Tags Posts tagged with "blog liz barclay"

blog liz barclay

0 3851

Het artikel blijft maar op facebook langskomen. Fokker Yves Gielen wil dat de dressuurwereld nou eindelijk eens de koe bij de horens pakt en accepteert dat er dingen moeten veranderen. Dat ‘de schoenen’, waarvan hij eerlijk toegeeft ze zelf ook ooit eens gebruikt te hebben (eens, maar nooit weer), een oneerlijke trainingsmethode zijn om op onnatuurlijke wijze extreem gangwerk te produceren. Dat de KWPN door eigen mensen de hengsten te laten beoordelen belangenverstrengeling in de hand werkt. En dat hij niet met de vinger gaat wijzen omdat het niet alleen maar enkele individuen zijn die oneerlijke methodes gebruiken, maar dat de dressuurwereld naar iets toegegroeid is waar hij zich niet mee kan verenigen. (Zomaar even in het kort, in de hoop dat ik het goed begrepen heb en zonder het verhaal uit z’n verband te rukken.)

Yves Gielen vindt dat iedereen zijn verantwoordelijkheid moet nemen. De ruiters, de fokkers, de eigenaren, de handelaren, en de dierenartsen.

Niet best voor de portemonnee

Ik ben ruiter, trainer en ex-fokker. Paarden zijn mijn lust en m’n leven. Waarom ben ik opgehouden met fokken? Omdat ik mijn jonge paarden die ik eerst zelf een paar jaar reed als voorbereiding op hun verdere leven, min of meer weggaf aan ruiters die ik hoopte te kunnen vertrouwen. Niet best voor de portemonnee.

Meegezogen door het extreme

Ik vraag me dat dus ook af wanneer ik naar de top kijk. Ook ik word soms meegezogen door het extreme. Maar echt? Is dit nog natuurlijk, en hoe is het bereikt? En hoe is het voor diegene die dat beestje ooit met liefde in de wereld heeft geholpen en zien opgroeien?

Niet altijd vuurwerk, maar sierlijkheid en harmonie

Ik volg fokker Volker Dusche in Duitsland. Ik heb hem ooit ontmoet op een trouwerij. Een gedreven man die niet alleen een wandelende fokencyclopedie is, maar ook spectaculaire foto’s maakt. Vorige week kwam bovenstaande foto langs van een leerling van Volker’s partner, Olympisch dressuurruiter Leonie Bramall. Ik voelde me geroepen er het volgende onder te zetten:

‘Het hoeft niet altijd vuurwerk te zijn, wanneer sierlijkheid en harmonie hand in hand gaan.’

Ik kreeg een like-je van de heer Dusche. Hij was het gelukkig met me eens.

Het broeit al langer in de dressuurwereld

Dit verhaal is natuurlijk niet nieuw. Het broeit al langer in de dressuurwereld. Helaas blijven allerlei technieken maar goedgepraat worden door bijvoorbeeld te zeggen dat als een paard er goed uitziet, met een mooie conditie en glimmende vacht, dat het dan met de training wel goed moet zitten. Omdat een paard als ie echt zou lijden die conditie zou verliezen. Nou, dan moet je het wel heel bont maken, kan ik je vertellen. Ook, dat je een paard niet kan dwingen. Hmm, ik heb toch vroeger helaas met eigen ogen gezien dat ook dat niet altijd opgaat.

We moeten het zuiver houden

Het zal altijd lastig blijven. Vroeger was het al een dure sport en door het succes van de warmbloedfokkerij is het paard een ‘businessmodel’ geworden. Natuurlijk, er moet brood op de plank komen. Maar we moeten het zuiver houden, nee, zuiver maken. En ik ben het helemaal met Yves Gielen eens. Ruiters, fokkers, eigenaren, handelaren en dierenartsen. Het is de verantwoordelijkheid van iedereen die bij de sport betrokken is om z’n mond open te durven doen. De problemen aan te pakken. Een pas op de plaats te maken en samen gaan nadenken hoe het anders kan en moet.

Wie volgt!

Ik vind de heer Yves Gielen ronduit dapper om op zo’n elegante manier zich kritisch uit te laten over de wereld waar hij deel van is en waarvan ook het succes van zijn bedrijf afhankelijk is. Maar eigenlijk zou dat toch normaal moeten zijn, dat wij allemaal het welzijn het paard voorop stellen. Dus, wie volgt!!

Tekst: Liz Barclay

Foto: Volker Dusche

Een van Henny Schennink voor zijn kleine vrachtwagen

‘Het is gewoon een kat-en-muisspel tussen Engeland en Europa.’ Henny Schennink van handelsstal Schennink in Zelhem klinkt vrij nuchter. ‘It’s impossible!’ Fred Parker van John Parker International Horse Transport uit Engeland klinkt eerder ten einde raad. ‘Er is niks geregeld. Hoe kun je nou pas op 31 december een deal hebben die op 1 januari ingaat?’ De verbaasde woorden van Edward Bleekman van Team Bleekman in Devon.

Ik had Edward begin januari gebeld om te horen hoe hun situatie was met twee dochters die regelmatig op het continent aan events deelnemen. ‘Gelukkig is de eerste qualifier voor Althea hier op Chatsworth, dus we hoeven nog even niks. Maar ik moet ook nog afwachten hoe het zit met de import van sperma.’ Het voorjaar is inmiddels ongemerkt dichterbij geslopen en daarmee het dekseizoen. Ik heb hem net weer even gesproken. Nog steeds niks bekend.

Vrachtwagen certificeren voor 1500 pond

Edward had me al verteld dat je eerst naar Europa moet met je vrachtwagen omdat die daar gecertificeerd moet worden. Andersom ook. Iedere ruiter die nu een wedstrijd in Engeland wil rijden, iedere handelaar die een paard wil im- of exporteren, moet dus eerst met een lege vrachtwagen met de veerboot op en neer voordat ze er een paard in mogen stoppen. ‘Maar bel Fred Parker maar even, die zijn net terug uit Belgie met zes 12-paard vrachtwagens. Kostte ze 1500 pond per stuk.’

De weg kwijt

Ik was de weg al een tijdje kwijt toen Fred Parker nog lang niet uitgepraat was. ‘…En dan begint het pas. Je moet een document invullen. 36 bladzijden per paard! Dan komt bloed afnemen en ook de Coggins test. Coggins komt hier al jaren niet meer voor! Voor hengsten nog een extra test. Dan moet alles via de dierenarts naar Calais. 72 uur voor aankomst moet alles geaccepteerd zijn en dan kan je ’s een keertje de boot boeken. It’s EUROPE! Daarom wilden we eruit.’ Tot zover Fred Parker. Ik ben het misschien niet helemaal met hem eens, maar kan me inderdaad best voorstellen dat, als je al jaren een goed functionerend transportbedrijf hebt gerund en dan met deze volledig chaotische situatie geconfronteerd wordt, je bloed kookt. Geen Brexiteer heeft dit zien zien aankomen. Hadden ze dat maar wel, denk ik stilletjes.

Papieren rompslomp niet te doen

Voor Henny Schennink ligt het ietsje anders. Door de corona kwam een deel van zijn werk als springcoach in India stil te liggen. Dus hij besloot snel en inventief te handelen toen de Brexit een feit bleek. ‘Voor veel mensen die zo nu en dan eens een paard im- of exporteren, of lui die niet zo handig met de computer zijn, is deze hele administratieve rompslomp niet te doen. Ik bied nu aan het hele proces te regelen. Samen met Paul Grindrod in Engeland. Ik verzamel de te vervoeren paarden op mijn stallen en doe al het papierwerk. Als Paul hier naartoe komt met een lading kan hij ze mee terug nemen. Of ook andersom, dan rij ik met m’n 8-paards vrachtwagen. Ook heb ik een kleine vrachtwagen voor diegenen die hun paard liever niet met zoveel tegelijk op de vrachtwagen willen.’

Kat-en-muisspel

Henny vertelt dat Hoek van Holland wel praat over de benodigde stallen, maar dat die er nog niet zijn. Dus alles moet via Calais. Edward Bleekman had me al verteld over die stallen. Je moet een afspraak maken, maar die hanteren kantooruren. ‘Wat moet je dan als je de boot vanuit Dover om 3 uur ’s middags neemt?’ Vaak juist een gunstige tijd als je eerst nog half Engeland door moet karren met je vrachtwagen.

Ook moeten de Engelse chauffeurs speciale papieren hebben om aan de ‘andere kant’ (van het kanaal, niet de weg!) te mogen rijden. Dat moet ook iedereen die met zijn paard vanuit Engeland in Europa een wedstrijd komt rijden. Dat bedoelde Henny dus met dat kat-en-muisspel. Als Engeland met een regeltje komt dan heeft Europa er ook weer eentje klaar, en andersom.

Onduidelijk en duur

De hengst Jenson WFS (EI Salvador X Cassini I), gefokt door Edward Bleekman (Foto: Rob Bayes Photography)

Dit wordt de overgangsperiode genoemd en nog steeds is er veel onduidelijk. ‘Als je dan de dierenarts vraagt hoe of wat, dan weet hij het ook niet. En als die dan de hulplijn belt weten die het ook weer niet’, vertelt Henny. En alhoewel hij opgewekt vertelt dat hij, nadat hij een heel etmaal bezig is geweest om de wirwar aan informatie te begrijpen, inmiddels geen problemen meer heeft met de administratieve kant, ziet hij natuurlijk ook wel weer de problemen voor de handel. ‘Het transport is 700 euro duurder geworden en voor de particulier komt er bij de aankoop van een paard 20% BTW bovenop, dus, ja, de Nederlandse paarden zullen in Engeland wel een stuk duurder gaan worden.’

Nog even uitrazen

Voor Edward Bleekman zal hetzelfde gelden. Zolang hij in Devon zijn dekstation heeft gehad kon hij vlug even naar Exeter Airport op en neer voor de hengstenkwakjes uit Nederland die nu ook een stuk prijziger zullen zijn geworden. Helemaal niet zo leuk met een economie die ook nog eens een keer door het virus een stevige deuk heeft opgelopen. ‘Maar, we hebben voldoende sperma van onze eigen hengsten en ik zie nog niet zoveel verschil aan animo vergeleken met andere jaren. De merries blijven komen.’

Over Fred Parker maak ik me niet zo’n zorgen. Hij moet nog even uitrazen maar zijn vrachtwagens rijden weer en hopelijk kan zo’n groot professioneel bedrijf wel een stootje hebben.

Vervlogen droom?

Helaas, de keuze van het Engelse volk en drie jaar onderhandelen heeft geleid tot een enorm pakket nieuwe regels. Dat is niet alleen onoverzichtelijk en ongelofelijk gecompliceerd, maar, en dat was te voorspellen, het is ook een kostbare zaak voor alle facetten van de industrie.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de jonge wedstrijdruiter met een relatief klein budget en opgegroeid met open grenzen, met de droom om ooit internationaal te rijden. Is die door dit hele gedoe nu vervlogen? Doodzonde.

Zie ook: Kosten transport van Engeland naar EU ruim 300% gestegen door Brexit

0 3840
Liz Barcly

Het was afgelopen weekend weer raak. het NRC Handelsblad, normaal gesproken mijn favoriete krant, kwam met een stuk aanzetten van Carolina Trujillo naar aanleiding van het verongelukte eventpaard Zindane. De journaliste schreef dat ze de hele week aan dit paard had gedacht vanwege het feit dat het na een val gedurende de cross zo maar was geeuthanaseerd omdat hij een been had gebroken en er nooit ergens ook maar een minuut stilte zou zijn voor dit door de sport misbruikte dier. Natuurlijk haalde ze de sporen, de zweep en het bit er weer bij waardoor het paard gedwongen zou worden dingen te doen waarvan de wij denken dat ie het leuk vindt. Ik geloof dat ik het zo in het kort correct heb beschreven.

Uit z’n verband getrokken

Er klonk verder in door dat het wreed was om zo’n dier op die manier weg te gooien terwijl mensen geopereerd worden en de kans krijgen te herstellen. En natuurlijk, dat het veel te heet was waarna ze er ook nog snel even Bianca Schoenmakers bijhaalde om reden van diens betoog over paardensport in de hitte en wat wel en wat niet te doen. Dat betoog van Bianca had ik eerder deze week al gelezen. Mevrouw Trujillo had dat stuk behoorlijk uit z’n verband getrokken.

Bianca wilde in haar stuk juist aan de KNHS en andere hippische sportorganisaties duidelijk maken dat door hun gebrek aan informatie over de paardvriendelijke maatregelen tijdens een hittegolf er een verkeerd beeld werd gegeven en daardoor een tragisch ongeluk als dat van Zindane weer koren op de molen van de activisten zou worden.

Door het slijk gehaald

Toen werd ik boos. Boos omdat ik er echt geen jota meer van snap. Omdat de welmenende paardenmens continu door het slijk wordt gehaald en niet de kans krijgt om in de pers op een eerlijke manier vertegenwoordigd te worden.

Ook ik, fervent paardenliefhebber en ruiter, zet zo nu en dan mijn vraagtekens bij de ontwikkeling van de paardensport. Maar ik heb na meer dan 40 jaar werkzaam te zijn geweest in de paardensport twee maal meegemaakt dat een paard moest worden geeuthanaseerd vanwege een beenbreuk. Dat was verschrikkelijk maar uiteindelijk absoluut niet de regel van de sport. Integendeel.

Een paard vergelijken met een voetballer

Wat ik mis is ruimte in de krant om de moeite te nemen een onderlegd artikel te schrijven met gegronde informatie van beide kanten. Zonder de flauwekul van Carolina Trujillo om het euthanaseren van een paard met een botfractuur te vergelijken met de knieblessure van een voetballer.

Op deze manier wordt de onwetende dierenliefhebber een verhaal voorgekauwd waar geen jota van klopt. Ik heb het NRC dan ook vriendelijk geadviseerd om Bianca eens te interviewen. Gaat niet gebeuren, denk ik. Het idee dat ze er een foto moeten bijzetten met iemand met sporen aan de laarzen en een zweepje in de hand!

Door: Liz Barclay

Foto: DN Fotografie

0 4621
Liz Barclay met Pixel en Pinokkio. Foto: Privébezit

“Als je vreselijk veel van je paard houdt moet je er geen wedstrijden mee rijden”. Een uitspraak van springruiter Albert Voorn in een artikel van vorige week.

Ik heb de eer gehad de heer Voorn een paar maal te spreken omdat ik graag zijn mening wilde weten over enkele paardgerelateerde zaken en waardeer enorm dat hij altijd ruim de tijd nam die mening aan mij te geven.

In dit artikel legde hij uit waarom hij een paard van zijn zoon dat hij in training had terugtrok uit de wedstrijdsport. Daarin kwam weer heel duidelijk naar voren dat deze gerenomeerde springruiter het hart op de juiste plaats heeft zitten. Hij heeft een zeer uitgesproken mening en steekt deze niet onder stoelen of banken. Dat vond ik de keren dat hij mij te woord stond ook juist zo prettig. Of je het er nou helemaal mee eens was of niet.

Bewonderenswaardig

Dit keer ben ik het even niet met meneer Voorn eens. Het paard kon blijkbaar de druk niet goed aan en kon daardoor niet meer op zijn niveau presteren. Alhoewel ik het bewonderenswaardig vind dat hij dit paard niet meer mee op wedstrijd neemt, was bovenstaande uitspraak voldoende aanleiding om weer eens in de digitale pen te kruipen.

Gebruiksvoorwerp

Jaren geleden al begon ik het verschil waar te nemen tussen mensen die van hun paard houden en diegenen die hun paard als gebruiksvoorwerp zien. Zo benoemt de heer Voorn het ook. Ikzelf vind dat ik van paarden houd. Maar ik heb wel altijd wedstrijden gereden. Nooit vaak, want ik houd meer van trainen dan in m’n mooie pakje rijden. Wel reed ik vaak genoeg om me te meten, te kijken of ik op de goeie weg zat en natuurlijk ook om me als trainer te laten zien. Er moest wel brood op de plank komen.

Als een paard presteert zit ‘ie goed in z’n vel

Ik heb altijd alle tijd genomen om mijn paarden te laten wennen aan de wedstrijdsfeer. Na misschien wat beginspanning uit groenigheid heb ik nooit enig ongemak waargenomen. Mijn paarden aten en sliepen op de reis in de vrachtwagen en ook weer op de terugweg. Sterker nog, vaak werd de band met mijn paard in de ring nog inniger en dat had niets te maken met een hoge score of een lintje.

Als ze dan thuiskwamen konden ze nog even de wei in. Na lekker gerold te hebben en een klein galopje met een paar stevige bokken duwden ze snuivend en tevreden hun neus in het gras. Dan kon mijn dag niet meer kapot.

Ik heb ieder paard in z’n waarde gelaten, daarbij heb ik in acht genomen dat elk paard weer even ietsje anders is. De een doet het goed als je regelmatig op wedstrijd gaat en de ander juist weer als je ietsje minder vaak gaat. Als een paard graag wil presteren zit ie goed in z’n vel en dat moet altijd de maatstaf zijn.

Onkunde, sponsordruk en competitiedrang

Nu ga ik het even van de andere kant bekijken. Ik heb inderdaad veel, te veel, ongelukkige paarden gezien op wedstrijden. Op alle niveaus. Op de lagere niveaus vaak uit onkunde en op hogere niveaus omdat misschien de sponsordruk teveel meespeelde. Of omdat het paard ooit de verkoop in moet, geld dus. Ook vanwege ongezonde competitiedrang, op alle niveaus, heb ik helaas paarden ongelukkig zien worden.

Ik hou van mijn paarden!

Maar ik wil zelf liever niet op de hoop gegooid worden van ruiters die hun paarden puur als gebruiksvoorwerp zien omdat ik ze meeneem op wedstrijd. Ik hou van mijn paarden en daar hoort wat mij betreft een wedstrijdje op z’n tijd best bij. Dat het wedtrijdschema voor de toppaarden veel intensiever is en ze dan misschien een gebruiksvoorwerp worden is een andere zaak. Maar ik kan ook een handvol ruiters op hoog niveau noemen die volgens mij toch echt van hun paarden houden.

Meneer Voorn, uw eigen woorden: “Hij doet het omdat het moet, niet omdat hij er plezier in heeft.” Daarom trekt u dit paard terug uit de wedstrijden. Dat vind ik samen met heel veel anderen echt een dappere en bijzonder eerlijke stap die veel ruiters niet zouden nemen. Maar met die uitspraak geeft u zelf ook aan dat een paard ‘plezier’ kan hebben op een wedstrijd.

Tekst: Liz Barclay

Liz Barclay

Alhoewel ik vanwege mijn beroep als trainer het gros van mijn tijd in het gezelschap van paardenliefhebbers doorbreng, heb ik veel vrienden die totaal niets met paarden hebben. Sterker nog; sommigen van hen hebben mij zelfs verteld dat, naar hun mening, het berijden van paarden iets is wat eigenlijk niet zou mogen. Dit omdat het dier gedwongen wordt en uit zijn eigen vrije wil nooit die kunstjes zou doen of die hindernissen zou springen.

Parool en Volkskrant ongenuanceerd

De lezer weet waarschijnlijk nu al waar ik naar toe wil. Juist ja, de ongenuanceerde artikelen in het Parool en de Volkskrant net voor Jumping Amsterdam. Want in die artikelen werd exact dat uitgelegd door respectievelijk Sarah Pesie van Dier & Recht en dierethicus Willem Vermaat.

Vrienden op stal uitnodigen

In het geval van mijn vrienden los ik dat probleem snel op door ze bij mij op stal uit te nodigen waar ze kennis mogen maken met mijn paarden en ze ook in training kunnen zien. Ze kunnen dan van dichtbij meemaken hoe enthousiast mijn paarden aan komen draven om naar stal te mogen.
Hoe ze eerst wat gaan eten terwijl wij gezellig koffie drinken. Als ik de ene borstel mogen zij de andere vertroetelen, waarna ze of het rijden of wat longeren kunnen bekijken. Ik leg ze uit wat de routine van mijn paarden is en hoe makkelijk hun leven is vergeleken bij een paard in het wild. Dat door al die goede verzorging hun leven te makkelijk en saai is en ze hun energie ergens kwijt moeten. Dat de meeste paarden in de kudde ook ondergeschikt zijn en dus gewend zijn aan een leider. En dat dat precies is wat wij doen als we erop zitten.

We maken fouten maar doen ons best

Ik leg ze ook uit dat wij fouten maken maar dat we ons best doen om altijd maar te blijven leren en dat dat ook mijn drijfveer als trainer is. Namelijk ruiters te onderwijzen, hen voor fouten te behoeden en daarmee het leven van die paarden onder het zadel zo aangenaam mogelijk te maken.
Ik ga nog een stapje verder. Als mijn paard een wei, een schuilplek, eten en drinken heeft en ik zo nu en dan een foutje maak. Dan heeft hij het nog steeds 23 uur per dag perfect en ontzettend veel beter dan dat wilde paard dat soms dorst heeft en geen water kan vinden of (nog erger) zich verwond heeft en verder kreupel door het leven moet.

Verbindend bezig

Op die manier ben ik verbindend bezig en meestal is de reactie van mijn vrienden: “Oké! Als ik bij jou paard zou mogen zijn dan zou ik dat wel willen.” Ik kan dan uitleggen dat ik niet de enige ben en er veel meer blije paarden zijn.

In de verdediging schieten

Wat mij vaak lichtelijk in het verkeerde keelgat schiet na zo’n artikel in het Parool is het feit dat velen als reactie compleet in de verdediging schieten waardoor het net lijkt of wij willen zeggen dat alles perfect is en dat is natuurlijk niet zo.

Ophokkers

Er zijn bijvoorbeeld altijd nog paarden die nooit naar buiten kunnen. Ik had naar aanleiding van een blog van Tessa van Daalen-de Graaff een kleine uitwisseling met Bianca Schoenmakers over hoe wij kunnen uitdragen dat de paardensport geen dierenbeulerij is en ik leerde ik een nieuw woord: Ophokkers.

Bianca was heel duidelijk over het feit dat paarden in de wei horen en de ophokkers overgehaald moeten worden. Het is blijkbaar nog steeds niet altijd gewoon voor paarden om iedere dag een periode buiten in vrijheid te mogen doorbrengen.

We mogen niet wegkijken

En nu kom ik bij het meest gevoelige punt van mijn verhaal. Wij mogen niet wegkijken. Wij moeten kritisch op elkaar blijven. Niet alleen maar zeggen dat bloed in de mond soms wel eens gebeurt omdat een paard zich per ongeluk op de wang gebeten heeft, maar ook durven toegeven dat er onder ons ruiters zijn die soms niet helemaal eerlijk zijn en dat we ons van dat soort lieden distantiëren.

Er lopen hier in Cornwall in de paardenwereld een aantal ruiters rond die mij liever zien gaan dan komen. Omdat ik er nooit voor geschroomd heb uit te spreken. Zeker als ik dingen zie die niet eerlijk zijn ten opzichte van het paard. Niet als wedstrijdruiter en niet als trainer. En dan maakte me het echt geen ene barst uit of ik daardoor wat connecties kwijtraak.

Foto: Mijn paarden staan soms zelfs bijna in de tuin.

Liz Barclay

Foto: Privé-eigendom Liz Barclay

0 1881
Oostvaardersplassen
Konik in de Oostvaardersplassen (foto: Cynthia Danvers)

Het is al weer een aantal weken geleden dat het schieten van de edelherten in de Oostvaardersplassen door de wet (even) werd stopgezet.

Het is al weer een paar maanden geleden dat het in  Spanje helemaal uit de hand liep met de konikpaarden die naar Eduardo gestuurd waren. Zijn kudde groeide snel door alle nieuwe veulentjes. Er was niet genoeg te eten. En tot overmaat van ramp waren er ook nog een aantal paarden ziek door een of andere parasiet. Annemieke van Straaten zorgde dat er 30.000 kilo hooi naar toe ging omdat Staatsbosbeheer na het doneren van de paarden verder niets meer ‘kon’ doen.

Het is al weer bijna twee jaar geleden dat in de Oostvaardersplassen meer dan 3000 dieren dood zijn gegaan van de honger.

Paard met klitten in de OVP. Foto: Annemieke van Straaten

Grote grazers weg uit de OVP

Een aantal organisaties zijn nog steeds aan het vechten, de een wat intensiever dan de ander, om de grote grazers uit de OVP weg te krijgen. Want zolang er nog grote grazers in de OVP lopen, blijven die beesten zich vermenigvuldigen. Dan blijft die rotdiscussie rond afschieten bestaan en racen we weer in volle vaart af op dezelfde situatie als de gruwelwinter van 2018.

Frans Vera en consorten waren even blij en opgelucht dat het afschieten tijdelijk verboden werd zodat het natuurlijke proces van doodgaan weer kon beginnen. Maar, over een paar dagen in 2020 begint het afschieten overnieuw totdat er waarschijnlijk wel weer een proces komt. Waarop het opnieuw verboden zal worden. En de meeste mensen zijn helaas te moe om er nog iets over te willen lezen of te horen.

Vermagerd paard in Spanje. Foto: Annemieke van Straaten

En de Konikpaardjes fokken vrolijk verder

Ondertussen fokken de Konikpaardjes in Spanje, Wit Rusland en de OVP vrolijk verder en breiden zich als een olievlek uit door heel Europa. Want volgend voorjaar worden er dus én in de OVP, én in Spanje, én in Wit Rusland weer heel wat veulentjes geboren. Je hoeft er niet goed voor te kunnen rekenen om te snappen dat het probleem zich alleen maar aan het verschuiven en vergroten is.

Natuurgebied vervuilen

Wat ik echt niet snap, het zouden de Partij voor de Dieren en Groen Links moeten zijn die zich voor de OVP zaak hard maken. Rewilding mag toch niet betekenen dat je achter een hekje moet kijken naar het gras aan de andere kant?

Al even nagedacht over de hoeveelheid nitraat er in het water terecht komt? De boer moet inkrimpen en een rewilding programma mag gewoon een heel natuurgebied vervuilen?

Een schone lei

En mag ik misschien heel voorzichtig zeggen dat de dood bij het leven hoort. Dit is een zo uit de hand gelopen probleem dat correct (Correct met een hoofdletter!) afschieten van edelherten misschien de minst erge oplossing is om met een schone lei te beginnen?

Ik zou ook willen dat het afschieten niet nodig was. Echt! Maar zolang de edelherten nergens anders naar toe kunnen en anticonceptie op de lange baan lijkt geschoven, om wat voor reden dan ook, is de enige andere optie wachten tot ze er van de honger weer bij neer vallen. Om dan alsnog een kogel door de kop gejaagd te krijgen. Want wij, de dierenliefhebbers, willen nou ook weer niet dat ze daar uitgehongerd, koud en nat eindeloos liggen te wachten op de verlossing van de dood. Dat hebben we dus in 2018 al een keer meegemaakt en dat mag niet nog een keer gebeuren.

 

Ik wens iedereen een goed en gezond 2020!

Liz Barclay

Foto bovenaan: Cynthia Danvers

blog liz barclay
Zomaar wat producten die mijn paard en ik gebruiken.

Ik ga jullie een geheimpje vertellen. Ooit, 40 jaar geleden, toen ik een tijd niet lopen en rijden kon na een ongeluk ben ik een paar jaar schoonheidssspecialiste geweest omdat ik alleen zittend werk kon doen.

Daardoor zag ik heel wat schoonheidsmiddeltjes voorbij komen en werd behoorlijk depressief van alle producten die op dieren getest werden. Een lerares heeft me toen geholpen mijn weg te vinden door de wirwar van niet zo zeer valse informatie, maar wel vaak informatie die niet alles vertelde.

Konijntjes met ontstoken oogjes

Inmiddels zijn de regels strenger en is ook het bewustzijn van velen een stuk wakkerder geworden. Kijk maar op Facebook. Er komt regelmatig iets langs over konijntjes met ontstoken oogjes, nadat er een of ander goor middeltje in is gestopt dat ons mooier moet maken.

En niet alleen ons. Helaas ook onze paarden. Wie kijkt er nou op de achterkant van het potje of de fles om te zien of er ‘niet op dieren getest’ staat? En trouwens, moet dat er voor de wet wel opstaan, wanneer het een product voor dieren en niet voor mensen is? Ik heb het proberen op te zoeken, maar kon er helaas niets over vinden.

Chemisch spul en microbeads

Volgende probleem: wat gebeurt er met al dat chemische spul als de slang of de regen het er allemaal weer afwast of de restjes gewoon met het vuilnis meegaan? We weten inmiddels dat de hele wereld vol zit met de zeer vervuilende microbeads en ik heb er echt moeite mee als producten die ons en ons paard mooier moeten maken daaraan bijdragen. Denk aan lippenstift, nagellak, staart- en manenspray, en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Arganolie

Vooral die siliconensprays tegen klitten in manen en staart zijn vreselijk. Ik heb ze een keertje gekocht en gebruikt en binnen de kortste keren zaten mijn handen onder de rode uitslag. Bovendien is het het meest onnatuurlijke luchtje wat ik me maar kan voorstellen. Wat is er nou verkeerd aan een paard dat naar paard ruikt?

Dus dan maar ietsje minder glimmend en klitloos. Dacht ik. Totdat ik Arganolie ontdekte. Heerlijk om te gebruiken en je hebt er superweinig van nodig voor een prachtig resultaat. Voor m’n paard en voor mezelf. Staarten, manen, handen, mijn eigen haar, het gaat overal op!

Functioneel borstelen

Ik ga nog een stapje verder. Ik gebruik bijna nooit shampoo. Ja, soms voor een wedstrijd, maar niet eens altijd. En als ik het gebruik, neem ik een natuurlijke. Ik borstel namelijk veel en lang. Natuurlijk was ik mijn paard nadat hij gezweet heeft. Maar gewoon, met water. En daarna weer borstelen.

Vindt mijn paard heerlijk en het is dus functioneel voor de band die ik graag met mijn paard wil hebben.

Een eerlijk kadootje

Ik hoop zo dat jullie hier over nadenken en er iets positiefs mee doen. Kijk eens naar je make-up en zoek naar eerlijke producten. Kijk naar wat je op je paard spuit en smeert. Doe iets meer research voor je je laat verleiden tot iets waar die konijntjes en de natuur helemaal niet blij mee zijn.

Over twee weken is het al weer kerst. Tijd voor natuurlijke en eerlijke kadootjes.

Liz Barclay

Ooit dacht ik dat paardentrainer zijn betekende dat ik het paard dingen moest leren. En als het paard het niet deed, dat ‘ie dan maar ietsje beter z’n best moest doen en moest luisteren. Zo was ik ook een beetje opgevoed in de paardenwereld, eerlijk gezegd.

Door de jaren heen kwam ik steeds vaker na mijn lessen thuis met het idee dat ik meer ging zien. Doordat ik al die uren naar al die verschillende paarden en ruiters keek. Dat ik daardoor beter werd in het lesgeven en beter werd in het zelf rijden. Het moment kwam dat ik mij realiseerde dat niet ik de leermeester was, maar het paard. Die omslag ging heel geleidelijk en ik heb ook fouten gemaakt.

Leren luisteren

Ik leerde al beter luisteren naar de paarden waarmee ik werkte. Ik begreep dat als ze iets niet snapten, of erger, vervelend deden, ze doodgewoon niet de juiste signalen kregen van de ruiter. Op dat moment was geduld, en niet een grove correctie, de oplossing. Vooral het werk met merries heeft daarbij geholpen. Doordat zij over het algemeen veel minder pikken. Daar ben ik niet minder doortastend, maar wel beleefder door geworden.

Rotte appels

Natuurlijk zitten er rotte appels tussen. Net zoals bij iedere soort gaat er ook in de paardenfokkerij wel eens iets verkeerd. Toch zit achter veel van de beste paarden die op topniveau gepresteerd hebben een verhaal van: ‘hij kwam hier omdat de vorige ruiter er niks mee kon’ of erger. Juist die superintelligente en sensibele paarden hebben vanaf het begin ruiters met veel ervaring en gevoel nodig.

‘Schoolmaster’

In Engeland noemen ze een ervaren paard een ‘schoolmaster’. Die term wordt nog wel eens verkeerd uitgelegd. Ooit belde iemand mij op voor een les. ‘’Ik heb een ‘schoolmaster’ gekocht, maar hij doet helemaal niet wat ik wil.’’ Nee, een ‘schoolmaster’ doet het als het goed is alleen als je de juiste hulpen geeft.

Er zijn inderdaad zeer ervaren paarden die, als ze in galop al een diagonaal zien en een ruiter op hun rug hebben met een wat onrustige beenligging, meteen maar beginnen met de wissels. Misschien een puik gevoel, maar je leert er geen snars van.

Het leren houdt nooit op

Het paard heeft dus altijd gelijk. De ‘schoolmaster’, het jonge paard en alles wat er tussenin zit. Als het jonge paard duidelijk heeft begrepen dat vooruit vooruit betekent en we met een stil been en een contactteugel aan het werk kunnen, dan is het een kwestie van voelen en luisteren. En leren begrijpen hoe gevoelig en intelligent het paard is. Om te leren het paard nodig heeft om te blijven begrijpen wat hem wordt opgedragen. En, hoeveel nieuws we kunnen toevoegen zodat het werk interessant blijft. Maar nooit te veel en daardoor verwarrend. Als het paard protesteert geeft het aan dat er of teveel gevraagd is, of het niet goed is aangegeven. Dan moeten we daar als ruiters op een verantwoordelijke manier mee omgaan.

Het leren houdt dus nooit op, begint bij ieder paard opnieuw en dat maakt het hele paardengebeuren alleen maar interessanter.

Auteur: Liz Barclay

blog liz barclay
Begin 1980, zo’n vier jaar na mijn ongeluk. Blij weer op het paard. Een vierjarige merrie die bij buurman boer in de wei niets stond te doen. Nog te groen voor zijn niet zo heel ervaren dochter.

Vanaf m’n 17de totdat ik zo midden 20 was werd mijn leven beheerst door weer netjes recht op het paard te zitten. Ik was altijd een handige jeugdruiter die graag ook op andermans pony klom als er problemen waren.

Helaas maakte een verwarde dame in haar auto daar een bruut einde aan toen zij mij op m’n brommertje vergat voorrang te verlenen. Dokter de Boer in het streekziekenhuis van Zutphen was zeer trots dat hij de 9 stukjes van mijn linkerbovenbeen weer aan elkaar kon knutselen, en dat in een tijd dat schroeven en metalen plaatjes nog weinig gebruikt werden. Na twee jaar werd ik na de laatste controle zonder krukken de straat weer opgestuurd. Eindelijk, ik mocht alles weer!

Revalidatie, wat is dat?

Het woord revalidatie bestond toen misschien nog niet. Ik ben in ieder geval, na zo lang met een of twee krukken door het leven te zijn gegaan, heel raar gaan lopen. Erger nog, ik zat ook heel scheef op mijn paard en niemand die echt wist wat eraan te doen. Er werd altijd maar weer gezegd dat ik m’n linker hiel verder naar beneden moest drukken en rechtop moest gaan zitten, maar daar moest ik het mee doen.
Pas toen ik het niet meer hield van de rug- en hoofdpijn kreeg ik wat fysiotherapie. Dat hielp wel een beetje met lopen, maar helaas, mijn droom, de instructeursopleiding in Deurne, zat er toen al niet meer in. Ik zat scheef en voorover gebogen op het paard en kon daarbij het zware werk helemaal niet aan.

Vallen en opstaan

Maar ik wilde kost wat het kost blijven rijden. Het was vallen en opstaan. Soms zag ik het echt niet meer zitten maar toch bleef ik proberen. Ook, omdat ik ondanks alles iedere keer weer paarden kreeg aangeboden die wat problemen hadden en dan kon ik het niet laten. Ik heb in die periode veel geleerd, vooral om heel kritisch mijn eigen lichaam per stukje te leren begrijpen.
Iedere keer weer als ik op het paard zat ging ik in de eerste tien minuten stappen door m’n hele lichaam. Linkerbeen, tenen, enkel, knie, heup; rechterbeen, tenen, enkel, knie, heup; bekken, onderrug, bovenrug, schouderbladen, nek; linkerarm, hand, pols, elleboog, schouder; rechterarm, hand, pols, elleboog, schouder. Aanspannen en ontspannen. En dat met een hele rustige ademhaling zonder haast.

Doorgezakte enkel

Tot ik uiteindelijk gek genoeg bij m’n gezonde rechterbeen uitkwam. Die was leiding aan het geven, omdat ‘ie dat in de jaren na het ongeluk ook wel moest. Daardoor zat al het gewicht in m’n rechterbeugel met een volledig doorgezakte enkel. Ik heb toen een beetje geëxperimenteerd en ben korte stukjes met maar een beugel gaan rijden, namelijk mijn linker.

Iedere keer als ik op het paard zat moest ik van mezelf vijf minuten lichtrijden met die ene linkerbeugel. Het voelde belachelijk maar al heel snel voelde ik ook iets anders. Namelijk, dat ik volledig was vergeten dat ik best ietsje meer aansluiting met mijn rechterbovenbeen mocht zoeken zonder te knellen. Omdat ik met die ene beugel gedwongen werd meer steun op m’n linkerbeugel te zoeken, leerde mijn linkerbovenbeen juist meer te ontspannen.

Geen pijn meer

Een klein wonder geschiedde. Daar was m’n linkerzitbeenknobbel weer! En toen ik ‘m gevonden had wilde ik ‘m ook nooit meer kwijt! M’n linkerbeen leek opeens veel langer waardoor ik weer contact had met m’n linkerbeugel en niet meer constant bezig was om hem niet kwijt te raken. En opeens deed mijn doorgezakte rechterenkel geen pijn meer.

Na een paar weken was ik rechter dan ik ooit geweest was en reed ik met twee beugels en benen die aan beide kanten aangespannen, ontspannen en zelfverzekerd hun werk konden doen en geen enkele instructeur heeft ooit meer iets over m’n houding gezegd. En natuurlijk werden de paarden die ik reed er ook heel blij van.

Als herhalen zeuren wordt, is de les kapot

Als instructeur is er niets erger dan heel vaak hetzelfde te moeten herhalen. Een leerling vindt niets erger dan iedere keer maar weer hetzelfde te moeten horen, vooral als je toch al heel erg je best doet.
Als herhalen zeuren wordt is de les bij voorbaat kapot.

blog liz barclay
Een van mijn leerlingen, Lucy Lloyd op haar eventingpaard Tomtom. Lucy zat niet zo zeer scheef maar had aan de ene kant een prachtige beenligging terwijl ze aan de andere kant kneep.

Natuurlijk, als ik een ruiter voor het eerst zie en deze zit scheef -wat trouwens vrij vaak voorkomt-, dan kijk ik eerst eens of het een veilig paard is. Meestal wacht ik tot de tweede of derde les voordat ik dit voorstel, ook om wat vertrouwen met de ruiter op te bouwen. Het is voor de meesten een beetje vreemd en angstig idee. Zonder beugels rijden is soms al een aanslag, maar met eentje? Dat is gek!

Een aanslag op je lijf

In het begin is het inderdaad, afhankelijk van hoe scheef je bent, een aanslag op je lijf en voel je superonhandig. Dus vijf minuten, maar wel iedere keer als je in de bak rijdt. En iedere keer weer gebeurt er een klein wonder. De ruiter begint het midden weer zelf te voelen en gaat vrij snel al aan z’n zadel trekken om alles weer op z’n plek te krijgen.

Het mooie is dat ik er niet of nauwelijks iets over hoef te zeggen en het paard zelf ook door beter en gebalanceerder te gaan lopen aangeeft dat het zoveel fijner rijden is. Soms hoor je zo’n dier letterlijk een zucht van verlichting geven.

Vergeet je zadel en de fysio niet!

Vaak heeft ook het zadel door de langdurige eenzijdige druk wat werk nodig. En ook je paard moet wennen. Het is aan jouw scheefheid gewend en wil zich in het begin soms weer naar die plek terugwurmen. Maar dat gaat meestal gauw voorbij omdat je paard vrij snel zal voelen hoe lekker het voor hem is als je in het midden zit. Toch misschien geen slecht idee om er even een fysio bij te halen om te kijken of zijn rug ook wat werk nodig heeft.

Nooit zonder instructeur

Maar, begin er nooit zonder je instructeur aan! Ten eerste is scheefzitten vaak iets wat je zelf niet merkt. Ten tweede moet er, zeker de eerste keren, een vakkundig iemand bij zijn om het proces veilig te doen verlopen met het juiste resultaat.

En als laatste: een wedstrijdtrucje

Alhoewel helemaal zonder beugels rijden natuurlijk ook nooit vergeten mag worden, lost dat niet altijd alles op. Het gevoel een gelijkmatig en ontspannen contact met je beugels te hebben krijg je door ze te gebruiken, ze te leren voelen en niet bang te zijn om ze te verliezen.

Als je een beetje zenuwachtig bent op een wedstrijd kun je nog wel eens een beetje gaan klemmen met je zitbeenknobbels met als gevolg dat opeens je beugels te lang lijken. Maak ze gerust even een gaatje korter en al gauw merk je bij het losrijden dat je benen weer langer worden.

 

Pixel en Pinokkio van Liz Barclay per ongeluk in de tuin

Vorig jaar in oktober kwam Pixel in mijn leven. Nadat Pinokkio helaas met vervroegd pensioen moest (blog: Drie keer over de kop is genoeg) wilde ik graag weer een ruin van een jaar of zes. Mijn zelf gefokte Prix St. Georges-merrie van voor Pinokkio was een opgewonden standje en om weer aan zo’n proces te beginnen, mwah.

Een leerling stuurde mij een advertentie van een vijfjarige merrie. Ik weet niet wat me bezielde om te bellen, maar de volgende dag stond ik al bij haar op stal.

Echte merrie, met een eigen willetje

Toen ik haar uitprobeerde op de buitenrit voelde ik het meteen. Ze had een ‘ik hou van langzaam’ houding ten opzichte van het leven. Doe er dan in het voorjaar nog een schepje hormonen bij en dat wilde ik nou juist niet. In de buitenbak was ze helemaal ongelukkig en dus hield ik het na vijf minuten voor gezien om niet nog meer stuk te maken dan al gebeurd was. De dame die hem voor de eigenaar verkocht vond trouwens dat het er geweldig uitzag.
Laten we het erop houden dat ik wel van een uitdaging hou, dus ik heb haar gekocht. De prijs was ernaar en op het veterinaire keuringsrapport stond ‘zeer correct gebouwd’. Met de waarschuwing dat ze nog wel eens lastig was met opstijgen werd ze bij mij thuis afgeleverd. Ik wist dat er een hoop werk aan de winkel was en ik was er klaar voor.

Longeren zonder extra aanhangsels

Ik begin altijd met longeren. Longeren zonder aanhangsels. Geen bit, geen bijzetteugels. Eerst maar eens op eigen benen leren lopen en kan ik eens rustig kijken en contact maken zonder dat ik me onzeker ga voelen over onbestemd gedrag.
Was een goed idee. Pixel had haar piepkleine oortjes strak naar achteren, oogjes die vuur spoten en achterbenen die de verkeerde kant opgingen als de zweep haar ook maar even aan raakte. Na een week had ze begrepen dat ik het toch echt meende, dat voorwaarts gaan, en dat het knalletje van de zweep ‘vooruit met de geit’ betekende.
Galop was een probleem. Ze was zo ongelofelijk op de voorhand dat ze bijna haar eigen neus voorbij liep en dus zijn we blijven draven met iedere dag een enkele overgang in galop in beide richtingen. Geduld, geduld, m’n liefje.

Safety first

Na een paar weken wilde ik wel eens weten of er al iets veranderd was als ik erop ging zitten. Niet echt. Ok, ik mocht na haar eindeloos weer voor het opstapje te hebben gemanoeuvreerd, eindelijk opstappen. Maar daarna ging ze gelijk in lock-down. Haar onzekerheid en gebrek aan respect en vertrouwen zaten helaas dieper dan ik dacht. Ik begreep haar duidelijk nog niet goed genoeg. Dan maar weer terug naar de longe.
Het ging langzaam, maar het ging, iedere dag een beetje beter. Maar zo veel beter als het in de bak ging, hoe onhandelbaarder ze op stal werd. Uit de wei halen ging nog maar op stal begon het dreigen over de deur me behoorlijk de keel uit te hangen en volgens mij haar ook want het was niet meer gezellig.
Magnesium in het voer hielp ook niet. Wat uiteindelijk wel hielp was halster met een lang touw eraan op stal om laten en haar bakje met voer net zolang achter m’n rug houden tot de oortjes naar voren gingen. En negeren, dat hielp ook. Soms kan je je er ook teveel mee gaan bemoeien en wordt het een ding.
Wel had ik besloten met de winter op de stoep dat we nog een hoop huiswerk moesten maken. Longeren en buitenritten, want dat ging wel, en ‘safety first’. Als we de winter eerst maar eens zonder kleerscheuren doorkwamen.

In het weiland, aan de lange teugels

Terwijl op stal de sfeer geleidelijk aan weer beter werd, bleef ze de galop moeilijk vinden. Voor m’n gevoel had het met haar vroegere training te maken en besloot ik maar de ruimte in het grote weiland op te zoeken om te kijken of we aan de lange teugels iets van een doorbraak konden bereiken. Geloof me, ik heb wat afgehold, maar het werkte. Ze galoppeerde, onhandig, maar ze wilde tenminste en als ze wilde dan zou ze haar beentjes ook wel weer vinden. Ergens in februari begon het ergens op te lijken. De oortjes zaten er nu echt op en in draf kon ik kleine voorzichtige briesjes van ontspanning horen.

Eindelijk in de bak

Dus, op een mooie zonnige dag in februari ben ik er in de bak maar weer eens opgestapt. Zonder problemen. Geweldig, vanaf die dag iedere dag een korte sessie in de bak met een buitenritje erna. Na twee weken stappen en draven, sprong ze vrolijk op de stem in galop aan. Het voelde meteen goed en het zat nog lekker ook!
Ik kan wel zeggen. Die dag, nadat ik haar weer in de wei had gezet, ben ik in de keuken een kopje koffie gaan drinken en heb ik keihard zitten lachen, in m’n eentje, zo blij was ik.

Voorwaarts, licht, blij

In juni moest ik even ophouden vanwege een peesblessure in m’n hand. Twee weken geleden zijn we weer aan het werk gegaan. Ik was heel benieuwd. Eerst maar een dagje aan de longe. Alles viel op z’n plek. Ze ging aan het werk alsof ze nooit anders gedaan had. Oortjes erop, blije oogies en ook in galop zo’n stuk handiger en ontspannen en blij.
De volgende dag kon ik gewoon opstijgen en dat is zo gebleven. De laatste twee weken waren echt super en ik heb zo genoten. Iedere dag wel iets wat weer beter ging.
Nu heb ik een paard dat het normaal vindt om stil te staan met opstappen. De bak is nu haar ‘happy place’ waar ze graag aan het werk gaat en iedere dag weer laat zien dat ze snel dingen begrijpt. We hebben contact en zijn blij met elkaar. En echt! De galop is zo lekker om te zitten dat we dat samen nog liever doen dan de draf.

Ik denk dat het een super herfst gaat worden.
En ik ben een heel klein beetje trots. Ik heb een fijn paard en Pixel heeft een leven!

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer