Tags Posts tagged with "blog sara ouwehand"

blog sara ouwehand

paard kudde blog sara ouwehand

Het is geen probleem dat dierenrechtenorganisaties kritiek afvuren op Jumping Amsterdam. Wat wel een probleem is, is dat zij een een clubje hebben en wij niet. Niet echt. En deze jachtmethode is eeuwenoud.

Leeuwen jagen een kudde gazellen uit elkaar, want eenmaal apart, zijn ze een makkelijke prooi. De kudde zelf vallen ze niet aan. Te groot. Te ondoorzichtig. Teveel. Die kudde hebben wij niet (meer). Dier en Recht wel.

B2-generatie

Even over vroeger, toen we nog in de B2 begonnen. We deden een dansje bij 120 punten, om het winstpunt te vieren. Dat dansje deed niet je alleen, maar met de hele vereniging. Iedereen present. Dat was zo op elke wedstrijd, van begin tot eind, inclusief de parade. Dát is de B2-generatie. Die had geen eigen trailer, maar een gezamenlijke vrachtwagen. Laden maar. We waren een kudde.

En nu is alles anders. Ook goed. Soms. Een dag duimendraaien tot de uitslag komt, is niet meer. Startcoupons opsturen, hoeft niet meer. De parade rijden met stressgevoelige paarden, daar zijn we mee gestopt. So far so good. Maar er is ook een verlies, want we zijn los zand geworden. En los zand veeg je gemakkelijker de deur uit dan een stevig zandkasteel. Laat staan een kudde. Die kudde is ons verlies. Wij zijn onze kudde kwijt.

Oude garde

Ik bedoel, neem nou de afgelopen ALV van onze vereniging. Er was één aanmelding. Eén! Drie leurrondes later kreeg een handjevol mensen een roze koek als ontvangst. Je moet wat. En de evaluatie van de jaarlijkse wedstrijd had als rode draad dat er geen vrijwilliger meer te krijgen is. Ik zeg, er is een verlies. Wij zijn onze kudde kwijt.

Die ALV werd bemand door oude garde. Dat is geen verrassing. De strekking van de gesprekken ook niet: vroeger was alles beter. Dat is niet zo. Onze paarden staan niet meer de hele wedstrijddag op de wagen. Ze treden op bij één onderdeel in plaats van drie. Dat was vroeger niet beter. Wat wél beter was, was ons kudde-instinct. Daar moeten we iets mee. Zonder zurig te klagen over vroeger het goede daarvan herintroduceren. Wij moeten onze kudde (her-)vinden.

Leidmerrie Anky

En dan bedoel ik geen massademonstraties. Maar een ALV bijwonen, een vrijwillige bijdrage op een wedstrijd, of zelfs alleen maar het kennen van je clubgenoten. We kennen elkaar niet eens meer! Of zet een onderlinge dressuurwedstrijd op. Zonder officiële puntentelling. Gewoon, om samen de sport te bedrijven. Van elkaar te leren. Plezier te hebben. Een kudde te vormen. Want een kudde is sterk, die wendt een aanval af.

Nu deed Anky dat voor ons in haar mooie column in de Telegraaf. Ze was open, uitnodigend en toch richtinggevend. We mogen blij zijn met zo’n leidmerrie. En Anky zegt het ook, we moeten ons laten zien. Maar laat me iets toevoegen. We moeten ons ook verbinden.

Verenigt u

De B2-generatie is aan zet om de kudde te herenigen. Die heeft het makkelijker, heeft een herinnering aan de kudde. Weet hoe het moet. De nieuwe generatie veulens weet (nog) niet beter. Verander dat. Op kleine schaal, in je eigen omgeving. De regionale of landelijke kudde ontstaat dan vanzelf. Bijvoorbeeld, wanneer we een blok vormen als dierenrechtenorganisaties weer eens een briefje schrijven. Alleen wacht de volgende brief niet af. Doe het nu.

En niet alleen de B2-generatie kan iets doen. Onze veulens vormen de internetgeneratie met hun eigen kracht. Dus deel dit bericht. Want een virtuele kudde is ook een kudde.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Intermediar II en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

FOTO: Jeffrey Meyer | Helping Hands on Horses

sara ouwehand rebel
Foto: Loes Vos | Loes Vos Art & Photography

Onderaan het protocol, daar staat het. Het punt voor harmonie. Mijn belangrijkste punt en voor mij de kern van paardrijden. ‘Snap ik’, knik je. Dan snap je het volgende ook.

Een 2 voor zijn slechte stap kon ik goed hebben, terwijl een onvoldoende voor de harmonie een ramp was. Mijn weekend was weg. Ik bleef er op knagen. Waar was de harmonie dan wél, waar raakte ik het kwijt, en heb ik het überhaupt gevoeld?

“Het heeft allemaal minder dan niks met rijtechnisch niveau te maken.”

Zulke frustratiepunten helpen de harmonie niet. De volgende keer willen bewijzen dat er WEL harmonie is, ook niet. Het duurt even voordat je dat ziet. Zeker bij mij. Mijn voorhoofd is soms net zo dik als dat van mijn Haflinger.

Brede blik

Met een rood hoofd de ring in? Vergeet het maar met die harmonie. Maar wacht, dan kan ik nog steeds een goede proef rijden. Puur op techniek. Maar dat is niet waar harmonie over gaat. Toen ik dat zag, veranderde er iets. Mijn blik werd breder. Hij reikte buiten de grenzen van de ring en ik kwam in een nieuwe wereld terecht. Er waren zoveel definities van harmonie dat ik er akelig van werd.

Harmonie is de stille knuffel op de poetsplaats. Harmonie is de eerste blik op mijn nieuwe warmbloed (jawel!). Harmonie is de staptraining na een drukke rotdag. Harmonie is vloeiend trailerladen. Harmonie is voor het eerst op mijn jonkie zitten en meteen voelen: “ wij kunnen dit.” Het heeft allemaal minder dan niks met rijtechnisch niveau te maken.

Omdenken

Harmonie kan je niet afdwingen. Harmonie kan je niet spelen. Er is géén hulp voor harmonie. Harmonie ontstaat. Het ontstaat bij de gratie van loslaten en ruimte geven. Geen onverschilligheid, maar stille concentratie. Niet doen, maar zijn. En harmonie is omdenken. Pas als er geen harmonie móet zijn, kan het er zijn.

“Ik gunde mezelf het ervaren van spanning”

Ruimte

Laatst was ik zo snugger om mezelf de ruimte te geven om géén harmonie te ervaren tijdens een wedstrijd. Ik gunde mezelf het ervaren van spanning. Dat brengt die ring nu eenmaal met zich mee. Ik gunde mezelf ook dat die spanning mocht afvloeien. En verder zette ik in op een goede techniek. Zowel bij paard als bij ruiter. Verder hoefde er niets.

Alsof dat al niet genoeg is trouwens. Maar voorheen gooide ik daar de wens overheen dat de hemel harmonieus openbrak. Zoiets. “Want tja …. Ruiterpilates he …. altijd en overal Zen.” Nu denk ik: “get real”.

Afgroeten

Hoe dan ook, het was de beste proef ooit. Naadloos en foutloos. Maar alle knappe kunstjes terzijde, één moment heb ik vlijmscherp voor ogen. Het afgroeten. Een kunstje van niks, maar een piek in de proef.
Ik was er. Hij was er. We waren samen. En voelden het meer dan ooit. Nog steeds ben ik dankbaar voor de harmonie die ik toen, op dat moment, mocht ervaren. Ons startticket voor de Zware Tour was een prettige bijkomstigheid.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Intermediar II en loopt verwonderd rond in de paardenwereld

Foto: Loes Vos | Loes Vos Art & Photography

blog sara ouwehand
FOTO: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

“Aan het einde van komend jaar zeg ik mijn startkaart op,” zucht ik vanaf de blauwe bank. Hij kijkt niet eens op uit zijn laptop. “Dat zei je vorig jaar ook”. Ik natuurlijk beledigd.

Alleen is de ellende met mannen dat ze soms gelijk hebben. Een jaar later ligt er een verse startkaart op de mat. We doen nog een rondje.

Paardenwijsheid

Dit jaar ben ik er vroeg bij, met evalueren. Het is gewoon nu al duidelijk. Ik laat me te vaak vangen door mijn eigen stelligheid. Verkondig ideeën met een stelligheid van uitvoering waar je akelig van wordt. Sommige mensen schrik ik echt af. Vooral de flegmatieke medemens. “Hun probleem”, denk ik dan. “Ik weet waar ik sta en waar ik naar toe ga.” Maar alles liep anders. Alweer.

Gelukkig zit ik in de paarden. Daar luister ik toch beter naar dan naar mijn man. Ze leiden me ook beter. Niks ten nadele van mijn echtelijke wederhelft, maar er kan geen mens tegen op. De wijsheid van paarden gaat verder. Veel verder. Voorbij bruggen en de horizon. Logisch. Ze staan dieper in het ritme van het leven. Komen wij aan met ons rationele gehuppel. Paarden ademen emoties. Incongruentie bestaat niet. Dat maakt luisteren zoveel makkelijker.

Andere afslag

Hoe dan ook, mijn paard had dus een ander plan. Ik dacht vast te lopen in de ZZ-Zwaar, hij stapt de ring in om een Intermediair proef te rijden. Ik zit er nog steeds op en maak het mee. Liet los en gaf me over. “Dan is dit ons pad”. Makkelijk? Nee. Verrijkend? Ja.

Misschien is het de leeftijd, maar het gaat me steeds makkelijker af. Meebewegen. Daar heeft mijn werk extreem aan bij gedragen. Als houding en zit expert draait het maar om één ding. Meebewegen. Over de koppeling tussen fysiek en mentaal gesproken.

Levensritme

En dus maak ik geen plannen meer. Niet echt. Ik zit namelijk al in een stroom die ergens naartoe beweegt. Het is veel meer zaak om beweging aan te brengen dan richting aan te geven. Denk aan het paard. Als je hem in beweging houdt, brengt hij je vanzelf ergens naar toe. Het enige dat aan jou is, is jou hoe comfortabel je wilt zitten. Beweeg je mee of houd je tegen? Meer smaken zijn er niet. Zo helder maken paarden het.

Het heeft lang geduurd totdat ik het niet meer zag als capituleren. Mijn pubertijd strekte zich uit tot mijn 37e. Maar inmiddels zeg ik het volmondig. “Ik geef me over.” Laat het ritme van het leven zijn werk maar doen.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Lichte Tour en loopt verwonderd rond in de paardenwereld

FOTO: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

Verruimen
Verruimen in draf. Foto: Remco Veurink

Even over doorzitten. Wat een gedoe zeg, dat geknots in het zadel. Het liefst hadden we een rijbroek die het makkelijker maakte. Een simpele toverspreuk is ook welkom.

Soms lijkt het écht alsof iedere ruiter ermee worstelt. Nou, laat ik zeggen, het gros. Een middagje aan de kant van de ring bevestigt dat. Het gemiddelde beeld: verbeten gezicht, blik op oneindig en volhouden. Voorál volhouden. Met als licht aan het einde van de tunnel het afgroeten. Snakkend naar adem de ring uit, als we daar toch eens punten voor kregen …

Doorzitten is verzamelen

Het goede nieuws is: het kan makkelijker. Iets dat je daar zeker niet bij helpt, is onvoorbereid gaan rijden zonder beugels. Hoewel, rijden? Als Skippy een opvolger zoekt, meldt hij dat wel. Tot die tijd zou ik mezelf niet zomaar in het diepe werpen. Kilometers stuiteren in de hoop dat het beter wordt, is zinloos. Laat me uitleggen waarom, daar heb je wat aan.

“Begin toch eens bij het begin.”

Biomechanisch gezien is doorzitten voor de ruiter wat verzamelen is voor een paard. Laat dat even binnen komen, alsjeblieft. Dat maakt het namelijk logisch om ook voor de ruiter een stapsgewijs plan te volgen. “Begin toch eens bij het begin”, zuchtte mijn moeder vroeger al wanhopig. Met dat borduurwerk kwam het niet goed, maar ik specialiseerde me wél in de ruiterhouding. Er ging een wereld voor me open.

Stapsgewijs

We maken het onszelf vaak onnodig moeilijk. That’s life, zou je kunnen zeggen, maar laat ik het bij het doorzitten houden. We werken er simpelweg niet stapsgewijs naar toe. Missen goede begeleiding. Wie kan jou vertellen hoe je stapsgewijs je doorzitten verbetert? Vind die held en klamp je er aan vast, ze komen niet in grote aantallen voor. Zeker niet in het wild.

Ruiters moeten maar ‘gewoon gaan zitten’. Ik zet mijn tanden nog eens in de muur van dat soort uitspraken. Denk nou even na. Zonder lengte, zachtheid en verbinding in je eigen lichaam is doorzitten geen eerlijke vraag. Ga even terug naar de parallel met de verzameling. Verzamel je een paard onvoorbereid, geeft dat een gespannen beeld. Zoiets kan je hem toch niet kwalijk nemen, of wel?

‘Meer doen betekent minder goed zitten.’

En nu sta jij te springen om tips die het doorzitten behapbaar maken. Fanatisme is niets vreemds, jij doet graag je huiswerk. Daarmee komen we zo’n beetje bij het heikele punt. De bel voor het omdenken luidt, klinkt en beiert. Want je moet dus niks DOEN. Of in ieder geval minder. Veel minder. Als je met twee benen in deze actiegerichte maatschappij staat, kan het even een hersenkraker zijn. Meer doen betekent minder goed zitten. De tegeltjesvariant is ook niet verkeerd. Als je meer doet, zit je minder goed. Kortom: minder is meer.

Billen en benen

Ik geef meteen toe: niets is ook maar niets. Dus ook nog wat concrete tips. Begin eens met het loslaten van je bilspieren. Echt, die billen …… we spannen ze compleet functieloos, nutteloos, overbodig en overdreven aan bij moeilijke dingen. Ga maar na, ook bij het doorzitten. En dat is doorzittechnisch gezien geen handige zet. Zo verlies je zadelcontact en dus stabiliteit. Daarmee heb je de eerste reden om andere spieren te spannen te pakken. Weg ontspanning.

‘Laat je benen als een slappe dweil naar beneden vallen.’

Knijpende benen doen net zoiets. Je knijpt jezelf omhoog uit het zadel en de schok-dempende werking in de wervelkolom blokkeert. Stuiteren gegarandeerd. Dus laat je benen als een slappe dweil naar beneden vallen en rust zacht op de beugels. Stamp je voeten niet omlaag om steun te pakken, daardoor verlies je balans.

Mentaal en fysiek

Eigenlijk maken we met zijn allen een denkfout. We denken ons vast te moeten houden. Terwijl het om loslaten gaat. Je mee laten nemen door het paard. Overgave, voor de liefhebber. Dat maakt het interessant. Vul maar in, hoe confronterend kan dit zijn? De complexiteit van doorzitten begint hier. Als je fysiek de weg kwijt bent in het zadel, zoek dan ook eens in je mentale eenheid. Durf jij los te laten?

Tegelijkertijd kan het ook heel erg Jip en Janneke zijn. Kijk, of je nu op Valegro of op shetlander Piet zit, uiteindelijk komt het op hetzelfde neer. Je volgt de beweging, of niet. Dat zijn de smaken. Een béétje harmonie bestaat nu eenmaal niet.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix ST George en loopt verwondert rond in de paardenwereld.

Foto: archief Remco Veurink

paarden weide vakantie

Ik ga op vakantie en neem nìet mee … mijn paard. Dat is het startpunt van mijn probleem. Mijn humeur slaat om bij de eerste vakantietekenen. ‘BOEK NU!’, schreeuwt het scherm tegen me. ‘Bemoei je met je eigen zaken!’, denk ik. Ondertussen zet mijn man een zonnig muziekje op. Om in de stemming te komen.

Oké, ik weet het, er zijn mensen die wél graag op vakantie gaan. Opvallend genoeg zijn dat meestal mensen zonder paarden. Hoe dan ook, vandaag stel ik me sportief op. Niet meteen zeuren over trainingsachterstanden, kapot geschuurde staarten en gemiste supplementen. Maar dat is natuurlijk wél de keiharde realiteit. Onder ons gezegd hè. En dan heb ik nog niet eens gezaagd over mijn persoonlijke gebrek aan Vitamine Paard. Ja, één ding is zeker… Dit wordt een lange vakantie.

Alarmfase één: wie zorgt er voor mijn paardenprins?!

‘Klik’, en we hebben geboekt. Hij trekt een biertje open, ik stel een calamiteitenplan in werking. Alarmfase één: wie zorgt er voor mijn paardenprins?! Dat is toch niet zomaar een vraag. Jij weet ook, dit vraagt om een uiterst serieuze selectieprocedure. De kandidaat moet vriendelijk, begripvol, vakkundig en vooral BETROUWBAAR zijn. Ooit was dit de vacaturetekst voor een huwelijkspartner, nu voor de paardenoppas. Bijna hetzelfde.

Geschikt Bevonden Stalgenoot

Na een zorgvuldige screening blijft er één iemand over. De Geschikt Bevonden Stalgenoot. Zij wordt vakantievoogd. Een eervolle taak, wie wil die nou niet? Afgesproken dus. En of ze ook meteen de waslijst met instructies wil tekenen. Gelukkig is ze de lulligste niet. Mensen die zelf een paardenkind hebben, zitten toch wat ruimer in hun begrip. Enige geruststelling daalt in. De vertrekdatum nadert, dus de timing is goed.

Wake up call

En ach, in het beloofde vakantieparadijs valt het best mee. Gewoon je ogen afwenden als je een paard ziet. Niet te diep zuchten wanneer je op de snelweg een trailer inhaalt. Dan gaat het wel. Zo goed en zo kwaad als het kan vakantie vieren. Ik ben er maar druk mee. Maar wat denk je? Belt ineens de Geschikt Bevonden Stalgenoot.

Mijn maag draait een pirouette. Één ringtone om te beslissen of ik opneem of meteen mijn koffers pak. Ik neem op. (Als in: zeg het maar meteen, snel en zonder te liegen, dan kom ik gisteren naar huis). Maar dan dat nonchalante lachje, hè. Helemaal leukig roept ze: “Niet schrikken!” De brokken vallen klaterend in zijn bak.
Moet je weten waar ze voor belt. Of ik het oké is als hij dat supplement tien minuten later krijgt? Ze zat achter een tractor op weg naar stal.

Soms moeten we elkaar gewoon geen mietje noemen. Ik heb dit geheel aan mijzelf te danken. Point taken.

Welkom thuis

Ondertussen vordert de vakantie gestaag. Het went, zo kan je het ook zeggen. Maar ken je dat gezegde over de laatste loodjes? Dus ik opper voorzichtig of het niet fijner is (voor hem) als we eerder terugrijden. Lekker slapen in ons eigen bed, ik heb de lakens nog gewassen. Hoe fijn is dat? (Lees: ik bons klokslag openingstijd op de stalpoort). Hij knikt instemmend. Ik voel me volmaakt begrepen, hij kiest de weg van de minste weerstand. Iedereen blij.

Geen dramatisch aankomen galopperen, geen Black Beauty-achtig gehinnik en geen liefdevolle snuit in mijn gezicht.

Dus daar zijn we weer. Ik scheur over de vertrouwde weg naar stal, op naar de hereniging! Terug bij mijn paardenliefde. Het missen is ongetwijfeld wederzijds. Hoewel, als ik dan ein-de-lijk in de wei sta, heb ik een stevige concurrent aan het gras. Het gaat toch wat anders dan verwacht. Geen dramatisch aankomen galopperen, geen Black Beauty-achtig gehinnik en geen liefdevolle snuit in mijn gezicht. Niks. Noppes. Hoogstens een verbaasde blik. Waarom ik zo overmatig blij om zijn nek hang? Hij snapt er niks van. Ik pak mijn koffer maar weer in.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van ruiterpilates.nl, start haar Haflinger ZZzwaar en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto:

Volg ons!

102,713FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer