelf. En 35 jaar later kon ik Maarten vertellen wat er van me terechtgekomen was. Prix St. George gereden, actief aan het les geven, twee mensen vanaf jong en beginnend naar de Prix St. George geholpen en nog meer.

Ik wilde en kon hem, door puur toeval, nu eindelijk bedanken, want die avond hem aan het werk te zien was voor mij het doorslaggevende moment om met hernieuwde moed m’n tanden er weer in zetten. Zonder dat hij er zelf erg in had haalde hij bij mij die zo broodnodige energie weer naar boven om door te knokken, net zo als Maarten zelf had gedaan, en, als ik hem afgelopen dagen zo bezig zag, nog steeds met volledige overgave aan het doen is.

‘Ik spreek aardig Engels’

Hij mailde snel terug met warme woorden en door het p.s.-je met de vermelding dat hij aardig Engels sprak werd het idee voor een clinic aan mijn klantjes geboren. Daar werd ik even knap zenuwachtig van! Zo’n hartelijk antwoord had ik absoluut niet verwacht en al helemaal niet dat hij de moeite wilde nemen om helemaal in Cornwall een aantal mensen les te geven die heel veel aan hem zouden hebben (en ik ook) maar ver beneden het niveau zaten waar hij in Nederland aan gewend is. Het is een feit, als je in Engeland bij de competitie dressuurwereld wilt horen ga je niet in Cornwall wonen.

Maarten met zijn paard William met op de achtergrond zijn trouwe vriendin Miriam Voorwinde op haar paard ValegrA.
Maarten met William met op de achtergrond trouwe vriendin Miriam Voorwinde op haar ValegrA.

In mei was het zover. Gekke vertoning; Maarten en ik hadden tot dan toe precies een dag met elkaar doorgebracht, zijn man Marc kende ik al helemaal niet, ik moest hen in hun huurauto ’s avonds laat in het pikkedonker gaan zoeken. Ze waren al vlakbij maar mijn boerderijtje lag te afgelegen voor de GPS.

Er werd mij bij aankomst onmiddelijk een prachtig rozenstruikje met, hoe bestaat het, de naam ‘William’ in de handen gedrukt en na een drankje en een praatje waren we allemaal klaar voor’t bed om de volgende dag fris aan ons avontuur te beginnen.

Rondje Cornwall

Omdat het in Cornwall niet of nauwelijks vriest zijn er weinig binnenbakken en dus alles speelde zich buiten af. Ik heb er wat peentjes om gezweet, maar gelukkig, de weergoden waren met ons. De zon was zo voorjaarsvers dat we binnen de kortste keren rode verbrande neuzen hadden.

Ik had het gelukkig zodanig kunnen organiseren dat we per dag naar een andere hoek van Cornwall gingen, maar Cornwall is best groot en dus we maakten nogal wat kilometers, maar ook…Cornwall is mooi en dus kon Marc zich ondertussen ook goed vermaken met wat sightsee-en, terwijl Maarten zich onvermoeibaar en met engelengeduld op mijn pupillen stortte.

Vertrouwen en vriendschap

Het was een enorm succes. Iedereen werd blij van Maarten. Het gaf mij zoveel richting om na zijn vertrek op door te bouwen, maar bovenal, de menselijke kant van dit hele verhaal. Het feit dat je je in deze best keiharde wereld nog een keer helemaal vol vertrouwen open kunt stellen en een risico nemen, om er dan met een dikke vriendschap uit te komen…dat vond ik eerlijk gezegd nog het allermooiste.

Eerst kwam William… dan Harry!

De eerste keer dat ik Maarten zag had hij alleen William als competitiepaard, maar inmiddels was ook Harry gearriveerd, net de Engelse koninklijke familie, zelfs de haarkleur klopt! Op mijn bezoekje van vorige week zag ik eerst William lopen.

De onverwachte voorjaarszon maakte de middag extra mooi. Onmiddellijk zag ik hoeveel William en Maarten in een jaar gegroeid waren; William zoveel compacter, zoveel gespierder, al het werk zoveel punctueler.

It takes two to tango

De eners en de tweeërs vlogen me om de oren. Maarten niet bang om wat door te drukken, wetende dat hij daar de volgende dag de vruchten van kon plukken, wat de ochtend erna vooral duidelijk te zien was in het piaffe werk.

Wat ook duidelijk te zien was, was de elasticiteit van Harry. Dan pas kun je echt zien hoeveel moois die dappere William puur op karakter geeft, iets wat Maarten zo enorm in hem waardeert. Maar, ‘it takes two to tango’ en het is de enorme band tussen William en Maarten die William motiveert om voor zijn baas het onderste uit de kan te halen.

En als Maarten en Harry diezelfde passie kunnen vinden dan ligt er nog heel wat in ‘t verschiet. Dat is mijn bescheiden observatie en de toekomst zal dat leren. Spannend allemaal, hoor!

Toen Maarten me wegbracht naar Amsterdam en vertelde dat hij soms wel wilde dat Alex van Silfhout wat kritischer was op zijn houding, moest ik zo ontzettend lachen! Alleen die compleet stille perfecte beenligging al…

Onderbeen op de plek

Maarten heeft er dus nu, met twee paarden en een bups lessen, zijn handen vol aan en toch…hij maakt weer tijd voor Cornwall en ik ben al druk aan het organiseren. Dit keer wel een binnenbak die inmiddels vrij dichtbij net keurig gepimpt is en te huur.

De eerste aanmeldingen zijn al binnen. Mijn eerste lessen na mijn terugkomst zijn al weer gegeven en ik heb al heel handig gebruik kunnen maken van het feit dat Maarten weer komt: ‘Jongens, als we eens allemaal zorgen dat die onderbenen van jullie nou eens nooit meer te ver naar achteren liggen, je bedachte stippellijntje altijd past met het lijf van je paard en je je verder niet te zenuwachtig maakt door te veel in een keer aan Maarten te willen laten zien, dan halen we er wel drie, vier keer zoveel uit als vorig jaar!’

Het lijkt te werken, en dus met volle moed vooruit. Maarten, kom maar op, we zijn er klaar voor!

Foto boven: DigiShots
Foto’s midden: privébezit

0 4976
KNHS

Gisteren werd ik gebeld door een onbekend nummer. Nieuwsgierig nam ik op. “Gefeliciteerd Albertine!”, schalde een stem door de telefoon. “Hier je oude rector, meneer Sanders. Je hebt je VWO-diploma gehaald!” O jee, dacht ik. Het is bij die oude man gaan dwarrelen. “Nee, nee! Ik weet wat jij denkt. Maar we moeten tegenwoordig allemaal langer doorwerken hè!” Meneer Sanders klonk nog net zo pseudo-optimistisch als vroeger.  

Paardenminnend Nederland voelde zich enkele weken geleden eindelijk gekend. Wat bleek: paarden kunnen emoties begrijpen, aldus een aantal Britse wetenschappers. “Wij wisten dat natuurlijk al langer”, meldden zowel Anky als Britt in het AD. Een gave die het mannelijk geslacht veelal ontbreekt blijkt bij de edele viervoeter ruimschoots aanwezig te zijn. Snelle peiling op Facebook leerde mij dat hippisch Nederland dit een open deur vond.

De onderzoekers hielden 28 paarden twee verschillende, levensgrote foto’s voor: een van een vrolijk kijkende man en een van een boos kijkende man. De boos kijkende man werd door de meeste paarden vooral met het linkeroog aangekeken. Dit is te verklaren doordat het linkeroog verbonden is aan de rechterhersenhelft: het gebied waar bedreigende situaties worden verwerkt. Bovendien werden deze paarden onrustiger en steeg hun hartslag. Terwijl de blijde man geen reacties bij de dieren ontlokte.

Bovenstaande wordt nu door iedereen beschouwd als het bewijs dat paarden onze emoties begrijpen. Het moment om ook te zeggen dat we dit ook altijd al eigenlijk geweten hebben. Gaan we nu niet misschien te kort door bocht? Is er misschien iets anders dat speelt?

Terug naar de basis

Laten we naar de basis gaan. Paarden zijn uiterst sociale dieren en lijken in die zin ook op ons. Ze houden van gezelschap. Sterker nog sociaal contact is zelfs een primaire levensbehoefte voor ze. Vanzelfsprekend hebben ze dan ook het empathisch vermogen om elkaar aan te voelen. Zelfs kippen beschikken over dit vermogen. Bij kippen is bijvoorbeeld ontdekt dat ze zelf ook stress ervaren wanneer ze een soortgenoot zien die stress ondergaat. Kortom, kippen kunnen ook emoties herkennen. Maar is herkennen hetzelfde als begrijpen? En wat boeit het verschil tussen herkennen en begrijpen?

Om dit goed uit te leggen wil ik graag mijn witte herder Kena als voorbeeld erbij halen. Kena is heel lief, min of meer gehoorzaam en vooral heel waaks. Zodra de deurbel gaat, springt ze op en gaat direct luid blaffen. De deurbel is voor haar een signaal geworden dat er iemand haar territorium nadert. Hoe slim ze ook lijkt, Kena begrijpt, “het concept” deurbel echter niet. Als ik samen met haar buiten voor de deur sta en aanbel, gaat ze ook blaffen. Dat slaat natuurlijk nergens op.

De hersenen van paarden zijn zelfs nog minder ontwikkeld dan die van honden. Maar ook zij zijn heel associatief en leren onder andere door middel van klassieke conditionering, bekend van het Pavlov effect. Zij koppelen een signaal dat in eerste instantie niets voor ze betekent, bijvoorbeeld het rammelen van de voerkar, aan iets wat wel betekenis voor ze heeft, zoals het voer dat in hun voerbak belandt. In mijn ogen toont het onderzoek dan ook vooral aan dat paarden briljant zijn in het maken van associaties. Blijkbaar hadden deze paarden al genoeg boze en blijde mensen in hun leven meegemaakt om een link te leggen dat de kwade kerel niet veel goeds voorspelt en de zonnige snuiter wel. En hier handelen ze dan volledig onbewust naar. Net als mijn hond die gaat blaffen zodra ze de deurbel hoort. Zelfs als ze zelf voor de deur staat. Een schoolvoorbeeld van klassieke conditionering.

Onrealistisch

Als wij nu denken dat paarden emoties echt begrijpen, worden onze verwachtingen onrealistisch hoog. Het gevaar bestaat dat we ervan uitgaan dat het dier inzicht in zijn eigen gedrag heeft en snapt wat goed of fout is. Het suggereert misschien zelfs dat ze slim genoeg zouden zijn om te begrijpen waarom we boos of blij zijn. In mijn ogen een vrijbrief voor onduidelijke training. We blijven toegewezen op heldere en eenduidige communicatie en een trainingsproces met goed getimede hulpen en beloning. Anders snappen onze schatten er echt helemaal niets van.

In mijn columns die je iedere maand op dehoefslag.nl kunt lezen hoop ik praktische situaties te belichten waarin het duidelijk wordt hoe het paard denkt en leert. Soms zullen het mooie momenten zijn over leerlingen die de moeite nemen hun paard beter te begrijpen om zo hun problemen op te lossen. Maar ik zal ook mijn minder leuke ervaringen met jullie delen. Niet om met het vingertje te wijzen, maar gewoon om wat bewustzijn te creëren. Zodat langzaam maar zeker de paardensport weer wat paardvriendelijker wordt.

Janina van der Drift (foto, gedragsdeskundige/instructrice)

Lees hier de vorige column van Janina.

Foto: Dessing Photography

 

Speciaal voor Hoefslag blogt Maikel van der Vleuten wekelijks over zijn belevenissen richting mogelijke deelname aan de Olympische Spelen in Rio de Janeiro. Lees hieronder de nieuwste blog!

Na een rust periode van bijna zeven weken heeft Verdi het fantastisch gedaan in Bordeaux. Met een zevende plaats heb ik mezelf geplaatst voor de Wereldbekerfinale in Gothenburg.

In Bordeaux was het mijn laatste kans om mezelf te plaatsen voor de wereldbekerfinale. Mijn doel was om tien punten te rijden en als zevende te eindigen, dat werd ik precies. De eerste achttien in het algemeen klassement gaan naar de finale. Dankzij het resultaat in Bordeaux sta ik nu negentiende, maar twee niet Europese ruiters worden weggestreept. Daardoor zit ik er dus net bij. Een paar wereldbekerwedstrijden ging het gewoon wat minder, nu viel het allemaal wel goed. Gelukkig heb ik de finale wel gehaald.

“De verschillen zullen dus heel klein zijn en één balk kan het verschil maken”

Van tevoren was ik natuurlijk benieuwd hoe Verdi het zou doen na een periode zonder concoursen. De rustperiode heeft hem goed gedaan en hij sprong lekker. Ik was dus niet alleen blij met het resultaat, maar ook met de bevestiging dat ik de juiste keuze heb gemaakt om Verdi rust te geven. De komende tijd doe ik het wat rustiger aan. Ik vertrek bijna naar Hong Kong en heb begin maart Indoor Brabant op het programma staan. Verder is mijn programma een stuk rustiger dan de afgelopen maanden.

De wereldbekerfinale, van 23 tot en met 28 maart in het Zweedse Gothenborg, is een prachtig concours om aan deel te mogen nemen. Ik heb al drie keer eerder mee mogen doen en ben toen twee keer zesde en één keer zevende geworden. Ik wil natuurlijk elke keer beter presteren dan de vorige keer, maar met achttien topruiters kan één balk het verschil maken. Daarnaast valt er elke dag een dagprijs te winnen. Als de eerste twee dagen dus niet goed lopen, kun je alsnog de laatste dag een leuke prijs winnen.

“Arera is de laatste tijd goed in vorm, alleen zat het iedere keer tot Jumping Amsterdam niet mee”

Inmiddels zijn mijn paarden aangekomen in Hong Kong en sluit ik de komende dagen bij ze aan. Ik neem dit keer Arera en Kisby mee. Arera heeft tijdens Jumping Amsterdam laten zien wat ik de laatste maanden al merkte, dat hij ontzettend goed op weg is. Daarnaast is het een mooie kans voor Kisby om waardevolle ervaring voor de toekomst op te doen.

Maikel van der Vleuten

Meer weten over Maikel, zijn paarden en de (buitenlandse) wedstrijden die hij rijdt? Kijk op:  www.maikelvandervleuten.nl

Foto: Remco Veurink

Goh ja, wat zal ik er eens over zeggen. Jumping Amsterdam. Het was op z’n minst een heel avontuur. Voor Las Vegas (en voor mij) was het de eerste keer in zo’n giga ambiance en dat heb ik geweten. Rondje baan verkennen vond hij al super spannend. Rumoer op de tribune, harde muziek en heel veel opgefokte paarden. Las begreep totaal niet waar hij terecht was gekomen. Maar na 20 minuten truttig draven en rustig tegen hem kletsen, had hij vrede met de situatie. Dus toen ik een paar uur later weer opstapte voor het losrijden, was hij hartstikke relaxt. Alsof hij er al jaren liep. Ik heb echt heerlijk gereden en ging met een goed gevoel richting de ring. Eenmaal door het poortje heen was al het zelfvertrouwen verloren. Ik voelde Las onder mij in zichzelf kruipen en ik verloor al het contact met hem. Gevolg: een compleet mislukte proef. Paard ging alle kanten op behalve de goede en ruiter kon alleen nog maar aan damage control doen.

Eigen feestje

12516663_1037868442935970_718318165_oMet het schaamrood op de kaken stapte ik langs de tribune naar de uitgang. Het publiek klapte me troostend toe, maar ik wist van ellende niet waar ik moest kijken. Gelukkig deed Imke Schellekens-Bartels het commentaar en die sprak de ongelofelijk lieve woorden: “Ik was zo blij om Koosje weer op de startlijst te zien staan. Zo goed dat ze weer mee rijdt, alleen jammer dat Las Vegas er zijn eigen feestje van maakte.” En zo was het ook precies. Stoute, stoute pony. Foei. De dag daarna stond hij vrolijk en heel tevreden met zichzelf naar me te hinniken. Ik kon een kleine berisping met wijzend vingertje niet laten: “Nee Las, jij mag nu even niet naar mij hinniken!” Het had weinig zin, hij weet ook wel dat ik nooit echt boos op hem ben. Ik wilde op internet de video van mijn proef downloaden en daar stond een standaard button onder met de tekst “Wilt u uw paard verkopen? Klik hier!” Nou, in ieder geval niet met dit filmpje.

Staart tussen de benen

Vervolgens moest ik nog drie dagen verslaggeving doen op Jumping. Met de staart tussen de benen liep ik de RAI in. Iedereen vroeg natuurlijk hoe ik was geëindigd of wat er nou zo mis was gegaan. Ik heb wel honderd keer moeten vertellen dat ik dus mooi laatste was geworden. “Heb je wel weer wat om te schrijven in je blog,” klonk het algemene antwoord. “Oh dus jullie lezen mijn blog? Kijk dat maakt mijn dag weer goed!”

Sportjournaliste Koosje Mulders schrijft voor de Hoefslag en is daarnaast fanatiek dressuuramazone op Lichte Tour niveau. Voor onze website houdt ze een blog bij over alles wat ze meemaakt als ze op pad is om te schrijven en over haar paardenleven als ambitieuze amateur tussen de grote jongens.

Lees hier de vorige blog.

Foto: DigiShots

Vandaag gaan we dan eindelijk aftellen naar 2016. Een moment waar ik reikhalzend naar uit heb gekeken. Ik ben nu op skivakantie met mijn familie en vier dus ook hier met hen de jaarwisseling. Traditiegetrouw doet mijn vader vlak voor twaalven een rondvraag naar wat ieders hoogtepunt van het jaar is geweest. Ik vermoed dat mijn antwoord zal zijn: “Dit is mijn hoogtepunt, dat 2015 klaar is!” Haha, nee zo erg was het nou ook weer niet, maar het was wel een beetje een pechjaar. Ik trapte af met een bloeding in mijn hersenstam en toen ik daar enigszins van was bekomen, werd Wim doodziek. Maar hé, als we dan nu kunnen concluderen dat we er doorheen zijn gekomen, valt het eigenlijk allemaal best mee.

KoosjeVorige week kwam ik op stal en trof Wim liggend aan. Eerst gaan dan alle alarmbellen rinkelen (‘hij heeft toch niet weer koliek!’), maar al snel bleek dat hij gewoon even moest chillen. Ik ben bij hem gaan zitten om een momentje samen te pakken. We waren echter niet alleen, een stalgenootje zag ons en ontpopte zich direct tot een ware Joop van Tellingen-paparazzo. Ze maakte bovenstaand kiekje. Toen ik de foto onder ogen kreeg, realiseerde ik me waar 2015 werkelijk over was gegaan. Dankbaarheid. Dat straalt het plaatje namelijk aan alle kanten uit. Mens en paard dankbaar voor elkaar en dat we er in ieder geval zijn.

 

Neemt niet weg dat ik ontzettend veel zin heb in een nieuw jaar. Sommigen geloven er misschien niet zo in, maar ik zie het als ‘nieuwe ronde, nieuwe kansen’, ondanks dat het feitelijk niet meer is dan een donderdag die een vrijdag wordt. Ik vertrouw erop dat het een fantastisch 2016 wordt en ik wens jullie dat allemaal uit de grond van mijn hart toe. Ik zeg PROOST!

Sportjournaliste Koosje Mulders schrijft voor de Hoefslag en is daarnaast fanatiek dressuuramazone op Lichte Tour niveau. Voor onze website houdt ze een blog bij over alles wat ze meemaakt als ze op pad is om te schrijven en over haar paardenleven als ambitieuze amateur tussen de grote jongen.

Lees hier de vorige aflevering van Coos & Co.

Foto: Jessica Pijlman/Made by Jessy

“Heb je de nieuwe proeven al gelezen?”, vroeg een leerling mij onlangs. Ze was nogal blij, want voortaan mocht ze ook in het M2 het hals strekken laten zien. “Daar zijn we goed in!” zei ze enthousiast. Dat is niet bij iedere combinatie het geval. Een goede zaak dat dit nu in de ring gevraagd wordt. Hopelijk zal hier thuis op de juiste manier voor getraind worden.

Later las ik echter met verbazing dat tot en met de klasse ZZ-licht het halt houden bij binnenkomst is afgeschaft. De achterliggende gedachte zou zijn dat het halt houden aan het begin van de proef teveel spanning zou geven. Maar misschien is de eigenlijke reden wel dat het tijdwinst oplevert, want de eerste gedachte volg ik niet. Normaal gesproken is stilstaan achteruitgang, maar in dit geval is mijns inziens het omgekeerde van toepassing.

Tempocontrole is niet alleen van dressuurmatig belang.

Als je ervan uitgaat – en gezien de wetenschappelijke studies mogen we dat – dat het paard angstiger wordt wanneer het meer vluchtgedrag kan vertonen, dan is tempocontrole niet alleen van dressuurmatig belang. Het is zelfs van het grootste belang voor de ontspanning en dus de geestelijke gesteldheid. Hoe meer het paard kan rennen, hoe meer spanning er ontstaat. Wanneer we door training meer invloed krijgen op de vluchtreactie en dus het tempo van het paard, zal de invloed van  de omgeving op het dier afnemen. En het mooie is: dat geeft rust.

Juist het op ieder moment kunnen halt houden getuigt van gehoorzaamheid van het dier. Het toont in mijn ogen een correcte africhting, waarin veiligheid ook een belangrijke rol speelt. Het paard moet onvoorwaardelijk en onmiddellijk reageren op iedere hulp, maar zeker op de teugelhulp. Je stapt ook niet in een auto waarvan de remmen kapot zijn. Dit krijg je niet in 1 dag voor elkaar, hiervoor moet je trainen. Nu halt houden van minder groot belang wordt in de wedstrijdring is er een kans dat deze mate van controle minder focus krijgt in de dagelijkse training. Terwijl dat juist de sleutel is voor een ontspannen paard en veilig paardrijden.

Vooral met die hete dressuurpaarden vandaag de dag is het waardevol dat we de benen in bedwang kunnen houden. Dat begint in mijn ogen niet alleen vroeg in de opleiding van het paard, maar ook vroeg in proef. Juist op deze manier toont de ruiter aan gehoorzaamheid prioriteit te hebben gegeven in zijn training.

Maandelijkse column

In mijn columns die je iedere maand op dehoefslag.nl kunt lezen hoop ik praktische situaties te belichten waarin het duidelijk wordt hoe het paard denkt en leert. Soms zullen het mooie momenten zijn over leerlingen die de moeite nemen hun paard beter te begrijpen om zo hun problemen op te lossen. Maar ik zal ook mijn minder leuke ervaringen met jullie delen. Niet om met het vingertje te wijzen, maar gewoon om wat bewustzijn te creëren. Zodat langzaam maar zeker de paardensport weer wat paardvriendelijker wordt.

Janina van der Drift (foto, gedragsdeskundige/instructrice)

Lees hier de vorige column van Janina.

Openingsbeeld: Dessing Photography

Volg ons!

103,131FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer