Tags Posts tagged with "Blog Koos & Co"

Blog Koos & Co

hartslagmeter
Hartslagmeter (foto: Remco Veurink)

In de vorige blogs heb ik verteld wat ik door de jaren heen zoal geleerd heb van mijn paarden Las Vegas en Wim. En dan vooral van de verschillen tussen die twee. Als afsluiter van het serietje wil ik het met jullie hebben over de wetenschap. Want niets is zo leerzaam als keihard met je neus op de onomstotelijke feiten te worden gedrukt. In mijn geval in de vorm van hartslagmetingen. Ik heb hier al wel eens eerder over geschreven, maar het is zo’n eye-opener geweest dat ik het gewoon lekker nog een keer doe.

Hartslag meten!

Toen ik twee jaar geleden na de ziekte van Wim weer langzaam aan mocht gaan rijden, tastte ik nogal in het duister over hoe op te bouwen. De artsen hadden nog nooit een paard meegemaakt wat zoveel complicaties had overleefd, dus zij konden daar ook geen duidelijk schema voor geven. Waar het mij in eerste instantie om ging: hoe weet ik of bepaalde bewegingen misschien pijn doen aan zijn buikwond? Zie daar het antwoord: hartslag meten. Want behalve stress en conditie, is daar ook pijn uit af te lezen. Daarnaast kwam ik er al snel achter dat ik misschien wel dacht mijn paarden goed te kennen, maar ik wist nog lang niet alles!

Zo kwamen we er achter dat Wim in het begin nog wat fysieke moeite had met de zijgangen en kon de betrokken expert mij helpen hoe ik het beste verder kon trainen. Anderzijds dacht ik dat hij soms last had met andere dingen, omdat hij dan even kreunde. Dat deed hij voor zijn operaties ook geregeld, maar toch was mijn reactie meteen stoppen. Was als de dood (toepasselijke uitspraak in deze) dat hij pijn had. Een vergissing, want er was geen enkele verandering in zijn hartslag te zien. Dat er echt niets aan de hand was, bleek wel uit zijn voorspoedige herstel. Mede door de metingen kon ik hem optimaal revalideren en binnen een half jaar was hij weer bijna helemaal de oude.

Las leunt op mij

Bij Las Vegas zijn de metingen zo mogelijk nog nuttiger geweest. Lasje heeft vaak behoorlijk last van spanning in de proef. Dus na een nulmeting thuis in de training hebben hem eens getest op een oefenwedstrijd. En inderdaad, hij had op een aantal momenten ineens enorme pieken en direct daarna zakte zijn hartslag naar zo’n laag niveau dat het net leek alsof hij niet meer aan het werk was. De uitleg was logisch, door de zenuwen sluit hij zich af en spant hij zich inderdaad even niet meer in. Dat kan ik in het zadel natuurlijk ook wel voelen. Naarmate de ontspanning dan weer terug komt, gaat de hartslag iets omhoog en doet hij weer braaf zijn best.

We hebben zelfs via de meter kunnen concluderen dat Las nogal op mij leunt. Op een dag gingen we weer een training meten en paard en ik waren klaar en gekoppeld aan de computer. Ik moest alleen vlak voor opstijgen nog even naar de wc, dus liet Las achter bij een stalgenootje. Hij stond er ogenschijnlijk heel relaxt bij, maar de laptop wees uit dat zijn hartslag 20 slagen omhoog ging. Toen ik een paar minuten later weer in beeld verscheen, zakte het terug naar rust. Ok Las, staat genoteerd, eenmaal met jou bezig nooit meer zomaar weglopen…

Aha-momentjes

Zo heb ik nog veel meer verhalen waarin ik met deze meter aha-momentjes heb gehad. Nog altijd gebruik ik de metingen om optimaal te trainen. Ik weet daardoor precies waar terrein te winnen valt in kracht, waar ik rekening mee moet houden, wanneer het teveel wordt en hoe mijn wekelijkse trainingsschema’s er uit moeten zien. Een aanrader!

Foto: Remco Veurink

‘Rothobby is het, hè?” Met een halfbakken glimlach probeer ik gekscherend en luchtig over te komen, maar de tranen in mijn ogen weten wel beter. Ik zit met twee icepacks op mijn been verslagen in een hoekje van de zadelkamer. Enkele uren daarvoor ben ik met paard en al gevallen, maar omdat ik eerst Las Vegas voor de check naar de dierenarts heb gebracht, is mijn been inmiddels zo gezwollen dat het aanvoelt als een strakgetrokken rollade in mijn laars. Een angstige gedachte bekruipt me: ‘Misschien probeert het universum mij te vertellen dat het toch niet voor mij is weggelegd’. Alles is te relativeren en er zijn echt, oprecht, veel ergere dingen, maar als pech je blijft achtervolgen, laat je op een gegeven moment van de kleinste dingen het hoofd hangen. Je wordt er zo moedeloos van. En dat terwijl ik verder een fantastisch leven heb. Waarom geef ik er dan eigenlijk zoveel om? Omdat het passie is.’

 ‘Maar net als ware liefde maakt passie je kwetsbaar’

‘Als ik over mijn sport vertel aan niet-paardenmensen hoor ik vaak: “Wat geweldig om zo’n passie voor iets te hebben, ik wou dat ik dat had.” Careful what you wish for. Als alles goed gaat, geeft het absoluut een gevoel van alomvattend geluk. Iets wat ik iedereen gun. Maar net als ware liefde maakt passie je kwetsbaar. Bang. Tegenslagen kunnen als een mokerslag binnenkomen en een intens verdriet geven, dat voor anderen soms moeilijk te begrijpen is. Mijn tante sprak laatst wijze woorden. “Jij kan niet stoppen met de paarden, jij hebt het nodig om te overleven. Het is bijna een basisbehoefte.” Diep in mijn hart weet ik dat ze gelijk heeft. Mijn vriend is voor zijn werk voor een jaar naar Dubai vertrokken. Ik ben gebleven omdat ik mijn paarden niet achter wilde laten. Dat is niet zielig, dat is mijn keuze, maar het is wel tekenend voor hoe passie je leven bepaalt. Veel mensen konden niet begrijpen dat ik hem “in de steek liet” voor mijn paarden. Als je je passie ook nog eens regelmatig moet verdedigen, maakt dat eenzaam en niet omdat mijn vriend niet naast me op de bank zit. Een van de vele offers die je graag maakt om je droom waar te maken. Zoals in mijn geval, echt goed leren paardrijden en het hoogste niveau halen. Maar wat nou als je het ondanks alles niet redt? Is het het dan allemaal waard geweest?’

‘Er is slechts één manier om daar achter te komen en dat is doorgaan. Positief blijven, ik geloof dat mijn tij zal keren. Ik heb gelukkig ook heel veel om dankbaar voor te zijn en dat ben ik dan ook. Passie is als een verslavend blok aan je been, wat hopelijk een keer verandert in een bevrijdend podium. En zo reis ik iedere dag toch weer af naar stal voor die ‘rothobby’.

Foto: Jessica Pijlman/Made by Jessy

Een weer fittere Wim in de paddock

De elfde van de elfde. Terwijl alle kinderen in ons land zich opmaakten voor Sint Maarten, ging ik met my very own Amerigo op pad. Ik loop graag een feestdag voor. We gingen naar de Uithof voor een controle. Als alles goed zou zijn, mocht Wim weer een stapje verder in de revalidatie. Belangrijk moment dus. Mijn vader was zo lief om ook naar Utrecht te komen. Hij kan soms de neiging hebben om van de zenuwen flauwe grapjes te maken. Nu weten jullie van wie ik het heb. Gevolg: bij binnenkomst begonnen mijn pa en ik al grappen te maken tegen de studenten en de artsen of Wim wel op tijd fit zou zijn om op 5 december de daken op te kunnen. “Is toch de enige gelegenheid waarbij hij zichzelf enigszins terug kan verdienen.” Je had de gezichten moeten zien. “Nee hoor, haha, is echt maar een geintje. Echt!” Goed, we waren er weer. Gelukkig kennen ze ons inmiddels een beetje.

Gebroken teen
wim voor
Wim in beduidend slechtere conditie

Eerst werd Wim gewogen. Ook al spannend, omdat zijn gewicht zes weken daarvoor nog iets tegenviel. Maar wat bleek, hij was 50 kilo aangekomen. 685 kilo schoon aan de haak, bam! Zit mijn paard toch maar mooi eerder op zijn streefgewicht dan ik. Vervolgens werd zijn buikwond bekeken. Gelukkig zag alles er goed uit en mag hij nu inderdaad vrij bewegen in een kleine paddock. Zo lekker voor hem, want daar was hij extreem aan toe. Ik moet echter nog drie maanden geduld hebben voor ik in het zadel mag klimmen. Maakt niet uit, eigenlijk überhaupt nooit meer rekening gehouden met de optie rijden. Al met al liepen we heel blij de kliniek weer uit.

Ook Wim was duidelijk content met het oordeel. Op gierend hoog tempo rende hij terug naar de wagen en sprong enthousiast naar binnen. Zo vrolijk dat hij even vergat dat ik er ook nog ergens naast liep. Ik kreeg een beuk opzij, maar was niet op tijd met het wegtrekken van mijn voet. Vol op mijn tenen. “AUW, GDVRDMM, ondankbare *@#$%^&! Na alles wat ik voor je gedaan heb, is dit hoe je mij bedankt?!” Ok, misschien een tikkie theatraal, maar het deed echt veel pijn en die teen is dus mooi echt gebroken. Het aanzicht van een dolgelukkige Wim in het paddock een paar uur later (video), maakte het weer goed. Alhoewel mijn laarzen wel verdomd krap en pijnlijk zitten nu.

Sportjournaliste Koosje Mulders schrijft voor de Hoefslag en is daarnaast fanatiek dressuuramazone op Lichte Tour niveau. Voor onze website houdt ze een blog bij over alles wat ze meemaakt als ze op pad is om te schrijven en over haar paardenleven als ambitieuze amateur tussen de grote jongen.

Lees hier de vorige aflevering van Koos & Co.

Afgelopen weekend was de wereldbekerfinale dressuur in Las Vegas. Amerikaanse ruiters konden eindelijk weer eens een groot titeltoernooi voor hun eigen, uitzinnige publiek rijden. Extra zuur dus voor Steffen Peters, die na de kür op muziek met ruim 80% en een vierde plek de baan uit kwam en vervolgens werd gediskwalificeerd wegens bloed aan de flank van zijn paard Legolas (foto). Terechte beslissing natuurlijk, maar wel balen. Meneer Peters pakte het sportief op en reageerde dat hij zich vooral schaamde.

Het eerste wat in mij opkwam was: ‘Hallo meneer Patrik Kittel, letten we even op?!’ De Zweedse topruiter reed een aantal weken geleden Grand Prix in Frankrijk en werd ook in de kür uitgesloten door bloed in de mond van zijn nieuwe troef. Ja, dat was jammer. Maar nee, het was geen WK of Olympische Spelen en nee er hing verder helemaal niets van af. En toch reageerde meneer Kittel overdreven melodramatisch: “Dit is een van de droevigste dagen van mijn leven.”

Ergere dingen

Dat is pas lullige timing en toch reageerde ze rustig

Pardon? Of zoals onze vaderlandse fashionista Fred van de Leer zou zeggen: “Koekoek! Ben jij gemaakt door Ikea ofzo, dat er bij jou wat schroefjes los zitten?” Nu ken ik de heer Kittel niet persoonlijk. Hij is ongetwijfeld een heel aardig en kundig man, maar hier vloog zijn relativering flink uit de bocht. Er zijn ergere dingen in het leven. Zelfs als je het perspectief binnen de paardensport houdt, kan hij een voorbeeld nemen Amerikaan Peters. Of aan Adelinde en de manier waarop zij omging met haar diskwalificatie op het WK 2010 in Kentucky. Zij kon reeds na de eerste proef ongedane zaken huiswaarts keren. Dat is pas lullige timing en toch reageerde ze rustig dat ze zich dan maar op de Spelen moest richten.

Of zou het misschien zo zijn dat meneer Kittel in zijn 38-jarige leven daadwerkelijk geen zwaarder leed heeft gekend? In dat geval neem ik mijn dressuurhoed af voor deze Guus Geluk. Count your blessings!

Koosje Mulders

Sportjournaliste Koosje Mulders schrijft voor de Hoefslag en is daarnaast fanatiek dressuuramazone op Lichte Tour niveau. Voor onze website houdt ze een blog bij over alles wat ze meemaakt als ze op pad is om te schrijven en over haar paardenleven als ambitieuze amateur tussen de grote jongens. 

Lees hier voor de vorige aflevering van Koos&Co.

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
7,056VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer