Tags Posts tagged with "Blog"

Blog

Koos & Co koosje mulders
Koosje Mulders - Wim It's All Dressage 2016 © DigiShots

Yes, ik ga het doen, ik ga officieel prof worden. Wordt ook wel eens tijd hè, dat ik een beetje serieus ga doen?
De sport is natuurlijk altijd al heel belangrijk voor mij geweest, maar in principe was ik nog amateur. Ik begon mij alleen steeds meer te realiseren dat als ik echt goed wil leren paardrijden, ik simpelweg meer moet rijden.

Dus heb ik twee maanden geleden besloten de sprong in het diepe te wagen en een eigen bedrijf in verkoop, training en instructie op te richten.

Alle tijd

Ik heb gelukkig super fijne afspraken kunnen maken op mijn stal in Harmelen en ga daar nu van start. Snelle handel en veel paarden is niets voor mij. Ik hou het voorlopig klein en ik wil alle tijd nemen om de paarden verder op te leiden.

Hele idee is dat ik er zelf ook technisch beter van wordt en plezier aan beleef. Errug spannend! En voordat je je gaat verheugen op rustiger dagen op dehoefslag.nl, let me stop you there: ik blijf schrijven. Je bent mooi niet van me af.

Nooit te oud

Om meteen de meest voor de hand liggende vraag in de kiem te smoren, ja ik ben al best oud. Wie weet wel te oud… Maar ik had ineens zo’n cliché gevoel van ‘als ik het nu niet doe’ (hoort bij de hoge leeftijd). Ik zie het ook echt als een poging. Honderd redenen te bedenken waarom ik niet zal slagen, maar dan heb ik het in ieder geval geprobeerd. Anders krijg ik spijt.

Ik ben gezegend met bovengemiddeld veel mogelijkheden en als ik die niet ten volste gebruik, verklaar ik mezelf ooit later (als ik dus nog veel ouder ben) voor gek. Het grappige is dat precies die gedachte mij in dit hele besluit heel rustig heeft gehouden. Het lijkt een logische volgende stap. Lukt het niet, zet ik een andere stap. Af en toe moet je durven.

Vrolijke noot

De afgelopen tijd stond bij mij sowieso in het teken van harde besluiten maken. Helaas niet allemaal zo leuk als een nieuw bedrijf, dus het is even doorploeteren momenteel. Omdat dit nu ineens zomaar kan omslaan in een gigantische dooddoener, hou ik het, voor de vrolijke stemming, er even op dat het een cliffhangertje wordt. Kortom, over de rest vertel ik later.

Waar ik eigenlijk naar toe wil, is dat muziek in ingewikkelde tijden voor mij een extra lading kan krijgen. Die moet herkenbaar zijn, een toepasselijk liedje om heel hard in de auto mee te blèren. Soms hard huilend, soms om even blij van te worden. Zo heb ik nu dagelijks het nummer High Hopes van Panic at the Disco aan staan. De steengoede tekst gaat als volgt: Had to have high, high hopes for a living, shooting for the stars when I couldn’t make a killing. I always had a vision. Etc etc.

Geloof me, als je voor dit nieuwe jaar een mentale oppepper kan gebruiken, deze op repeat. En Dreamer van Martin Garrix, zelfde verhaal.

Voet aan de grond

Ik kan altijd nog DJ worden zoals je merkt. Maar voorlopig probeer ik het met de paarden en hou ik je van alle ontwikkelingen op de hoogte. Hoe ik voet aan de grond krijg bij de profs! Of juist helemaal niet haha. En oh ja, niet onbelangrijk, de naam. Mijn BV heet ook Koos & Co. Lekker vertrouwd zeg maar ;).

Volg alles op Koos & Co Facebook en Instagram!

sara ouwehand blog

Je Penny lidmaatschap heeft niet het eeuwige leven. Geef toe, uiteindelijk wint de schaamte. Het wordt gewoon té kinderachtig. De dag dat ik dit inzag, was een keerpunt. Tijd om op te zeggen.

Maar nu, 30 jaar later, heb ik second thoughts. Spijt.

De Penny-essentie

Mijn recentste zelfinzicht: ik ben een Penny. Nog steeds. En eigenlijk is dat zo gek nog niet, als je bedenkt wat de Penny-essentie is. Dat is niet de carrousel van roze dekjes, glitterhalsters en regenboogpeesjes. De Penny-essentie is dat vónkje. De twinkelde ogen van een meisje dat een mooi paard ziet. Pony, sorry. Ze wil hem aaien, bezitten, témmen. Alles samen meemaken. ‘Wij tegen de rest van de wereld’. Woordeloos contact dat overal aan voorbij gaat. Vriendschap met een heilige status. Geef toe, het is niet altijd makkelijk met die knollen. Dus dit cruciale Penny vonkje is je brandstof.

Waardige Penny

Ik dacht eerst, het gaat om herontdekken. Nu blijkt, het is een kwestie van toegeven. Want Penny zijn we allemáál. Neem een greep uit mijn stalgenoten: advocaat, managementassistente, psychiatrisch verpleegkundige en directiesecretaresse. Geen kinderachtige beroepen. En toch, op stal houdt het geen stand. Hoewel ik zelf als eerste door de mand val, dat wel. Maar ja, ik heb een Haflinger, dus dat is makkelijk scoren. Juist daarom heb ik erg volwassen kleding, dekjes en tuig. Want ik ben wel een wáárdige Penny.

Daar ben ik niet de enige in. Kijk, als ik ergens lees dat Anky zelf haar paarden vlecht, omdat ze zo van dat tutten houdt, dan maakt die me ook meer wijs. Penny van Grunsven. Het fascinerendste dat ik ooit over haar las.

Verzuring

Hoewel, niet iederéén is een verkapte Penny. Je kent ze wel, de zure ruiters. Opgedroogd door prestatiedrang en geen contact met hun inner-Penny. Er is geen knipoog meer. Ze tutten niet meer met hun paard. En iedere zichzelf respecterende Penny weet: geen getut is geen genot. Verzuring. Iets waar de paardenwereld kapot aan gaat.

De andere kant is ook waar. Wel tutten, niet trutten. Bloedje serieus rijd ik mijn Prix St George proeven. Voor mij geen zondagsritje in het bos. Maar dan, in de spiegel bij E, zie ik zijn gezellige hoofd. Precies dan wordt mijn buik pas écht warm. Daar kan geen slipjas tegen op. In de trailer wordt het nog beter. Even wij samen, wij alleen. Want we hebben het weer geflikt. Ons Penny vonkje brandt nog.

Berusting

Nu, 30 jaar later, concludeer ik trots dat ik Penny ben. Opnieuw en nog steeds. Ik gun iedereen een revival van zijn Penny genen. Het maakt de dingen makkelijker. Zachter. En de cirkel rond. Voor mij hoort dat bij ouder worden, dat je gaat zien dat je startpunt zo gek nog niet was. Alles is cyclisch. Misschien is dat wel de enige échte waarheid in het leven. Dat geeft berusting. Rust vanuit de troost van de herhaling. Je begint als Penny en eindigt als Penny.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

blog sara ouwehand
Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

De liefde voor je paard en de sport gaat ver. Alles uit de kast. Niks of niemand is te gek. Iedere expert is welkom en het mag wat kosten. Want je wilt vooruit. Stappen maken. Gloreren.

En ook: geen fouten maken, voorál geen fouten maken. ‘Want dan verpruts ik mijn paard.’

Eén kans

Het statische idee dat we maar één kans hebben, is een ruiterkwaal. Terwijl iedere rit een nieuwe kans is. Stop die gedachte in je cap en je wint de helft. Méér. Overstijg jezelf.

Oké, er is een probleem en je bent zoekende. En dan zijn ze er voor jou. Bussen vol experts. Iedere bobo stapt op zijn eigen stokpaardje. Ze weten het zéker. Dit gaat werken. Jouw probleem oplossen is hun bevestiging. Dus we gaan er voor.

Jij en je paard

Maar als ik in de baan sta, zie ik altijd maar 2 experts. Jij en je paard. Jullie vertellen me of mijn lessen kloppen. En of iets klopt gaat voorbij aan gelijk hebben. Ook aan gelijk krijgen. Gelijk is een vriendje van de ratio en dat heeft met waarheid niks te maken. Want daar hebben we het nu over: jouw interne waarheid. En die kan zomaar anders zijn dan verwacht. Daarover gaat mijn eigen stokpaardje.

In het Jip en Janneke: voelt het goed? Waarbij mijn rotsvaste overtuiging is: ‘Als het niet goed voelt, dan ís het niet goed’. Nu, op dit moment, in deze omstandigheden. Die context is waar boekjes aan voorbij gaan. Boekjes gaan over theorie. En paarden doen niet aan theorie. Wel aan voelen.

Wake up!

Een les, instructeur, expert, moet matchen met jouw interne waarheid op dat moment. Het heeft geen enkele zin om geforceerd je best te doen, terwijl je diep van binnen voelt dat het niet klopt. Alvast een tip daarbij. ‘Hij zal het wel weten’, ‘hoe kom ik anders verder’ en ‘als hij het zegt dan zal het wel zo zijn’, gaan je niet verder helpen. Wel verder van jezelf af. Wake up! Soms moet je alle experts buiten de deur zetten. Je eigen ding gaan doen.

blog sara ouwehand

Als je niet je eigen paardenwaarheid volgt, speel je een rol. Bewaar die rol voor de chef op kantoor, want paarden blieven hem niet. Je valt zo door de mand hoor. Is het niet thuis, dan is het wel in de ring. Met alle worstelingen van dien. Wordt je paard niet beter van. Niemand trouwens.

Geen dressuurpaard

Mij is wel honderd keer verteld dat ik geen dressuurpaard heb. Heel creatief, in allerlei vormen en varianten. Mijn vingers vormden zich naar mijn oorschelpen, zó vaak heb ik ze erin gestopt. Stoppen was niet mijn interne waarheid. Niet dat het een makkelijke weg was. Sterker nog, sommige paden bewandel je maar één keer. Te hobbelig, te steil, te ongerept. Maar minder onbegaanbaar dan opgeven. Omdat stoppen gewoon niet klopte. En nu doen we ons eigen ding in de Lichte Tour.

Eigenwijs en tevreden.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

oostvaardersplassen blog liz barclay

De Oostvaardersplassen: het begon met vogels. Toen moesten de grote grazers het gebied nog geschikter maken voor nog meer verschillende vogelsoorten. En toen werd het heel langzaam een ‘rewilding project’ zonder dat iemand het eigenlijk in de gaten had.

En toen verdwenen heel langzaam sommige vogelsoorten, terwijl het gebied kapot werd gevreten door een totaal uit de hand gelopen hoeveelheid grote grazers.

Maar hopelijk is het gedaan met de Oostvaardersplassen in de huidige staat. Woensdag 5 december is de rechtszaak.

Edelherten

Even terug met een citaat uit een document van Vereniging het Edelhert, getiteld: ‘De Oostvaardersplassen, de grote grazers en de icmo2 afspraken; beantwoording vragen van de adviescommissie beheer oostvaardersplassen.’

In de nieuwsbrief No. 1 van Rijksdienst IJsselmeer Polders (RIJP) uit April 1991 wordt gesproken over het plan voor het uitzetten van 40 edelherten in het internationaal bekende Natuurgebied de Oostvaardersplassen(OVP).

De toenmalige Beheeradviescommissie denkt aan minstens 250 herten maar, zo staat vermeld:

‘Mochten de grenzen van de draagkracht van het gebied worden overschreden dan zullen de aantallen runderen, paarden en edelherten in onderlinge samenhang worden beperkt.’

Hands-off beheer

In 1996 werd het OVP-gebied overgedragen van de RIJP naar Staatsbosbeheer (SBB). Tevens werd een beleidswisseling doorgevoerd. Staatsbosbeheer ging, zonder enig overleg over van het toegezegde ‘beheer naar draagkracht’ naar het zogenoemde ‘hands-off beheer’.

Hierdoor bleven de aantallen grote grazers groeien, waarbij door gebrek aan voedsel en beschutting in de afgerasterde OVP, er ieder jaar weer een steeds grotere wintersterfte ontstond, zonder verder beheer.

oostvaardersplassen liz barclay

Kopergebrek en ataxie

Op 25 oktober 2004 schreef Prof. Dr. C. Wensing als hoofd Wetenschappelijke Adviescommissie Oostvaardersplassen in een brief aan de directie van Staatsbosbeheer het volgende: ‘Werk aan een completer habitat. Door de eenzijdige zomerhabitat ontbreken in de winter voor de hoefdieren mogelijkheden om gebruik te maken van andere voedselbronnen. Wellicht is bijvoorbeeld het kopergebrek, en de daardoor veroorzaakte ataxie bij edelherten, te voorkomen door een bredere voedselkeuze.

Dit bericht geeft aan dat er in 2004 al problemen bekend waren bij de destijds aanwezige stand van 665 runderen, 880 paarden en 1550 edelherten.

Rewilding is in!

Rewilding is in! Kijk bijvoorbeeld maar even op de website Rewilding Europe, gevestigd trouwens in…Nijmegen. Er zijn projecten in Portugal, Roemenië, Kroatië, Polen, Zweden; allemaal landen met nog enorme gebieden ongerepte natuur waar de ruimte is om grote grazers, wolven en katachtigen zonodig opnieuw te introduceren voor een gevarieerder stuk natuur.

Directeur Staatsbosbeheer Sylvo Thijsen is, naar ik heb begrepen uit zijn connecties en werkzaamheden bij bijvoorbeeld advies- en ingenieursbureau Sweco, ook een rewilding fan…

De stikstof brigade

In een artikel in dagblad Trouw uit 2014 verbaast ecoloog Han Olff zich over de enorme vruchtbaarheid van de OVP. Hij geeft aan dat veterinaire behandeling van grote grazers zijn onderzoek zouden belemmeren doordat het toedienen van medicijnen het ecologische evenwicht zullen verstoren.

Koren op de molen van de rewilding fans, natuurlijk. Oh, was directeur SBB Sylvo Thijsen ook niet…?

Toekomst van de OVP

De RDA, Raad voor Dieren aangelegenheden, beschrijft zichzelf als een onafhankelijke raad van deskundigen. Kijk zelf maar op de website. De RDA is betrokken bij het advies over de toekomst van de OVP.

Nieuw lid van de RDA is Jan Willem Erisman, professor aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Zijn leerstoel is integrale stikstof studies gefinancierd door het WNF, ook betrokken bij de OVP. De OVP blijft interessant voor zoveel onderzoeken dat bijna iedere professor en natuurorganisatie de ander de hand boven het hoofd houdt.

‘Hoe meer volgers, hoe beter voor de grote grazers in de OVP.’

Ook interessant: voorzitter van de RDA (weet je nog, onafhankelijk) is Mr. DRS. J. Staman. Laat die nou ook penningmeester bij de Stichting Natuurlijke Processen geweest zijn. Ga naar hun website en de eerste naam die je ziet is die van Frans Vera.

oostvaardersplassen liz barclay

Belangenverstrengelingen

En zo kan ik nog heel lang doorgaan. De verbanden en belangenverstrengelingen zijn buiten proportie. En altijd maar weer die terugkerende naam: Frans Vera.

Maar dan wordt dit blogje te lang en heel saai. Als je dit leest en meer wilt weten, wordt dan volger van Stichting Cynthia en Annemieke. Op hun Facebook pagina staan nog meer superlogische grafieken waar je heel veel van kunt leren. En echt, hoe meer volgers, hoe beter voor de grote grazers in de OVP. Ook al ben je het niet altijd helemaal met elkaar eens, samen sterk!

En nu vooral met het oog op 5 december.

De rechtszaak

Er staat een hek om de OVP. De dieren kunnen er niet uit, de mensen mogen er alleen via zeer beperkte routes in en SBB kijkt heel goed of iedereen zich daar wel aan houdt. Door dat gebrek aan sociale controle, en doordat zoveel partijen er baat bij hebben om de OVP met de grote grazers als wilderness in stand te houden, gebeuren dingen in de OVP die ethisch gezien absoluut niet door de beugel kunnen.

Hopelijk gaat daar door de enorme inzet van Stichting Cynthia en Annemieke op 5 december verandering in komen.

Dan dient namelijk de rechtszaak, aangespannen tegen de Staat der Nederlanden, Staatsbosbeheer en de Provincie Flevoland en voorbereid door de advocaten Samantha Andriesse en Bas Jongmans (pro deo!) met een rapport van meer dan 500 pagina’s.

Dit wordt hopelijk het moment van de waarheid en het begin van het einde van de grote grazers in de OVP.

Nog enkele cijfers

Winter van 2008-2009: totaal 1200 dode dieren
Winter van 2009-2010: totaal 1093 dode dieren
Winter van 2010-2011: totaal 750 dode dieren
Winter van 2011-2012: totaal 1490 dode dieren
Winter van 2012-2013: totaal meer dan 2000 dode dieren.
Winter van 2017-2018: over de 3000!

Volgens Frans Vera, Han Olff en volgelingen zijn de Oostvaardersplassen een uniek vruchtbaar gebied waar we niet aan moeten morrelen.

Ziek!

Ceylan Avinal
Ceylan Avinal - Zygrande le Coupied Indoor Brabant 2016 © DigiShots

Beginnen met paardrijden in Turkije is zo ongeveer hetzelfde proces als in Nederland. Meestal zien of horen kinderen, door vriendjes of vriendinnetjes of via internet, dat paardrijden erg leuk en bijzonder is.

Wanneer de kinderen eenmaal in aanraking komen met paarden is het virus verspreid en vervolgens moeten papa en mama weken aanhoren ‘ik wil zo graag op paardrijles!!’

Turkse opvoeding

Sport is een zeer belangrijk onderdeel van de opvoeding in Turkije, dus als de ouders na de nodige overwegingen, lees: de vriendenkring, internet en sociale media, hebben besloten hun kind te laten paardrijden, wordt het tijd om een aantal clubs te bezoeken. In Nederland noemen we dat manege.

‘Ik ben er geen voorstander van om in Turkije een pony te kopen.’

In alle delen van Istanbul zijn er clubs gevestigd dus er zijn genoeg mogelijkheden. Dit is belangrijk, omdat in de keuze van de club zeker rekening gehouden wordt met de reisafstand in verband met files en schooltijden. De meeste kinderen hebben in de avond ook nog een paar uur privé – bijles voor school.

Volgende stap

Eenmaal een club gevonden is het grote verschil dat na enkele maanden ponyles (groeples), gemiddeld 4 tot 8 maanden, de lesgever tegen de ouders zegt: uw kind is klaar voor de volgende stap, als het verder wil met rijden is het een goed idee om een trainer te zoeken en een paard aan te schaffen.

Pony ’s worden zelden aangeschaft. Persoonlijk ben ik er ook geen voorstander van om in Turkije een pony te kopen. Na het lezen van mijn verhaal begrijp je dat beter.

Resultaten of successen

Vervolgens wordt de zoektocht naar een goede trainer gestart, en ik moet zeggen, er zijn een behoorlijk aantal trainers in Istanbul, voornamelijk voor het springen. Dat maakt het moeilijk, want naar resultaten of successen wordt niet echt gekeken.

Vaak wordt de keuze van de trainer op advies van de vriendenkring of gevoel gemaakt. Het verhaal over het trainerssysteem in Turkije verdient een eigen blog, maar laten we beginnen bij het begin.

Membership

De trainer is gevestigd in een club, de paarden van de lesklanten staan daar gestald en eventueel zijn eigen paarden. Een club in Turkije brengt jaarlijks een membership in rekening . Dit is een behoorlijk bedrag, ook in euro’s. Hiervoor mag je op de club komen en je laten trainen door een professionele trainer.

Vervolgens wordt er een paard op advies van de trainer gekocht. Vaak kiest men ervoor om met een ouder, goedkoop leerpaard uit Turkije te beginnen. Hoewel ook een groot aantal mensen ervoor kiest om een paard afkomstig uit Europa aan te schaffen, omdat in Turkije het aanbod te beperkt is.

Dan komt daar, buiten de aankoopprijs, een behoorlijk kostenplaatje bij kijken. Onder meer het verblijf, vervoer, bijbehorende documenten, export, quarantaine etc. moeten worden betaald.

De Stalling

Het paard is gevonden en nu moet het gestald worden. Ook dit is weer één van de verschillen met de gang van zaken in Nederland. Op de club moet een box worden gekocht in dollars én daarbij betaal je nog een maandelijks bedrag voor het gebruik van de accommodatie.

‘In Turkije is paardrijden echt een elitesport.’

Tot slot betaal je ook maandelijks voor de groom /stalknecht, deze hoort bij de gekochte en gehuurde stal. Vanuit de club wordt het paard niet gevoerd of uit zijn stal gehaald.

Gebruikelijke kosten

De gebruikelijke kosten van een paard, zoals bijvoorbeeld de hoefsmid, dierenarts, zaagsel/stro, voer (waarbij hooi het duurste is), komen daar nog bij. En oh ja , de lessen…… Daarnaast heb ik het nog niet over het scenario als je het meer professioneel wil aanpakken, zoals voer uit Europa, een hoefsmid uit Europa etc.

Kortom een beginnerspaard aanschaffen en onderhouden is behoorlijk kostbaar. In Turkije is paardrijden dus echt een elitesport. En dat feit brengt ook weer allerlei grappige gevolgen met zich mee waar ik jullie uiteraard in de volgende blog meer over ga vertellen.

Sportieve groeten uit Istanbul!

blog sara ouwehand

In ieder paard schuilt een Totilas. Zijn beste versie, jóuw Totilas. Durf daarvan te dromen. Groei samen in jullie eigen wonder. Dromen zijn magisch, want ze geven ruimte aan beweging. Figuurlijk in je hoofd en hart, letterlijk in het lichaam van je paard. Daarom pleit ik voor de Totilasbril.

Hoop doet rijden

Zelf droomde ik om met mijn Haflinger in de subtop te starten. Er zijn ballerina’s met meer talent. Aan de andere kant zijn er maar weinig paarden met een groter (werk-)hart. En er is geen enkel paard waar ik meer van houd. Dus mijn Totilas is blond.

Dit voorjaar stonden er 18 kaarsjes op zijn worteltaart. Op datzelfde moment viel de uitnodiging voor de Lichte Tour in de bus. Natúúrlijk zijn wij van de partij! Trots, fanatiek en enthousiast. Ondertussen is het Ooit Zo Gevreesde Einde zo zoetjes aan in zicht. Toch droom ik hardnekkig verder van de Grand Prix. Hoop doet rijden.

Hoop is vertrouwen en vertrouwen is voeding. Essentieel voedsel dat je over het dode punt heen helpt. Zoals een grote bak friet na een avondje stappen. Lekker, vet en veel. Net als je op het punt staat te breken. ‘Met een extra portie mayo, alsjeblieft.’

Vruchtbare grond

Vertrouwen is nodig, maar kan jouw droom ook kiemen? Is je omgeving vruchtbaar? In je eentje dromen is een onnodig moeilijke opdracht. Er is altijd wel iemand die ziet wat jij ziet. Zorg voor je dromen, omring je met mensen die je steunen. Soms moet je selectief zijn.

Zo nam ik ooit afscheid van een zure juf. Complimenten dat ze kon geven …. ‘Jij ziet je paard als een afgod, maar ik kijk er écht niet graag tegen aan’. Haar gezicht oogde alsof ze een overjarige augurk herkauwde. Ik dacht altijd dat ze gewoon niet zo van augurken hield. Blijkt mijn paard de oorzaak! En vertel mij nou eens … welke instructie is zinvol als je ons in de basis liever niet ziet? Kortom: ajú paraplu.

Reality check

Even terug naar die Totilasbril. Ruiters vragen me: ‘Is die niet te roze?’ Lees: of ik eigenlijk nog wel van deze (dressuur-) wereld ben? Met mijn Haflinger in de Subtop. Maar geloof mij, reality checks genoeg! Meer dan me lief waren. De onderkant van de uitslagenlijst? Ik heb hem uit-ge-breid mogen bestuderen. Geen pixel is mij onbekend. Durven dromen bleek toen een stevige klus. Vooral dat dúrven, want aan de onderkant bungelen is geen pretje. Ach, tegen jou kan ik het ook wel zeggen. Het maakte de augurkenvreter in me los. Mokkend de coupons laten liggen, jankend naar huis, heilig geloven in een jury-pact tegen ons? I’ve been there.

Sprankje Totilas

En toch is er altijd een sprankje gebleven. Een sprankje Totilas. Dat zag ik, dat voelde ik, dat resoneerde in ons samen zijn. Gekke Henkie of niet, wij gaan door. Zat ik door mijn geloof heen, kreeg ik een zetje van Boven. Of van beneden, want alleen op de bodem kan je je weer afzetten. Retour omhoog.

Met het hoofd boven water zie je weer andere dingen. De verlossende zwemband bijvoorbeeld. ‘VERTROUWEN’ stond er in grote letters op. Daarmee zwom ik ineens, in drie wedstrijden, naar de Prix St George. Die blonde Totilas toch.

Bejaard en gelukkig

Durven dromen dus. Het geeft energie en vreugde. Samen mogen groeien, wat een prachtcadeau is dat? Voor iedereen, in zijn eigen versie. Laat je dromen meedeinen op het ritme van je verlangens. Varieer naar behoefte. Het hoeft niet altijd een dressuurwonder te zijn. Trouwens, ook mij bekruipt de laatste tijd een andere droom…

Op mijn rug in het gras, een volle wei. De grond is zwanger van de zomerwarmte en iedere wolk is een paard. We zijn Samen, dik bejaard en gelukkig. Want hij mocht zijn beste zelf zijn. En ik was er bij.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.Ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

paardrijden na bevalling
Doordraver maakt een buitenrit over de Veluwe

Ter afwisseling van de eindeloze dressuurrondjes ben ik lid van een ‘lange afstand’ rijvereniging. Het gaat om het rijden op de mooiste plekjes die doorgaans verboden zijn. ‘En om het eten’, vult een altijd gezellig meerijdende Vriendin eerlijkheidshalve aan. Na de rit vindt ’s avonds een riant diner plaats, met minstens vijf gangen.

Mannen thuis laten

Onze mannen vinden dat een oneindig lange zit met ‘aanstellerige hapjes’ op de borden. De laatste keer dat ze mee waren stelden ze broodnuchter voor om na afloop nog even de plaatselijke snackbar te bezoeken. Wij pakken dus onze koffers en laten de mannen thuis het fort bewaken. Deze week zullen we op de Veluwe rondrijden. Een luxe hotel voor ons, een dik bestrooide box voor de paarden. Een landgoedeigenaar heeft genereus zijn hele grondbezit voor ons opengesteld. Zijn echtgenote heeft dagenlang op haar mountainbike gezeten om de allermooiste routes samen te stellen. Het privédomein biedt edelherten en wilde zwijnen een beschutte woonplaats.

Achterom kijkend zien we vooral de forse, uit haar bek priemende hoektanden.

Wildroosters

Om te paard veilig de wildroosters over te steken liggen er oude rollen vloerbedekking, vrijwilligers rollen die uit zodra de ruiters naderen. Drie potige heren die voorbereidingen treffen op hun ‘klaar-over’ taak beleven spannende momenten horen we later. De kudde wilde varkens-met-jong is niet gecharmeerd van rondlopende kerels in hun peuterspeelzaal. Met meegenomen harken moeten ze de dieren op afstand houden. Als ervaren testruiters hebben wij de eer een half uur eerder dan de rest de route te mogen verkennen. ‘Aaaah, zie die biggetjes…’ Vertederd stappen we langzaam langs de kleintjes in gestreepte pyjama outfit.

Achtervolging

Eén zeug is er helemaal klaar mee. Eerst al een paar mensen die met een rol kamerbreed tapijt ongevraagd haar gebied komen stofferen, nu een clubje ruiters. Ze gromt vervaarlijk en voor wij er erg in hebben zit ons ineens een woest ogend wild zwijn op de hielen. De paarden hebben de boodschap snel door en zetten de sokken erin. Achterom kijkend zien we vooral de forse, uit haar bek priemende hoektanden. Uiteindelijk blijken wij toch sneller en staakt ze de achtervolging. Met knikkende knieën gaan we over in stap. ’s Avonds bij het gezamenlijke diner hebben wij hét verhaal van de avond. Met blozende konen vertellen wij het keer op keer, zelfs de ober is onze belevenis ter ore gekomen, vertelt hij terwijl hij ons een grote schaal lekkers voor houdt. ‘Jammer, geen karbonaadjes’ zegt Vriendin grimmig terwijl ze haar vork in het malse vlees prikt.

 


Doordraver schrijft voor Hoefslag Magazine maandelijks een column. Uit een serie van een aantal jaren geleden, plaatsen we enkele columns als blog op de website.

 

blog koosje mulders

Eerder schreef ik hier dat ik Wim helaas een tijdje niet kon rijden. Dat werd besloten door een verrekt bandje. Mijn andere paard Las Vegas rijd ik inmiddels ook al even niet meer. Maar dat werd besloten door mij.

Na eindeloos wikken en wegen heb ik een tijdje terug de knoop doorgehakt om niet meer verder te gaan met Las en ik denk dat ik hem daar heel blij mee maak.

Teveel moeite

Het zit zo. Las liep al een aantal jaren niet geheel onverdienstelijk Lichte Tour met mij. Geen topscores, maar wel internationaal. Hij leerde zelfs langzaamaan alle Grand Prix oefeningen en even hebben we gedacht dat hij dat wellicht ook zou redden. Maar ik moet eerlijk zijn tegenover mezelf en vooral tegenover mijn paard, het kost hem echt veel moeite.

In tegenstelling tot zijn witte broer Wim moet Las het uit zijn tenen halen en hij zou dat voor mij nog doen ook. Zo lief is ‘ie. Inmiddels weet ik hoe zwaar het is om al die oefeningen in de proef aan elkaar te breien en dat wil ik hem eigenlijk niet aandoen. Dan neem ik hem liever in bescherming, want zelf zou Las dat nooit doen.

Conclusie: Las Vegas hoeft van mij de Grote Overstap niet te maken. Hij is alleen ‘pas’ 15 en topfit, dus wat dan?

Geen heftige dingen meer

Kijk, ik vind wedstrijd rijden onwijs leuk, maar ik wil alleen gaan als ik op den duur kan verbeteren. Na vier jaar Lichte Tour weet ik dat Las niet ineens heel veel hogere percentages gaat halen. Daarnaast vind ik het juist wel lekker voor hem als hij geen heftige dingen meer hoeft te doen.

Verkopen daarom liever niet, want dan moet hij misschien toch weer op hoog niveau lopen. Maar het is wel fijn als we de maandelijkse kosten kunnen inperken, hij staat immers op een pensionstal.

Zij blij, ik blij, Las blij

Uiteindelijk heb ik de ideale oplossing kunnen vinden. Een stalgenootje van me, die Las al wel eens reed als ik op vakantie was, least hem nu. Zij blij, ik blij, Las blij. Perfect! Hij blijft in zijn eigen stal, krijgt mega veel aandacht (ook nog van mij natuurlijk) en gaat hooguit af en toe nog de ring in voor een M-proefje. Hoe fijn!

Bovendien doet hij alweer net zo zijn best voor haar als voor mij. Fantastisch om te zien. Zo kan Las nog een beetje ‘schoolmasteren’ tot aan zijn pensioen en kan ik nog elke dag van hem genieten.

Rustig opbouwen

Gelukkig gaat het met Wim intussen weer de goede kant op en mogen we rustig opbouwen. Na twee maanden niet trainen ben ik terug waar ik het liefste ben: in het zadel.

Foto’s: Koosje Mulders / Digishots

0 2805
Ceylan Avinal
Ceylan Avinal en Zygrande le Coupied, hier op Indoor Brabant 2016 Foto: DigiShots

De aller, aller , aller eerste blog in mijn leven… ik vind het heel spannend om mezelf op internet bloot te geven, maar goed , velen van jullie weten vast wel dat er wat ergere dingen over mij op internet staan. Ha – ha, op Google staat dat je je blog met een blunder moet beginnen, zodat mensen zich daarin kunnen herkennen.

Onderbuikgevoel

Ik denk dat veel mensen zich hierin kunnen herkennen; leugenaars vertrouwen, je onderbuik gevoel negeren, omdat het verhaal toch net klopt, dan gebeurt er weer iets positiefs (“zie je wel, het is geen leugenaar”), en uiteindelijk escaleert de situatie. In mijn geval een explosie die me uiteindelijk naar Turkije heeft geleid. Turkije, mijn eeuwige vakantieland, mijn vaders thuisland en nu mijn thuisbasis. Voor mij is Istanbul het paradijs op aarde. Ik voel me veilig, word omringd door geweldige mensen, ik houd van de relaxte cultuur , het leeft hier, je weet nooit wat er gaat gebeuren, het eten is heerlijk (+5 kilo) en het weer is natuurlijk fantastisch.

‘In Turkije krijg je bij de boxhuur automatisch een groom die alles doet’

Welzijn

En dan nu de paardenwereld in Turkije, tja , dat is wel een beetje anders ja. Ik prijs mezelf uiterst gelukkig dat ik de mogelijkheid heb gekregen om mijn paarden op de beste club van Turkije te kunnen houden, want anders was dit avontuur op een groot drama uitgelopen, omdat het welzijn van hun het allerbelangrijkste is voor mij.

Inburgeringscursussen

Het grootste deel van de paardenwereld in Turkije loopt achter, staat in de kinderschoenen en zal niet snel veranderen.  Maar dit betekent niet dat er geen toekomst is voor de paardensport en dat sommige dingen hier veel beter geregeld zijn. Er zijn veel ruiters die serieus aan de weg proberen te timmeren en besluiten naar Europa te gaan, tijdelijk of permanent, alleen een Turkse ruiter in Europa is ook niet zo makkelijk. Die ruiter heeft wat inburgeringscursussen “paardrijden in Europa” te volgen.

Geen groom

Een gemiddelde Turkse jeugdruiter weet geen afstamming van hun paard (hij komt uit Nederland, het is een KWPN-er) wat voor en hoeveel voer ze eten (geen idee, mijn groom regelt dat) én ze kunnen hun eigen paard niet opzadelen (nog nooit gedaan, dat is mijn groom zijn taak). In Turkije krijg je bij de boxhuur automatisch een groom die alles doet, dus ook bij één paard krijg je een groom. Vandaar dat de normale dingen voor ons, zoals je paard opzadelen en wassen, hier niet normaal zijn. Ik heb er bijvoorbeeld voor gekozen om geen groom te nemen en dat is heel apart. Klassiek voorbeeld van cultuurverschil.

Vertrouwen

Gelukkig hebben veel Turkse ruiters en trainers hun weg in Europa al gevonden en daardoor heb ik vertrouwen in een succesvollere toekomst, omdat zij hun opgedane kennis zullen gaan overdragen aan de leerlingen in Turkije. En dit principe geldt in elk land; het vergaren en delen van kennis, zodat we stap voor stap beter worden in deze geweldige sport. Overigens zijn er een aantal echt succesvolle permanente Turken in Europa, met de meest prachtige stallen, denk aan ; Carpe Diem, Siec, Uzunhasan. Deze stallen dienen niet alleen hier in Turkije als voorbeeld, maar ook voor de gemiddelde Europeaan.

Paardenleven in Turkije

In de komende blogs wil ik jullie graag meer vertellen waar de Turkse ruiters vandaan komen, hoe ze hier leren rijden en met paarden leren omgaan.  Gewoon het paardenleven in Turkije. Misschien krijgen we dan wat meer begrip voor elkaar, want niet iedereen is opgegroeid in zo’n fantastisch paardenland als Nederland.

Foto: Digishots

training

“Ik heb nu eenmaal het lichaamsbewustzijn van een sperzieboon.” Schouderophalend ruimt hij de borden op. Nog even en de vaatwasser is net zo leeg als zijn lichaamsgevoel. Daar komt het op neer.

Irritatie en verbazing mengen zich in mijn ogen. Het staat nogal ver af van mijn eigen lichaamsbeleving, die sperzieboon.

Het lijkt een speling van het lot. Een psycholoog krijgt verknipte kinderen, de slager wordt verliefd op een vegetariër en ik trouw met een sperzieboon. In termen van lichaamsbewustzijn dan hè. De rest aan hem is overmatig perfect. En wat maakt het uit, hij zit nooit in het zadel. So, anyway.

Introspectie is in

Lichaamsbewustzijn, het is in opkomst. De aandacht ervoor is verrijkend voor de paardensport. Ach wat, vooral voor de ruiters zelf geeft het groei. En het past in deze tijd. Steeds meer ruiters durven in de spiegel te kijken. Introspectie is in. Je doet tegenwoordig écht niet meer mee als je niet zo nu en dan op zoek gaat naar jezelf, jezelf kwijt bent of jezelf herondekt.

Wat is het, dat lichaamsbewustzijn? Eigenlijk is het heel erg Jip en Janneke. Je natuurlijke vermogen om je lichaam en haar sensaties te voelen. Daarmee wordt je geboren en er is niets vreemds aan. Maar wij zijn tegenwoordig té computer-minded. Die voelsensoren werken lang niet meer altijd. De prioriteit is verlegd van lichaam naar verstand. Dus moeten we opnieuw leren voelen. Een soort revalidatie.

Chronisch tekort aan aandacht

De zin ervan? Door meer te voelen ontwikkel je je besturingssysteem. Hoe High Tech is jouw lichamelijke kompas? Beweeg je zomaar een been? Of open je je heup, laat je je lieslijn los en til je zo passief vanuit de knie waarbij je voetboog ontspannen blijft?

Het maakt nogal een verschil, dat lichaamsbewustzijn. Paarden voelen dat verschil. Nee, ik overdrijf niet. Ze voelen een vlieg op hun vacht en dus ook of jij je lieslijn los laat. Take it or leave it.

En dan komt ‘ie hè, de Meest Gestelde Vraag. “Of ik effe wat oefeningen heb?”. Oefeningen genoeg, maar het gaat om aandacht. Daar is een chronisch tekort aan.

WOW- ervaring

Aandacht en rust zijn gouden ingrediënten als je je besturingssysteem wilt ontwikkelen. Niet DAT je de oefeningen doet maar HOE je de oefeningen doet. Beter 1 taktzuivere schouderbinnenwaarts dan vijf keer van-dikhout-zaag-maar-planken. Zoiets.

Dus ga er voor zitten en investeer in je lichaamsbewustzijn. Trouwens, waarom noemen we het niet gewoon ‘lichaamsgevoel’? Maakt het meteen een stuk toegankelijker. Want ik gun iedereen de WOW-ervaring op een kleine hulp.

Geef toe, de beste ruiters lijken niks te doen. Dat kan alleen als je besturingssysteem minuscuul is afgesteld. Sommige talenten worden daarmee geboren. De rest zal het moeten leren. Behalve de sperzieboon, die leert het nooit.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van Ruiterpilates.nl, start haar Haflinger in het ZZ-Zwaar en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Sabine Timman

 

HOEFSLAG ACADEMY

Volg ons!

100,949FansLike
0VolgersVolg
6,964VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer