Tags Posts tagged with "Blog"

Blog

blog sara ouwehand hakken uitdrukken

Een lijst met verboden uitspraken in de hippische sector. Daar zou het op moeten komen: “Hakken uitdrukken!”

Het maakt me gek, compleet gek. Geen nuance dit keer. Het is fout, ondoordacht en catastrofaal voor je zit. Terwijl massa`s instructeurs het roepen. En jij maar zwoegen. Om te janken gewoon, dus laat me je wijzer maken.

Taktfouten

Omdenken. Wat is er NIET fout aan het uitdrukken van je hakken? Weinig. Bedenk bijvoorbeeld dat je je beugels naar beneden drukt en daarmee de voorbenen van je paard blokkeert. Dat is funest voor de takt. Vandaar de vele taktfouten in de middendraf. Op de diagonaal worden de beugels nog wat harder aangestampt.

‘Hang je eenmaal achter het lood, dan moet je die wel vastzetten om min of meer in balans te blijven.’

Een ander dingetje is dat je bij het uitdrukken van je hakken je onderbeen naar voren steekt. Een regelrechte balanskiller. Je komt dan met je bovenlichaam achter het lood. Om nog niet te spreken over het effect op je onderrug. Hang je eenmaal achter het lood, dan moet je die wel vastzetten om min of meer in balans te blijven. Aju verende ruiterrug.

Overstrekt been

Nog een interessante. Als je je hakken actief uitdrukt, wordt de hoek in je knie te groot. Je overstrekt je been, zo kan je het ook zeggen. En dan verdwijnt de schokdempende werking van je kniegewricht. Van je enkels trouwens ook. Terwijl je die veerkracht nodig hebt om de beweging van je paard op te kunnen vangen. Andersom: wil je heel graag stuiteren, druk dan vooral je hakken uit.

Maar dan komt de bottle neck. Als je knieën en enkels hun schokdempende werking inleveren, doen je heupen dat ook. Die gewrichten spiegelen elkaar. En zonder losse heupen is er geen ontspannen ruiterzit. Daar komt bij dat geblokkeerde heupen gegarandeerd succesvol leiden tot een geblokkeerde onderrug. Alles samengenomen versmalt je bekkengebied. Simpeler: je kont heeft minder contact met het zadel. Diep zitten is er niet meer bij.
Een old school plaatje, soms mag het. Zeker als het zo duidelijk maakt wat ik bedoel. De kleine vierkantjes lichten je bekkenbodem uit, van boven af gezien.

Stop daar mee!

Jij snapt ook, dit zijn twee uitersten. Maar het effect op je bekken hoeft maar duidelijk te zijn. En duidelijk mag het worden. Voor alle instructeurs die hun leerling willen helpen. Voor alle ruiters die zwoegen op hun zit en daarom een keer extra hun hakken uitdrukken. Stop daar mee! Je weet nu waarom. Het blokkeert alle beweging, zowel bij jou als bij je paard. De uitdrukking ‘hakken in het zand zetten’, waar dacht je dat die vandaan kwam?

‘Zoek de oorzaak daarvan en je voetpositie zal automatisch verbeteren, gratis en voor niks.’

Blijft er één heikel punt over. Wat dan wél als je je hakken optrekt? Dat probleem moet je anders inschieten. Weer dat omdenken. Het probleem is namelijk niet dat je je hakken optrekt. De werkelijke ellende is dat je op tenen staat. Je balanspunt ligt te ver naar voren. Zoek de oorzaak daarvan en je voetpositie zal automatisch verbeteren, gratis en voor niks. Vaak sta je op je tenen vanuit een verkorte onderrug en lieslijn. Maar dat is een nieuwe blog. Misschien zelfs een compleet nieuw boek, want we zijn nog lang niet uitgepuzzeld.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: archief Digishots

Blog Liz Barclay Nederland Paardenland

Mijn jaarlijkse weekje Nederland viel dit jaar samen met de KWPN hengstenkeuring in Den Bosch. Bij mijn aankomst op Schiphol stond Maarten van Stek al in aankomsthal 2 te zwaaien.

Zo heel fijn om opgehaald te worden! En dan ook nog door een man die op twee benen rondloopt, alsof er niets gebeurd is. Maarten brak vorig jaar bij een val met zijn paard zijn been op twee plaatsen, maar gelukkig zit hij sinds een aantal maanden weer in het zadel.

Er viel die avond veel bij te praten en dat gebeurde bij een heerlijk bord boerenkool met worst. En natuurlijk, het ging bijna de hele tijd over paarden. Maarten is altijd heel geduldig met me en beantwoordde ook dit keer uitgebreid de vragen die ik voor hem had opgespaard.

Samen naar de Dijckhoeve

De volgende ochtend scheen de zon prachtig over het vlakke land met zo hier en daar een vleugje wit van een onverwachts hagelbuitje. Maarten wees naar de nieuwe binnenbak op het prachtige complex van Sportstal Dijckhoeve. Een bak die haast Amerikaans aandoet met z’n doorzichtige wanden. Luchtig en toch beschermd rijden is een luxe die wij hier nog weinig zien.

Blog Liz Barclay Nederland Paardenland

En toen kwam dat moment dat ik Maarten weer op zijn William zag stappen. Ik had me zo voorgenomen om geen traantje te laten. Mislukt. Een heel jaar weggevaagd alsof er niets gebeurd is. William zag er zelfs beter uit dan ooit tevoren. Wissels klinkklaar en passage en piaffe zoveel zuiverder en reglmatiger, hoe kan dat toch?

Team William

Iedereen noemt zich een team tegenwoordig. In dit geval noemt niemand zich iets. Ze doen het gewoon en dat is dat. Marc, Miriam en Feline. Marc, Maarten’s man en allertrouwste toeverlaat, onvermoeibaar en de stabiele lijn op de momenten dat dat nodig is. Mirjam, de trouwe vriendin en leerling, die Maarten na zijn val overal mee naar toe gesleept heeft gedurende zijn revalidatie nadat knie, voet en onderbeen weer aan en in elkaar gezet waren.

Blog Liz BarclayNederland Paardenland

Feline, nog zo’n trouwe vriendin en leerling, die de zorg en het rijden van William op zich had genomen, en hoe!

Dit prachtige proces van geven en nemen op een zo natuurlijke manier was zo voelbaar, daar in de binnenbak op de Dijckhoeve. Maarten was aan het uitstappen toen Miriam binnenkwam op haar merrie. De gedrevenheid en enthousiasme van Maarten maakten van Miriam en Diamond Girl (v.Negro) binnen de kortste keren in een zelfverzekerd paar. Daardoor begon de merrie zoveel soepeler te lopen, dat het een genot was om te zien.

Wat een zit!

Feline had ook nog een les voor ik naar de Achterhoek zou vertrekken. Vorig jaar had ik Maarten haar paard zien rijden. Feline Wiltenburg-Ginsel heeft zich gespecialiseerd in het geven van zitlessen. Als ik hier zou wonen, stond ik bij haar in de rij.

Feline zit werkelijk mooi en stil met benen die zoveel langer lijken dan ze zijn, zo knap en om jaloers op te worden. Daarbij heeft zij een warme persoonlijkheid waardoor je je onmiddellijk op je gemak voelt en ik kan me zo voorstellen dat haar zitlessen alleen daardoor al bij de ruiter een ontspanning creëren waardoor alle ledematen veel makkelijker op hun plek kunnen vallen.

Door naar de Achterhoek

De vader mijn vriendin Elze was voorzitter van ponyclub de Viersprong in Toldijk. De mijne werd er penningmeester. Later zaten we samen op Landelijke Rijvereniging de Zevensteen in Steenderen. Haar schoonvader, Hans Vleemingh, was er instructeur. We hadden zoveel lol en we leerden er doorzetten. Geen binnenbak en alle wedstrijden nog op gras, dus vaak baggerden we regelmatig stijlvol door de modder.
Als ik bij Elze aankom, dan voelt het als thuis. Samen gaan deze twee vriendinnen voor het leven al jaren een paar dagen naar de hengstenkeuring in Den Bosch.

We waren nog niet binnen, of we hadden de twee grote armen van Roeland Elshuis om ons heen. Elshuis is een goede vriend van Elze en paardenman in hart en nieren. Ik vroeg natuurlijk onmiddellijk naar zijn hengst King Schufro die vorig jaar voor het verrichtingsonderzoek was aangewezen.

Roeland vertelde dat hij toch besloten had een andere weg te bewandelen en dat de hengst nu bij Remy Bastings stond.

Elkaar vertrouwen met een handdruk

Een telefoontje later zaten Roeland, Remy en ik samen aan een tafeltje bij de KWPN-stand. Roeland had me al verteld dat Remy in Deurne instructeur was geweest en, echt, ik kijk tegen dat soort mensen op.

Er was nog iets waar ik gedurende dat gesprek tegenop keek. Roeland heeft Remy mede-eigenaar van King Schufro gemaakt zonder geld uit te wisselen. “Ik heb misschien een goed paard gefokt, maar ik heb wel een ruiter nodig die hem kan maken.”Ik keek naar twee mannen die alle twee eerlijkheid uitstraalden en beiden bereid waren om elkaar met een handdruk te vertrouwen.

“Tja, dat moeten we dan nog gaan bewijzen als het een keer niet zo goed gaat tussen ons,” zei Remy met een knipoog.

Blog Liz Barclay Nederland Paardenland remy bastings

Hoe klein is de paardenwereld!

Toen ik Remy naar zijn verleden in de paardensport vroeg, vertelde hij dat hij een jaar bij Johann Hinnemann had gezeten. Laat ik nou in een van mijn vorige blogs over de toevallige ontmoeting met de Olympische amazone Leonie Bramall hebben geschreven, in diezelfde tijd ook werkzaam bij Hinnemann. Remy glunderde nog toen hij over de Olympische Spelen in Atlanta vertelde, waar hij haar en haar paard had bijgestaan als groom en oog op de grond.

Ouderwetse zelfdiscipline

Ik nam de vrijheid om nog even naar de mening van Remy te vragen over een aantal ontwikkelingen in de paardensport die ik, of niet zo goed begrijp, of zelf misschien niet zo geslaagd vind. Over het wig dat tussen klassiek en ‘modern’ rijden was hij heel duidelijk. “Je doet wat bij het paard past en wat dat is maakt mij niet uit, zolang het paardvriendelijk is.”

Over de verkorte Grand Prix proef: “Heb ik nog niet gereden, dus kan ik niets over zeggen. Hoeft niet verkeerd te zijn.” En over het weghalen van de laatste drie cijfers op het protocol: “Als het goed is, zit dat er bij ieder cijfer van de jury in.”

Wel vond hij dat aan de discipline van de jonge generatie paardenmensen nog wel eens wat mankeert en dat werd er nou juist in Deurne met de paplepel ingegoten.

Hier sprak een paardenman die nog een beetje van ‘de ouwe stempel’ is, maar wel met een moderne kijk en niet bang voor veranderingen, als ze de sport ten goede komen.

Nog even over de keuring

Remy is ook niet bang om de verantwoording te nemen voor zijn mening. “Ja, dat mag je van mij schrijven. Er zullen betere ruiters en ook betere ruiterbegeleiders moeten komen om de hengsten een eerlijker kans te geven gedurende het verrichtingsonderzoek, zodat de hengsteneigenaren hun hengst niet met ingehouden adem hoeven achter te laten.”

Ook is Remy duidelijk over de manier waarop sommige hengsten in Den Bosch getrixt voorgesteld worden en hoe regelmatig de grootste stap en meest spectaculaire draf gewaardeerd worden, terwijl dat helemaal niet hoeft te zeggen dat dit op lange termijn de beste sportpaarden of best verervende hengsten zijn.

Nog een leuke ontmoeting

Terug op de tribune herkende ik zomaar Linda Leeflang van een foto die ik van haar mocht gebruiken voor een eerdere blog. Het vak van paarden klaarmaken voor de hengstenshow en het voorbrengen zijn onderdelen van de paardenwereld waar in de paardenjournalistiek naar verhouding weinig aandacht aan besteed worden, terwijl het vakmansschap bijzonder is.

Ook met haar mocht ik een gesprekje hebben. Een leuke ontmoeting met een spontane jonge vrouw, maar daar schreef ik de vorige keer over in mijn blog ‘Nederland Paardenland – deel 1’.

Liz Barclay

Hengstenkeuring Den Bosch met meer drama dan ooit.

blog liz barclay

Toen we op vrijdagochtend voor de hengstenkeuring aan kwamen rijden bij de Brabanthallen in Den Bosch stonden de bordjes ’uitverkocht’ al aan de weg. Tja, de Black Magic Show, daar ging half paardrijdend Nederland de weg wel voor op.

We zaten nauwelijks op de tribune of nummer 317, de hengst Le Formidable (v. Bordeaux), kwam binnen. “Zitten we nou meteen al naar de kampioen te kijken?,” zei ik half grappend voordat er al geklapt werd. Later, toen ik Lorna Wilson tegenkwam van Elite Stallions UK (zie deze vorige blog) bevestigde zij dat gevoel.

Met kop en schouders

Deze vakkundige vrouw, die haar kennis al jaren heel slim vanuit Nederland en Duitsland mee terug naar Engeland genomen heeft, vond de afstammelingen van Bordeaux er met kop en schouder bovenuit steken. Dat vond de keuringscommissie trouwens ook met vijf zonen door naar het verrichtingsonderzoek.

Zelf viel ik helemaal op Lloyd, een jonge Governor (vm. Charmeur). Misschien niet de allergrootste showbink, maar wel een krachtpatser die in mijn ogen prachtig liep. Ik blijf vinden dat die showbinken misschien prachtige wedstrijdpaarden zijn, maar voor de fok wil ik toch bij mijn bescheiden mening blijven dat een extravagante draf misschien niet altijd het beste is voor op de lange duur. Als de galop goed is kun je de draf maken, heb ik altijd geleerd.

Afscheid Glock’s Johnson

Naarmate de dag verliep werd het drukker. De hengstenkeuring is tegenwoordig meer dan alleen maar af- en doorverwijzen. De mensen willen romantiek en daar zit het drama onlosmakelijk aan vast. Dit jaar helemaal en het begon met het afscheid van Glock’s Johnson.

Hoe Hans Peter Minderhoud z’n toespraak nog min of meer droog heeft afgekregen, geen idee. Het is ook wat om te weten dat je na al die jaren succes, wat alleen maar kon door dag in dag uit samen keihard aan de slag te gaan, voor een publiek wat uit z’n dak gaat nog even te moeten vertellen wat je samen met de ‘koning’ allemaal wel niet hebt meegemaakt.

Hoeveel paarden worden er niet onder het gat van ruiters weggehaald en verkocht als er maar genoeg flappen voor terug komen. Vaak ook juist als de top in zicht of net bereikt is. Door het sponsorschap is er veel mogelijk geworden, maar de andere kant van het verhaal is die afschuwelijke afhankelijkheid.

Black Magic

Daar zouden we later op de avond nog een keer mee geconfronteerd worden, en hoe! De camera moest natuurlijk close-up op het emotioneel vertrokken gezicht van Edward Gal toen hij, na samen met Hans Peter en de twee zwarte hengsten de show gestolen te hebben, Totilas binnen zag komen.

Ik werd er eerlijk gezegd een beetje naar van. De druk moet voor deze twee paardenmannen die dag zo immens zwaar zijn geweest.

Maar de Black Magic deed zijn werk. Met z’n allen hebben we gestampt, geklapt, gefloten en gejuicht voor paard en mens als nooit tevoren.

Het gaat om geld

Laten we wel even eerlijk blijven. Het gaat natuurlijk allemaal om geld. De paardenfokkerij en handel nemen in Nederland een aanzienlijke plaats in de economie in. In 2014 exporteerde Nederland voor 273 miljoen euro aan paarden naar het buitenland. De gemiddelde prijs die een Amerikaan voor een Nederlands paard betaalt is 66 duizend euro (heb ik gelezen op NRC.nl). Als aan het eind van de tweede dressuurdag bij de Select Sale een niet-doorverwezen hengst voor zo’n 20.000 euro van de hand gaat, roept iedereen, ‘oh, wat goedkoop!’

Het KWPN kent zijn pappenheimers. Wij houden van paarden, van hun beweging, hun uitstraling. En we hebben daar ongelofelijk veel voor over. Als deze twee topruiters voor ons hun ziel blootleggen op zo’n avond, dan zijn de kaartjes allemaal verkocht en floreert achter de schermen de handel. In paarden en in kwakjes.

Ik bekritiseer niet, ik noteer. Maar ik heb het er soms wel moeilijk mee.

Nog meer tranen

Op het moment dat Le Formidable tot kampioen dressuurhengsten door de jury werd benoemd, liep Jeroen Witte met de Bordeaux-zoon vlak bij ons langs de tribune. Deze stoere voorbrenger sloeg zijn grote knuist voor zijn ogen en je zag daar weer hoe ongelofelijk veel er in deze dagen gestopt wordt. Hoe de spanning oploopt na maanden werk en druk op de ketel.

Alles wat er in de voorafgaande maanden aan zorg is ingestopt, moet in een dag op z’n plek vallen. Het is zo’n ander vak dan wedstrijden rijden, waarbij de ruiters meestal altijd een langere band met hun paard kunnen opbouwen.

Linda Leeflang

Vandaar dat ik het leuk vond om nog even met Linda Leeflang te praten. Een van de weinige vrouwen die hengsten klaarstoomt voor deze keuring. Ik had vorig jaar even contact via messenger met haar gehad omdat ze King Schufro van Roeland Elshuis (nu bij Remy Bastings, zie volgende blog) voor de keuring had klaargemaakt en zag haar lopen met Liverpool (v. Apache) die doorverwezen werd voor het verrichtingsonderzoek.

Deze jonge spontane vrouw met een bonk energie die zo duidelijk van haar afstraalt, geniet van haar vak. Ze vertelde hoe ze juist zo fijn kan werken met een wat rillerig type hengst. Dertien paarden op stal en ze werkt ze allemaal zelf.

Linda is ook nuchter. “Als ze echt moeten lopen dan laat ik dat graag aan mijn vrienden Jordy en Teunis Andeweg over. Die kunnen dat veel beter dan ik, maar in de kooi doe ik het graag zelf. Die hengsten kennen me natuurlijk ook al een tijdje en dat werkt op die manier beter.”

Nooit loslaten

Wij kijken naar de hengsten en mogen de mensen in hun witte pak niet vergeten. Niet alleen halen zij het beste uit de hengsten. Kijk maar hoe ze een rillerige of een wat flegmatieke hengst ‘helpen’ om op het juiste moment te ‘stralen’’. Maar ook hoe die vier keuringsdagen ieder jaar weer vrijwel zonder ongelukken verlopen.

Dat heeft helemaal te maken met de vakkunst en behendigheid die deze paardenmannen en vrouwen laten zien. Met rooie koppen en buiten adem weten ze altijd weer op de goeie plek te staan om vooral de voorbenen van deze uitbundige, vaak ook gestreste, jonge hengsten te ontwijken, zonder ook maar ooit dat touwtje los te laten.

Bij de tuigpaardhengsten wordt er daar door dat extreem felle voorbeen nog een enorme schep boven opgedaan. Ik kijk daar met zoveel respect naar.

Paardenmensen mogen huilen

Ik kijk dus niet alleen naar al die glanzende paardenlichamen maar net zo goed naar het ultieme

vakmanschap dat gedurende dit festijn in de Brabanthallen is verzameld. En geniet daarvan.
En als er dan afscheid genomen moet worden of er wordt er eentje kampioen dan mogen van mij die paardenmannen huilen. Blij dat die stoere kerels het kunnen…

Liz Barclay

dressuur algemeen subtop

Vorige week had ik een vriendin aan de lijn. ‘Ik baal als een stekker. Ben je de hele week druk aan ’t werk en verheug je je op je wedstrijd op je vrije dag. Krijg je allemaal zessen zonder enig commentaar. Dat was dan je weekend.’ Ik voelde met haar mee.

Ik weet, als een proef uit allemaal zessen bestaat, is de regel voor de jury: er is niks echt verkeerd en ook niks echt heel goed, dus er valt weinig over te zeggen en het hoeft officieel niet. Tenminste zo is dat hier in Engeland en naar ik aanneem ook in Nederland.

Maar toch, het blijft knagen: het afhankelijk zijn van het humeur of de smaak van een jurylid. Het afhankelijk zijn van het humeur van de overige deelnemers. Het je soms best eenzaam voelen.

Vreemde eend in de bijt

Toen ik na een aantal jaren geen wedstrijden te hebben gereden, begin jaren negentig voor het eerst aan een wedstrijd in Engeland deelnam, miste ik zo de sfeer van de Landelijke Rijvereniging. Alles was hier gescheiden. Alleen op de samengestelde wedstrijden zag je naast de dressuurbanen ook een springparcours.

En er was op de dressuurwedstrijden geen saamhorigheidsgevoel. Een vreemde eend in de bijt, zo voelde ik me.

Dat was ik natuurlijk ook. Ik gaf al wel een tijdje les op een van de ponyclubs, maar kende weinig actieve wedstrijdruiters.

Die dag won ik beide L-proeven, maar er was niemand om me te feliciteren. Bij het secretariaat haalde ik beide puntenlijsten op, met de linten eraan vastgeniet, en vertrok.

Nederlandse wedstrijdcircuit

Door de jaren heen, op mijn reis naar de Prix St. Georges, wende ik eraan dat er in Groot Brittannië nou niet echt een collegiale sfeer hing op de wedstrijden. Ik leek altijd degene die contact maakte, hulp aanbood waar nodig, met misschien een gepast grapje tegen een wat gestreste deelnemer om de druk een beetje van de ketel te halen.

Oke, als je drie of vier uur in de vrachtwagen moet zitten voor een wedstrijd, dan is de kans groot dat weinig ruiters elkaar kennen. Nederland is zo’n stuk kleiner en het hele wedstrijdcircuit zoveel bereikbaarder.

Individualistisch

Toch, en dan hoor ik weer mijn vriendin vertellen, denk ik dat ook hippisch Nederland een verandering heeft doorgemaakt. Inmiddels zijn ook hier spring- en dressuurwedstrijden vaak gescheiden en is de sfeer individualistischer. Men heeft minder interesse in elkaar.

Mijn vriendin vertelde het trieste verhaal dat zij op een landelijke wedstrijd aan het eind van de dag nog haar proef moest rijden, terwijl bijna iedereen was vertrokken. Sterker; de organisatie was verderop begonnen de banen af te breken. Ik kon me goed voorstellen wat een anticlimax dat geweest moet zijn.
Vroeger was het verplichte wachten op de parade, en ook het rijden ervan, niet altijd even leuk. Toch had het wat. We waren een groep, we keken naar elkaar, hielpen elkaar en leefden met elkaar mee.

Gezonde zenuwen

Ik heb me in de dressuurring altijd op m’n gemak gevoeld. Ik bereidde me goed voor en kon er ook uitstekend mee leven als er eens een dag tussen zat waarop het wat minder ging. Gek genoeg hielp juist die instelling om vrijwel altijd met een paar winstpunten en een plaatsing terug naar stal te rijden.

liz barclay blog

Ik ben gezegend met, wat ik noem, gezonde zenuwen. Ze hielpen me om met een dosis zelfvertrouwen door de moeilijke momenten gedurende een proef heen te rijden zonder emotioneel aan diggelen te gaan. Wat onmiddellijk een geruststellend effect had op mijn paarden.

Strak harnas

Niet iedereen heeft het geluk ‘gezonde zenuwen’ te hebben. Of het aangeboren is, of te maken heeft met zelfdiscipline, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat wat ik in de dressuurring wel kon, me op school helemaal niet lukte. Faalangst is een verschrikkelijk ding. Iets dat sommige ruiters juist in de wedstrijdring in de houtgreep krijgt, waardoor ze nog niet de helft voor elkaar krijgen wat ze thuis met gemak uit hun mouw schudden. En als ze eenmaal in die spiraal zitten, komen ze er maar met moeite uit.

Niet iedereen kan zich een sportpsycholoog veroorloven en voor sommigen blijft de wedstrijdsport zo’n strak harnas dat de negatieve ervaringen zich blijven opstapelen. Met als gevolg een paard dat de wedstrijdring ook al heel snel als iets negatiefs begint te ervaren.

Kritische blikken

Petje af voor degenen die zich hier doorheen weten te worstelen. Ik heb het met een aantal van mijn pupillen van dichtbij meegemaakt en ze gedurende dat proces kunnen bijstaan. Iedere keer dacht ik: Waarom nou juist als je ziet dat bij iemand de zenuwen door de keel gieren, zijn er al die kritische blikken aan de kant? Waarom die nare opmerking over dat ‘ongehoorzame’ paard? Net toen die ruiter langskwam en het kon horen?

Dan denk ik toch weer terug aan mijn jonge jaren in de Achterhoek. Wat hadden we een lol. Je kunt je hele familie aan de kant hebben staan, maar pas als je door je eigen soort gewaardeerd, geaccepteerd en geholpen voelt; op dat moment kun je zoveel meer…

We All Ride

Een tijdje geleden las ik over de nieuwe ontwikkeling om thuis je proef te kunnen rijden voor een online jurylid. We All Ride, een idee van Rens Plandsoen en Renee de Graaf. Dat bestaat in Engeland al wat langer en vanwege de lange afstanden is het hier een geweldige oplossing.

Naast heel wat enthousiaste reacties kwam er ook kritiek. Social media was weer een beetje kort door de bocht, het was niet eerlijk of niks waard. Want als je je paard niet kunt laden of het wedstrijdelement niet aankan, wat is het dan eigenlijk?

Ik ben het er niet mee eens, ik vind het een super idee. Het past in deze tijd waarin door de digitale ontwikkeling zo heel veel meer mogelijk is geworden. Het is een geweldig alternatief voor ruiters die wel door een officieel jurylid beoordeeld willen worden. Om te zien of ze op de goeie weg zitten, maar, om wat voor reden dan ook, niet naar een wedstrijd kunnen of willen.

Minder paardenleed

We All Ride kan worden gebruikt als een overbruggingsperiode voor de onzekere ruiter. Of het kan een optie zijn voor ruiters die zich op wedstrijden doodgewoon niet in in hun element voelen. Daarmee kan een hoop paardenleed worden voorkomen. Dat vind ik zelf nog het mooiste.

En het zou, als we door gaan zetten met ons gevecht tegen de opwarming van de aarde, ook nog wel eens de enige manier kunnen worden. Als er zodirect er geen druppel diesel meer verkrijgbaar is om in de tank van onze vrachtwagens te gooien. Een millieuvriendelijk vrachtwagentje op groene elektriciteit lijkt me nog erg ver van ons bed.

Liz Barclay

Koos & Co koosje mulders
Koosje Mulders - Wim It's All Dressage 2016 © DigiShots

Yes, ik ga het doen, ik ga officieel prof worden. Wordt ook wel eens tijd hè, dat ik een beetje serieus ga doen?
De sport is natuurlijk altijd al heel belangrijk voor mij geweest, maar in principe was ik nog amateur. Ik begon mij alleen steeds meer te realiseren dat als ik echt goed wil leren paardrijden, ik simpelweg meer moet rijden.

Dus heb ik twee maanden geleden besloten de sprong in het diepe te wagen en een eigen bedrijf in verkoop, training en instructie op te richten.

Alle tijd

Ik heb gelukkig super fijne afspraken kunnen maken op mijn stal in Harmelen en ga daar nu van start. Snelle handel en veel paarden is niets voor mij. Ik hou het voorlopig klein en ik wil alle tijd nemen om de paarden verder op te leiden.

Hele idee is dat ik er zelf ook technisch beter van wordt en plezier aan beleef. Errug spannend! En voordat je je gaat verheugen op rustiger dagen op dehoefslag.nl, let me stop you there: ik blijf schrijven. Je bent mooi niet van me af.

Nooit te oud

Om meteen de meest voor de hand liggende vraag in de kiem te smoren, ja ik ben al best oud. Wie weet wel te oud… Maar ik had ineens zo’n cliché gevoel van ‘als ik het nu niet doe’ (hoort bij de hoge leeftijd). Ik zie het ook echt als een poging. Honderd redenen te bedenken waarom ik niet zal slagen, maar dan heb ik het in ieder geval geprobeerd. Anders krijg ik spijt.

Ik ben gezegend met bovengemiddeld veel mogelijkheden en als ik die niet ten volste gebruik, verklaar ik mezelf ooit later (als ik dus nog veel ouder ben) voor gek. Het grappige is dat precies die gedachte mij in dit hele besluit heel rustig heeft gehouden. Het lijkt een logische volgende stap. Lukt het niet, zet ik een andere stap. Af en toe moet je durven.

Vrolijke noot

De afgelopen tijd stond bij mij sowieso in het teken van harde besluiten maken. Helaas niet allemaal zo leuk als een nieuw bedrijf, dus het is even doorploeteren momenteel. Omdat dit nu ineens zomaar kan omslaan in een gigantische dooddoener, hou ik het, voor de vrolijke stemming, er even op dat het een cliffhangertje wordt. Kortom, over de rest vertel ik later.

Waar ik eigenlijk naar toe wil, is dat muziek in ingewikkelde tijden voor mij een extra lading kan krijgen. Die moet herkenbaar zijn, een toepasselijk liedje om heel hard in de auto mee te blèren. Soms hard huilend, soms om even blij van te worden. Zo heb ik nu dagelijks het nummer High Hopes van Panic at the Disco aan staan. De steengoede tekst gaat als volgt: Had to have high, high hopes for a living, shooting for the stars when I couldn’t make a killing. I always had a vision. Etc etc.

Geloof me, als je voor dit nieuwe jaar een mentale oppepper kan gebruiken, deze op repeat. En Dreamer van Martin Garrix, zelfde verhaal.

Voet aan de grond

Ik kan altijd nog DJ worden zoals je merkt. Maar voorlopig probeer ik het met de paarden en hou ik je van alle ontwikkelingen op de hoogte. Hoe ik voet aan de grond krijg bij de profs! Of juist helemaal niet haha. En oh ja, niet onbelangrijk, de naam. Mijn BV heet ook Koos & Co. Lekker vertrouwd zeg maar ;).

Volg alles op Koos & Co Facebook en Instagram!

sara ouwehand blog

Je Penny lidmaatschap heeft niet het eeuwige leven. Geef toe, uiteindelijk wint de schaamte. Het wordt gewoon té kinderachtig. De dag dat ik dit inzag, was een keerpunt. Tijd om op te zeggen.

Maar nu, 30 jaar later, heb ik second thoughts. Spijt.

De Penny-essentie

Mijn recentste zelfinzicht: ik ben een Penny. Nog steeds. En eigenlijk is dat zo gek nog niet, als je bedenkt wat de Penny-essentie is. Dat is niet de carrousel van roze dekjes, glitterhalsters en regenboogpeesjes. De Penny-essentie is dat vónkje. De twinkelde ogen van een meisje dat een mooi paard ziet. Pony, sorry. Ze wil hem aaien, bezitten, témmen. Alles samen meemaken. ‘Wij tegen de rest van de wereld’. Woordeloos contact dat overal aan voorbij gaat. Vriendschap met een heilige status. Geef toe, het is niet altijd makkelijk met die knollen. Dus dit cruciale Penny vonkje is je brandstof.

Waardige Penny

Ik dacht eerst, het gaat om herontdekken. Nu blijkt, het is een kwestie van toegeven. Want Penny zijn we allemáál. Neem een greep uit mijn stalgenoten: advocaat, managementassistente, psychiatrisch verpleegkundige en directiesecretaresse. Geen kinderachtige beroepen. En toch, op stal houdt het geen stand. Hoewel ik zelf als eerste door de mand val, dat wel. Maar ja, ik heb een Haflinger, dus dat is makkelijk scoren. Juist daarom heb ik erg volwassen kleding, dekjes en tuig. Want ik ben wel een wáárdige Penny.

Daar ben ik niet de enige in. Kijk, als ik ergens lees dat Anky zelf haar paarden vlecht, omdat ze zo van dat tutten houdt, dan maakt die me ook meer wijs. Penny van Grunsven. Het fascinerendste dat ik ooit over haar las.

Verzuring

Hoewel, niet iederéén is een verkapte Penny. Je kent ze wel, de zure ruiters. Opgedroogd door prestatiedrang en geen contact met hun inner-Penny. Er is geen knipoog meer. Ze tutten niet meer met hun paard. En iedere zichzelf respecterende Penny weet: geen getut is geen genot. Verzuring. Iets waar de paardenwereld kapot aan gaat.

De andere kant is ook waar. Wel tutten, niet trutten. Bloedje serieus rijd ik mijn Prix St George proeven. Voor mij geen zondagsritje in het bos. Maar dan, in de spiegel bij E, zie ik zijn gezellige hoofd. Precies dan wordt mijn buik pas écht warm. Daar kan geen slipjas tegen op. In de trailer wordt het nog beter. Even wij samen, wij alleen. Want we hebben het weer geflikt. Ons Penny vonkje brandt nog.

Berusting

Nu, 30 jaar later, concludeer ik trots dat ik Penny ben. Opnieuw en nog steeds. Ik gun iedereen een revival van zijn Penny genen. Het maakt de dingen makkelijker. Zachter. En de cirkel rond. Voor mij hoort dat bij ouder worden, dat je gaat zien dat je startpunt zo gek nog niet was. Alles is cyclisch. Misschien is dat wel de enige échte waarheid in het leven. Dat geeft berusting. Rust vanuit de troost van de herhaling. Je begint als Penny en eindigt als Penny.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

blog sara ouwehand
Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

De liefde voor je paard en de sport gaat ver. Alles uit de kast. Niks of niemand is te gek. Iedere expert is welkom en het mag wat kosten. Want je wilt vooruit. Stappen maken. Gloreren.

En ook: geen fouten maken, voorál geen fouten maken. ‘Want dan verpruts ik mijn paard.’

Eén kans

Het statische idee dat we maar één kans hebben, is een ruiterkwaal. Terwijl iedere rit een nieuwe kans is. Stop die gedachte in je cap en je wint de helft. Méér. Overstijg jezelf.

Oké, er is een probleem en je bent zoekende. En dan zijn ze er voor jou. Bussen vol experts. Iedere bobo stapt op zijn eigen stokpaardje. Ze weten het zéker. Dit gaat werken. Jouw probleem oplossen is hun bevestiging. Dus we gaan er voor.

Jij en je paard

Maar als ik in de baan sta, zie ik altijd maar 2 experts. Jij en je paard. Jullie vertellen me of mijn lessen kloppen. En of iets klopt gaat voorbij aan gelijk hebben. Ook aan gelijk krijgen. Gelijk is een vriendje van de ratio en dat heeft met waarheid niks te maken. Want daar hebben we het nu over: jouw interne waarheid. En die kan zomaar anders zijn dan verwacht. Daarover gaat mijn eigen stokpaardje.

In het Jip en Janneke: voelt het goed? Waarbij mijn rotsvaste overtuiging is: ‘Als het niet goed voelt, dan ís het niet goed’. Nu, op dit moment, in deze omstandigheden. Die context is waar boekjes aan voorbij gaan. Boekjes gaan over theorie. En paarden doen niet aan theorie. Wel aan voelen.

Wake up!

Een les, instructeur, expert, moet matchen met jouw interne waarheid op dat moment. Het heeft geen enkele zin om geforceerd je best te doen, terwijl je diep van binnen voelt dat het niet klopt. Alvast een tip daarbij. ‘Hij zal het wel weten’, ‘hoe kom ik anders verder’ en ‘als hij het zegt dan zal het wel zo zijn’, gaan je niet verder helpen. Wel verder van jezelf af. Wake up! Soms moet je alle experts buiten de deur zetten. Je eigen ding gaan doen.

blog sara ouwehand

Als je niet je eigen paardenwaarheid volgt, speel je een rol. Bewaar die rol voor de chef op kantoor, want paarden blieven hem niet. Je valt zo door de mand hoor. Is het niet thuis, dan is het wel in de ring. Met alle worstelingen van dien. Wordt je paard niet beter van. Niemand trouwens.

Geen dressuurpaard

Mij is wel honderd keer verteld dat ik geen dressuurpaard heb. Heel creatief, in allerlei vormen en varianten. Mijn vingers vormden zich naar mijn oorschelpen, zó vaak heb ik ze erin gestopt. Stoppen was niet mijn interne waarheid. Niet dat het een makkelijke weg was. Sterker nog, sommige paden bewandel je maar één keer. Te hobbelig, te steil, te ongerept. Maar minder onbegaanbaar dan opgeven. Omdat stoppen gewoon niet klopte. En nu doen we ons eigen ding in de Lichte Tour.

Eigenwijs en tevreden.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

oostvaardersplassen blog liz barclay

De Oostvaardersplassen: het begon met vogels. Toen moesten de grote grazers het gebied nog geschikter maken voor nog meer verschillende vogelsoorten. En toen werd het heel langzaam een ‘rewilding project’ zonder dat iemand het eigenlijk in de gaten had.

En toen verdwenen heel langzaam sommige vogelsoorten, terwijl het gebied kapot werd gevreten door een totaal uit de hand gelopen hoeveelheid grote grazers.

Maar hopelijk is het gedaan met de Oostvaardersplassen in de huidige staat. Woensdag 5 december is de rechtszaak.

Edelherten

Even terug met een citaat uit een document van Vereniging het Edelhert, getiteld: ‘De Oostvaardersplassen, de grote grazers en de icmo2 afspraken; beantwoording vragen van de adviescommissie beheer oostvaardersplassen.’

In de nieuwsbrief No. 1 van Rijksdienst IJsselmeer Polders (RIJP) uit April 1991 wordt gesproken over het plan voor het uitzetten van 40 edelherten in het internationaal bekende Natuurgebied de Oostvaardersplassen(OVP).

De toenmalige Beheeradviescommissie denkt aan minstens 250 herten maar, zo staat vermeld:

‘Mochten de grenzen van de draagkracht van het gebied worden overschreden dan zullen de aantallen runderen, paarden en edelherten in onderlinge samenhang worden beperkt.’

Hands-off beheer

In 1996 werd het OVP-gebied overgedragen van de RIJP naar Staatsbosbeheer (SBB). Tevens werd een beleidswisseling doorgevoerd. Staatsbosbeheer ging, zonder enig overleg over van het toegezegde ‘beheer naar draagkracht’ naar het zogenoemde ‘hands-off beheer’.

Hierdoor bleven de aantallen grote grazers groeien, waarbij door gebrek aan voedsel en beschutting in de afgerasterde OVP, er ieder jaar weer een steeds grotere wintersterfte ontstond, zonder verder beheer.

oostvaardersplassen liz barclay

Kopergebrek en ataxie

Op 25 oktober 2004 schreef Prof. Dr. C. Wensing als hoofd Wetenschappelijke Adviescommissie Oostvaardersplassen in een brief aan de directie van Staatsbosbeheer het volgende: ‘Werk aan een completer habitat. Door de eenzijdige zomerhabitat ontbreken in de winter voor de hoefdieren mogelijkheden om gebruik te maken van andere voedselbronnen. Wellicht is bijvoorbeeld het kopergebrek, en de daardoor veroorzaakte ataxie bij edelherten, te voorkomen door een bredere voedselkeuze.

Dit bericht geeft aan dat er in 2004 al problemen bekend waren bij de destijds aanwezige stand van 665 runderen, 880 paarden en 1550 edelherten.

Rewilding is in!

Rewilding is in! Kijk bijvoorbeeld maar even op de website Rewilding Europe, gevestigd trouwens in…Nijmegen. Er zijn projecten in Portugal, Roemenië, Kroatië, Polen, Zweden; allemaal landen met nog enorme gebieden ongerepte natuur waar de ruimte is om grote grazers, wolven en katachtigen zonodig opnieuw te introduceren voor een gevarieerder stuk natuur.

Directeur Staatsbosbeheer Sylvo Thijsen is, naar ik heb begrepen uit zijn connecties en werkzaamheden bij bijvoorbeeld advies- en ingenieursbureau Sweco, ook een rewilding fan…

De stikstof brigade

In een artikel in dagblad Trouw uit 2014 verbaast ecoloog Han Olff zich over de enorme vruchtbaarheid van de OVP. Hij geeft aan dat veterinaire behandeling van grote grazers zijn onderzoek zouden belemmeren doordat het toedienen van medicijnen het ecologische evenwicht zullen verstoren.

Koren op de molen van de rewilding fans, natuurlijk. Oh, was directeur SBB Sylvo Thijsen ook niet…?

Toekomst van de OVP

De RDA, Raad voor Dieren aangelegenheden, beschrijft zichzelf als een onafhankelijke raad van deskundigen. Kijk zelf maar op de website. De RDA is betrokken bij het advies over de toekomst van de OVP.

Nieuw lid van de RDA is Jan Willem Erisman, professor aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Zijn leerstoel is integrale stikstof studies gefinancierd door het WNF, ook betrokken bij de OVP. De OVP blijft interessant voor zoveel onderzoeken dat bijna iedere professor en natuurorganisatie de ander de hand boven het hoofd houdt.

‘Hoe meer volgers, hoe beter voor de grote grazers in de OVP.’

Ook interessant: voorzitter van de RDA (weet je nog, onafhankelijk) is Mr. DRS. J. Staman. Laat die nou ook penningmeester bij de Stichting Natuurlijke Processen geweest zijn. Ga naar hun website en de eerste naam die je ziet is die van Frans Vera.

oostvaardersplassen liz barclay

Belangenverstrengelingen

En zo kan ik nog heel lang doorgaan. De verbanden en belangenverstrengelingen zijn buiten proportie. En altijd maar weer die terugkerende naam: Frans Vera.

Maar dan wordt dit blogje te lang en heel saai. Als je dit leest en meer wilt weten, wordt dan volger van Stichting Cynthia en Annemieke. Op hun Facebook pagina staan nog meer superlogische grafieken waar je heel veel van kunt leren. En echt, hoe meer volgers, hoe beter voor de grote grazers in de OVP. Ook al ben je het niet altijd helemaal met elkaar eens, samen sterk!

En nu vooral met het oog op 5 december.

De rechtszaak

Er staat een hek om de OVP. De dieren kunnen er niet uit, de mensen mogen er alleen via zeer beperkte routes in en SBB kijkt heel goed of iedereen zich daar wel aan houdt. Door dat gebrek aan sociale controle, en doordat zoveel partijen er baat bij hebben om de OVP met de grote grazers als wilderness in stand te houden, gebeuren dingen in de OVP die ethisch gezien absoluut niet door de beugel kunnen.

Hopelijk gaat daar door de enorme inzet van Stichting Cynthia en Annemieke op 5 december verandering in komen.

Dan dient namelijk de rechtszaak, aangespannen tegen de Staat der Nederlanden, Staatsbosbeheer en de Provincie Flevoland en voorbereid door de advocaten Samantha Andriesse en Bas Jongmans (pro deo!) met een rapport van meer dan 500 pagina’s.

Dit wordt hopelijk het moment van de waarheid en het begin van het einde van de grote grazers in de OVP.

Nog enkele cijfers

Winter van 2008-2009: totaal 1200 dode dieren
Winter van 2009-2010: totaal 1093 dode dieren
Winter van 2010-2011: totaal 750 dode dieren
Winter van 2011-2012: totaal 1490 dode dieren
Winter van 2012-2013: totaal meer dan 2000 dode dieren.
Winter van 2017-2018: over de 3000!

Volgens Frans Vera, Han Olff en volgelingen zijn de Oostvaardersplassen een uniek vruchtbaar gebied waar we niet aan moeten morrelen.

Ziek!

Ceylan Avinal
Ceylan Avinal - Zygrande le Coupied Indoor Brabant 2016 © DigiShots

Beginnen met paardrijden in Turkije is zo ongeveer hetzelfde proces als in Nederland. Meestal zien of horen kinderen, door vriendjes of vriendinnetjes of via internet, dat paardrijden erg leuk en bijzonder is.

Wanneer de kinderen eenmaal in aanraking komen met paarden is het virus verspreid en vervolgens moeten papa en mama weken aanhoren ‘ik wil zo graag op paardrijles!!’

Turkse opvoeding

Sport is een zeer belangrijk onderdeel van de opvoeding in Turkije, dus als de ouders na de nodige overwegingen, lees: de vriendenkring, internet en sociale media, hebben besloten hun kind te laten paardrijden, wordt het tijd om een aantal clubs te bezoeken. In Nederland noemen we dat manege.

‘Ik ben er geen voorstander van om in Turkije een pony te kopen.’

In alle delen van Istanbul zijn er clubs gevestigd dus er zijn genoeg mogelijkheden. Dit is belangrijk, omdat in de keuze van de club zeker rekening gehouden wordt met de reisafstand in verband met files en schooltijden. De meeste kinderen hebben in de avond ook nog een paar uur privé – bijles voor school.

Volgende stap

Eenmaal een club gevonden is het grote verschil dat na enkele maanden ponyles (groeples), gemiddeld 4 tot 8 maanden, de lesgever tegen de ouders zegt: uw kind is klaar voor de volgende stap, als het verder wil met rijden is het een goed idee om een trainer te zoeken en een paard aan te schaffen.

Pony ’s worden zelden aangeschaft. Persoonlijk ben ik er ook geen voorstander van om in Turkije een pony te kopen. Na het lezen van mijn verhaal begrijp je dat beter.

Resultaten of successen

Vervolgens wordt de zoektocht naar een goede trainer gestart, en ik moet zeggen, er zijn een behoorlijk aantal trainers in Istanbul, voornamelijk voor het springen. Dat maakt het moeilijk, want naar resultaten of successen wordt niet echt gekeken.

Vaak wordt de keuze van de trainer op advies van de vriendenkring of gevoel gemaakt. Het verhaal over het trainerssysteem in Turkije verdient een eigen blog, maar laten we beginnen bij het begin.

Membership

De trainer is gevestigd in een club, de paarden van de lesklanten staan daar gestald en eventueel zijn eigen paarden. Een club in Turkije brengt jaarlijks een membership in rekening . Dit is een behoorlijk bedrag, ook in euro’s. Hiervoor mag je op de club komen en je laten trainen door een professionele trainer.

Vervolgens wordt er een paard op advies van de trainer gekocht. Vaak kiest men ervoor om met een ouder, goedkoop leerpaard uit Turkije te beginnen. Hoewel ook een groot aantal mensen ervoor kiest om een paard afkomstig uit Europa aan te schaffen, omdat in Turkije het aanbod te beperkt is.

Dan komt daar, buiten de aankoopprijs, een behoorlijk kostenplaatje bij kijken. Onder meer het verblijf, vervoer, bijbehorende documenten, export, quarantaine etc. moeten worden betaald.

De Stalling

Het paard is gevonden en nu moet het gestald worden. Ook dit is weer één van de verschillen met de gang van zaken in Nederland. Op de club moet een box worden gekocht in dollars én daarbij betaal je nog een maandelijks bedrag voor het gebruik van de accommodatie.

‘In Turkije is paardrijden echt een elitesport.’

Tot slot betaal je ook maandelijks voor de groom /stalknecht, deze hoort bij de gekochte en gehuurde stal. Vanuit de club wordt het paard niet gevoerd of uit zijn stal gehaald.

Gebruikelijke kosten

De gebruikelijke kosten van een paard, zoals bijvoorbeeld de hoefsmid, dierenarts, zaagsel/stro, voer (waarbij hooi het duurste is), komen daar nog bij. En oh ja , de lessen…… Daarnaast heb ik het nog niet over het scenario als je het meer professioneel wil aanpakken, zoals voer uit Europa, een hoefsmid uit Europa etc.

Kortom een beginnerspaard aanschaffen en onderhouden is behoorlijk kostbaar. In Turkije is paardrijden dus echt een elitesport. En dat feit brengt ook weer allerlei grappige gevolgen met zich mee waar ik jullie uiteraard in de volgende blog meer over ga vertellen.

Sportieve groeten uit Istanbul!

blog sara ouwehand

In ieder paard schuilt een Totilas. Zijn beste versie, jóuw Totilas. Durf daarvan te dromen. Groei samen in jullie eigen wonder. Dromen zijn magisch, want ze geven ruimte aan beweging. Figuurlijk in je hoofd en hart, letterlijk in het lichaam van je paard. Daarom pleit ik voor de Totilasbril.

Hoop doet rijden

Zelf droomde ik om met mijn Haflinger in de subtop te starten. Er zijn ballerina’s met meer talent. Aan de andere kant zijn er maar weinig paarden met een groter (werk-)hart. En er is geen enkel paard waar ik meer van houd. Dus mijn Totilas is blond.

Dit voorjaar stonden er 18 kaarsjes op zijn worteltaart. Op datzelfde moment viel de uitnodiging voor de Lichte Tour in de bus. Natúúrlijk zijn wij van de partij! Trots, fanatiek en enthousiast. Ondertussen is het Ooit Zo Gevreesde Einde zo zoetjes aan in zicht. Toch droom ik hardnekkig verder van de Grand Prix. Hoop doet rijden.

Hoop is vertrouwen en vertrouwen is voeding. Essentieel voedsel dat je over het dode punt heen helpt. Zoals een grote bak friet na een avondje stappen. Lekker, vet en veel. Net als je op het punt staat te breken. ‘Met een extra portie mayo, alsjeblieft.’

Vruchtbare grond

Vertrouwen is nodig, maar kan jouw droom ook kiemen? Is je omgeving vruchtbaar? In je eentje dromen is een onnodig moeilijke opdracht. Er is altijd wel iemand die ziet wat jij ziet. Zorg voor je dromen, omring je met mensen die je steunen. Soms moet je selectief zijn.

Zo nam ik ooit afscheid van een zure juf. Complimenten dat ze kon geven …. ‘Jij ziet je paard als een afgod, maar ik kijk er écht niet graag tegen aan’. Haar gezicht oogde alsof ze een overjarige augurk herkauwde. Ik dacht altijd dat ze gewoon niet zo van augurken hield. Blijkt mijn paard de oorzaak! En vertel mij nou eens … welke instructie is zinvol als je ons in de basis liever niet ziet? Kortom: ajú paraplu.

Reality check

Even terug naar die Totilasbril. Ruiters vragen me: ‘Is die niet te roze?’ Lees: of ik eigenlijk nog wel van deze (dressuur-) wereld ben? Met mijn Haflinger in de Subtop. Maar geloof mij, reality checks genoeg! Meer dan me lief waren. De onderkant van de uitslagenlijst? Ik heb hem uit-ge-breid mogen bestuderen. Geen pixel is mij onbekend. Durven dromen bleek toen een stevige klus. Vooral dat dúrven, want aan de onderkant bungelen is geen pretje. Ach, tegen jou kan ik het ook wel zeggen. Het maakte de augurkenvreter in me los. Mokkend de coupons laten liggen, jankend naar huis, heilig geloven in een jury-pact tegen ons? I’ve been there.

Sprankje Totilas

En toch is er altijd een sprankje gebleven. Een sprankje Totilas. Dat zag ik, dat voelde ik, dat resoneerde in ons samen zijn. Gekke Henkie of niet, wij gaan door. Zat ik door mijn geloof heen, kreeg ik een zetje van Boven. Of van beneden, want alleen op de bodem kan je je weer afzetten. Retour omhoog.

Met het hoofd boven water zie je weer andere dingen. De verlossende zwemband bijvoorbeeld. ‘VERTROUWEN’ stond er in grote letters op. Daarmee zwom ik ineens, in drie wedstrijden, naar de Prix St George. Die blonde Totilas toch.

Bejaard en gelukkig

Durven dromen dus. Het geeft energie en vreugde. Samen mogen groeien, wat een prachtcadeau is dat? Voor iedereen, in zijn eigen versie. Laat je dromen meedeinen op het ritme van je verlangens. Varieer naar behoefte. Het hoeft niet altijd een dressuurwonder te zijn. Trouwens, ook mij bekruipt de laatste tijd een andere droom…

Op mijn rug in het gras, een volle wei. De grond is zwanger van de zomerwarmte en iedere wolk is een paard. We zijn Samen, dik bejaard en gelukkig. Want hij mocht zijn beste zelf zijn. En ik was er bij.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.Ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

HOEFSLAG ACADEMY

Volg ons!

100,414FansLike
0VolgersVolg
6,923VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer