Tags Posts tagged with "Blog"

Blog

Ben Boisseau en zijn pony

Sinds we met z’n allen een tijd opgesloten hebben gezeten kom ik steeds weer foto’s tegen van de favoriete ponies uit de jeugd van inmiddels volwassen mensen, ooit de kinderen die ik jaren geleden bij de ponyclub lesgaf. Soms zitten die foto’s in een beetje oubollig lijstje of ze zijn een beetje verkleurd, maar duidelijk niet vergeten.

Ook niet door mij. Ik heb genoten met die kinderen en ponies die best wel een bokje konden geven maar over het algemeen ongelofelijk betrouwbaar waren. En dapper, want dat was een eerste vereiste. Hier in Cornwall wordt al jong met de cross begonnen.

Binnen de bordjes

Het was mijn taak om die kinderen met die pony’s, die allemaal heel hard konden, te leren binnen de bordjes te blijven. En dat was al een hele uitdaging. Omdat die kinderen niet of nauwelijks oefenden was het voor de ponies heel moeilijk om zich in te houden en niet midden in de proef zomaar terug naar de trailer te hollen. Wat zo nu en dan ook gebeurde.

Betraand

Tom was een van mijn favoriete ruitertjes. Nog geen tien, heel ondeugend en volgens zijn moeder ontembaar, maar als ik hem maar regelmatig een mopje liet vertellen dan kwam er toch altijd wel weer iets positiefs uit het lesje.

Helaas ging het op de dag dat het moest gebeuren vaak minder goed in de ring, maar dat mocht de pret niet drukken want zo gauw er afgeteld was in het starthokje van de cross ging alles perfect. Tom heeft zelfs een keer bij een hindernis even naar me gezwaaid. Had ie beloofd. Vond ie leuk.

Die ene keer dat ik hem helemaal betraand van de dressuurbaan weg zag sjokken en ik hem vertelde dat tranen wat mij betreft niet bij verliezen hoorden, was zijn antwoord: “Ik vind het zelf ook niet zo erg, maar voor jou wel”. Lief, he?

Hoofd van een trekpaard

Weer terug naar de foto’s van die ponies. De allerbeste en ook meest betrouwbare waren nooit moeder’s mooiste. De een had het enorme hoofd van een trekpaard wat ie overal mee naar toe moest slepen, de ander een veel te lange rug, en ga zo maar door. Maar juist die ponies hadden allemaal een aantal eigenschappen gemeen. Nergens bang voor, 100 % betrouwbaar en ijzersterk. Vaak ook ieder jaar weer, soms met de zoveelste ruiter op hun rug naar de regionale kampioenschappen, want die pony liet je nooit zitten. Dat de dressuurproef nooit hun sterkste kant was lag niet aan de ponies maar aan de totaal andere instelling van de Engelse jeugdruiter van toen (dressuur was saai en voor degenen die niks durfden).

Het waren de mooie ranke typetjes met het volbloedhoofdje waar veelal de problemen mee kwamen. Teveel bloed wat te snel naar het hoofd steeg en helemaal niet geschikt voor jeugdruiters. Ook niet als ze meer tijd in de dressuurbaan hadden gelopen.

Wie niet mooi is moet sterk zijn, en betrouwbaar. En wie niet sterk en betrouwbaar is kan nog zo mooi zijn maar dan gaat het echt niet lukken. Ik weet, ik overdrijf een beetje maar toch misschien interessant om in het achterhoofd te houden als je zin hebt om een ‘leuk’ veulentje te fokken uit je supergetalenteerde merrie.

Foto: Privébezit Liz Barclay

Paard & Partner
Foto: Rick Jespers

Daten. Hoe doe je dat als je tot je eigen huiskamer bent veroordeeld? En ondertussen je verlangen naar samen zijn alleen maar groeit? Ilse Jespers van de datingsite Paard & Partner weet er inmiddels alles van.

Vele, lange quarantaineweken volgde ze de ontwikkelingen onder haar leden.

Groei

De profielen nemen dagelijks toe, minstens 10 nieuwe leden per dag. “Nu je niet kan daten kan dat zinloos lijken, maar van de andere kant… waar kom je momenteel nog in contact met vrijgezellen paardenmensen? Bijna nergens meer”, ligt Ilse toe. Er is geen gehang aan de bar meer op stal of na een wedstrijd, dat klopt.

Toch heeft Ilse nog wel een aantal mensen kunnen matchen. Een wandeling, op afstand, bleef bijvoorbeeld een optie. “Het voordeel in deze tijd is dat je elkaar nog wat beter kunt leren kennen voordat je een eerste date hebt. En de eerste zoen moet trouwens ook uitgesteld worden, dat maakt het wel spannend”, lacht ze.

Samen in ‘quarantaine’

Zo had Hanneke* had zich nog nét voor de Corona-crisis aangemeld bij Love Flavour, de personal – matching- tak van Ilse. Ook weer volledig gericht op paardenmensen. “Die spreken toch een eigen taal”, vult ze aan.

Hanneke heeft haar paard aan huis en zocht iemand waarmee ze haar passie kon delen. Nog diezelfde week had Ilse haar gematcht met Jochem*, een ruiter gespecialiseerd in het opleiden van jonge paarden. “Het was geweldig om te horen dat het meteen klikte. De afspraak-updates vlogen me om de oren.”

Hanneke en Jochem besloten zelfs, toen de quarantaine eenmaal inging, om die periode in één huis door te gaan maken. “Dat is nou wat je noemt, van de nood een deugd maken”, vertelt Ilse vol trots over deze match. “Uiteraard werd de vaste verblijfplaats het huis waar ook het paard stond, zoiets hoeven paardenmensen niet eens te overleggen.”

Spannende afstand

Voor de overgebleven vrijgezellen… ze snakken naar meer vrijheid en meer sociaal contact. Net zoals iedereen. Laten we hopen op wat meer versoepelingen zodat een afspraakje straks weer “normaal” kan verlopen.

Tot die tijd: houd anderhalve meter afstand. Neem verstandig daten serieus, ook al voel je je sterk aangetrokken tot de ander. Ilse geeft daar een voordeel van: “Aan uitgesteld fysiek contact zit een noodgedwongen, maar niet onaantrekkelijk voordeel. Je houdt het daten extra spannend. Even minderen dus om het later weer goed te maken.” Je toont daarmee ook respect voor de gezondheid van elkaar én die van de rest van Nederland. Investeer in elkaar en in de liefde, maar nu vooral even online. Op weg naar uiteindelijk tóch die eerste zoen, wie weet extra intens…

*niet hun echte namen….

Foto: Rick Jepers

0 8561
Foto: FFama Foto's

De 17-jarige Nungka Schefer is chronisch ziek en wordt elke dag wakker met veel pijn. Ondanks dat heeft de amazone zich ten doel gesteld dat ze haar paard op wil leiden tot het Z. “Het is niet makkelijk, maar omdat ik het zo graag wil ga ik toch door”, vertelt ze.

Ziek

Schefer is nu bijna tien jaar chronisch ziek. “Ik heb veel verschillende aandoeningen; mijn maag-darmstelsel werkt niet, ik heb de ziekte van Crohn, chronische pijn en mijn gewrichten zitten niet goed vast. Hierdoor heb ik verzwakte benen, waardoor ik tijdens het rijden nauwelijks hulpen kan geven. De afgelopen drie jaar waren heel zwaar. Ik heb veel in het ziekenhuis gelegen en heb heel veel revalidatietrajecten gevolgd”, legt ze uit.

Sterre

“Ik reed vroeger altijd op een manege, maar werd bang toen ik een keer van een paard ben gevallen. Ik heb toen besloten om een tijdje een pauze te nemen, maar juist in die periode werd ik ziek. Toch kon ik het paardrijden niet loslaten, dus ik besloot weer te beginnen met rijden. Mijn gezondheid ging steeds meer achteruit, dus ik had steeds meer aanpassingen nodig. Ik heb weinig kracht in mijn benen, dus ik begon met het rijden met twee zweepjes, sporen en ben ik nu aan het kijken voor magnetische beugels. Nadat ik weer een tijdje op de manege had gereden begon ik met het rijden van paarden van eigenaren. Dat werd steeds lastiger, omdat mijn gezondheid steeds meer achteruit ging. De ene dag kon ik alles, en de andere dag kon ik niks. Dat vond ik echt heel moeilijk.”

De amazone wilde absoluut niet stoppen met rijden, dus besloot ze haar eigen tinker te kopen: Sterre. “Mijn paard is de reden dat ik s’ochtends opsta. Als ik wakker word, heb ik gelijk pijn. Er zijn soms dagen dat ik huilend wakker word van de pijn. Als je dan niks hebt om naar uit te kijken, dan blijf je gewoon liggen. Ik moet altijd plannen en ik heb altijd hulp nodig. Het is niet makkelijk, maar omdat ik het zo graag wil, ga ik toch door. Mijn doel is om met Sterre in het Z te rijden, dan heb ik écht wat neergezet.”

Blog

Vanaf de buitenkant is het vrijwel niet zichtbaar dat Schefer ziek is. “Als mensen me zien lopen, hebben ze vaak niet door dat ik ziek ben. Ze zien niet dat mijn benen minder goed werken, en dat ik altijd pijn heb. Ze zien wel dat er íets niet klopt, omdat ik een sonde heb. Maar ze hebben niet door dat het erger is dan het lijkt vanaf de buitenkant. Mensen snappen het niet. Daarom heb ik besloten een blog bij te gaan houden.  Ik schrijf over hoe het is om op zo’n jonge leeftijd ziek te zijn, maar toch de paardensport in te willen. Ik heb heel veel moeten aanpassen en opgeven, ik wil dat mensen dat begrijpen. Het moet meer open worden. In het begin ging de blog vooral over ziek zijn, maar nu heb ik een tijdje geleden de switch gemaakt om meer positieve dingen te plaatsen. Ik wil laten zien hoe moeilijk sommige dingen zijn, maar vooral ook hoe ik ze oplos. Het is echt niet makkelijk en ik moet er heel veel voor laten. Maar ik heb er voor gekozen om de paardensport in te gaan, dus nu ga ik er ook vol voor!”

Doel

Schefer legt uit dat het trainen nu op een laag pitje staat, door het coronavirus. “Ik heb een heel zwak immuunsysteem, als ik corona krijg lig ik waarschijnlijk op de intensive care. Dus ik ga nu drie keer per week naar stal, en de rest van de week wordt Sterre verzorgd door hele lieve stalgenoten. Normaal gesproken probeer ik vijf keer in de week een half uur te rijden, en één keer in de twee weken heb ik les van Ingrid Gerrtisen. Zij kijkt mee met hoe ik het rijden makkelijker voor mezelf kan maken.  Er zijn weken dat dat goed gaat, maar er zijn ook weken dat mijn benen echt niet meewerken. Ik weet van mezelf dat ik ook niet meer moet doen dan ik aankan, want dan heb ik de dag erna dubbel zoveel pijn. Als ik over mijn grens ga, moet ik de vier dagen daarna bijkomen, dus dat probeer ik te voorkomen.”

De amazone wil graag haar verhaal delen. Ze wil laten zien dat mensen vooral door moeten gaan als iets niet lukt. “Mijn doel met Sterre is binnen nu en een paar jaar het Z te bereiken, en ik wil heel graag mijn Instagram account laten groeien. Ik wil mensen inspireren en aanmoedigen dat je nooit moet opgeven, ook al is de weg ernaartoe ontzettend zwaar”, sluit ze af.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: FFama Foto’s

 

 

 

 

 

 

blog sara ouwehand
Foto: Nick Spier

Vanochtend mazzel gehad. Ik kon een les geven in een verlaten buitenbaan, op minstens 3 meter afstand, zonder oortjes. Het was een cadeau.

Niet dat die les nu persé zo belangrijk is, maar de focus die het brengt wel. Vreugde over een achterbeen dat doorkomt en de verbinding die dat brengt. Onze zon scheen.

Mediteren

Ik pluk vruchten van mijn jarenlange mediteren. “Ho”, denk je, “mij te zweverig!” Maar er is werkelijk helemaal niks zweverigs aan mediteren. Echt niet. Mensen doen er zweverig over, dat is wat anders, maar de kern van mediteren is heel eenvoudig. Het is niets anders dan het richten van de aandacht. Sturing hebben in je gedachten. Over je eigen gedachten heen kunnen kijken. De paarden wijzen me moeiteloos de weg hierin en ik trek me daar aan op.

Dagelijks stap ik rond voertijd in mijn afgetrapte paardenauto om naar stal te gaan. Het is één van de zekerheden die nog overeind zijn. Om vijf uur staan ze zurig te stieren in hun box, hun ongeduld te uiten. Tanden in tralies, opgetrokken lippen, kappende voorbenen, ze doen het allemaal en ik dank ze. Jullie doen het nog. Het ritme klopt nog. Jullie eb en vloed werkt nog, terwijl ik het kwijt ben. Hoe meer nieuws ik hoor, des te meer ik op hol sla. Doe mij maar wat tranquigel, alsjeblieft.

Chaos

Ik dook vanuit schuldgevoel in de nieuwsberichten. Was namelijk lid van de Club van de Onderschatters en Bagatelliseerders. Met de verzachtende omstandigheid dat ik standaard onder een steen leef. Zelfs het mos dat er op groeit, stop ik in mijn oren. “Het zal zo’n vaart niet lopen”. Dacht ik.

Inmiddels is het Corona-punt gemaakt en wil ik écht weten waar ik het over heb. Wil er midden in staan en graaf me in op de NOS-site. Maar ik sta niet, ik verzuip. Ik verzuip in berichten waarvan ik niet eens weet of ze waar zijn. Waarvan niemand weet of ze waar zijn. Dat maakt mijn chaos compleet.

Waarheid

Dus terug naar mijn eigen waarheid. Ik het niet weet, dat is nu mijn enige waarheid. Dat ik het niet weet en dat de waarheid niet bestaat. Niet zoals wij denken dat hij zou moeten bestaan. Willen dat hij bestaat. Wat ik wel weet is dat ik waarde en waarheid vind in de waarneming. In het geluid van de brokken die in de voerbak vallen. In de paddocks en weiden die opdrogen. We snakten zo naar droog weer en nu is het droog, de zon schijnt. Dat is hier. Dat is nu.

Kleine cirkel

En dus mediteer ik. Ik richt mijn aandacht op het ritme van de natuur en op haar klanken. De voerbeurten op stal, de gemoedereerde blikken als ik langs loop en de bewegingen onder mijn zadel.

Ik ga mezelf niet meer pijnigen met de berichtgeving. Het draagt voor nu even niks bij. Niet op individueel en niet op collectief niveau. Stress, angst, paniek en hysterie verminderen de weerstand. Omdat ik Corona geen ruimte wil geven, verleg ik mijn aandacht naar een kleine(re) cirkel. Het is heling door focus. Heling door meditatie. Deze tijd nodigt uit tot deze vruchtbare ingang. Dus mediteer mens, mediteer.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger binnenkort in de Zware Tour en ontmantelt graag heilige huisjes.

Foto: Nick Spier

Nicky Star
Nicky Star

Ok, mijn blog over het ‘knettergek zijn om paarden te verzamelen’ levert nogal wat commotie op en niet alleen op Social Media…

Natuurlijk begrijp ik dat het leven niet zwart of wit is, maar 50 tinten grijs. Zo ook natuurlijk het verkopen van paarden.

Waar mijn post eigenlijk om ging, is dat IK voor gek word verklaard. Niets eens, maar heel erg vaak. En dat is prima, sterker nog, ik ben het er ergens zelfs wel mee eens. En dat zit hem in dit geval meer in de hoeveelheid paarden en vooral wat ik er allemaal voor over heb om hen een goed thuis te bieden waarin het hen aan niets ontbreekt.

Een hele verzameling

Ik bedoel, als ik gewoon bij de eerste gestopt was en er geen verzameling van had gemaakt, was het leven voor mij (en de mensen om mij heen) een heel stuk simpeler geweest.

Maar ja… ook minder uitdagend, leuk en vervuld.

Dat stukje knettergek zit hem er voor mij dus absoluut niet in -dat als ik voor een paard kies, of het mij kiest (op de een of andere manier is dat vaak hoe het gaat)- dat ik er geen afstand van doe omdat ik toe ben aan de volgende.

Het interessante vind ik aan dit verhaal dat nogal wat mensen zich aangevallen, benadeeld of veroordeeld voelen door mijn zienswijze. Namelijk dat ik voor mijn dier zorg en blijf zorgen -ook als het niet meer aan mijn verwachtingen voldoet- net zoals ik dat voor mijn honden en kinderen doe.

Tot de dood hen scheidt

En ja, ook ik heb paarden verkocht en waarschijnlijk zal dit ook nog wel eens gaan gebeuren. Dit heb ik gedaan en zal ik doen in de hoop dat ik dit paard in alle opzichten beter heb afgeleverd dan dat ik hem heb gekregen. En dat hij, net zoals mijn paarden bij mijn familie horen, bij iemand terecht komt die hem opneemt in de familie totdat de dood hen scheidt. Want dat is wat ik met heel mijn hart ieder paard gun.⁠

Politiek correct

Voortbordurend op de kwestie over het paard als gebruiksdier werd mij ingefluisterd dat als ik klanten over wil houden ik niet zulke stellingen in moet nemen, oftewel mijn mening voor me moet houden, ‘politiek correct’ moet zijn.

“Wat ik doe is namelijk niets liever dan mensen helpen hun problemen met hun paard op te lossen!”

Het zijn namelijk mijn inkomsten. Die mensen die dat paard bijvoorbeeld gekocht hebben op emotionele gronden, sportprestaties, toch niet zo goed over nagedacht, liefde op het eerste gezicht, stout, onder valse voorwendselen, structureel revalidatiepaard, toch niet helemaal gezond, minder potentie dan gedacht, gevaarlijk en ga zo maar door. Deze mensen, die hun paard hebben gekocht en met hun handen in het haar zitten, dat zijn ‘mijn mensen’. En dan zou ik hen tegen de haren strijken door zoiets te schrijven, zo niet slim…

Ik denk dat het anders zit, als ik niet laat weten wie ik ben en waar ik voor sta, weet je niet wat je aan mij hebt en of wij ‘klikken’.

Of je resoneert met wat ik te zeggen heb, of niet en dan lees je het simpelweg niet meer, even goede vrienden en heel simpel!

Waar een wil is, is altijd een weg

Want wat ik doe is namelijk niets liever dan mensen helpen hun problemen met hun paard op te lossen! Dit doe ik met alle liefde, passie en toewijding voor hen, maar minimaal net zo voor het paard, want dat is waar het voor mij om begonnen is.

Mijn motto is: “Waar een wil is, is altijd een weg!”  En… ik heb de routebeschrijving voor het oplossen van die zogenaamde ‘probleempaarden’.

Dit maakt dan weer dat ruiter en paard, ondanks een moeilijke start, volop van elkaar kunnen genieten en hun band zo sterk wordt dat zij voor elkaar door het vuur gaan. En dat is echt iets magisch voor mij!⁠⠀

Nicky Star is dressuuramazone, instructrice, jurylid en moeder van twee zonen. Ze runt in Hoeven haar dressuurstal Equinova. Ze behaalde zowel haar ORUN diploma’s (t/m niveau 4) als de freestyle instructeursopleidingen niveau 1 & 2 bij Emiel Voest. Naast het geven van instructie, verzorgt ze ook regelmatig allerlei soorten trainingen. Meer weten: www.equinova.nl

blog sara ouwehand

“Lichaam en geest zijn met elkaar verbonden’. Het is zo vaag. Mijn vriendin smijt me dood met dit soort teksten. Het is zo’n vriendin die geen stap zet zonder de Happiness te raadplegen.

Haar helden? Quinoa, komkommer en glutenvrij brood. Daar krijg ik nou jeuk van, niet van mijn voeding. Het is de treurnis van de Happiness-industrie. Spirituele massaconsumptie, waardoor de kern verloren gaat. De kern die klopt. Emoties uiten zich in je lichaam. Concreet gaf leerlinge Margot me het ultieme voorbeeld hiervan. Ik mag het delen!

Van teen tot kruin

Met een verhit hoofd valt ze mijn praktijk binnen. Net op tijd. Waarvoor weet ze nog niet, als ik haar die intakevraag stel. Ze heeft wel een ongeveertje. “Ik kan niet zitten en jij moet dat fiksen”. Heldere taal, ik hou er van. We starten met de check up.

Beweegt haar bekken vrij? Optimaal? Iedere houding en zit analyse trap ik daarmee af. Zodat jij straks de bewegingen van je paard goed kan volgen. Dat gebeurt daar, in je bekken. Kan je dat niet, dan gaan we op zoek naar een blokkade. De range waarin die zich kan bevinden loopt van je grote teen tot in je kruin. Geen paniek, ik weet de weg. Dacht ik.

‘Dus ik sta een beetje intelligent te kijken. Met al mijn oefeningen onder mijn arm.’

Stokpaardje

Twee lessen later hebben we haar heupen, onderrug en bekkenbodem gemobiliseerd. Het geeft ruimte om zadelcontact te ervaren. We creëren een diepe zit. Alles in orde dus. Dacht ik. Tot ze weer bij me komt. “Ik kan nog steeds niet zitten”. Het is zó oncomfortabel, dat ze niet eens meer opstapt. Ik slik.

Dus ik sta een beetje intelligent te kijken. Met al mijn oefeningen onder mijn arm. Altijd werken ze en nu ineens niet. Wat is dit? Tijd voor mijn stokpaardje. ‘Het lichaam heeft altijd gelijk’. Werken mijn oefeningen niet voor Margot, dan moet ik de grenzen verleggen. Voorbij het fysieke kijken. Het spannendste is de vraag of de ruiter daar voor open staat. Margot wel. Ik zet thee.

Hoge woord

We gaan op zoek. Wat wil haar lichaam ons vertellen? Welk geheim draagt het? Een kwestie van vragen en zien. Willen zien. Ik stel geen vragen, maar nodig uit. Alles wat vrij komt, is welkom. Een paar koekjes later komt het hoge woord er uit.

Ze is niet over haar vorige paard heen. Heeft haar dood niet verwerkt. Ze is bij haar, iedere dag. In feite zit ze nog steeds op haar rug. Ik kijk haar aan. Mijn enthousiasme is misplaatst, maar toch voel ik het. Hier zit de blokkade. Plaats nemen op een nieuw paard, betekent voor haar afscheid nemen van haar oude paard. Dus gaat ze niet zitten.

‘Haar nieuwe paard en dierbare herinneringen aan haar vorige kanjer. Dat sluit elkaar niet uit.’

Op dit punt komen lichaam en geest samen. Bij weerstand sluit de bekkenbodem zich. Dat houdt de boel letterlijk en figuurlijk buiten. Ruiters hebben daar last van, omdat het een prettig zadelcontact verstoort. En daar kan geen pilatesoefening tegen op. Dus de ingang naar goed zitten ligt ergens anders, in het verwerken van het verlies van haar paard. Zoals ik al zei: het lichaam heeft altijd gelijk.

Kop en kont

Nu komt haar proces definitief op gang. Ze leert haar oude paard loslaten en zich open te stellen voor de nieuwe vorm. Haar nieuwe paard en dierbare herinneringen aan haar vorige kanjer. Dat sluit elkaar niet uit. In haar geval versterken de paarden elkaar zelfs. Nu ze dat ziet, kunnen mijn oefeningen hun werk doen. Alles valt samen.

Inmiddels zit ze. Als een huis. Net zo abrupt als ze binnen kwam vallen, rondde ze haar traject bij me af. Op haar gebruikelijke, heldere wijze. “Ach ja, soms werken dingen in je kop door tot in je kont.”

Zie ook: Blog Sara Ouwehand I ‘Een goede ruiter fietst met losse handen’

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Lichte Tour en loopt verwonderd rond in de paardenwereld

Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

losrijden KNHS
© DigiShots

Niet zo lang geleden was ik op een wedstrijd. Ik kijk graag naar het losrijden dat geeft minstens zo veel informatie als de proef zelf en zet mij geregeld aan het denken.

Wat zag ik? Er werd een paard constant met de hand tegengehouden en tegelijkertijd werd er veel been gegeven terwijl er met de zweep op de achterhand getikt werd. Het leek alsof de ruiter het paard in een ‘tweede draf’ wilde dwingen, rondje na rondje.

Oren in de nek

Het lukte niet en leidde tot meer hulpen, het paard zwiepte met de staart, legde zijn oren in de nek, maakte zich scheef en verloor de coördinatie tussen achter- en voorbenen. Ik vond het niet om aan te zien!
Nu gebeurt dit niet alleen op wedstrijd. Je kunt op véél plekken mensen zien rijden, waarbij je vindt dat het zo niet zou moeten.

Maar wat mij puzzelt is: waarom zei niemand er wat van? Ik voelde me niet geroepen om een ruiter die ik niet ken aan te spreken, ik liet het dus gebeuren. De groom, begeleiders, en aanwezige trainers zeiden niets, zij stonden te kijken en zwegen. De juryleden hebben de ruiter ongetwijfeld tijdens hun pauze gezien, ook zij zeiden niets.

Mond vol over welzijn

Kortom: wij zwegen allemaal. Hoe kan het dat wij niets zeggen, terwijl wij tegelijkertijd de mond vol hebben over welzijn, paardvriendelijk trainen en harmonie?

Met excuses verdoezelen wij ons gedrag. De jury zal immers antwoorden dat het in de ring wordt afgestraft. En daarmee óók het signaal geven dat het er niet toe doet, hoe je jouw paard voorbereidt. Ik antwoord dat het niet aan mij is, wie ben ik dat ik er iets over mag zeggen? Zelfs vanuit mijn rol als jurylid én instructeur, verschuil ik me. De trainer en begeleiders zullen antwoorden dat het niet het juiste moment was om de ruiter aan te spreken. Kortom niemand neemt zijn verantwoordelijkheid.

Ingewikkeld vraagstuk

De paardensport staat daarin niet alleen, in de hele maatschappij is het aanspreken op gedrag een ingewikkeld vraagstuk. Toch vind ik dat wij allemaal binnen de paardensport de verantwoordelijkheid hebben om op te komen voor de belangen van het paard.

Ik stond erbij en ik keek erna. Ik heb geen directe oplossing, maar het knaagt aan me. Hoe zorg ik dat ik niet alleen veroordeel, maar ook bijdraag aan de oplossing?

Niet thuis, niet op concours, nooit!

Het liefste wil ik dat wij met elkaar overleggen en bespreken hoe het beter, anders kan. Tegelijkertijd zou ik een ‘norm’ willen. Zo wordt er in Nederland niet gereden. Niet thuis, niet op concours, nooit! Wij moeten er voor zorgen dat paarden met plezier hun werk kunnen doen.

Op dit moment ben ik medeverantwoordelijk voor het ‘paardje pesten’.

Xander Noe geeft instructie aan huis, begeleidt combinaties op wedstrijd en verzorgt clinics. Daarnaast is hij ZZL-jury. Met Zhir ( Rhodium x Jonker) rijdt hij zware tour en BB-eventing. Voor meer informatie zie www.xandernoe.nl

koosje blog

Het is de hoogste tijd voor wat gezelliger nieuws! Anders worden mijn blogs wel heel deprimerend, vind je niet? Je zou namelijk bijna vergeten dat ik begin dit jaar besloot professioneler de paarden in te gaan en ik heb op dat gebied zeker niet stil gezeten.

Langzaam aan breid ik de stal uit en inmiddels heb ik al een aantal maanden drie nieuwe paarden staan, naast mijn merrie Filia. Ik heb zelfs al iemand parttime in dienst, Manon, heel blij met haar hulp.

Simpelere stalnamen

Plan is om uiteindelijk naar zo’n zes a zeven te gaan. Maar eerst stel ik jullie voor aan het nieuwe drietal wat er nu is. Even een waarschuwing vooraf, om in het straatje van Wim (ik moet hem toch een beetje eren) en Koos te blijven, hebben ze allemaal simpelere stalnamen gekregen. Alledrie zijn ze behoorlijk verschillend, maar de overeenkomsten zijn ruin, extreem lief en groot. De kleinste is 1.72!

Sam

‘Vossen en valen zijn donderstralen’ is een gevleugelde uitspraak in onze sport. Ik kan nu beamen: het klopt. Officieel heet hij Salentino, maar in de wandelgangen Sam of De Vos. Een vijfjarige van Sir Donnerhall x Rubinstein met vier hoge witte benen en een dikke bles.

Dit gaat gek klinken, maar het lijkt wel of Wim gereïncarneerd is in deze. Kan natuurlijk helemaal niet, al is het maar om het feit dat ze nog naast elkaar hebben gestaan. Ok, misschien heeft Wim hem wel gewoon ingefluisterd welk gedrag ervoor kan zorgen dat hij misschien wel mag blijven (denkende dat hij mij daar een plezier mee deed).

Blije eikel

De Vos is namelijk net zo’n idiote clown, die alles uit de kast trekt voor aandacht en die ook opeist, net als zijn witte voorganger. Echt een blije eikel die er volgens mij van overtuigd is dat hij: A. het allercoolste paard ter wereld is. Dat uit zich bijvoorbeeld in een dagelijkse ereronde in de wei met een halve passage, hoofd hoog dragend en een blik van ‘iedereen even kijken graag’.

En B. het allercoolste leven ter wereld heeft. Voor nog geen seconde er onder te krijgen, ook niet in mijn pogingen (ja ik probeer het heus wel) hem op te voeden. Ook net als Wim. Je begrijpt, ik heb nu al een zwak voor hem.

Joop

Ah Jopie, popie Jopie, wat een schatje. Eigenlijk heet hij Just Right (Cachet L x Florencio), maar zijn stalnaam past deze grote goedzak heel goed. Doet altijd echt braaf zijn best, maar heeft soms nog een beetje moeite met zijn 1.78 meter tellende lijf. Begrijp ik volkomen, heb ik ook wel eens haha. Hij is pas vijf, dus we hebben alle tijd.

Joop vermaakt zich graag met spelletjes. In de wei met de rubberen waterbak, in de paddock met een bal, op de spuitplaats met het water en op de poetsplaats met Manon. Manon is vrij klein, dus Joop had al snel door dat als hij zijn hoofd maar hoog genoeg houdt arme Manon een krukje nodig heeft om halster, vliegenmasker of hoofdstel om te doen. Vind ie lachen hoor. Verder is het een heel dankbaar paard, vindt alles wat je met hem doet een feestje.

koosje blog joop

Bruno

Bellingham a.k.a Bruno is het puppy van het stel. Vier jaar en een klein hartje. Bruno is het halfbroertje van Filia en komt dus van dezelfde fokkers. Hoewel hij het uiterlijk duidelijk van vader Bordeaux heeft, van nature een krachtpatsertje met dikke nek, lijkt hij wat betreft karakter best op zijn grote zus. Tijdens het rijden super gefocust en in de omgang heel kalm.

Hoewel hij op stal al iets meer uit zijn schulp is gekropen en ‘s ochtends duidelijk laat weten dat hij nu, echt nu nu, naar buiten wil. Prima Bruno, U vraagt, wij draaien… Omdat hij nogal aan het groeien is, wat hem veel energie kost, heeft hij net een paar weken vakantie achter de rug. Zelfs na een maand vrij kon ik hem zo weer oppakken. Lekker makkelijk, hou ik van.

Beetje Penny

Ik ben enorm verwend met deze fijne, getalenteerde paarden. Het is misschien een beetje Penny, maar ik word oprecht gelukkig als ik iedere dag door het hele rijtje enthousiast hinnikend word begroet. Hopelijk komen er nog meer van zulke bij, in training voor anderen of van mijzelf.

Via de blogs hou ik jullie natuurlijk af en toe op de hoogte van de ontwikkelingen van Koos & Co BV. Je kan in de tussentijd de Koos & Co pagina’s op Facebook en Insta volgen.

sara ouwehand

Wij mensen zijn grijpers. Graaiers. Pakkerds. Komt door vroeger, van toen we nog in de boom hingen. Alles losten we op met onze voorklauwen. “Graaien is blijven”. In de boom dan hè.

Ons probleem is dat we die reflex nog steeds hebben. Onhandig voor ruiters en niet zo fijn voor de paardenmond.

We wéten het allemaal. De teugels zijn geen handvat, je hand geen vijfde been en je armen hangen losjes naar beneden. Hoorden het vanaf les één. Dromen er zelfs van. Maar die uitvoering hè ….. getverdemme wat is dat moeilijk.

Gouden appje

Ik werd enorm geholpen. Lesgeven is géén eenrichtingsverkeer. Gisteren, in de ochtendzon, werd dat maar weer eens bevestigd. Bij mijn eerste bakkie viel het gouden appje binnen. Een leerling had aan mij gedacht. s’ Nachts, op de fiets, dronken en gelukkig. ‘Met zonder’ handen. Ook net als vroeger, maar dan wél functioneel. Ik deed een ochtenddansje. Lang leve de alcohol.

Want dat is het dus. Fietsen zonder handen is alles wat een ruiter nodig heeft. Het wijst je de weg. Iedereen deed het, dus iedereen snapt het. Hoe je balans houdt zonder je handen te gebruiken. Nu is het fietszadel smaller en dat is makkelijker. Daarom zeg ik, het is maar een voorbeeld. Maar wel een goed voorbeeld. Een overtreffende metafoor. De gouden greep.

Stalen leerpaard

Dat stalen paard is magisch. Ineens doe je dingen vanzelf die te paard onmogelijk lijken. Je billen zijn zacht. Je wéét gewoon, ‘maak ik er twee basketballen van, dan lig ik ernaast’. Zo logisch is dat. Dus heb je zachte billen. Daar denk je niet eens meer over na.

Op de fiets snap je het ineens. Je zwaartepunt. Dat ligt laag in je bekken en niet hoog in je borst. Topzwaar betekent een zwabberende fiets. Of paard. Dus gewoon in je billen zakken. Denk weer aan vroeger. Nonchalant stoer, want stel je voor die leuke buurjongen kijkt. Niks te stijf, maar doen alsof je dit al já-ren doet. Blijven lachen, omvallen doen we wel achter de heg.

Onafhankelijke benen

En dan die benen. Man, wat zijn ze onafhankelijk. Ze bewegen ronduit zonder dat je bekken scheef trekt. Je slingert dat wiel de rondte in en nergens raak je uit balans. Alleen je been beweegt, niet je bekken. Dáár begint een onafhankelijke beenhulp. Een gebalanceerde zit trouwens ook, dus we kunnen het wel. Kwestie van omdenken.

Volte

Bochten nemen ‘met zonder’ handen? Dat zet deze tip heftig sprankelend op nummer één. Pak je stalen vriend en doe het gewoon. Rijd een bocht zonder handen. En weet dat dit je ideale volte is. Het gebeurt gewoon.

Je zakt een fractie dieper in je bekken. Check. Dan maak je een accentverschil in je zitbeenknobbels. Een àc-cent-vèr-schil! Geen gewichtsverplaatsing, geen inknikkende heup en geen overhellend bovenlichaam. Want dan vlieg je uit de bocht. Of je valt er af. Wat jij wilt. Dus doe maar gewoon, heel klein, en vanuit je centrum, lafjes indraaien. Doet je fiets de rest. Net als je paard.

Dus paardrijden kan makkelijk zijn. Ik zeg, drink een borrel. Wordt gelukkig en stap op die fiets. Zoek een pleintje en rijd een proef. Het liefst met cap. En een wakende groom. Want mocht je vallen …. ik zet hem uit `s nachts.

Sara Ouwehand staat ook in de nieuwste editie van Hoefslag Magazine! In de rubriek ‘Vreemde eend in de bijt’ krijgt ze met haar Haflinger Rebel les van Frenk Jespers. Je bestelt Hoefslag 13 hier.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Lichte Tour en loopt verwonderd rond in de paardenwereld

0 5783
Remy Bastings is een van de vakmensen die reageerde op de eerste blog van Liz © DigiShots

In mijn vorige blog heb ik weer eens gehamerd op hoe de paardensport op zijn eigen ondergang afwandelt. In de hoop op een reactie, had ik die blog voordat deze op de Hoefslag site kwam, privé aan een aantal professionele paardenvakmensen gestuurd die ik de afgelopen paar jaar voor mijn Hoefslagbloggen heb mogen spreken.

Deel 1: Blog Liz Barclay I Paardensport op de schop; waar is de KNHS?

Meningen

Zes van hen uit verschillende hoeken van de toenemend diverse paardenwereld hebben de moeite genomen om hun doordachte mening aan mij toe te sturen. KNHS instructrice en Grand Prix ruiter Jiska De Roos- van Den Akker (amazone van Totilas in zijn jonge jaren), Grand Prix ruiter en oud Deurne-ganger Remy Bastings, hippisch journaliste en schrijfster van paardenboeken Tessa van Daalen-de Graaff, Olympisch springruiter en puur door praktijk gevormd paardenman Albert Voorn, subtop dressuurruiter en coach Maarten van Stek (ook oud Deurne-ganger), coach en Lipizzanerman Atjan Hop hebben de moeite genomen hun mening te geven. De een wat voorzichtiger dan de ander, maar wel allemaal met geheel hun eigen standpunt. Duidelijk wordt dat er heel nodig wat moet gebeuren maar dat het een zeer complex probleem is.

Jiska De Roos- van Den Akker: ‘terug naar het doe-maar-normaal-tijdperk’

Jiska De Roos-van Den Akker was kort maar krachtig. “Het is allemaal sowieso raar hoe de KNHS inspringt op de nieuwe rage van het paardenwelzijntijdperk dat lijkt aangebroken.” Ze noemt de onhandig loshangende neusriemregel en de demonstraties van de ‘Natural Horsemanshippers’ die Gert van den Hof hebben vervangen. “Terwijl juryleden er nog steeds worden bijgeschoold om vervolgens prikkende en sjorrende ruiters met staartzwiepende paarden bovenaan te plaatsen.” Wel heeft De Roos inmiddels gezien dat er op de wedstrijden niet zo precies wordt gekeken naar die neusriem. “Alleen of hij te strak zit, dus dat valt wel mee gelukkig.” De amazone denkt dat men vroeger meer van zichzelf eiste en minder van het paard door geduld en wil best terug naar dat doe-maar-normaal-tijdperk.

Remy Bastings: ‘We moeten uitleggen waarom we doen wat we doen’

Remy Bastings vindt het van essentieel belang dat we met z’n allen, en met de KNHS voorop, uitdragen waarom wij überhaupt de paardensport mogen bedrijven. “Als we dat niet hard kunnen maken, is de paardensport ten dode opgeschreven. In plaats van het voortouw te nemen om uit te dragen wat wij doen, komt de KNHS met krampachtige maatregelen om de sport vriendelijk te doen lijken.” Bastings stelt voorop dat hij geen voorstander van een strakke neusriem is, maar geeft aan dat op wetenschappelijke wijze bewezen is dat een lossere neusriem niet altijd bijdraagt tot meer welzijn. En dus de nieuwe neusriem regel ongenuanceerd is. Een typisch voorbeeld van het niet structureel aanpakken van de kern van het huidige probleem. “Namelijk, uitleggen waarom we doen wat we doen en waarom dat niet verkeerd is.”
Bastings geeft het voorbeeld van paarden in de natuur. “Hun lichaamstaal is heel subtiel, maar als daar geen gehoor aan wordt gegeven slaan ze elkaar keihard het licht uit de ogen.” Daarmee wil hij maar aangeven dat als iemand een paard een keer op zijn plek zet, dat niet moet worden afgedaan als dierenmishandeling. Wel als er structureel met teveel druk of geweld wordt gereden. “Maar waar die grens ligt is natuurlijk heel moeilijk meetbaar en blijft afhankelijk van gezond boerenverstand. Dat weet meestal meer dan welke wetenschapper of federatie dan ook.”

Tessa van Daalen-de Graaff: ‘Het wezen paard is niet in een sneltrein veranderd’

Tessa Van Daalen-de Graaff voelt zich ook vaak een roepende in de woestijn. “Er zullen altijd roeptoeters met een prachtig verhaal en een ronkende website blijven.” Toch vindt zij het te makkelijk om naar de KNHS te wijzen zonder concreet te zijn over wat we dan verwachten. “De KNHS is in de eerste plaats een paardensportbond. Dat hele opleidingengedoe is erbij gekomen.” Van Daalen is duidelijk over het feit dat gespecialiseerde vakopleidingen, zoals manege instructeur of training en africhting thuis horen op een school. Wat betreft het paardenwelzijn: “Het grote probleem is dat de mensen geen tijd meer hebben en het wezen paard niet in een sneltrein is veranderd.” Ze verwijst naar iets wat ze geleerd heeft van haar partner die militair is. “Defensieve maatregelen is meestal dweilen met de kraan open. Als je werkelijk verandering wil, moet je vooraan in het proces aan de slag.”

Albert Voorn: ‘De paardensport is als een verzameling religies’

Albert Voorn mocht ik op zijn vrije zondag bellen. “Kijk, je moet de paardensport zien als een verzameling religies. Allemaal verschillende geloven die denken dat alleen hun gedachtengoed de waarheid is en het nooit met elkaar eens zullen worden.” Op mijn vraag of Deurne een groot verlies was kreeg ik tot m’n verbazing een vrij kritisch antwoord. Hij vond het strakke stramien van lesgeven geen succes. “Ieder paard is anders en moet ook zo benaderd worden.”

Maarten van Stek: ‘De KNHS moet van z’n eiland af’

Maarten van Stek wond er geen doekjes om. Nadat hij mijn blog gelezen had kreeg ik een berichtje. “Voeg maar toe, de KNHS moet van zijn eiland af en ophouden hun eigen stoep schoon te houden; uit hun ivoren toren stappen en corruptie en vriendjespolitiek fors aanpakken.” Na even nadenken kwam er nog een wat langere uiteenzetting. “Ik vind bijvoorbeeld halfzachte neusriemregels een doekje voor het bloeden. Als ik op een wedstrijd kom zie ik veel ergere dingen dan een iets strakke neusriem.” Van Stek noemt ondervoede en bange paarden, open monden, gehang aan de stang en buitengewoon onvriendelijke rijden. “En geen mens die er iets over zegt, ik ook niet, want je weet dat je nergens support krijgt. En dat stoort me.” Hij benoemt ook de leeftijdsgrens. “Ik vind dat die omhoog moet. Een zesjarige hoeft niet in de subtop. Een zevenjarige geen Grand Prix. Maak eens echte stappen in de sport, als voorbeeldfunctie!”
De KNHS hoeft echt niet alles te reguleren, vindt Van Stek, want daar is de bond niet voor. “Eens worden we het toch nooit allemaal. Maar wat ze wel kan doen moet nu maar eens gaan gebeuren. Niet lullen maar poetsen!”

Atjan Hop: ’De maatschappij mag dan zijn veranderd, maar het paard echter niet’

Atjan Hop ging er even voor zitten en stuurde mij een document van 4 kantjes waar ik de hoofdzaken uit mocht pikken. Hij begon met te zeggen dat hij mijn vorige blog veel te simplistisch vond. “Terwijl de praktijk van paardrijdend Nederland veel complexer is. En veel meer omvattend dan alleen ‘paardensport’ zoals de KNHS dat wil vertegenwoordigen. Heel veel ruiters, menners, handwerkers, langeteugelaars, vrijheidsdressuurders, wandelaars, verzorgers, spelers, knuffelaars, enzovoorts hebben niets met sport en competitie en voelen zich geenszins vertegenwoordigd, of zelfs maar aangetrokken door de KNHS en haar doelstellingen.” Hop beschrijft de monopoliepositie die de KNHS zich op vele terreinen toeëigent waardoor er achter de feiten wordt aangelopen zonder echt beleid. “De KNHS probeert momenteel gaten op te vullen. Door modegrillen en recente ontwikkelingen in de sport te proberen op te lossen, vindt de KNHS, primair een paardenSPORTbond, absoluut geen aansluiting met die hele grote groep paardeneigenaren die niet in sport met paarden geïnteresseerd zijn. Sterker nog, hoe meer de KNHS meegaat met de extremer geworden uitingen binnen de paardensport, hoe meer de ‘alternatieven’ zich zelfs tegen de KNHS en de paardensport keren.”

Deze groep voelt zich door de KNHS ook niet vertegenwoordigd op het gebied van paardenwelzijn, maar voelt zich daardoor wel bekritiseerd door de algemene publieke opinie of politiek, schrijft Hop.
“De grote verbindende factor zou kunnen zijn: terug naar de basis, de basis van de opleiding.”
Naar de mening van Atjan is het instituut Deurne overgenomen door een veelvoud van MBO- en HBO-opleidingen die allemaal hun eigen plan trekken. Hierbij blijft de praktijk, uitgaande van uniforme basisprincipes, het kunnen rijden in verschillende disciplines, stages en kennismaken met het harde hippische leven onderbelicht. Teveel theorie en te weinig praktijk. Met als gevolg een tekort aan geschikt jong personeel voor de FNRS-maneges. Doordat de KNHS daarnaast ‘Ermelo’ heeft overgenomen, is de basis voor het gewone paardrijden ook daar ondergeschikt geworden aan de sportprestatie. De oude normen en waarden van gebruik van en omgang met paarden raakt in het gedrang, horsemanship kan zich niet meer ontwikkelen. Hetgeen dus ook weer het paardenwelzijn in gevaar brengt.”

“Verder is er buiten de beroepsopleidingen en ORUN een totale wildgroei ontstaan van allerlei opleidingen van uiteenlopende stromingen, waarbij je soms vraagtekens kunt zetten bij de kwaliteit en grondslag. Een vorm van kwaliteitsnormering en overzicht zou hier zeer wenselijk zijn.” Hop schrijft dat hij niet pleit voor terugkeer van een enkel instituut als Deurne, maar wel voor een volledige standaardisering van hippische opleidingen op basisniveau, dat aan zou moeten sluiten op verdere specialisatie in uiteenlopende richtingen. Met een naar algemene hippische bond omgebouwde KNHS als overkoepelend orgaan. “Maar dan moet men wel beginnen de eenzijdige focus op paardensportprestatie los te laten en zich breder en open op te stellen.” Als laatste haal ik een zin uit zijn bevlogen betoog die ik ook bij andere meningen terug vindt: “De maatschappij mag dan zijn veranderd, maar het paard echter niet.”

Kritieke fase

Uit deze meningen blijkt wel dat de paardensport zich in een kritieke fase bevindt en er helemaal geen klinkklare oplossing is voor de huidige problemen. Dat, ook al zou de KNHS goed functioneren, het voor deze organisatie vrijwel onmogelijk is om alle verschillende richtingen in goede banen te leiden.
Dat de meningen van een aantal zeer vakkundige paardenmensen elkaar soms raken, maar ook zeer verschillen. Dat doordat we met levende wezens werken die niet kunnen praten, maar zeer veel incasseringsvermogen hebben voordat uit hun conditie of gedrag blijkt dat ze heel ongelukkig zijn, het een enorm grijs gebied is.

Een verzakte fundering

Maar duidelijk wordt wel dat het echt geen zin heeft om met een paar halfzachte aanpassingen zo hier en daar, zoals de KNHS nu doet, een wankel systeem overeind te houden. Je gaat toch ook geen nieuwe muren bouwen op een fundering die verzakt is?

Openbreken van het bestaande systeem van de KNHS

Dus ik blijf erbij, en ik lees dat ook in de meningen hierboven, dat het openbreken van het bestaande systeem van de KNHS een stap in de goede richting zou zijn. Met om te beginnen een aparte op alle soorten paardengebruik gerichte organisatie die alleen tot taak heeft zich met het welzijn van het paard bezig te houden en gebaseerd op de uitkomst van een uitermate kritische discussie tussen top-paardenmensen van alle verschillende takken in de paardensport. Ook competente vertegenwoordigers van de zogenaamde ‘nieuwe richtingen’ moeten aan die tafel komen zitten. Met als doel om misbruik van een totaal niet functionerend systeem in de toekomst te voorkomen en het welzijn van het dier dat ons zoveel geeft en compleet van ons afhankelijk is, op een hoog peil te houden. Met als uitgangspunt dat in de paardrijkunst geduld hebben belangrijker is dan aanleg of talent.

Auteur: Liz Barclay

Volg ons!

102,697FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer