Tags Posts tagged with "CHIO Rotterdam"

CHIO Rotterdam

Rob Ehrens
Rob Ehrens Furusiyya FEI Nations Cup CHIO Rotterdam 2016 © DigiShots

In 2019 had Rob Ehrens het moeilijk met de selectie voor het EK Springen. Er waren namelijk teveel wedstijden. Nu is het tegendeel het geval. De bondscoach heeft enkele wedstrijden om te beslissen welke ruiters hij meeneemt naar de Olympische Spelen in Tokio. Het CHIO Rotterdam is zijn laatste troef.

Team bekendmaken

“We moeten het pakken zoals het komt, veel keus hebben we niet”, aldus Rob Ehrens. “De paarden hebben nog niet veel wedstrijden kunnen lopen en voor veel combinaties is dat verre van ideaal. Gelukkig komen er nu een paar grote wedstrijden aan. Wij starten tijdens de Longines FEI Nations Cup Jumping in Sankt Gallen (3-6 juni) en in La Baule (10-13 juni). Daarna staat Rotterdam op het programma. En de dag na het CHIO Rotterdam moet ik mijn team bekendmaken voor Tokio. Deze wedstrijden moeten echt wel doorgaan, ze zijn voor de ruiters en de paarden dé momenten om dat wedstrijdritme weer op te bouwen. En voor mij zijn ze dus super belangrijk om te kijken wie ik mee ga nemen.”

Zo laat mogelijk

“Het feit dat de grote wedstrijden dit jaar erg dicht op elkaar zitten betekent dat ik vermoedelijk steeds verschillende teams zal opstellen. Ik heb ongeveer twaalf combinaties op m’n longlist staan, daar zal ik er vier uit moeten kiezen voor Tokio. Gelukkig loop ik al wat langer mee en ken ik de ruiters goed. Maar anders dan andere jaren zal ik de teams zo laat mogelijk bekend maken. Ik besteed veel uren achter de laptop om online naar wedstrijden te kijken. Ik kijk naar onze eigen combinaties maar probeer ook een goed beeld te krijgen van hoe de andere landen ervoor staan. Anders dan anders maar ik ben al lang blij dat het kan zo.”

Positief zijn

Hoe ervaart Ehrens de online te volgen wedstrijden zonder publiek? “Die wedstrijden zijn super belangrijk, ik ben al lang blij dat ze doorgaan. En gelukkig zijn er goede omroepers en commentatoren die toch sfeer weten te maken. Ik ben, zoals je weet altijd positief. Alleen als je positief bent kun je winnen. De komende weken ga ik puzzelen, zodat ik op de dag na het CHIO Rotterdam de juiste ruiters en de juiste paarden doorgeef aan de organisatie van de Olympische Spelen. En dan gaan we er, als vanouds, samen aan werken om er een sterk team van te maken.”

Bron: CHIO Rotterdam

Foto: © DigiShots

CHIO Rotterdam bestaat dit jaar 71 jaar. In de reeks ‘Toppers over 71 jaar CHIO’ gaan ze in gesprek met verschillende topruiters over hun herinneringen aan het CHIO. Dit keer spraken ze Ellen Bontje, die drie Olympische Spelen reed, waarbij ze twee zilveren teammedailles won.

Vele kilometers

Bontje woont nog steeds op het terrein waar alles begon. Eerst in dienst van de heer Neckermann, daarna bij de heer Schumacher en ten slotte in eigen pacht. Inmiddels pacht ze de grond niet weer, maar woont ze er dus nog wel. Op haar vroegere topsportstal begeleidt de amazone nog twee mensen. Daarnaast reist ze vele kilometers om collega-ruiters les te geven en geeft ze veel clinics. “Vroeger wilde ik nooit les geven, maar na mijn instructeursopleiding ben ik er meer over na gaan denken en ben ik het steeds leuker gaan vinden. Sinds 2010 rijd ik zelf niet meer. Ik ben toen smerig gevallen en heb heel veel mazzel gehad hoe het afgelopen is. Ik zou nog heel graag willen hoor, zeker als ik iemand les geef en die ruiter heeft een probleem, maar elke pas van een paard doet zeer in mijn hoofd, dus beter van niet.”

Op de brommer

De eerste keer dat Bontje op het CHIO Rotterdam was, was tijdens het EK Pony’s in 1972. Ze was met haar brommer naar Rotterdam gereden om te komen kijken. “Er reed een Duits meisje met echt zo’n ‘pony-pony’, zó goed, dat vergeet ik nooit. Ik dacht steeds dat het zo geweldig zou zijn als ik dat ook ooit eens zou kunnen. Volgens mij reed ik in 1991 voor de eerste keer zelf op het CHIO Rotterdam, met Larius. De entourage in het Kralingse bos vond ik zo ontzettend geweldig. Het stadion in het bos, de Kür op Muziek in een bak waar ik bijna over de voeten van het publiek reed, wat een sfeer!”

Bijzonder

“Met Silvano vond ik het later ook wel spannend, de mensen zo dicht op de ring. Maar hij was heel braaf en het ging allemaal goed. Ik heb niet heel vaak in Rotterdam gereden, omdat het altijd aan het eind van het seizoen was (het CHIO was toen nog in augustus, red.), maar ik vond het er wel bijzonder. In het begin vond ik het een nadeel dat de stallen zover van het hoofdterrein lagen, maar later ging ik dat juist waarderen. De rust en de ruimte die we voor de paarden hadden, heel fijn vond ik dat. Als ik terug denk aan Rotterdam, denk ik ook als eerste aan het terrein, dat is zo uniek. Ik heb ook eens twee dagen clinics gegeven tijdens het CHIO, met de heer Schumacher, ik reed en hij begeleidde mij.”

Geen verbeelding

Bontje is dus niet heel vaak op het CHIO geweest. En als ze daar was, dan zag ze ook niet veel van de stad Rotterdam. “Ik kwam eigenlijk altijd zonder groom, dus had ik werk zat. Ik weet het, ik ben altijd een gek mens geweest, maar Silvano was dat ook, serieus. Als iemand anders iets met hem deed, was hij uit zijn hum en dat was geen verbeelding. Ik heb het wel eens geprobeerd, maar als ik weg was en ik liet hem bijvoorbeeld poetsen door iemand anders, dan was hij voor diegene heel vervelend en stond hij daarna in zijn stal als een zielig vogeltje. Ik heb hem zelfs toen eens getemperatuurd, omdat ik dacht dat hij niet goed was geworden.”

Veel te danken

De amazone mag het gesprek met het CHIO zelf afsluiten. “De hele corona-periode was niet fijn. Er zijn heel veel geplande clinics geannuleerd. Gelukkig mocht ik wel collega beroepsruiters trainen, maar verder niet. Dat was financieel natuurlijk vervelend, maar ik doe het ook heel graag. Zeker de meerdaagse clinics vind ik leuk, dan kan je echt ergens aan werken en iemand verder helpen. Verder wil ik graag met Silvano afsluiten. Helaas heb ik hem op 30 jarige leeftijd in moeten laten slapen. Tot zijn hij 27/28 jaar was, was hij zo fit dat ik hem zo weer op wilde zadelen. Daarna werd het snel minder. Hij ging onder andere slechter eten. Alles heb ik voor hem gedaan en tot het laatst veerde hij op als hij me zag. Maar hij begon er slecht uit te zien en je moet een keer die hele moeilijke beslissing nemen. Ik heb vreselijk veel aan hem te danken en met hem bereikt. Dan moet je een keer de dierenliefde hebben om hem te laten gaan”.

Lees het volledige interview op de website van het CHIO.

Bron: CHIO Rotterdam

Foto: Remco Veurink

CHIO Rotterdam
The Netherlands winners Nations Cup. Hans Peter Minderhoud-Emmelie Scholtens-Madeleine Witte Vrees-Edward Gal CHIO Rotterdam 2018 © DigiShots

Met de officiële instemming van FEI, KNHS en de Gemeente Rotterdam gaat het CHIO Rotterdam door van 1 tot en met 4 juli 2021. De organisatoren van het CHIO treffen ook voorbereidingen met Horse&Country TV, om het evenement live via televisie en online uit te zenden.

‘Houden met alle scenario’s rekening’

‘Met deze goedkeuring is de kans dat het CHIO Rotterdam dit jaar door kan gaan aanmerkelijk groter geworden. We houden echter nog steeds met alle scenario’s rekening’, zegt Ron Voskuilen, algemeen directeur van het CHIO Rotterdam.

‘We achten de kans op een compleet CHIO Rotterdam inclusief publiek en Stroodorp vrij klein. Daarom treffen we achter de schermen voorbereidingen om het evenement live te kunnen uitzenden via TV en online kanalen. Zo hoeft het publiek niets van de paardensport in het Kralingse bos te missen.’

‘Ruiters reageren enthousiast’

‘We zijn blij dat iedereen ons helpt om het evenement dit jaar mogelijk te maken’, zegt Theo de Rooij, voorzitter van het CHIO Rotterdam. ‘En ook de ruiters hebben erg enthousiast gereageerd.  Deze nieuwe datum is een belangrijk meetmoment voor de Olympische Spelen in Tokio.’

‘Deze 72ste CHIO editie zal waarschijnlijk anders dan anders zijn. Publiek in het Kralingse Bos zal lastig worden, verwacht ik. Ik hoop dat we wat kleinschalige hospitality kunnen bieden en in ieder geval de sport via TV en online kunnen uitzenden voor alle paardensportliefhebbers.’

Bron: CHIO Rotterdam

Foto: DigiShots

0 242
Harrie Smolders - Don Vhp Z CHIO Rotterdam 2017 © DigiShots

Ook al woont hij er al lang niet meer, hij voelt zich Rotterdammer in hart en nieren. Zijn stem is bekend, toch gaat hij vrij anoniem door het leven. Slechts weinigen kennen Ed. Dienstbaar op de achtergrond noemt hij het zelf. Het CHIO interviewt de interviewer: Ed van den Bent!

Verslaggever

Ed heeft veel gedaan bij het CHIO constateren we, niet alleen was hij ‘De Stem’. Kan hij het voor ons op een rijtje zetten ? Hij somt op: “Ik ben begonnen als hulp in de stallen en en mocht daar zelfs de vaste groom van de Franse ruiter Bernard Mirabaud, die zijn paarden heel bijzonder per treinwagon liet reizen, een handje helpen. Met zijn paard Ravissant had ik een week lang een onuitwisbare klik; nooit meer zoiets meegemaakt . Ik heb op het secretariaat gewerkt, ben omroeper geweest op de jurytoren, heb me ingezet voor de Commissie pers en publiciteit – die heb ik ook lange tijd geleid – en ben uiteindelijk zo’n tien jaar geleden na een periode als inval-speaker en gastheer bij de persconferenties springen, geëindigd”. Ed heeft bij iedere functie de mooiste verhalen en leukste anekdotes en de lach verdwijnt niet van zijn gezicht. In 1989, met het EK springen in Rotterdam, was hij inmiddels (en nog altijd) de vaste verslaggever paardensport voor NOS radio geworden en kon hij dus niet meer tijdens de hoofdrubrieken als speaker fungeren. Zijn eerste bijdrage op de radio dateert overigens uit 1974 (voor de TROS) en voor NOS Studio Sport op tv uit 1977. Sinds 1992 mag hij ook verslag doen van de openings- en sluitingsceremonieën van de Olympische Zomerspelen en de paardensport, zo ook later dit jaar in Tokyo. Op het CHIO Rotterdam is hij nog altijd als radioverslaggever de voor NOS actief.

Hoogtepunt

Heeft de man die al zoveel gezien heeft nog dromen ? “Nee”, klinkt het resoluut. “Ik mocht in 1988 bij de Olympische Spelen in Seoul stadionspeaker bij het springen, dressuur en eventing zijn, dat was een ultiem hoogtepunt. Ik heb vele EK’s en WK’s als omroeper of verslaggever mogen doen, fantastisch allemaal. Misschien zou ik tijdens de Nationale Herdenking op De Dam graag nog als ceremoniemeester fungeren, maar die functie is traditioneel verbonden aan het lid van het Nationaal Comité, dat vanuit de Defensieorganisatie is voorgedragen”.

Lees hier het hele interview.

Bron: CHIO Rotterdam

Foto: Digishots

chio rotterdam
Hans Dieter Dreher - Embassy II CHIO Rotterdam 2018 © DigiShots

Het bestuur en de directie van het CHIO Rotterdam onderzoeken met FEI, KNHS, Gemeente Rotterdam en andere betrokken instanties of het haalbaar is om het internationale topsport evenement, dat van 24 t/m 27 juni in het Kralingse Bos zou plaatsvinden, een week te verplaatsen naar 1 t/m 4 juli 2021.

Grote behoefte

“Deze datum, een week later, levert ons meer mogelijkheden om een COVID-19 proof evenement te organiseren”, zegt Ron Voskuilen, algemeen directeur van het CHIO Rotterdam. “We horen van de ruiters en sportbonden, dat er een zeer grote behoefte is aan observatiemomenten voor de Olympische Spelen later deze zomer in Tokio. Met deze datum kunnen we hier nog steeds gehoor aan geven en vindt het evenement precies voor 5 juli plaats, de datum waarop landen hun Olympische teams bekend moeten maken.”

Ingewikkelde puzzel

“Het blijft een ingewikkelde puzzel waarbij de COVID-19 situatie voortdurend vraagt om onze scenario’s aan te passen en flexibiliteit vraagt van alle betrokkenen instanties, onze leveranciers, sponsors, de deelnemers en de organisatie “, zegt Theo de Rooij, voorzitter van het CHIO Rotterdam. “Ik hoop dat we met deze nieuwe datum de kans op het 72ste CHIO Rotterdam dit jaar vergroten en dat COVID-19 of welke andere calamiteit dan ook, niet opnieuw roet in het eten gooit.”

Bron: CHIO Rotterdam

Foto: Digishots

Franke Sloothaak. heeft met drie overwinningen in de Longines Grand Prix een unieke prestatie geleverd tijdens het CHIO Rotterdam. De organisatie van het CHIO ging met hem in gesprek.

Vertrouwd gevoel

Ik reed altijd graag in Rotterdam. Niet alleen, omdat ik er veel gewonnen heb, maar ook omdat ik het er zo gezellig vond. Ik vond het er fantastisch! Als ik aan Rotterdam denk, denk ik aan het pannenkoekenhuis De Big en het Strodorp. Ik ging er o.a. zo graag heen omdat ik ieder jaar dezelfde mensen tegen kwam, dat gaf zo’n vertrouwd gevoel. Ik zag er ook altijd veel vrienden, het was eigenlijk half thuis voor mij. Ook de prijzen vond ik altijd mooi in Rotterdam. Een beker is leuk, maar als je veel wint, staan ze op een rijtje en daar kan je verder weinig mee. In Rotterdam kreeg je altijd iets speciaals, prijzen met smaak, zo heb ik bijvoorbeeld eens een hele mooie zilveren bestek-set gewonnen”.

Grote Prijzen

Franke heeft veel goede paarden gehad, heel veel, met maar liefst 30 paarden heeft hij Grote Prijzen gereden. Is er één hele speciale bij? In tegenstelling tot eigenlijk alle andere toppers die we spraken, heeft hij dat niet: “Ik heb het geluk gehad veel goede en speciale paarden te mogen rijden, allemaal hadden ze iets bijzonders voor me. Rex the Robber was in het begin van mijn carrière speciaal voor me. Weihaiwei heeft niet alleen heel veel gewonnen, maar had met haar blauwe ogen en veel wit ook een bijzonder uiterlijk. Walzerkönig, Joly Coeur, Conrade, allemaal hadden ze iets bijzonders. Ik vind het niet eerlijk tegenover de andere paarden om één paard te noemen, ze hebben het allemaal voor me gedaan”.

Trainer

Franke rijdt al enige tijd geen concoursen meer, hoe vult hij zijn dagen en komt hij nog in Rotterdam? “Ik rij nog veel en geef veel les, daar vul ik voornamelijk mijn dagen mee. Les geven doe ik heel graag, al vanaf mijn 15e. Als ik mogelijkheden in een ruiter of combinatie zie, vind ik het heel mooi om ze te begeleiden en liefst naar het hoogste niveau te brengen. Voor COVID-19 ging ik regelmatig naar China om te rijden, maar dat doe ik nu niet meer. Doordeweeks rij ik en geef ik les en in het weekend ga ik niet meer op pad. Ik heb teveel mensen die ik wil helpen en via Clip My Horse en andere livestreams kan ik iedereen zien en telefonisch mijn reactie en instructie geven na een start”.

Het hele interviews lees je hier.

Bron: CHIO Rotterdam

Foto: Tomas Holcbecher

Frederik van Beek CHIO Rotterdam 2018 © DigiShots

Het CHIO Rotterdam kan zolang als het concours bestaat al rekenen op trouwe vrijwilligers. Een aantal van hen is vanaf zeer jonge leeftijd actief betrokken. Frederik van Beek, 73 jaar, woonachtig in het Brabantse Sleeuwijk, maar geboren Rotterdammer, waar zijn hart duidelijk nog ligt. Frederik komt al zijn hele leven op het CHIO en heeft er ongeveer alles gedaan. De laatste jaren is hij actief als ringmeester schrijft het CHIO.

Geen paardenjongen

“Ik ben in oktober geboren en in september was ik al op het CHIO Rotterdam, nog veilig samen met mijn tweelingbroer in de buik van mijn moeder. Eigenlijk ben ik mijn hele leven al naar het CHIO gekomen, maar mijn eerste herinneringen zijn vanaf mijn 8e, 9e jaar. Ik ben geen paardenjongen, maar ben er eigenlijk ingerold, omdat mijn moeder bang was dat ik me zou gaan vervelen. Mijn ouders woonden eerst in het centrum, maar later verhuisden we naar Kralingen, tegen het CHIO-terrein aan”.

Zware storm

“Ik weet het jaar niet meer, maar ergens in de jaren 80 raasde er een zware storm over Rotterdam. We moesten ’s ochtends de mensen op de tribunes evacueren, die tribunes gingen bijna de lucht in. Daarna hoorde ik op mijn portofoon dat een staltent bijna weg waaide. Samen met een groep mariniers ben ik daar heen gerend en hebben lange tijd aan de stallen gehangen. Gelukkig is er niets gebeurd, maar dat was heel spannend en gelukkig hebben de paarden geen letsel opgelopen. Het mooie was, dat ’s middags alles weer liep als een zonnetje, alsof er niets was gebeurd”.

Unieke wereld

Zoals bekend was er dit jaar i.v.m. Covid-19 geen CHIO. “De concoursen in Valkenswaard gingen wel door en dat waren er flink wat. Daarnaast heb ik veel hobby’s en dit was voor mij niet de eerste keer dat het CHIO Rotterdam niet door kon gaan. Echter, het CHIO is mijn grote liefde onder de concoursen waarvoor ik me heb ingezet. Ik ken er elke grasspriet op het terrein, elke boom in het bos, alle waterkranen, alle medewerkers, alle vrijwilligers. Ik heb me niet verveeld, maar het CHIO wel gemist. Het wereldje daar is uniek, vooral door de vele vrijwilligers, heel bijzonder”.

Gemoedelijkheid

“Ik hoop van harte dat we in de toekomst weer door kunnen gaan zoals het voor Covid-19 was. Dat we de gemoedelijkheid vast kunnen houden waar we om bekend staan. Deze gemoedelijkheid wordt heel erg gewaardeerd door de ruiters, wij houden niet van dat formele en de sfeer is altijd goed. Ruiters voelen zich welkom bij ons en daar ben ik trots op”.

Lees hier het hele interview.

Bron: CHIO

Foto: Digishots

Het CHIO Rotterdam sprak met Eddy de Wolff van Westerrode voor de rubriek ‘Toppers over 71 jaar CHIO Rotterdam’. Ongeveer 45 jaar geleden kwam hij voor de eerste keer op het CHIO als bezoeker. Hij was toen instructeur bij RV De Slotruiters in Abcoude. Hij vertelt “In 1980 reed ik voor de eerste keer in Rotterdam, met de hengst Monarch in de lichte tour”.

Olympische Spelen

“Een speciaal moment vond ik dat ik als jurylid toen ik mocht jureren op de laatste Olympische Spelen in Rio de Janeiro. Er zijn geen combinaties die ik speciaal wil noemen. Ik vind alle goede combinaties goed en daar zit voor mij weinig verschil tussen”.

Las Vegas

“Gezien mijn leeftijd mag ik geen Olympische Spelen meer jureren, maar ik heb nog wel plaatsen in de wereld waar ik graag heen zou willen. Niet speciaal omdat er een groot concours is, maar om de plaats. Komende zomer heb ik bijvoorbeeld Windsor in mijn agenda staan en daar zie ik naar uit, daar ben ik nog nooit geweest. Wat ik heel jammer vind, is dat door Corona de wereldbekerfinale in Las Vegas vorig jaar afgelast werd, daar had ik ook mogen jureren en was ik ook nog nooit geweest”.

Jeugdtop

“De ruiters die in de jeugdtop rijden, rijden momenteel niet een beetje goed, maar heel erg goed ! Er wordt veel geïnvesteerd in kennis en paarden in Nederland en dat betaalt zich duidelijk uit, het niveau is zooooo hoog! Voorheen heb ik regelmatig gedacht ik trek een paard uit de stal en win van ze, maar dit jaar zeker niet”.

Allround sport

“Ik ben over het algemeen heel rustig. Maar ik kan ook nerveus zijn voor een grote wedstrijd. Het is zo belangrijk voor de ruiters, ze doen er alles voor, daar kan ik nerveus voor zijn, een gezonde wedstrijdspanning zullen we maar zeggen. Ik kijk dan ook altijd met spanning naar de eerste uitslagen. Het is ontzettend fijn als na een paar ruiters blijkt dat we op één lijn zitten. Verder ben ik niet zo extreem. Ik vind het fijn dat de paardensport zo all round is”.

Bron: CHIO

Foto: Remco Veurink

dressuur algemeen subtop

Het CHIO sprak met de nieuwe Directeur Topsport/Technisch Directeur van de KNHS, Iris Boelhouwer over de hippische topsport in 2020.

Outdoor seizoen

“Ik ben bang dat het indoorseizoen geen of slechts beperkte mogelijkheden zal bieden. Maar ik verheug me op het outdoor seizoenen hoop dat het CHIO Rotterdam in 2021 weer doorgaat. Ik kijk uit naar de Longines FEI Nations Cup, we hebben deze week gehoord welke wedstrijden we toegewezen hebben gekregen en ik ben er blij mee. Voorafgaand aan het CHIO Rotterdam start het Nederlandse springteam in de openingswedstrijd in La Baule, in Sankt Gallen en na het CHIO Rotterdam in Falsterbo. Falsterbo valt samen met de quarantaine voor Tokyo, dat betekent dat we vroeg onze punten moeten pakken en dat in Zweden andere combinaties een kans zullen krijgen”.

Olympische Spelen

Zelf heeft Boelhouwer nog geen bezoek gebracht aan de Olympische accommodatie in Tokyo. “Gelukkig is Ad Wagemakers al wel in Toyo geweest. De voorbereidingen op de Olympische Spelen zijn door Corona behoorlijk anders dan anders. Voor iedereen. Voor de ruiters, voor wie het niet gemakkelijk zal zijn om op het juiste moment in het voorjaar het ritme weer op te gaan bouwen en dan vorm te behouden zodat ze op het juiste moment kunnen pieken”.

Management

“Voor sommige paarden is een jaar rust misschien wel een voordeel, alhoewel sommige hengsten juist in de dekdienst zijn ingezet. Goed management is belangrijker dan ooit. Maar ook voor de bondscoaches is het anders dan anders, ze kunnen de ruiters maar weinig zien optreden. Gelukkig zijn Rob en Alex zeer ervaren. Zelfs voor dressuurjuryleden zal het anders zijn, ook zij missen het wedstrijdritme en hebben niet zoals andere jaren de combinaties goed kunnen volgen in aanloop naar de Spelen.”

Vertrouwen

Van 2021 heeft Boelhouwer hoge verwachtingen: “Ik verheug me erop, voor iedereen, dat we in 2021 weer op pad kunnen, weer in de ring mogen en ons aan elkaar op kunnen trekken. Iedereen heeft behoefte aan uitzicht. Zonder de ring in te kunnen is het lastig om de spanning vast te houden. Ik kijk er naar uit om contacten te leggen met collega’s in andere landen. Elkaar online spreken is functioneel, maar echt leuk is het niet. En ik hoop van ganser harte dat we ook snel in eigen land weer wat kunnen. Al zijn het maar meetmomenten om het ritme op te bouwen. Alles hangt natuurlijk af van de situatie in de wereld maar ik ga met veel vertrouwen 2021 in!”

Bron: CHIO

Foto: Archief

De organisatie van CHIO Rotterdam interviewde al verschillende bekende namen uit de paardensport in de serie ‘Toppers over 71 jaar CHIO’. Dit keer was het de beurt aan handelaar, trainer en voormalig internationaal springruiter Emile Hendrix. Hij vertelt over zijn ervaringen met het CHIO als ruiter en als bestuurslid, maar ook over zijn leven nu.

Keek mijn ogen uit

Toen hij vijftien jaar oud was, kwam hij voor de eerste keer in Rotterdam, in 1970 samen met zijn vader. “Mijn vader was een groot paardenliefhebber en in die tijd had je eigenlijk maar drie grote concoursen in Nederland; outdoor het CHIO Rotterdam en indoor Jumping Amsterdam en Indoor Brabant. Ik kan me er weinig van herinneren, behalve dat ik mijn ogen uit keek. Van het platteland in Limburg naar de stad Rotterdam, dat was een heel avontuur. In 1974/1975, rond mijn twintigste, moet ik voor de eerste keer als ruiter aanwezig zijn geweest, met het paard Dimple van de volbloedhengst Eratosthenes. Een hengst waarvan er tijdens dat concours 6 nakomelingen liepen. Ik weet nog dat ik reed tussen alle grote namen van die tijd; Johan Heins, Anton Ebben, Harry Wouters en Henk Nooren.”

Grote uitdaging

“Van alle keren dat ik in Rotterdam heb mogen rijden, is mijn mooiste herinnering dat ik onderdeel was van het Nederlandse team dat in 1993 voor de derde keer de landenwedstrijd in Nederland won. De eerste twee keren waren in 1955 en 1991. Geweldig was dat. Winnen in eigen land was toen echt een hele grote uitdaging. Ik reed in 1993 het paard Anadolu Arabian. Terugkijkend op mijn gehele carrière denk ik het liefst terug aan 1991 toen ik in La Baule met Optiebeurs Aldato EK goud won met het team. Ook heb ik diverse mooie Grote Prijzen gewonnen, waarvan de mooiste misschien wel de laatste was, met Finesse in Geesteren, toen ze terug kwam van een blessure”.

Meer professionaliteit

“Emile kwam later terug in Rotterdam. Niet als ruiter, maar als bestuurslid directeur sportief springen. “Ik ben bestuurslid geweest van 2005 tot 2013. De volle negen jaar dat je bestuurslid mag zijn. Het CHIO Rotterdam had het best moeilijk in die tijd. Er was een nieuwe voorzitter, Frans Lavooij, die wilde vernieuwen. Via Hugo Smit werd ik benaderd. Ik vond dat moeilijk, want ik moest Jan Willem Körner opvolgen. Hij was een boegbeeld van het concours en heeft zich zo ontzettend ingezet voor het evenement. Het CHIO had veel charme met veel vrijwilligers en veel kinderen van de manege die op jonge leeftijd al hielpen. Iedereen deed ontzettend zijn best. Frans Lavooij wilde dat graag zo houden, maar hij wilde ook meer professionaliteit en met de tijd mee gaan. Ik vond het een eer om gevraagd te worden. Het CHIO vindt plaats op een schitterende locatie. Het is één grote familie en het is er altijd gezellig. Ik kende er al veel mensen en wilde er graag aan de gang.”

Grote veranderingen

“Het was een geweldige tijd, maar ook een tijd van veel grote veranderingen, zoals ik al zei. Voorzitter Frans Lavooij wilde vooruitgang en dat is gelukt. Hij heeft van het CHIO weer een bruisend evenement gemaakt. Voorbeelden van wat er in die tijd veranderd is: er werd meer gewerkt met profs en niet alleen maar met vrijwilligers en de hoofdpiste is van gras naar zand gegaan. Hoe mooi gras ook was en hoe gevoelig dat ook lag bij de Rotterdamsche Manège, want het gras was heilig in het Kralingse bos. Ook hebben we een EK mogen organiseren, is het CHIO onderdeel geworden van de Samsung Super League en hebben we het stallenterein aangepakt. We hebben goed over het programma nagedacht, het prijzengeld is verhoogd en ook het voorterrein is van gras naar zand gegaan. Nog een belangrijke verandering was om de dressuur van het bosstadion naar het hoofdstadion te verhuizen. Dat is vooral door de toenmalige directeur dressuur Tineke Bartels geregeld. Tenslotte is de Grand Stand gebouwd. Hiervoor wil ik Frans Lavooij alle credits toeschuiven, hij was degene die dit in een moeilijke tijd durfde en wist te bewerkstelligen”.

Meer genieten

Inmiddels is de maximale bestuurstermijn van Emile bij het CHIO voorbij. Ook is hij niet meer actief in de wedstrijdsport, maar stilzitten doet hij zeker niet. “Ik heb nog een aantal bestuursfuncties, bij de KNHS, het Nederlands Olympisch Paard (N.O.P.), het Springpaarden Fonds Nederland (SFN) en Equestrian Centre De Peelbergen. Daarnaast ben ik door Covid-19 weer wat actiever aan het rijden en ben op onze Stal Hendrix actief in de handel en de training/begeleiding van ruiters. Zelfs in deze tijd heb ik zelden een moment dat er niets gepland is. Mij hoor je dus ook niet klagen, ik kan nog rijden en ons bedrijf loopt nog steeds redelijk goed. Wat ik ook prettig vind is dat ik, sinds het bedrijf twee jaar geleden aan mijn zoon is overgedaan, minder druk voel. Ik kan meer doen wat ik leuk vind en genieten van mijn kinderen en kleinkinderen. Vroeger heb ik dat wel gemist, ik was gewoon te druk. Wat ik wel moeilijk vind, is dat we niet weten wat de toekomst gaat brengen, hoe lang het nog gaat duren voor alles weer redelijk normaal is.”

Imago sport goed houden

“Als alles weer normaal is, ben ik tevreden, dan is het goed. Het klinkt cliché, maar ik heb geen dromen meer, alleen dat we allemaal gezond blijven. Ik voel me gezegend met wat ik nu heb. Natuurlijk hoop ik dat de kinderen succesvol zullen zijn en dat zij en de kleinkinderen een leuk leven kunnen leiden, maar dat zijn wensen, geen dromen. Natuurlijk hoop ik voor mezelf dat ik nog lang op een paard kan zitten. Buiten de familie hoop ik dat onze geweldige sport nog 100 jaar kan blijven zoals hij is, dat we uit kunnen stralen hoe goed we voor onze paarden zijn, hoe goed ze het bij ons hebben. Ik maak me hier wel zorgen om, bijvoorbeeld door de streaker op het EK in Rotterdam. Dit geeft negatieve signalen naar de buitenwereld. Een belangrijke opdracht voor paardenminnend Nederland dus: Zorg dat het imago van onze sport goed blijft!“

Lees hier het hele interview.

Bron: CHIO

 

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer