Tags Posts tagged with "Blog"

Blog

Dressuurruiter Hans Peter Minderhoud houdt de lezers van dehoefslag.nl dagelijks op de hoogte van zijn belevenissen op de Wereldruiterspelen in Normandië. Vandaag de tweede aflevering, waarin het hele dressuurteam voor het eerst de paarden heeft getraind.

“We zijn de dag begonnen met trainen. Nog voor elf uur ’s ochtends was ik klaar en heel eerlijk gezegd is er verder op de dag nu nog niet zoveel te beleven, behalve weer een beetje stappen en grazen. Glock’s Johnson TN voelde hartstikke fijn en ook de andere paarden zagen er goed uit. Edward (Gal red.) en ik worden zo als altijd geholpen door Nicole Werner, maar de bondscoach (Wim Ernes red.) kijkt natuurlijk mee. Achteraf evalueren we dan met Wim nog even, zo zullen we dat alle dagen doen. Het is super dat hij ons wat dat betreft vrij laat om te trainen op de manier die voor ons het beste werkt. Bovendien hebben we het gezellig met elkaar. Gisteravond zijn we bijvoorbeeld lekker met zijn allen gaan eten. We maken kortom een goed begin. Vanavond is de officiële opening en dat gaat, net als met de Olympische Spelen, met een hele optocht van alle landen in het hoofdstadion. En toch wel een beetje vanzelfsprekend draagt Edward de vlag. Wie anders dan de nog altijd regerend wereldkampioen?”

Bron: Hoefslag

 

Dressuurruiter Hans Peter Minderhoud houdt de lezers van dehoefslag.nl dagelijks op de hoogte van zijn belevenissen op de Wereldruiterspelen in Normandië. Vandaag de eerste aflevering, waarin hij en Glock’s Johnson TN aankomen in het Franse Caen.

“Glock’s Johnson TN en Glock’s Voice zijn vannacht samen met de grooms door de nacht heen gereisd, omdat het dan lekker rustig is op de weg, en zijn vanochtend vroeg aangekomen. Het is natuurlijk enorm balen dat Edward niet over Glock’s Undercover kan beschikken, zeker ook omdat hij echt heel fijn ging tijdens het trainingskamp deze week. Gelukkig heeft Edward een goede reserve in Glock’s Voice en staat hij niet aan de kant. De paarden waren heel rustig onderweg en hebben de trip goed doorstaan. Wij zijn vanmiddag rond drieën aangekomen in Caen. Zo’n eerste dag gebeurt er eigenlijk nog niet zoveel. Ik heb de hele middag een beetje gestapt met ‘Johnny’ en voor de rest is het tutten, poetsen en grazen wat er op het programma staat. Hij mag even bijkomen van de reis en wennen aan zijn nieuwe omgeving. De stallen zijn overigens prima, het zijn dezelfde boxen als op de Olympische Spelen in London. Ze zijn wel in tenten geplaatst, dus het is maar goed dat het niet heel warm is, anders krijgen de paarden het veel te heet. Morgen ga ik beginnen met trainen. Ik heb er zin in. Glock’s Johnson TN is al vanaf zijn derde jaar bij mij en we hebben echt een speciale band. Extra leuk dus om met hem hier te zijn. Deze wereldruiterspelen zijn het absolute hoogtepunt uit zijn carrière tot nu toe.”

Bron: Hoefslag

Foto: Remco Veurink

 

0 50

Hoefslagredactrice Lotty van Hulst nam begin dit jaar de avontuurlijke keuze om voor langere tijd naar Zuid-Afrika te gaan. Ze vertrok eind maart en ging er werken bij een zogenaamde game lodge. Hier vandaan worden onder meer safari’s te paard georganiseerd, waar Lotty vorig jaar nog een uitgebreid artikel over schreef in de Hoefslag. Maar oude liefde roest niet, daarom houdt ze maandelijks voor ons een blog bij van haar avonturen.

‘Soms moet je een keuze maken. Ga je voor zekerheid, of voor avontuur? Begin dit jaar lagen deze opties voor mij of tafel. Hoefslag versus Zuid-Afrika. Of mijn uiteindelijke keuze de slimste was voor de lange termijn moet nog blijken, maar na anderhalve maand in de bush kan ik zeggen dat ik er tot dusver geen spijt van heb.
Voorheen hadden mijn blogs voor de Hoefslagsite het onderschrift ‘Lotty van Hulst, Redactie Hoefslag’. Dat gaat nu niet meer op, maar als gast-blogger wil ik jullie als lezers een blik op werken bij een game lodge niet onthouden. Hoefslag is tenslotte toch wel een béétje verantwoordelijk voor het feit dat ik hier nu zit…’

Lotty in Zuid-Afrika: African Horse Sickness

Vaalwater Zuid-Afrika, 02:00 in de vroege, koude winternacht. Ik ben letterlijk in mijn pyjama onderweg naar de stallen. Een zaklamp heb ik vannacht dankzij de volle maan niet nodig. Een record van zes paarden is ziek, de ene is er nog beroerder aan toe dan de ander. Sommige kijken op, als ze me aan horen komen. Anderen staan kwijlend en met dikke ogen depressief voor zich uit te staren. Het zou door de kou nu snel minder moeten worden, maar tot nu toe is er sinds ik hier ben nog geen dag zonder nachtbraken voorbij gekomen voor ons team.

Geluk vs. gedoe

Wie paarden houdt, kan rekenen op een hoop liefde en een overdosis aan plezier. Natuurlijk, maar ik hoef ondertussen zonder bitter te klinken niemand meer uit te leggen dat paarden houden ook een karrevracht aan gedoe en bijkomende misère met zich meebrengt. Een enkel paard bezorgt menig mens rimpels en grijze haren, maar denk je eens in dat je vijftig van deze zielen hebt om jezelf druk over te maken. In de Zuid-Afrikaanse bush nog wel, waar een dierenarts simpelweg niet binnen 10 minuten voor de deur staat. Een week, dan heb je mazzel.
Wij krijgen er als staff in ieder geval indrukwekkende wallen van, zoveel is zeker. Met liefde, dat wel. De paarden zijn onze metgezellen tijdens de safari’s. Als we stijl bergaf gaan, bijna overhoop worden gelopen door een neushoorn of keihard door het water galopperen, weten wij dat we op ze kunnen vertrouwen. Altijd.

Andersom geldt hetzelfde. Als zij ziek zijn, kunnen ze ook op ons vertrouwen. Die zojuist aangekaarte karrevracht aan gedoe en bijkomende misère heeft hier in de meeste gevallen namelijk één naam: African Horse Sickness. Een virus dat in het Nederlands ook wel bekend is onder de naam ‘Afrikaanse Paardenpest’.

Paardenpestparadijs

Deze hardnekkige plaaggeest wordt overgedragen van paard op paard door een mug. De Waterberg, waar onze lodge gevestigd is, staat zo ongeveer bekend als de African Horse Sickness-capital van het land. Het water tussen de heuvels in het gebied trekt de muggen in grote getale aan. Tel daar de ruime aanwezigheid van virusgevoelig game als zebra bij op en je hebt een paardenpestparadijs. In de praktijk betekent dit dat we er in de stallen een strikt controlesysteem op nahouden. Deze ziekte openbaart zich namelijk in eerste instantie in de vorm van een flinke koortspiek. Daarom worden alle paarden hier steevast tweemaal per dag getemperatuurd. Alles wordt opgeschreven in tabellen, zodat we per paard kunnen zien wanneer ze van het normale patroon afwijken. Van veulen tot pensionado, rit of geen rit. Zodra een van hen boven de 38.5 á 39 graden schiet, is er geen tijd te verliezen en beginnen we met de (orale) behandeling. Elk uur, dag en nacht. Het is de enige manier om ze door deze ziekte heen te slepen. Soms zelfs letterlijk, als ze midden in de nacht niet meer overeind willen komen voor de behandeling.  Het aantal keer dat mijn wekker om bijvoorbeeld 02:00 of 04:00 afging en ik in het pikkedonker de bush in kon onderweg naar de stallen is niet meer te tellen. Graveyardshifts, noemen we dat hier. Het klinkt net zo gezellig als het is. Niet, dus.

Voorzorgsmaatregelen

Elke paardenhouder in Zuid-Afrika is verplicht om zijn paard te vaccineren tegen het virus, maar het is niet genoeg om totale bescherming te bieden. Tot op heden is het enige middel dat werkt een homeopathisch goedje, gemaakt door ene Dr. Nevin. Die beste man heeft zijn pensioen ondertussen meer dan geregeld, alleen al dankzij de kostbare liters die wij er ondertussen doorheen gejaagd hebben. Naast de vaccinatie passen we nog meer voorzorgsmaatregelen toe. Denk bijvoorbeeld aan het verbranden van oud hooi naast de stallen, om de paarden in de buurt van de stal in ieder geval tegen de muggen te beschermen. Feit blijft echter dat menig edel ros hier zijn vrije tijd in de bush spendeert. Voor hen hebben we anti-vliegenspray dat we zelf maken. Regelmatig zoeken we in het reservaat naar khaki-bos en wilde munt, dat we koken en met citronella vermengen. Elk wit paard wordt er compleet geel van, maar het doel heiligt de middelen zullen we maar zeggen.

Bizar gezicht

African Horse Sickness is er in diverse vormen, maar hier maken we onderscheid tussen twee van hen. De Dikkop-vorm en de Dunkop-vorm. Deze laatste staat in de wetenschap ook wel bekend als de hart/long-vorm. Zowel Dikkop als Dunkop is dodelijk, binnen een paar dagen als we niets zouden doen. Dikkop openbaart zich in alle letterlijkheid, de arme ziel van een patiënt krijgt een ontzettend dikke kop. Echt, dat heeft op een zeker moment niets meer met een paardenhoofd te maken. Ongeveer twee dagen na de eerste koortspiek beginnen de holtes boven de ogen op te zwellen. Zo erg dat de ogen op een gegeven moment letterlijk uit het hoofd puilen van ellende en het gehele hoofd verder opzwelt. Later beginnen de weefsels in de ogen en mond te bloeden, een bizar gezicht. Kauwen en slikken wordt moeilijker, sommigen kunnen op een gegeven moment alleen nog maar kwijlen. Zolang ze toch wat eten binnenkrijgen en blijven vechten, kunnen ze het alsnog overleven. Ik heb het Charisa zien doen, een van de Engelse Volbloeden hier. Wat zag dat arme paard eruit, even dachten we dat hij het niet ging halen. Hetzelfde ging op voor Chaiwa, een Fries gekruist met Afrikaans Boereperd dat als jong paard het virus nooit heeft opgelopen. Dat immuunsysteem schrok zich een ongeluk, maar hij kan het gelukkig navertellen. Blijvende gevolgen houdt een paard er overigens niet aan over, voor zover hier bekend.
In totaal hadden we bijna dertig gevallen van African Horse Sickness in de afgelopen drie maanden. Het beste paard van stal heeft het niet overleefd, daar is iedereen nog altijd ziek van. De rest heeft zichzelf er echter doorheen gevochten. Wat kunnen ons die nachtdiensten dan nog schelen. Als ze ons nodig hebben, dan zijn we er voor hen. Want zonder paarden, bestaat er geen African Horseback Safari.

P.S.

Is dat dan niet eng, door de bush naar de stallen lopen? Soms ja, natuurlijk wel! Het is me al eens overkomen dat ik van een heel raar geluid dat net wat te dichtbij kwam, een wereldsprint naar huis trok. Een dag later zag ik welk dier dat geluid maakte. Een doodnormale impala in bronstijd. God wat voelde ik me op dat moment een toerist. Wist ik veel dat die beesten in deze periode van het jaar klinken als een bloeddorstig zwijn-beest. Niet grappig, niet grappig.

Foto’s:

1. De symptomen van de Afrikaanse Paardenpest
2. Het rooster voor de orale behandeling
3. Khaki-bos en wilde munt
4. Het temperaturen van de paarden
5. Een paard onder behandeling

 

 

 

 

 

 

 

merel blom Rumour Has It

Het tweede gedeelte van de blog van Merel Blom staat op haar website. De amazone is druk bezig met de voorbereidingen voor de internationale eventingwedstrijd van Badminton.

Lees hieronder het eerste stukje van deze week:

‘The past week was really intense because it is our final full week of intensive training. And next to that, I have to prepare our trip, go to a lot of classes at the university because I will miss classes for over a week and of course have to train all my other horses as my competition schedule will intensify after Badminton. So all in all a busy but very rewarding week!’

Lees hier verder.

Foto: Remco Veurink

In deze blog neem ik jullie, immer trouwe Hoefslaglezers, mee naar het paardenpretpark van de wereld. Wellington Florida, de thuishaven van zowel WEF als WDM. Tijdens mijn week hier maak ik diverse tekst- en fotoproducties. Alle artikelen zullen de komende tijd in Hoefslag verschijnen, deze blog biedt alvast een live voorproefje.

Zij die het geluk hebben op grote schaal mee te kunnen doen aan de WEF-competities, doen dit niet zonder bijpassende uitvalsbasis. Als je drie maanden in hetzelfde gebied verblijft, dan zorg je er als letterlijk doorgewinterde Wellingtonbewoner natuurlijk voor dat je er mega luxe bij zit. En wel in een complex dat het liefst nog een paar miljoen meer waard is dan dat van je buurman. Zoals beschreven in de vorige blog, kliekt het summum van de eigenaren des paardenpaleizen graag bij elkaar. Lekker veilig, met z’n allen in een beschermd gebied compleet met entree en slagbomen. De meerderheid van de landdames en heren zet daarbij een metershoog hek met netjes getrimde heg rond het privédomein. Het geheel heeft iets weg van de Beekse Bergen, maar dan zonder wildrooster. Het grote voordeel voor ondergetekende is dat de entreeslagboom voor inkomend verkeer tussen 9 en 18u gewoon wagenwijd open staat. Alleen die voor uitgaand verkeer is dicht, maar nergens staat een bord dat je niet via de heen-slagboom naar buiten mag… Kwestie van goed om je heen kijken of de sheriff die om de hoek staat te patrouilleren niet toevallig net klaar is met haar donut.

De ideale wereld
Zo gebeurde het dus dat deze paardenpaparazzo ongegeneerd met een telelens vanuit de onopvallende Hoefslag-mobiel de fijnste optrekjes fotografeerde. Het motto ‘Niemand kent me hier, dus laten we het gewoon maar doen’, heb ik diverse malen lichtelijk gegeneerd toegepast. Eenmaal toegetreden tot Grand Prix Village, zoals dit gebied toepasselijk getiteld is, waan ik mezelf in een wereld die ik gemakshalve maar even ‘De Bubbel’ heb genoemd. Dat is namelijk precies wat het is, een bubbel. In deze wereld waar alle paarden kuikenmak zijn en de ruiters immer knap, bestaat de echte wereld niet. Hier geen kredietcrisis, smeltende poolkappen, kermende kinderen in Afrika of wereldleiders die elkaar bestoken met kruisraketten. Nee hoor, in Grand Prix Village is het leven fijn. En duur, dat dan weer wel.

Wellington ‘aan zee’
Als paardenoptrekjes-makelaar heb je hier ogenschijnlijk een luizenleven. Bemiddel in de verkoop van een van deze gouden kooien en je kunt een paar maanden prima teren op alleen al de commissie die je verdient. Op de terreinen van het WEF tikte ik een verkoopboek op de kop van Wellington Equestrian Realty. Dit makelaarskantoor is gespecialiseerd in het verkopen en verhuren van tientallen paardenpanden. Je vraagt je af waar ze het allemaal laten, maar deze regio herbergt naar het schijnt ruim achthonderd van dit soort buitensporige winterverblijven. Inderdaad, winterverblijven, want zodra april zich aandient wordt de hele boel ingeladen en trekt de vierentwintig karaats-karavaan verder naar de volgende uitvalsbasis met platina randje. Een gemiddeld optrekje in Wellington kost tussen de acht en twaalf miljoen euro. Des te dichter je bij het concoursterrein zit, des te duurder het wordt. Vergelijk het met een luxe hotel dat dicht bij de zee staat. Op het moment dat je het zilt kunt ruiken, weet je dat je portemonnee wordt geplunderd. Dat is hier niet anders, maar niemand die er echt mee zit. De kosten voor een ‘Pandje aan zee’ in Wellington lopen gemakkelijk op naar een miljoen of twintig. Een beetje Grand Prix Village-bewoner heeft na het betalen van zo’n prijs minstens een woonhuis met zuilen, twintig stallen, medewerker-appartementen, weide, paddocks, een buitenproportionele trainingsarena én een privéaansluiting op ruiternetwerk The Wellington Trails in de achtertuin liggen. Want stel je voor, dat het paard van de overburen veel eerder terug is van het wedstrijdterrein dan dat van jou. Echt, dat is toch he-le-maal niet praktisch?!

HOEFSLAG ACADEMY

Volg ons!

101,872FansLike
0VolgersVolg
7,030VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer