Tags Posts tagged with "blog liz barclay"

blog liz barclay

blog liz barclay

‘Hoe kon ik weten dat dat ooit voorbij zou gaan’, is de laatste regel van het refrein van het prachtige lied ‘Het Dorp’ van Wim Sonneveld. Mijn lijflied dat zo goed paste bij mijn jeugd in de Achterhoek, waar zo’n 40 jaar geleden nogal plotseling een eind aankwam door de dood van mijn vader.

Dit keer probeert mevrouw May van de Engelse Conservatieve Partij -ja, die met die gekke schoentjes- roet in het eten te gooien.

Uitgezet

Ik ben namelijk een Nederlands paardenmeisje in Brexitland met een inkomen onder de 18.000 pond en dat betekent dat na meer dan 30 jaar ik misschien het land uitgezet ga worden.

‘Een vetpot is het meestal niet als je in de paardensport je centen probeert te verdienen.’

Ergens aan het begin van 1990 heb ik me, na vanaf de tachtiger jaren tussen Engeland en Amerika op en neer te hebben gereisd, voorgoed in Engeland gevestigd. Daar bouwde ik mijn werk als dressuurtrainer verder op. Ik heb een National Insurance nummer gekregen en heb dus vanaf dat moment belasting betaald, bijgedragen aan de NHS (de National Health Service) en mijn toekomstige pensioen.

Uitgewoond boerderijtje

Mijn man en ik vonden een klein uitgewoond boerderijtje wat we in die tijd voor een spotprijsje op de kop hebben getikt. Met groentetuin en een paar schaapjes en koetjes, kon ik net van het kleine inkomen van mijn lessen leven, want een vetpot is het meestal niet als je in de paardensport je centen probeert te verdienen. En zeker niet in het meest zuidwestelijke puntje van het Britse koninkrijk.

En toen besloot de heer Cameron een referendum te beloven aan het Engelse volk. Dit om zijn eigen hachje en het hachje van zijn partij te redden.

blog liz barclay

Verdeeldheid enorm

Ik heb nog nooit zoveel chaos meegemaakt. De verdeeldheid was enorm. Het heeft zelfs huwelijken gekost!
Wat niet zou gebeuren, gebeurde. Op 25 juni 2016 werd Brexit een feit.

De paardenmens en de boeren hebben een stevig handje geholpen om dit te laten gebeuren. Je denkt wellicht: Dat zijn er niet zoveel. Maar er waren er ook maar een paar nodig om de 52% waar te maken, want zo enorm was die meerderheid niet. Ook al blijft mevrouw May maar herhalen, ‘It is what the people wanted’.

‘En nu zitten we dus met de gebakken peren. Een land in complete chaos.’

Kort lijntje

Ik kan me er nog wat bij voorstellen ook. Een boer wordt tegenwoordig door alle Europese wetten wel aan een heel kort lijntje gehouden. Maar dat die jachtruiters zodanig op de vos gefixeerd zijn, dat ze niet meer ietsje ruimer kunnen denken dan hun jachtveld, dat gaat me toch een beetje te ver. Van de boeren heb ik begrepen dat het van hen veelal een proteststem was en dat ze erg geschrokken zijn dat het ook echt gebeurd is. Tsja…

En nu zitten we dus met de gebakken peren. Een land in complete chaos.

Handelswaar geworden

En ik? Ik moet afwachten. Ik ben samen met alle ander kleine zelfstandige ‘European citizens’ handelswaar geworden, want zo voelt dat. Vorige week was er een menselijke ketting van in Engeland wonende Europeanen voor het parlement in Londen. Die noemden zichzelf wisselgeld.

blog liz barclay

Bijna iedere dag meldt het nieuws wel weer een of andere uitspraak van Juncker of May waardoor de onzekerheid blijft bestaan. Inmiddels lijkt het erop dat ik als kleine zelfstandige tussen de wal en het schip in zal vallen en waarschijnlijk geen recht meer zal hebben op doktersbezoeken en pensioen.

‘In het beste geval wordt mij een Engels paspoort aangeboden.’

Engels paspoort

In het beste geval wordt mij een Engels paspoort aangeboden, maar dan moet ik, zoals het er nu voorstaat, mijn Nederlandse paspoort inleveren en dat wil ik niet. Ik ben in Nederland geboren en getogen en ben hier als Europees burger naartoe gekomen en door het Engelse koninkrijk geaccepteerd.

Ik vind het compleet onredelijk dat na bijna dertig jaar volledig mijn steentje te hebben bijgedragen, mijn hele leven op losse schroeven komt te staan. Dat voelt niet veilig.

Vechten

De onzekerheid houd mij vaak wakker, ondanks het feit dat al mijn Engelse vrienden en lesklanten dapper roepen dat ze voor me zullen vechten. Lief, maar zo werkt de bureaucratie niet.

Iemand opperde het idee dat ik hier als buitenlandse trainer belastinggerechtigd in Nederland zou kunnen worden. Dat klonk wel even interessant en origineel.

Alleen is het wel erg ver als je even naar de dokter moet…

blog liz barclay newton stud

Drie jaar geleden, op de hengstenkeuring in Den Bosch, hoorde ik voor mij twee dames in het Engels met elkaar praten. Een van die dames was Lorna Wilson uit Devon. Ik maakte een praatje en zij vertelde mij net voldoende om te weten dat dit iemand was met een sterke visie en een enorme drang om van de Nederlandse en Duitse stamboeken te leren hoe ze haar eigen fokprogramma aan moest pakken.

Ik werd meteen stiknieuwsgierig en vroeg haar of ik een keertje langs mocht komen. ‘Tuurlijk, laat maar weten’.

Keuringen door het land

Ondertussen zette Lorna dit jaar in haar eentje ook nog eens een keer het hele keuringsprogramma in Engeland op z’n kop. Zij gaf fokkers de mogelijkheid om op elf plekken door het hele land verspreid, hun fokproduct te laten keuren, door aan de Europese stamboeken verbonden juryleden. Net zoals de KWPN dat doet.

Vorige week stond ik eindelijk bij haar op de stoep. Newton Stud, ook het thuis van sperma-agentschap Elite Stallions, is een bedrijf dat ze enkele jaren geleden kocht en dat geeft haar toegang tot het sperma van honderden hengsten, de crème de la crème, uit heel Europa.

Ik wist niet wat ik zag! Dit leek op een hengstenhouderij zoals ik tot nu toe alleen in Nederland heb gezien. Het heuvellandschap verried weliswaar dat we in Engeland waren, maar dat was dan ook alles.

Van taxateur naar de paardenfokkerij

Mijn vermoeden was juist. Lorna Wilson, 38 jaren jong, heeft een enorm goed stel hersens die ze ook heel graag gebruikt. Zij begon haar professionele leven als taxateur en ze reed paard als hobby. Maar, eerlijk en nuchter als Lorna is, over haar eigen rijkunst was ze niet zo heel erg enthousiast. Dus dat doet ze ook niet meer.

Fokken wou ze. In 2001 kocht ze de fokmerrie Nicole (Indoctro X Pion) bij wie ze een aantal veulens fokte. Drie ervan werden Grand Prix.

250 hectare

Zeventien jaar later sta ik op een bedrijf van zo’n 250 hectare (‘hoeveel precies weet ik echt niet’, zegt Lorna lachend), met een prachtig open loopboxen complex, waar enorme hoeveelheden merries ieder jaar geïnsemineerd worden. Ook worden zo’n 70 draagmerries ‘gefopt met een kind van een ander’ door embryo transfer.

Het agentschap Elite Stallions kocht Lorna van de vorige eigenaren, voor wie ze al een tijd werkte. Dit was in 2014 een enorme stap, waardoor Newton Stud in een groeistuip terecht kwam, die niet meer lijkt te stuiten.
De hoeveelheid tophengsten waaruit je hier op Newton Stud kunt kiezen is enorm. Alles van Schockemöhle, Nijhof, Blue Hors, Ludger Beerbaum; het houdt niet op.

Daarbij komt de goede neus van Lorna goed van pas. Je kunt op haar advies vertrouwen. Dat heeft ze al lang en breed bewezen.

Nauwe laantjes van Devon

Ik reed min of meer tegelijk met een trailer het voorerf op. Een keurige dame met een parmantig blond staartje was net zo opgelucht als ik, dat we Lorna hadden gevonden. Beiden hadden we nogal rond gedwaald door de nauwe laantjes van Devon. Newton Stud ligt aardig verstopt.

Deze dame kwam de merrie van haar dochter, die inmiddels in het buitenland werkt, ophalen. Die fase voor moeders dat de kinderen de deur uit zijn, maar mama nog wat ‘losse steekjes’ moet ophalen.

Nadat het drie keer bij de plaatselijke dierenarts niet lukte de merrie drachtig te krijgen, was de familie ten einde raad met de merrie naar Newton Stud vertrokken. Daar bleek dat de merrie een infectie in de baarmoeder had. De behandeling door de aan het bedrijf verbonden paardenarts Irma Rosati, oorspronkelijk uit Italië, leek succesvol en de merrie ging nu weer mee naar huis om in het voorjaar, bij de eerste hengstigheid, weer terug te komen.

Veiligste optie

Nou ben ik niet zo op m’n mondje gevallen en toen de aardige dame begon over thuis veulenen, zonder enige ervaring, maar wel met het sperma van een hele goeie en dus dure hengst, floepte ik er zomaar uit: ‘doe het hier, veiligste optie.’

Op Newton Stud komen de merries zo gauw het weer omslaat naar binnen en worden verdeeld in groepen in de grote open boxen. De lichten blijven dan tot 12 uur ’s nachts aan om de hengstigheid zo vroeg mogelijk te laten beginnen.

blog liz barclay newton stud

Springhengst Chacfly

Als deze mevrouw haar merrie mee naar huis zou nemen, dan is naar alle waarschijnlijkheid het sperma van de zeer populaire springhengst Chacfly tegen de tijd dat deze merrie in het voorjaar op natuurlijke wijze hengstig zou zijn geworden, doodgewoon uitverkocht.

Om een lang verhaal kort te maken, uiteindelijk reed deze mevrouw zonder merrie weg.

Alarmsysteem aan je achterwerk

Lorna legde uit dat de merries in de groepen nauw in de gaten worden gehouden en bijtijds op een ruime stal voor zichzelf gezet als de geboorte nadert. Voor die tijd wordt aan hun vulvalip al een heel klein alarmsysteempje met een hechtinkje bevestigd. Als het persen begint, dan floept het kleine alarmpje in tweeën, geeft een seintje naar kantoor waardoor er onmiddellijk een aantal mobieltjes afgaan en er bijtijds ingegrepen kan worden, mocht er iets niet helemaal in de haak zijn.

Het zal je maar gebeuren, een alarmsysteem aan je achterwerk! Maar het is wel zo veilig en super effectief.

Dikke en dunne groepen

 

Als Lorna mij meeneemt op een rondje stallen, vertelt ze hoe de merries, als ze in de herfst naar binnen komen, verdeeld worden in dikke en dunne groepen. Niet alleen maakt de verdeling naar dikte het voerprogramma simpel en veilig. Ook wordt op het bedrijf zelf een heel precies voerproduct gemaakt. Zo kunnen de merries gezamenlijk en in alle rust eten, zonder dat er jaloerse klappen vallen.

Lorna vertelt grinnikend: ‘Dat scheelt me personeel, gebroken benen en een hoop hechtingen.’

Gemengd bedrijf

Dit voerproduct is door Lorna’s partner Eddie Hosegood ontwikkeld. De twee zijn overigens niet getrouwd. ‘Geen tijd voor, haha!’ Eddie is namelijk boer en Newton Stud is nog steeds een gemengd bedrijf waar, naast de begrazing van schapen en vleeskoeien, ook graan en mais verbouwd worden.

Eddie is altijd geïnteresseerd geweest in het ontwikkelen van gemengde voerproducten en maakt nu zelf een zeer effectieve combinatie van ingrediënten, waar de merries het super op doen. Daarbij is het vanzelfsprekend dat door gemengde begrazing de weilanden in topconditie zijn voor als de merries en veulens in het voorjaar weer naar buiten gaan.

Meer in haar mars

Lorna heeft nog veel meer in haar mars. Haar nieuwste ‘kindje’ is de ‘Elite Foals UK Registration Tour’. Dit zou het hele registratiesysteem van Engeland, dat onbegrijpelijk verwarrend is, wel eens ongelofelijk op z’n kop kunnen zetten.

En wat denk je van een ICSI laboratorium? Dat kun je in m’n volgende blog lezen!

 

St. Cynthia en Annemieke Oostvaardersplassen

Behalve een paar kleine en verwarrende berichtjes op de site van Omroep Flevoland, van ‘het schieten begint op 12 september’ tot’ het schieten begint niet voor 26 september’, is het stil geweest rond de Oostvaardersplassen. Maar dat betekent niet dat er achter de schermen niet hard gewerkt is.

Het tegenovergestelde, en dat wil de Stichting Cynthia en Annemieke op vrijdag 14 september graag aan jullie, geachte lezers, uitleggen.

Informatieve avond

Ze hebben het weer voor elkaar, die toffe meiden. Cynthia en Annemieke mogen Evenementenlocatie Gooiland op 14 september gratis gebruiken voor een informatieve avond over al het gedane werk om de barre situatie in de OVP voor altijd te veranderen. Dit door alle grote grazers uit het gebied te verwijderen.

Daar zal Annemieke (Cynthia is met haar voltige team op het WK in Tryon), samen met advocaten Bas Jongmans en Samantha Andriesse, springruiter en juridisch bestuurslid Albert Voorn en Chris Jansen van PVV Flevoland, uitgebreid aandacht geven aan de stand van zaken.

Alle grote grazers, behalve een maximum van 500 edelherten, eruit voor 15 oktober.

Gerechtelijke procedure

Er zal kort maar duidelijk uitleg gegeven worden over de gerechtelijke procedure die tegen de staat, de provincie Flevoland en Staatsbosbeheer is aangespannen betreffende het beleid in de OVP. In het kort: alle grote grazers, behalve een maximum van 500 edelherten, eruit voor 15 oktober.

De rechtszaak is gebaseerd op het enorme processtuk van 525 pagina’s waar Bas Jongmans zich min of meer een maand voor in z’n kamer heeft moeten opsluiten. Als vrijwilliger overigens.

Annemieke van Straaten, Albert Voorn, Samantha Andriesse, Bas Jongmans.

‘R’ in de maand

De’R’ zit weer in de maand. Dit jaar betekent het dat er nog steeds een even groot overschot aan grote grazers in de OVP loopt, omdat er nog niets actief ondernomen is na het rapport van Van Geel van 25 april.
Nog geen paard of koe is verhuisd, waar wij allemaal zo op hoopten. Er werd toch echt regelmatig gepraat over de overplaatsing van de grote grazers, die ooit in de veertiger jaren van de vorige eeuw als tuin-, huis- en keukenpaard en koe in Duitsland zijn gefokt. Ook door gedeputeerde Harold Hofstra.

Daar is dus nog helemaal geen ene sikkepit van terecht gekomen.

Gerommel achter de schermen

Hoe kan dat nou? Moet er dan achter de schermen van de politiek nog zo veel gerommeld worden om een vorm te vinden voor een zo goedkoop mogelijke oplossing? Op een zodanige manier dat het, als het even kan, zo ongemerkt mogelijk aan het Nederlandse volk voorbij gaat?

Vandaar dus dat het belangrijk is om nog snel even onze agenda aan te passen en op 14 september in de auto te stappen, op weg naar het ‘Gooiland’.

Laten we die storm nou ’s een handje helpen!

Niet alleen om te begrijpen wat de rechtszaak, die advocaten Bas en Samantha hebben voorbereid, precies inhoudt, maar ook om aan de Nederlandse Staat te laten zien dat wij de grote grazers in de OVP toch echt niet zijn vergeten.

ovp koniks

Het moet toch een keer losbarsten…

De stilte van de afgelopen maanden is volgens mij een woelige stilte geweest. De stilte voor de storm. Het moet toch een keer losbarsten…

Laten we die storm nou ’s een handje helpen!

Opgeven voor de informatieve avond van Stichting Cynthia en Annemieke in Evenementenlocatie ‘Gooiland’ kan via: www.grotegrazers.nl

Tekst: Liz Barclay

 

 

 

blog liz barclay

Een paar weken geleden vertrokken mijn man Buz en ik om half vier ’s nachts uit Cornwall om op tijd bij Dover op de Eurostar te kunnen stappen. We waren op weg naar Hannover voor een hele belangrijke dag, de trouwdag van Toby en Christian, beiden paardenmannen in hart en nieren.

Het werden twee onvergetelijke dagen. Om een jongeman, bij wiens leven ik zeer nauw betrokken ben geweest, in het huwelijksbootje te zien stappen met zijn grote liefde, was op zijn minst een emotionele belevenis.

Een paard-gerelateerd tochtje

Dat we de volgende dag door deze twee jonggehuwden op sleeptouw werden genomen voor een paard-gerelateerd tochtje was ‘the icing on the cake’. Niet alleen kregen we een rondleiding van de veterinaire universiteit in Hannover, maar ook werden wij door Volker Dusche en Leonie Bramall warm ontvangen op hun bedrijf ‘Bramall-Dusche GbR’.

Tobias Puschmann kwam vijftien jaar geleden heel verlegen bij mij het erf op wandelen. Hij was een paar maanden bij de biologische boer verderop voor vakantiewerk, maar miste de paarden. Bij mij stond de wei er vol mee en ik kon wel wat hulp gebruiken.

Een feestje

Toby kwam bijna drie weken lang iedere dag. Het was een feestje. Hij was een soort hardwerkende spons, daarbij beleefd en geduldig, met een enorme drang om te leren. De dag dat hij met zijn moeder afscheid kwam nemen -hij was nog te jong om alleen terug naar Duitsland te mogen reizen- zal ik nooit vergeten. Ik heb tranen met tuiten gehuild, want ik wist: zo’n gezellige en trouwe helper vind ik nooit meer.

Een kop groter

Tot aan het begin van zijn universiteitsopleiding is Toby ieder jaar een paar weken terug gekomen. De derde keer dat ik hem ophaalde van het vliegveld was hij opeens een kop groter dan ik, echt zo grappig.
Het bleef fijn en bijzonder. Naast het stalwerk ging hij mee naar de lessen, kreeg ook les op mijn paarden en in onze vrije tijd wandelden en kletsten we wat af. Naarmate Toby ouder werd, gingen de gesprekken vaak over zijn toekomst.

Niet goed genoeg

Vorig jaar, hij was hier met zijn partner Christian op vakantie, vertelde Toby me dat hij ooit woedend op me was. Toen hij weer eens zei dat hij zo ontzettend graag de paarden in wilde, was mijn antwoord, ‘niet doen, Toby, je bent niet goed genoeg.’ ‘Ik was zo boos op je, maar het was het beste wat je me had kunnen zeggen’, vertelde hij me.

In een ander gesprek, waarin Toby zijn twijfels uitsprak over welke studie hij moest kiezen, met als een van de opties dierenarts, heb ik hem gezegd dat ik niet voor hem kon kiezen. Maar dat als hij dat koos, hij een hele goeie zou worden.

Wandelende paarden-encyclopedie

En daar zijn we dan, op de trouwerij. Na het officiële gedeelte, ‘Kaffee und Kuchen’ in de prachtige tuin van Toby en Christian, schuiven wij aan voor het diner. Naast mij zit (zo nu en dan) een lange, bijzonder beweeglijke man met warrig rossig haar. Vriend en fotograaf Volker Dusche blijkt niet alleen prachtige foto’s te maken, maar is ook een wandelende encyclopedie wat betreft stamboeken en afstammingen.

Wat ik allemaal niet over me heen gestort krijg, als hij weer even tussen het plaatjes schieten op z’n stoel zit! Hij blijkt een boerenzoon met een vader die naast het boerenbedrijf ook paarden fokte en het zit hem in het bloed op dezelfde manier zoals de Nederlandse fokkerij zichzelf beroemd heeft gemaakt.

Leonie Bramall

Naast Dusche zit zijn partner Leonie Bramall, Olympisch dressuuramazone uit Canada, die uitkwam op de Olympische Spelen in Barcelona 1992 en Atlanta 1996. Jaja, zo kom je nog eens iemand tegen.
Leonie is op haar achttiende naar Duitsland gekomen om bij Johann Hinneman te trainen. Christian heeft zo nu en dan les bij Leonie, waaruit een goede vriendschap is ontstaan.

Of Leonie een prater is of niet, daar zal ik nooit achter komen, want Volker doet meestal het woord.

Stal ‘Bramall-Dusche GBR’

Het is dus niet zo verwonderlijk dat we met een kleine kater de volgende dag richting ‘Bramall-Dusche GbR’ rijden. Zo komen we aan bij een moderne stal met een aantal aparte paddocks voor de competitiepaarden; daartussen veel jonge aanplant om het geheel een plezierig aanzicht te geven.

Volker en Leonie nemen alle tijd om ons met ieder paard persoonlijk kennis te laten maken, natuurlijk inclusief alle details!

Als Volker de zoveelste staldeur openmaakt, geeft Leonie de 9-jarige Oldenburg ruin Queensland (v Quaterback) een liefdevolle knuffel. Het paard dat zij op dit moment in de Grand Prix uitbrengt, laat de aandacht genietend over zich heenkomen.

Samen sterker

Uit alles wat ik zie en hoor gedurende die bijzondere introductie van ieder paard op stal en de merries en veulens in de wei, spreekt niet alleen de gedrevenheid van deze twee mensen, maar het bewijst ook weer eens dat ‘samen’ ‘sterker’ is.

Volker noemt zichzelf de trekkerbestuurder, maar is uiteindelijk degene die besluit hoe hun fokkerij programma eruit ziet en zorgt voor het hele media-gebeuren. Een duizendpoot waar Leonie op kan vertrouwen, zodat zij zich compleet kan concentreren op het trainen, lesgeven en wedstrijd rijden.

Stalwerk hoort erbij

Met over twintig paarden in het werk, waarvan Leonie er iedere dag zo’n acht rijdt, moet dat ook. Toch, als ik Leonie vraag naar het stalwerk en of ze nog zelf opzadelt, is haar antwoord bijna verbaasd. ‘Yes, Why not?’ En als ik naar haar kolenschoppen van handen kijk, weet ik dat ze inderdaad niet bang is voor de mestvork.

‘Ik vind het normaal om bij het stalwerk betrokken te zijn. En ook het borstelen en opzadelen hoort bij het contact met het paard. Wij krijgen vaak ‘quirky’ paarden. Intelligente paarden hebben nu eenmaal vaak zo’n kant. Maar daarom wil ik ze juist op stal wat beter leren kennen en een band creëren. Dat komt me later, als ik er bovenop zit, alleen maar van pas.’

‘Wat mot je?’

Volker Dusche staat erop om ons een tweejarige in de binnenbak te laten zien. De vosruin uit hun eigen fokmerrie (v Royal Classic) en de hengst Galaxie, van wie Volker het doodjammer vindt dat hij vanwege te kleine zaadballen gecastreerd moest worden, ziet er al bijna voltooid uit. Groot en gespierd, met een ruime imposante beweging, die zo nu en dan als hij stilstaat uitdagend naar je kijkt, met zo van, ‘wat mot je?’.

blog liz barclay

blog liz barclay

Na de capriolen van deze macho-jongen worden we meegenomen naar het weiland met de drie fokmerries en hun veulens. Een van de merries komt nog uit de oude stam van zijn vader, vertelt Volker waarbij hij zijn trots niet onder stoelen of banken steekt.

Geen spatje grootheidswaanzin

Het afscheid is hartelijk. Nee, geen tijd voor de cappuccino, ‘Herzlichen dank, wir mussen weiter!’ Ik voel als we wegrijden nog steeds het ongebreidelde enthousiasme van twee gedreven paardenmensen van het hoogste niveau, die gewend zijn aan keihard werken en zonder een spatje grootheidswaanzin. Dat kom je niet veel meer tegen, tegenwoordig.

Toby ging mee

Als wij binnen lopen bij de veterinaire universiteit in Hannover, waaraan Toby inmiddels als afgestudeerd paardenarts verbonden is, moet ik weer denken aan ons tochtje van jaren geleden. Mijn eigengefokte PSG merrie Marie had een chronisch sinusprobleem en zou op de veterinaire universiteit in Bristol onderzocht worden en Toby was er toevallig net, dus hij ging mee.

Nu loop ik achter Toby eenzelfde soort gebouw binnen, en realiseer me dat hij nu hetzelfde, of misschien wel hogere, niveau heeft bereikt als de Engelse specialisten die mijn paard toen behandelden. Heb ik het recht me misschien een beetje trots te voelen?

Ik zie de koliekgevallen, met of zonder infuus, een hengst met een chronische ooginfectie en een schattige zwart-witte cob, inclusief snorretje, die een kopschudder is. Toby kijkt rustig rond of hij ook iets ziet wat hem niet bevalt. Hij is misschien vrij, maar zijn aangeboren verantwoordelijkheidsgevoel is nu eenmaal latent aanwezig.

 

Onderzoek kopschudden

Toby vertelt dat dat het onderzoek naar kopschudden een van zijn onderzoeken is. In de buitenbak worden vier kopschudders gelongeerd op allerlei verschillende manieren om te zien wat de verschillende patronen zijn. Hij zit dan soms uren aan de kant te kijken om de kleinste veranderingen te signaleren, in de hoop op nieuwe informatie.

De kraan die paarden onder volledige verdoving, hangend in slingers naar verschillende afdelingen kan brengen, is wel het meest indrukwekkende van de universiteit. Vanaf verdoving tot onderzoek en eventuele operatie kan dit daardoor nu volledig veilig gebeuren; een enorme opluchting voor iedereen: artsen èn eigenaren.

Het paardenbloed kruipt…

Na het bezoek aan de universiteit moet Christian, de kersverse man van Toby, nog even langs zijn merrie Anna, waar hij inmiddels een mooie M-proef mee kan rijden.
Terwijl Christian het voer voor morgen klaar zet en de stal nog even opschudt, kijkt Toby verlangend naar de Oldenburg merrie in de stapmolen. ‘Hopelijk heb ik over een jaar ook mijn eigen paard. Ik kan niet wachten.’
Ik voel met mijn goede vriend mee; hij heeft al zo lang geduldig moeten zijn. Ooit was ik net zo oud als hij.

Het paardenbloed kruipt nou eenmaal waar het niet gaan kan.

De twee foto’s van Tobias Puschmann aan het werk op de universiteit van Hannover behoren toe aan de veterinaire universiteit van Hannover.

 

0 2116
koniks oostvaardersplassen

Op 11 juli zou er een uitspraak over de Oostvaardersplassen komen. Met spanning wachtten we allemaal af. Na alle energie die zovelen, met voorop Cynthia en Annemieke, in een verandering van beleid in de OVP hadden gestoken, hoopten we dat we eindelijk weer een nachtje rustig konden slapen.

Gedeputeerde Harold Hofstra noemde het besluit in de Stentor, naar aanleiding van het rapport van Van Geel, ‘een trendbreuk met het verleden’. Hmmm…

Terug naar af

Helaas, we weten nu: het hele experiment gaat weer terug naar af. Ok, er mag, na wat gezeur van enkele partijen, nagedacht worden over bijvoeren, beschutting en anticonceptie. Maar dat lost het probleem van vele jaren van overbegrazing, waardoor een heel groot deel van het gebied door schade aan de bodemstructuur nu volstaat met dodelijk giftige planten, absoluut niet op.

Dus, begrijp goed: het gevecht over de grote grazers in de Oostvaardersplassen is nog maar net begonnen!

Koppen bij elkaar

Wat ik echt niet snap; wanneer wordt er door de politiek een keer geluisterd naar de ecologen Frank Berendse en Patrick van Veen, beiden deskundigen, die heel duidelijk hebben uitgelegd dat dit gebied niet meer geschikt is voor grote grazers. Punt!

Wanneer komen niet nog veel meer dierenliefhebbers, boeren, en ja, zelfs jagers, in opstand tegen de schandelijke situatie in de OVP?

Waarom is het zo moeilijk voor iedereen om te begrijpen dat het echt beter zou zijn om alle koppen bij elkaar te steken en bijvoorbeeld Stichting Cynthia en Annemieke te helpen nog veel groter te worden?

Rechtszaak

Cynthia en Annemieke (van de gelijknamige stichting) zijn zelfs zover om een rechtszaak tegen de provincie Flevoland aan te spannen met de hulp van pro-deo advocaten. Ze mogen iedere dag ook de verboden stukken land van de OVP in en hebben, ondanks hun kritiek, op een beleefde manier een spreekrelatie opgebouwd met Harold Hofstra en Staatsbosbeheer.

Door middel van hun foto’s aan Staatsbosbeheer hebben ze de broodnodige veterinaire behandeling voor gewonde dieren bewerkstelligd. En ga maar door, niets is ze teveel.

Blog liz barclay oostvaardersplassen

Albert Voorn

Albert Voorn, de internationale springruiter die met zijn bruine hengst Lando op de Olympische Spelen in Sydney 2000 een zilveren plak won, is inmiddels de laatste aanwinst van de stichting, als nieuw bestuurslid juridische zaken.

Hij is -net als dressuurruiters Anky van Grunsven en Hans Peter Minderhoud en illusionist Hans Klok-aangestoken door het ‘pennymeisjes virus’. Hij vertelde in een gesprekje dat hij de stichting al een tijd volgt vanwege zijn boosheid over de OVP. Hij draalde dus geen moment toen hem om zijn hulp gevraagd werd.
Albert Voorn hoopt, onder meer als woordvoerder, zijn steentje aan een goede oplossing bij te dragen.

Geen blad voor de mond

Albert Voorn staat er in de paardenwereld om bekend dat hij geen blad voor de mond neemt. Hij was over de OVP ook heel duidelijk. ‘Die mensen die dit bedacht hebben en hier nu nog steeds mee willen doorgaan, die hebben iets verkeerd in hun bovenkamer.’

Blog liz barclay oostvaardersplassen

Daarna kreeg de politiek een oorvijg. ‘Als ze echt willen, dan kan dit morgen opgelost zijn!’ Zijn respect voor Cynthia en Annemieke stak hij niet onder stoelen of banken.

Hij past door zijn duidelijke mening, en lef om die te uiten, heel goed bij de stichting. ‘Ik heb aan niets of niemand iets, dus ik zeg wat ik wil.’ Zoals Annemieke zei: ‘Zijn krachtige uitstraling en handelen zullen hen weer een heel stuk verder helpen.’

De ogen en oren van de provincie

Toen Gerben Laagland, politicus voor 50Plus op 11 juli tegen Annemieke zei dat zij en Cynthia samen de ogen en oren voor de de provincie Flevoland waren geworden, had Annemieke zich trots moeten voelen. Helaas, zij kon alleen maar een verdrietig antwoord geven. ‘Het is toch te gek voor woorden dat ‘twee pennymeisjes’ dit moeten doen omdat de politiek al jarenlang de andere kant heeft opgekeken.’

Dat, terwijl niet alleen deze winter, maar ook vele winters daarvoor, de grote grazers langzaam de hongerdood stierven. Of… is er nog een ander oorzaak voor de hoge aantallen dode dieren?

Hongerdood of vergiftigd?

Door wat er zich de laatste winter heeft afgespeeld, weten we nu veel meer. Namelijk, dat ook de zomer slachtoffers eist. In mijn vorige blog vertelde Hans Peter Minderhoud al over de verkeerde balans in de kuddes met enorme gevechten onderling, met als gevolg afschuwelijke verwondingen.

Tot aan deze zomer werd dat niet door het publiek gezien en door het beleid van niet ingrijpen zijn er waarschijnlijk op zijn minst tientallen dieren door onbehandelde wonden een afschuwelijke dood gestorven.
Ook weten we nu dat veel van het weelderige groen dat we in het voorjaar op de foto’s zagen geen gras was, want het heeft nu veelal schattige gele bloemetjes. St. Jacobskruiskruid heet dat.

Voorlichting en boetes

In Duitsland is de regering al druk bezig met publieke informatie om de verrassend snelle verspreiding van dit giftige kruid tegen te gaan. In Engeland staat er zelfs een boete op als je het spul niet weghaalt van je eigen weilanden en langs de wegen wordt het op dit moment massaal door de gemeentewerkers weggetrokken met dikke handschoenen aan.

St. Jacobskruiskruid is namelijk zeer giftig, zelfs dodelijk. Een paard van een van mijn klanten is een aantal jaren geleden overleden omdat er zich hier en daar een plantje in een aangekochte partij hooi verstopt had. Het was een afschuwelijke lijdensweg.

Pure armoede

Staatsbosbeheer heeft werkelijk het lef om te schrijven dat paarden het niet lekker vinden en het in hun natuurgebieden onderdeel is van de biodiversiteit. Een bepaald vlindertje komt erop af en ook de bijtjes vinden het heerlijk.

Nee, inderdaad, paarden vinden het in eerste instantie niet lekker. Maar als er niet veel anders te eten is, beginnen ze er uit pure armoede toch aan te knabbelen en begint er een soort verslavingsproces. Dit resulteert in evenwichtsproblemen met uiteindelijk de dood door leververgiftiging als gevolg.

Dood en verdroogd wordt het kruid alleen nog maar heel veel giftiger. Dus, als er komende winter weer minder te eten is en zelfs als er hier en daar bijgevoerd wordt, bestaat de kans dat de grote grazers niet alleen dood gaan van de honger maar ook door vergiftiging.

Waar blijven de boeren?

St.Jacobskruiskruid verspreidt zich bijzonder makkelijk en moet een probleem worden, of al zijn, voor het agrarische land in de omgeving van de OVP. Ik vraag mij dus echt af wanneer de boeren nou eindelijk massaal de straat op gaan om tegen het beleid van de OVP te protesteren. Gewoon, uit eigenbelang. Dit wil geen boer op zijn land.

Helaas wil Staatsbosbeheer nogal eens wat belerend (of ontwijkend?) antwoorden, als er vragen gesteld worden over St. Jacobskruiskruid, mosterzaad en andere giftige planten in de OVP. Realiseren zij zich dan niet dat zij met mensen in gesprek zijn die zich al voor het grootste deel van hun leven met land- en diermanagement bezighouden?

Manegepaarden

Cynthia en Annemieke, en velen met hen, willen overigens helemaal niet dat de grote grazers als manegepaarden of als beesten in een dierentuin behandeld worden, zoals zij neergezet worden door de pro-OVP-ers. Zij begrijpen dat in de natuur wel eens een beest ongezien ziek is en zelfs doodgaat. Het gaat hen om de opzet, het opzettelijk toelaten van massaal lijden.

Er staat een hek om de Oostvaardersplassen. Binnen dat hek wordt massasterfte van de grote grazers als een acceptabel proces, en zelfs interessant experiment, gezien. De overheid vindt het blijkbaar ook acceptabel, want door hun financiering wordt dit hele gedoe in stand gehouden.

Als Frans Vera en consorten dit buiten het hek zouden doen, zouden ze waarschijnlijk de gevangenis indraaien.

Blog liz barclay oostvaardersplassen

King Schufro
King Schufro KWPN Hengstenkeuring 2018 © DigiShots

Vorige week kreeg ik een berichtje van mijn vriendin Elze: Roeland’s hengst King Schufro mag door naar het verrichtingsonderzoek! Wauw , super! Maar ook, jeetje, wat jammer dat we er uitgerekend dit jaar niet bij waren.

Twee jaar geleden werden we nog zo aardig op de tribune onthaald en getrakteerd op een lekker glaasje wijn, door Roeland en zijn twee goede vrienden, dierenarts Jan Pen en fokker Henk Bardoel.

Hengstenkeuring 2016

Het was jaren geleden dat ik op de hengstenkeuring was. Ergens in de jaren tachtig van de vorige eeuw, net voor ik naar Cornwall verhuisde. Het was dus wel even bijkomen toen ik in 2016 samen met mijn goede vriendin Elze de Brabanthallen binnenliep. Hoe groot, hoeveel stands, hoe klinisch schoon, en ook: hoe rijk…

De bontkragen en slangenleren laarzen hebben het duidelijk gewonnen van de klompen. Als je het daar allemaal in die hallen in de stands verzameld ziet, dan realizeer je je pas echt wat een excentrieke sport de paardensport eigenlijk is.

Rondje stallen

Het was nog lekker vroeg, dus een mooie tijd voor een rondje stallen. En daar kwamen we Roeland Elshuis tegen. Een rijzige gestalte met een vriendelijk gebrild gezicht. Elze vertelde me later dat Roeland met zijn paard zo’n 30 jaar geleden bij haar op de boerderij in pension was gekomen. Het was zijn eerste eigen paard maar door zijn enorme enthousiasme en leergierigheid was hij binnen enkele jaren toe aan zijn eigen plekje met de paarden bij huis.

Later, op de tribune bij Roeland en zijn twee vrienden, was het niet alleen gezellig, maar heb ik ook een hoop geleerd. Dit trio bezat, naast een heerlijk gevoel voor humor, een enorme hoop kennis waar ze ons rijkelijk in lieten meedelen.

Hengstenkeuring 2017

Ook in 2017 ben ik weer geweest. Ditmaal met twee leerlingen die beiden warmbloedpaarden rijden en door mijn enthousiaste verhalen zodanig waren warmgelopen dat ze dit wel een keer van dichtbij wilden meemaken. Elze kwam ons met een overvolle picknickmand van Schiphol halen en na een nacht in de allerbeste B&B ever dompelden wij ons vol overgave onder in het hengstenspektakel.

‘Roeland trio’

Ook dit keer kwamen we bij het ‘Roeland trio’ terrecht, waar de twee Engelse dames voor nogal wat onrust op de tribune zorgden door iedere keer ongelofelijk te giebelen als die keurige welbespraakte presentator het over ‘de fokkers’ had.

blog liz barclay

Het was de laatste dag van de springhengsten en in een klein gesprekje met Roeland kreeg ik het idee dat hij duidelijk meer in de springkant dan de dressuur geïnteresseerd was. Hij vertelde toen ook dat hij zelf wel wat fokte.

Van hobbyruiter naar hobbyfokker

Inderdaad, Roeland Elshuis, dat doe jij. En dus ook heel goed, dat is me nu inmiddels wel heel duidelijk geworden.

Vanaf je jeugd heb je enthousiast gereden en in 1985 kocht je je eerste paard. In 1994 werd de eerste fokmerrie (Amulet X Lucky Boy) aangeschaft, waaruit onder meer een hengst kwam die door ging naar de tweede bezichtiging en een Grand Prix springpaard.blog liz barclay

Je noemt jezelf een actieve recreatieruiter en ook het fokken doe je als hobby en dat allemaal naast je werk. Je houdt meer van springen, maar wilde toch ook graag een goed dressuurpaard fokken.

Inmiddels heb je drie fokmerries, waarvan een een draagmerrie met het embryo van je Up To Date merrie en een spermacocktail van drie hengsten. Het zou me niets verbazen als dat een ideetje van Jan Pen was.

Veel hart en doorzettingsvermogen

Niet iedere hobbyfokker heeft het inzicht en het doorzettingsvermogen om ieder jaar weer de juiste hengsten voor zijn merries uit te zoeken. Roeland Elshuis, en dat had Elze me al verteld, heeft dat. Enorm veel hart voor de fokkerij, en de sport in het algemeen, en een gezonde koppigheid om de moed nooit op te geven als het allemaal even niet lukt. Zoals het overlijden van je merrie vijf weken voordat haar Uphill veulen op de wereld had moeten komen.

‘Dit wordt niks’

Roeland vertelde een paar dagen geleden dat hij, toen hij zijn hengst vorig jaar in de wei langs de Maas, waar hij met een aantal andere jonge paarden liep, ging bekijken, dacht: ‘dit wordt niks’. Toen hij er vanaf september thuis mee aan het werk ging, bleek het een ongelofelijk nuchter en ongecompliceerd paard te zijn, met een makkelijke en sterke beweging. Roeland heeft zelf het eerste werk gedaan; halstermak maken, voetje geven, afspuiten en longeren.

blog liz barclay

Toen hij op een dag zijn jonge merries uit de wei haalde en langs de jonge hengst liep, wist hij dat hij een beslissing moest nemen. Het werd Linda Leeflang, die precies vijf weken de tijd had om de hengst klaar te maken voor de keuring in Den Bosch.

King Schufro mag door

Dat de trotse en imposante King Schufro (Don Schufro X Jazz X Amor) van het KWPN door mag naar het verrichtingsonderzoek is waarschijnlijk een hoogtepunt voor Roeland Elshuis, alhoewel hij zelf heel duidelijk is over de betrekkelijkheid ervan. ‘Er moet nog veel gebeuren. Ik denk eerlijk gezegd dat het verrichtingsonderzoek wel goed zal gaan vanwege zijn nuchterheid. Maar ja, dan moet hij het goed gaan doen in de sport en er moeten goeie veulens komen. Het zijn allemaal deelbeslissingen. First things first.’

Ik hoop voor Roeland dat hij een beetje geluk aan zijn zijde heeft. En ik kan me wel voor de kop slaan dat Elze en ik er uitgerekend dit jaar niet bij waren. Dat feestje hadden wij wel heel graag willen meemaken!

Liz Barclay

Foto boven: DigiShots

0 4421
Blog liz barclay

Gelukkig nieuwjaar! 2018 is gearriveerd en weer staan we even stil bij alles wat er in 2017 is gebeurd, om vervolgens met veel geknal het blad om te slaan en met volle moed vooruit te kijken.

Ikzelf keek even terug naar een jaar waarin ik, naast regelmatig fijn lesgeven, weer veel meer heb gereden dan een aantal jaren ervoor, niet alleen in de bak maar ook buiten in de weilanden en bossen hier vlakbij. Ik kijk vooruit naar een jaar waarin ik datzelfde patroon hoop voort te zetten.

Dat klinkt helemaal niet zo bijzonder, behalve dan dat soms de leeftijd een beetje mee begint te spelen. Ouder worden met paarden is iets waar je, als je je op 1 januari 2018 realiseert dat je nu toch echt bijna 60 bent, stiekem soms aan denkt.

De jachtlaarzen gepoetst

John Treffry, graaf van Fowey, heeft bijna tot zijn dood, altijd op dinsdag- en vrijdagavond zijn jachtlaarzen gepoetst. Zijn paard werd door de groom fit gehouden en keurig voor hem geborsteld en vaak  zie de graaf dan ’s ochtends: ‘Not today’..’

Op zijn tachtigste heeft hij nog voor het laatst meegereden, maar daarna moest hij het met zijn stalen vierwielige ros doen en volgde hij de jacht met een hoop gemopper over hoe het anders of beter had gekund die dag. Kortom; hij genoot nog steeds.

Blog liz barclay

De stallen leeg

Toen de kwalificatie voor de PSG Freestyle van de halve finale in de bus viel, waren mijn stallen helemaal leeg. Mijn laatste eigengefokte merrie, met wie ik zoveel jaren met zoveel plezier gewerkt had, was er niet meer. Mijn verdriet was enorm.

Iedereen vroeg: wat ga je doen? Koop je een nieuwe? Maar ik had tijd nodig om na te denken. Ik was net 50 geworden en kon me misschien net een redelijk jong paard veroorloven. Maar wilde ik dat wel? Ik had PSG en Inter I gereden, aan de Grand Prix geroken. Even tellen; nu een driejarig paard. Dan zou ik tegen m’n zestigste weer op dat niveau kunnen zijn… als alles goed ging. En dat gaat het niet altijd.

Poetsen, vallen, dekens en doorzitten

Ik vond met mijn lengte een paard van 1.60 of meer geen goede optie. Niet alleen het opstijgen, ook het poetsoppervlak en het erop en afhalen van dekens; het wordt er allemaal niet makkelijker op. Dit is geen  negatief denken, maar doodgewoon realistisch. Er komt nog iets anders bij kijken. Vallen doet niet alleen meer pijn, maar de botten breken ook iets makkelijker en met een jong paard is het reëel om te denken dat dat kan gebeuren.

Daarbij, ooit zag ik een wat oudere, zeer gerenommeerde instructeur -en ook geliefd jurylid- weer eens op een wedstrijd met haar paard doorzitten. Ik kon helaas alleen maar denken: zo wil ik het nooit.

Zwemmen en tuinieren

Ook merkte ik heel duidelijk dat 10-urige werkdagen, zes dagen per week en dan op je vrije dag om vijf uur opstaan voor een wedstrijd me minder begonnen aan te spreken. Tja, ik werd een dagje ouder, ook al vond ik dat moeilijk toe te geven.

Dus ik gaf ik mezelf bedenktijd en ging in het plaatselijke zwembad baantjes trekken om fit te blijven, zodat ik, indien nodig, op de paarden van m’n klanten kon blijven stappen en genoot daarnaast veel meer van m’n tuin en met m’n honden wandelen.

En toen…

En toen kwam er een verlegen meisje met sproetjes op haar pony langs, dat vroeg of ze bij mij kon komen als working pupil. Ze wilde graag bij een eventing-stal werken maar ze was nog jong en had niet voldoende kennis en ervaring. We hebben een dealtje gesloten dat ze met haar pony en een klein jong hitje, dat ze net had aangereden, bij mij op stal kon komen in ruil voor wat werk in huis en buiten. Ik had toen nog schapen en die begonnen net met lammeren, dus een beetje hulp kwam goed uit.

Geen Jazz van 1.65

Er klonk weer een hinnik in het weiland en de bezem ging weer door de stal. Ik stond weer in m’n buitenbak met een paard aan de longe, weliswaar een kleintje, maar toch.

Tegen de herfst was Chloe klaar om haar avontuur bij een eventing-stal te beginnen en ze vertrok met haar pony. En dat kleine hitje? Die is via een omweg toch weer bij mij op het erf terecht gekomen. Voorgoed.
Die kleine bonte van anderhalve meter hoog bevalt me uitstekend, alhoewel ik wel een stukje ego opzij moest zetten. Hoe vertel je als dressuurinstructeur aan je klanten dat je nou niet bepaald een jonge Jazz van 1.65 in je weiland hebt staan?

Blog liz barclay

Aan de kant staan is best moeilijk

Inmiddels is iedereen eraan gewend en mijn enthousiasme om les te geven is groter dan ooit. De paarden van mijn klanten hebben allemaal een opgaande lijn, dus zijn zij dik tevreden.

Een bevriende springruiter van mijn leeftijd sprak laatst uit hoe dapper ze mijn stap vond. Zij had het er moeilijk mee om het met ‘minder’ te doen. Zij heeft een andere oplossing gevonden. Haar laatste paarden, die ze nog gefokt heeft, laat ze nu door een jonge professionele springruiter rijden. Zelf staat ze aan de kant, wat haar stiekem best moeilijk valt.

Steeds meer bosritjes

Zo lossen we het allemaal op onze eigen manier op. De een poetst z’n jachtlaarzen, de ander blijft koste wat het kost wedstrijden rijden en de volgende gaat gewoon om te kijken.

Ikzelf hoop dat het mij gegund wordt om tot in mijn zeventigste heerlijk te kunnen blijven rijden. Nu nog steeds actief trainend, later maak ik misschien meer bosritjes. Oud worden met paarden kan heel mooi zijn.

Error, group does not exist! Check your syntax! (ID: 52)

HOEFSLAG ACADEMY

Volg ons!

100,243FansLike
0VolgersVolg
6,895VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer