Tags Posts tagged with "Blog"

Blog

sara ouwehand blog staptraining
Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

“Mij te saai!”, geïrriteerd slingertje ze het lepeltje in haar blauwe mok. Die suiker moet oplossen. Snel en efficiënt. Haar paard staat onder hetzelfde regime. Niet lullen maar poetsen.

Ik val even stil. De kat komt binnen en ploft zuchtend in een stoel. Ik overweeg hetzelfde. Ze snapt het niet en gaat het niet snappen. Voorlopig niet. Dus begin ik over het weer. De voorspellingen van vandaag, morgen en de hele komende maand draai ik er doorheen. Inmiddels heb ik geleerd: Choose your battles.

Fast Food

Huppelend kwam ik van mijn rijles af. Het was een staples geweest. Een staples?! Je bedoelt, als in, niet draven en galopperen? Ja klopt, en daar wil ik nog voor betalen ook! Graag zelfs. Ze draait de suiker bijna door de bodem heen. Kauwend op een gevulde koek denk ik: “Ach, misschien had ik het 10 jaar geleden ook niet verteerd. Toen ging ik ook nog voor het Fast Food.”

Ambitie en meters maken horen bij elkaar, dacht ik ooit. Zwoegen en zweten. Het onderste uit de kan en je tanden er in. Maar als ik eerlijk ben, met minder resultaat dan nu. Significant minder. En zijn stap werd er al helemaal niet beter van.

Slechtste stap in tijden

Met gepaste trots durf ik nu te zeggen: zijn stap is de slechtste stap die je in tijden hebt gezien. Hij krabbelt, is onregelmatig en heeft nog nooit van schoudervrijheid gehoord. Ook tussen de Haflingers valt het op. Stel je dit voor op het voorterrein van een Lichte Tour wedstrijd en je weet genoeg. Ieder vooroordeel wordt bevestigd. Ruim. Niks om blij van te worden, dus draafde ik snel aan. En daar ging het mis.

Geduld opbrengen

De drang om een traptrede over te slaan is wel begrijpelijk. Staplessen vragen iets van je. Net zoals de Tour de France kijken. Dat moet je ook leren. Geduld opbrengen, rust aan je kont hebben. Hoewel, bij de Tour heb je een flinke mentale voorsprong. Je weet namelijk zéker dat de finish komt. Maar je weet ook: dit duurt nog wel even. Toch volgt de finish, hoe dan ook. Kwestie van voldoende bier en chips, dan komt het wel goed.

Vlakke Etappe

Alleen bij je paard is die finish niet zo duidelijk in beeld. Weet jij veel waar en wanneer hij is. Dan komt het dus neer op vertrouwen. Ervaring. Durven te kiezen voor de langste weg. Die toch echt de kortste is. In ieder geval de vlakste. Maar de vlakste etappe in de Tour wordt vaak de saaiste gevonden. En daar zit wel een dingetje. We kiezen liever voor spektakel. Een zware bergetappe. Afzien en aanzien horen bij elkaar. Dus slaan we gewoon wat stappen over en hogen zo de berg die voor ons ligt op. Om er daarna heldhaftig over heen te klimmen.

Ultieme stretch

Ik geef toe, een staptraining heeft de schijn tegen. Maar net als in de Tour ga je zoveel zien als je werkelijk gaat kijken. Er zijn zoveel kleine, briljante, strategische moves in de stap die je kan maken. Als je over de lijntjes van de eerste saaiheid durft te kijken, gaat er een wereld voor je open. Het is de gang waar je de ultieme stretch in de bovenlijn kan bewerkstelligen.

Door het gebrek aan zweefmoment kan er geen enkele spierspanning verhuld worden. Ook wordt het ultiem duidelijk of hij gelijk is in de achterbenen. Een harde eis voor de piaffe en passage. Trouwens ook voor de arbeidsdraf, mocht je minder ambities hebben. En wat dacht je van de diepe buiging?

Meer diepte

Omdat de coördinatie wat rustiger is in de stap, haal je hierin meestal meer diepte. Een appuyement verbeteren? Bij mij begint dat in stap. De series verbeter ik ook in stap. Hoe snel kan ik op een rechte lijn wisselen tussen de buiging links-rechts? Als dat in stap niet lukt, heb ik in de galop weinig te zoeken.

En zo kan ik in stap een complete Intermediair I proef verbeteren. De kunst is om dat te kunnen gaan zien. Willen zien. Mijn punt is, een staples is zoveel meer dan een vlakke etappe. Als je er over heen kan kijken, dan zie je een complete Tour de France. Als dat geen spektakelstuk is….

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Lichte Tour en loopt verwonderd rond in de paardenwereld

Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

0 127
aken dressuur
© DigiShots

CHIO Aken is een uniek evenement waarin verschillende takken van de paardensport samen komen. Dit jaar ben ik samen met Lisa Molenaers hier om meer te leren over de fokkerij en sport.

Voor Lisa is het de eerste keer dat ze mee is als journalist. Vandaag was het de eerste dag dat we aanwezig zijn en kort na aankomst kreeg ik de vraag of we naar de stand van SAP/Mercedes wilden komen. Daar is namelijk een simulator als paard die voor heel veel dingen geschikt is.

Lisa mocht er een eventingparcours mee gaan springen. Ze werd begeleid door een coach die al 30 jaar deze simulatoren bouwt en ook precies wist hoe je de teugels moest vasthouden en waar je been moest geven.

Speciale rondleiding

Deze actie is eigenlijk voortgekomen omdat ik een knuffeltje heb: Josiberry. Zij hoort bij Hannah’s Willberry Wonder Pony, het goede doel dat gelieerd is aan de ernstig zieke amazone Hannah. SAP Sports ondersteunt deze stichting en heeft ook een ambassadeur: SAP Berry.

Vorig jaar had Josiberry met SAP Berry een speciale rondleiding over het eventingparcours. Dit jaar gaan Lisa en ik samen met Ingrid Klimke en nog een paar mensen maar eens kijken waar Josiberry en SAP Berry allemaal zijn geweest.

Gave kans

Ingrid Klimke gaat ons een uitleg geven over het parcours. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit een cross heb gezien, dus het is super gaaf dat we deze kans krijgen.

Tijdens de eerste dagen van ‘Aken’werden er al twee springproeven verreden en stond de openingsceremonie op het programma. Ik weet wel dat ik straks weer dringend moet gaan groomen… Lisa heeft een zwak voor veel eten.

Adriana van Tilburg

Foto: archief Digishots

wim koosjes mulders
Koosje Mulders - Wim Subtop 2017 © DigiShots

Ik weet al een tijdje dat ik deze blog moet schrijven, maar ik heb de grootste moeite gehad om mij er toe te zetten. Niet omdat niet open en eerlijk wil zijn of de juiste woorden niet kan vinden.

Ik stak gewoon liever nog even mijn kop in het zand. Zwart op wit confronteert. Zodra je iets op papier zet, voelt het nog meer als de werkelijkheid. En in dit geval is de werkelijkheid erg verdrietig. Daar gaat ie dan: de carrière van Wim is ten einde. Hij zal nooit meer onder het zadel lopen. Sterker nog, ik weet niet eens zeker of we hem voldoende pijnvrij kunnen krijgen voor een pensioen.

Leven redden

De mensen die het koliekverleden van Wim kennen, denken nu waarschijnlijk meteen dat er iets met zijn buik is, maar nee hoor. Mijn witte ongelukskind heeft gewoon weer een heel andere blessure op gedaan en ditmaal kunnen we misschien niet weer zijn leven redden.

Vorig jaar had hij eerst een lichte blessure aan een collateraal bandje. Na twee maanden stappen was het over en dus mocht hij weer opbouwen. Dat ging allemaal goed tot hij in het najaar ineens van de ene op de andere dag heftig kreupel was. Na heel wat onderzoeken en een MRI bleek hij een fors kraakbeen probleem te hebben in het hoefgewricht. Slechts twee maanden daarvoor was er nog een MRI gemaakt en was er niets aan de hand. Het was plotseling razendsnel gegaan, de artsen waren stomverbaasd. Hoe dat kan? Waarschijnlijk een verkeerde beweging. Dat is alles. Pech. Ik kan het woord niet meer horen.

Magnetische platen

Door de bot op bot werking was er een kneuzing ontstaan en dat doet hem pijn. We hebben allerlei behandelingen geprobeerd, van inspuiten tot magnetische platen, maar het mocht allemaal niet baten.

Ondertussen werd ook de angst voor koliek steeds groter. Hij moet bewegen voor zijn buik, maar kon dat niet genoeg door zijn kapotte voet. Een typische catch-22. Uiteindelijk was er slechts een redmiddel over, een zenuwsnede. Daar heerst een taboe op, maar ik wilde het niet doen om mijn paard weer terug in de sport te krijgen. Het ging alleen nog om een waardig pensioen. Bovendien was het alternatief in laten slapen.

Wim stond er trouwens al die maanden, zoals altijd eigenlijk, super vrolijk bij en kon nog gerust gek doen in de paddock. Ik dacht: ‘zolang hij niet opgeeft, doe ik dat zeker niet, ik wil alles hebben geprobeerd’.

Gedroomde Grand Prix

Het besef dat ik nooit meer op zijn rug zou zitten, begon langzaamaan te komen. Ongelofelijk wrang dat na alles wat we hebben meegemaakt samen (ik twee hersenbloedingen, hij twee koliekoperaties en bijna dood) het met zo’n sisser moet aflopen. Eindelijk waren we in de gedroomde Grand Prix, eindelijk konden we echt beginnen. Vijf keer hebben we Zware Tour gestart, toen was het klaar. Nog veel erger vind ik dat we nooit meer samen zullen rijden. Niet eens een bosritje.

koos & co

Had ik dat maar geweten de laatste keer. Die Grand Prix lukt misschien nog wel een keer met een ander paard, maar ik had zo gehoopt dat ik met Wim iets langer door had gekund, omdat hij echt bijzonder is. Het gaat lastig worden om ooit een ander paard te vinden met een uitgesproken karakter en hoge intelligentie zoals Wim heeft. Hij is echt een persoonlijkheid.

Onder het mes

Maar goed, mijn 16-jarige schimmel ging dus voor de derde keer in zijn leven onder het mes. Wederom op de Uithof, want tja daar was hij toch al kind aan huis haha. Bovendien waren zijn darmen het grootste risico en in Utrecht kennen ze Wim zijn buik als geen ander.

Alles verliep gelukkig heel soepel. Hij wist nog precies hoe hij op moest staan en stond er bij te kijken alsof wij ons aanstelden met onze zorgen. Ook de twee weken stalrust gingen voorspoedig. De operatie heeft hem absoluut geholpen in het lopen, maar helaas heeft hij nog steeds pijnstilling nodig. Hij staat nu hele dagen op het land en is zielsgelukkig. Uren achtereen een beetje rondlopen is ook het meest gunstig voor de artrose. Opa gaat iedere ochtend in een drafje over het erf en vervolgens bokkend de wei in.

Olympisch niveau

Wim was een goed dressuurpaard, maar zijn grasmaaien is pas echt op olympisch niveau. Maar in de winter kan hij bij mij op stal niet zoveel naar buiten en liever zoek ik plek voor hem waar dat wel kan en waar hij met andere paarden staat. Voorwaarde is echter dat hij zijn dagen ergens anders kan slijten zonder pijnstilling.

Of dat gaat lukken moet nog blijken. Hoe dan ook gun ik hem een zomer vol eten, zonnebaden en knuffelen. En ik blijf duimen draaien voor een goede afloop.

Gelukkig is er ook blij nieuws op paardengebied. Daar vertel ik jullie de volgende keer alles over!

koos & co

blog sara ouwehand writersblock

Heb al een tijdje een writersblock. Of lezersangst, net wat je wilt. Als ik veel clinics geef, kom ik standaard op het punt dat ik mezelf niet meer kan horen.

Mijn zendtijd kent grenzen. Graag een radiostilte en onze blauwe hoekbank. Toch liet die rust nog even op zich wachten, zelfs na een reep chocolade. Eerst dacht ik: “dit gaat niet goed”. Er moet geproducéérd worden. Schrijven. En in de baan? Ríjden. Oefenen. Zwoegen desnoods. Want bedenk even, stilstand is achteruitgang.

Wie is er niet groot geworden met die uitspraak?

Rust moet

Voortschrijdend inzicht bracht me… wie is er niet groot geworden ONDANKS die uitspraak? Rust moet. Rust is een fundamentele stap die niet verwaarloosd mag worden. Niet bij ruiter, niet bij paard. Fysiologisch wetenschapper Seiler deed er onderzoek naar. Hij ontdekte dat de beste atleten niet alleen meer trainden, maar ook meer rusten. Kortom: als je rust, doe je ook iets. Tijdens rust leg je je leerproces niet stil om het daarna ‘weer op te pakken’. Het gaat dóór, altijd. Als je met de hond door de regen zeult, tijdens de discussie met je baas en als je slaapt. Je zenuwstelsel timmert continu aan de weg om alle trainingen een plekje te geven. Zorg ajb dat er voldoende parkeerplek is.

Co – creatie

Ken je dat, je paard heeft een blessuretijd en je komt er samen beter uit? Dat is niet omdat de blessure zo gezellig was. Maar omdat je even ruimte hebt kunnen maken. Een ander perspectief aan hebt genomen. Of de boel eens even flink hebt opgeschoond. Want waar kan nieuwe input naar toe als je systeem al loaded is?

Formatteren dus, ook voor jou.

Vond het als instructrice een uitdaging: stiltes laten vallen. De ruiter even laten zoeken, in rust. Nieuw evenwicht de ruimte geven. Want als het dan toch over efficiëntie moet gaan? Van een polonaise aan instructies hoort een ruiter de helft niet. Je zenuwstelsel blokt het gewoon. Genoeg is genoeg. En ik maar doorpraten. Dat zijn dus momenten waarop ik moe word van mezelf. Dat ik mezelf in positieve zin blok. Ik durf nu samen met ruiter en paard een flow van input, output en rustmomenten te creëren. En ben dankbaar voor wat daar allemaal uit kon ontstaan. Co-creatie brengt zoveel meer.

Durf te wachten

Denk vooral niet dat ik Kampioen Rust ben. Sterker, ik zit op de eerste stoel in de bus van de actiegerichte mensen. “Erg leergierig”, stond er vroeger al op mijn rapport. En ben nog steeds die spons die alles opzuigt. Maar zie nu ook dat je die spons moet uitwringen. Of even in de zon leggen, zodat het water kan verdampen. Transformeren. Want ken je dat, een spons waarmee je veel water morst, omdat hij het niet meer kan opnemen? Dat dus. Durf te wachten.

Denk eens aan zo’n glazen sneeuwbol. Zo’n kitsch ding, kan je met kerst overal kan kopen. Zet er een leuk sneeuwpopje in, of een unicorn, whatever. Schud en laat je betoveren door de dwarrelende sneeuw. Maar dan komt Vriend Ongeduld. Het moet nú weer. Méér. Dus je schudt fanatiek nog een keer. En tot je grote teleurstelling is het effect dramatisch minder. Het sneeuwt gewoon niet zo lekker. Dus jij huilen en boos roepen dat het kreng kapot is. Terwijl het échte probleem is dat je niet wachtte. Pas als alle vlokjes zijn uit gedwarreld, is het effect het mooiste.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

blog sara ouwehand hakken uitdrukken

Een lijst met verboden uitspraken in de hippische sector. Daar zou het op moeten komen: “Hakken uitdrukken!”

Het maakt me gek, compleet gek. Geen nuance dit keer. Het is fout, ondoordacht en catastrofaal voor je zit. Terwijl massa`s instructeurs het roepen. En jij maar zwoegen. Om te janken gewoon, dus laat me je wijzer maken.

Taktfouten

Omdenken. Wat is er NIET fout aan het uitdrukken van je hakken? Weinig. Bedenk bijvoorbeeld dat je je beugels naar beneden drukt en daarmee de voorbenen van je paard blokkeert. Dat is funest voor de takt. Vandaar de vele taktfouten in de middendraf. Op de diagonaal worden de beugels nog wat harder aangestampt.

‘Hang je eenmaal achter het lood, dan moet je die wel vastzetten om min of meer in balans te blijven.’

Een ander dingetje is dat je bij het uitdrukken van je hakken je onderbeen naar voren steekt. Een regelrechte balanskiller. Je komt dan met je bovenlichaam achter het lood. Om nog niet te spreken over het effect op je onderrug. Hang je eenmaal achter het lood, dan moet je die wel vastzetten om min of meer in balans te blijven. Aju verende ruiterrug.

Overstrekt been

Nog een interessante. Als je je hakken actief uitdrukt, wordt de hoek in je knie te groot. Je overstrekt je been, zo kan je het ook zeggen. En dan verdwijnt de schokdempende werking van je kniegewricht. Van je enkels trouwens ook. Terwijl je die veerkracht nodig hebt om de beweging van je paard op te kunnen vangen. Andersom: wil je heel graag stuiteren, druk dan vooral je hakken uit.

Maar dan komt de bottle neck. Als je knieën en enkels hun schokdempende werking inleveren, doen je heupen dat ook. Die gewrichten spiegelen elkaar. En zonder losse heupen is er geen ontspannen ruiterzit. Daar komt bij dat geblokkeerde heupen gegarandeerd succesvol leiden tot een geblokkeerde onderrug. Alles samengenomen versmalt je bekkengebied. Simpeler: je kont heeft minder contact met het zadel. Diep zitten is er niet meer bij.
Een old school plaatje, soms mag het. Zeker als het zo duidelijk maakt wat ik bedoel. De kleine vierkantjes lichten je bekkenbodem uit, van boven af gezien.

Stop daar mee!

Jij snapt ook, dit zijn twee uitersten. Maar het effect op je bekken hoeft maar duidelijk te zijn. En duidelijk mag het worden. Voor alle instructeurs die hun leerling willen helpen. Voor alle ruiters die zwoegen op hun zit en daarom een keer extra hun hakken uitdrukken. Stop daar mee! Je weet nu waarom. Het blokkeert alle beweging, zowel bij jou als bij je paard. De uitdrukking ‘hakken in het zand zetten’, waar dacht je dat die vandaan kwam?

‘Zoek de oorzaak daarvan en je voetpositie zal automatisch verbeteren, gratis en voor niks.’

Blijft er één heikel punt over. Wat dan wél als je je hakken optrekt? Dat probleem moet je anders inschieten. Weer dat omdenken. Het probleem is namelijk niet dat je je hakken optrekt. De werkelijke ellende is dat je op tenen staat. Je balanspunt ligt te ver naar voren. Zoek de oorzaak daarvan en je voetpositie zal automatisch verbeteren, gratis en voor niks. Vaak sta je op je tenen vanuit een verkorte onderrug en lieslijn. Maar dat is een nieuwe blog. Misschien zelfs een compleet nieuw boek, want we zijn nog lang niet uitgepuzzeld.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: archief Digishots

Blog Liz Barclay Nederland Paardenland

Mijn jaarlijkse weekje Nederland viel dit jaar samen met de KWPN hengstenkeuring in Den Bosch. Bij mijn aankomst op Schiphol stond Maarten van Stek al in aankomsthal 2 te zwaaien.

Zo heel fijn om opgehaald te worden! En dan ook nog door een man die op twee benen rondloopt, alsof er niets gebeurd is. Maarten brak vorig jaar bij een val met zijn paard zijn been op twee plaatsen, maar gelukkig zit hij sinds een aantal maanden weer in het zadel.

Er viel die avond veel bij te praten en dat gebeurde bij een heerlijk bord boerenkool met worst. En natuurlijk, het ging bijna de hele tijd over paarden. Maarten is altijd heel geduldig met me en beantwoordde ook dit keer uitgebreid de vragen die ik voor hem had opgespaard.

Samen naar de Dijckhoeve

De volgende ochtend scheen de zon prachtig over het vlakke land met zo hier en daar een vleugje wit van een onverwachts hagelbuitje. Maarten wees naar de nieuwe binnenbak op het prachtige complex van Sportstal Dijckhoeve. Een bak die haast Amerikaans aandoet met z’n doorzichtige wanden. Luchtig en toch beschermd rijden is een luxe die wij hier nog weinig zien.

Blog Liz Barclay Nederland Paardenland

En toen kwam dat moment dat ik Maarten weer op zijn William zag stappen. Ik had me zo voorgenomen om geen traantje te laten. Mislukt. Een heel jaar weggevaagd alsof er niets gebeurd is. William zag er zelfs beter uit dan ooit tevoren. Wissels klinkklaar en passage en piaffe zoveel zuiverder en reglmatiger, hoe kan dat toch?

Team William

Iedereen noemt zich een team tegenwoordig. In dit geval noemt niemand zich iets. Ze doen het gewoon en dat is dat. Marc, Miriam en Feline. Marc, Maarten’s man en allertrouwste toeverlaat, onvermoeibaar en de stabiele lijn op de momenten dat dat nodig is. Mirjam, de trouwe vriendin en leerling, die Maarten na zijn val overal mee naar toe gesleept heeft gedurende zijn revalidatie nadat knie, voet en onderbeen weer aan en in elkaar gezet waren.

Blog Liz BarclayNederland Paardenland

Feline, nog zo’n trouwe vriendin en leerling, die de zorg en het rijden van William op zich had genomen, en hoe!

Dit prachtige proces van geven en nemen op een zo natuurlijke manier was zo voelbaar, daar in de binnenbak op de Dijckhoeve. Maarten was aan het uitstappen toen Miriam binnenkwam op haar merrie. De gedrevenheid en enthousiasme van Maarten maakten van Miriam en Diamond Girl (v.Negro) binnen de kortste keren in een zelfverzekerd paar. Daardoor begon de merrie zoveel soepeler te lopen, dat het een genot was om te zien.

Wat een zit!

Feline had ook nog een les voor ik naar de Achterhoek zou vertrekken. Vorig jaar had ik Maarten haar paard zien rijden. Feline Wiltenburg-Ginsel heeft zich gespecialiseerd in het geven van zitlessen. Als ik hier zou wonen, stond ik bij haar in de rij.

Feline zit werkelijk mooi en stil met benen die zoveel langer lijken dan ze zijn, zo knap en om jaloers op te worden. Daarbij heeft zij een warme persoonlijkheid waardoor je je onmiddellijk op je gemak voelt en ik kan me zo voorstellen dat haar zitlessen alleen daardoor al bij de ruiter een ontspanning creëren waardoor alle ledematen veel makkelijker op hun plek kunnen vallen.

Door naar de Achterhoek

De vader mijn vriendin Elze was voorzitter van ponyclub de Viersprong in Toldijk. De mijne werd er penningmeester. Later zaten we samen op Landelijke Rijvereniging de Zevensteen in Steenderen. Haar schoonvader, Hans Vleemingh, was er instructeur. We hadden zoveel lol en we leerden er doorzetten. Geen binnenbak en alle wedstrijden nog op gras, dus vaak baggerden we regelmatig stijlvol door de modder.
Als ik bij Elze aankom, dan voelt het als thuis. Samen gaan deze twee vriendinnen voor het leven al jaren een paar dagen naar de hengstenkeuring in Den Bosch.

We waren nog niet binnen, of we hadden de twee grote armen van Roeland Elshuis om ons heen. Elshuis is een goede vriend van Elze en paardenman in hart en nieren. Ik vroeg natuurlijk onmiddellijk naar zijn hengst King Schufro die vorig jaar voor het verrichtingsonderzoek was aangewezen.

Roeland vertelde dat hij toch besloten had een andere weg te bewandelen en dat de hengst nu bij Remy Bastings stond.

Elkaar vertrouwen met een handdruk

Een telefoontje later zaten Roeland, Remy en ik samen aan een tafeltje bij de KWPN-stand. Roeland had me al verteld dat Remy in Deurne instructeur was geweest en, echt, ik kijk tegen dat soort mensen op.

Er was nog iets waar ik gedurende dat gesprek tegenop keek. Roeland heeft Remy mede-eigenaar van King Schufro gemaakt zonder geld uit te wisselen. “Ik heb misschien een goed paard gefokt, maar ik heb wel een ruiter nodig die hem kan maken.”Ik keek naar twee mannen die alle twee eerlijkheid uitstraalden en beiden bereid waren om elkaar met een handdruk te vertrouwen.

“Tja, dat moeten we dan nog gaan bewijzen als het een keer niet zo goed gaat tussen ons,” zei Remy met een knipoog.

Blog Liz Barclay Nederland Paardenland remy bastings

Hoe klein is de paardenwereld!

Toen ik Remy naar zijn verleden in de paardensport vroeg, vertelde hij dat hij een jaar bij Johann Hinnemann had gezeten. Laat ik nou in een van mijn vorige blogs over de toevallige ontmoeting met de Olympische amazone Leonie Bramall hebben geschreven, in diezelfde tijd ook werkzaam bij Hinnemann. Remy glunderde nog toen hij over de Olympische Spelen in Atlanta vertelde, waar hij haar en haar paard had bijgestaan als groom en oog op de grond.

Ouderwetse zelfdiscipline

Ik nam de vrijheid om nog even naar de mening van Remy te vragen over een aantal ontwikkelingen in de paardensport die ik, of niet zo goed begrijp, of zelf misschien niet zo geslaagd vind. Over het wig dat tussen klassiek en ‘modern’ rijden was hij heel duidelijk. “Je doet wat bij het paard past en wat dat is maakt mij niet uit, zolang het paardvriendelijk is.”

Over de verkorte Grand Prix proef: “Heb ik nog niet gereden, dus kan ik niets over zeggen. Hoeft niet verkeerd te zijn.” En over het weghalen van de laatste drie cijfers op het protocol: “Als het goed is, zit dat er bij ieder cijfer van de jury in.”

Wel vond hij dat aan de discipline van de jonge generatie paardenmensen nog wel eens wat mankeert en dat werd er nou juist in Deurne met de paplepel ingegoten.

Hier sprak een paardenman die nog een beetje van ‘de ouwe stempel’ is, maar wel met een moderne kijk en niet bang voor veranderingen, als ze de sport ten goede komen.

Nog even over de keuring

Remy is ook niet bang om de verantwoording te nemen voor zijn mening. “Ja, dat mag je van mij schrijven. Er zullen betere ruiters en ook betere ruiterbegeleiders moeten komen om de hengsten een eerlijker kans te geven gedurende het verrichtingsonderzoek, zodat de hengsteneigenaren hun hengst niet met ingehouden adem hoeven achter te laten.”

Ook is Remy duidelijk over de manier waarop sommige hengsten in Den Bosch getrixt voorgesteld worden en hoe regelmatig de grootste stap en meest spectaculaire draf gewaardeerd worden, terwijl dat helemaal niet hoeft te zeggen dat dit op lange termijn de beste sportpaarden of best verervende hengsten zijn.

Nog een leuke ontmoeting

Terug op de tribune herkende ik zomaar Linda Leeflang van een foto die ik van haar mocht gebruiken voor een eerdere blog. Het vak van paarden klaarmaken voor de hengstenshow en het voorbrengen zijn onderdelen van de paardenwereld waar in de paardenjournalistiek naar verhouding weinig aandacht aan besteed worden, terwijl het vakmansschap bijzonder is.

Ook met haar mocht ik een gesprekje hebben. Een leuke ontmoeting met een spontane jonge vrouw, maar daar schreef ik de vorige keer over in mijn blog ‘Nederland Paardenland – deel 1’.

Liz Barclay

Hengstenkeuring Den Bosch met meer drama dan ooit.

blog liz barclay

Toen we op vrijdagochtend voor de hengstenkeuring aan kwamen rijden bij de Brabanthallen in Den Bosch stonden de bordjes ’uitverkocht’ al aan de weg. Tja, de Black Magic Show, daar ging half paardrijdend Nederland de weg wel voor op.

We zaten nauwelijks op de tribune of nummer 317, de hengst Le Formidable (v. Bordeaux), kwam binnen. “Zitten we nou meteen al naar de kampioen te kijken?,” zei ik half grappend voordat er al geklapt werd. Later, toen ik Lorna Wilson tegenkwam van Elite Stallions UK (zie deze vorige blog) bevestigde zij dat gevoel.

Met kop en schouders

Deze vakkundige vrouw, die haar kennis al jaren heel slim vanuit Nederland en Duitsland mee terug naar Engeland genomen heeft, vond de afstammelingen van Bordeaux er met kop en schouder bovenuit steken. Dat vond de keuringscommissie trouwens ook met vijf zonen door naar het verrichtingsonderzoek.

Zelf viel ik helemaal op Lloyd, een jonge Governor (vm. Charmeur). Misschien niet de allergrootste showbink, maar wel een krachtpatser die in mijn ogen prachtig liep. Ik blijf vinden dat die showbinken misschien prachtige wedstrijdpaarden zijn, maar voor de fok wil ik toch bij mijn bescheiden mening blijven dat een extravagante draf misschien niet altijd het beste is voor op de lange duur. Als de galop goed is kun je de draf maken, heb ik altijd geleerd.

Afscheid Glock’s Johnson

Naarmate de dag verliep werd het drukker. De hengstenkeuring is tegenwoordig meer dan alleen maar af- en doorverwijzen. De mensen willen romantiek en daar zit het drama onlosmakelijk aan vast. Dit jaar helemaal en het begon met het afscheid van Glock’s Johnson.

Hoe Hans Peter Minderhoud z’n toespraak nog min of meer droog heeft afgekregen, geen idee. Het is ook wat om te weten dat je na al die jaren succes, wat alleen maar kon door dag in dag uit samen keihard aan de slag te gaan, voor een publiek wat uit z’n dak gaat nog even te moeten vertellen wat je samen met de ‘koning’ allemaal wel niet hebt meegemaakt.

Hoeveel paarden worden er niet onder het gat van ruiters weggehaald en verkocht als er maar genoeg flappen voor terug komen. Vaak ook juist als de top in zicht of net bereikt is. Door het sponsorschap is er veel mogelijk geworden, maar de andere kant van het verhaal is die afschuwelijke afhankelijkheid.

Black Magic

Daar zouden we later op de avond nog een keer mee geconfronteerd worden, en hoe! De camera moest natuurlijk close-up op het emotioneel vertrokken gezicht van Edward Gal toen hij, na samen met Hans Peter en de twee zwarte hengsten de show gestolen te hebben, Totilas binnen zag komen.

Ik werd er eerlijk gezegd een beetje naar van. De druk moet voor deze twee paardenmannen die dag zo immens zwaar zijn geweest.

Maar de Black Magic deed zijn werk. Met z’n allen hebben we gestampt, geklapt, gefloten en gejuicht voor paard en mens als nooit tevoren.

Het gaat om geld

Laten we wel even eerlijk blijven. Het gaat natuurlijk allemaal om geld. De paardenfokkerij en handel nemen in Nederland een aanzienlijke plaats in de economie in. In 2014 exporteerde Nederland voor 273 miljoen euro aan paarden naar het buitenland. De gemiddelde prijs die een Amerikaan voor een Nederlands paard betaalt is 66 duizend euro (heb ik gelezen op NRC.nl). Als aan het eind van de tweede dressuurdag bij de Select Sale een niet-doorverwezen hengst voor zo’n 20.000 euro van de hand gaat, roept iedereen, ‘oh, wat goedkoop!’

Het KWPN kent zijn pappenheimers. Wij houden van paarden, van hun beweging, hun uitstraling. En we hebben daar ongelofelijk veel voor over. Als deze twee topruiters voor ons hun ziel blootleggen op zo’n avond, dan zijn de kaartjes allemaal verkocht en floreert achter de schermen de handel. In paarden en in kwakjes.

Ik bekritiseer niet, ik noteer. Maar ik heb het er soms wel moeilijk mee.

Nog meer tranen

Op het moment dat Le Formidable tot kampioen dressuurhengsten door de jury werd benoemd, liep Jeroen Witte met de Bordeaux-zoon vlak bij ons langs de tribune. Deze stoere voorbrenger sloeg zijn grote knuist voor zijn ogen en je zag daar weer hoe ongelofelijk veel er in deze dagen gestopt wordt. Hoe de spanning oploopt na maanden werk en druk op de ketel.

Alles wat er in de voorafgaande maanden aan zorg is ingestopt, moet in een dag op z’n plek vallen. Het is zo’n ander vak dan wedstrijden rijden, waarbij de ruiters meestal altijd een langere band met hun paard kunnen opbouwen.

Linda Leeflang

Vandaar dat ik het leuk vond om nog even met Linda Leeflang te praten. Een van de weinige vrouwen die hengsten klaarstoomt voor deze keuring. Ik had vorig jaar even contact via messenger met haar gehad omdat ze King Schufro van Roeland Elshuis (nu bij Remy Bastings, zie volgende blog) voor de keuring had klaargemaakt en zag haar lopen met Liverpool (v. Apache) die doorverwezen werd voor het verrichtingsonderzoek.

Deze jonge spontane vrouw met een bonk energie die zo duidelijk van haar afstraalt, geniet van haar vak. Ze vertelde hoe ze juist zo fijn kan werken met een wat rillerig type hengst. Dertien paarden op stal en ze werkt ze allemaal zelf.

Linda is ook nuchter. “Als ze echt moeten lopen dan laat ik dat graag aan mijn vrienden Jordy en Teunis Andeweg over. Die kunnen dat veel beter dan ik, maar in de kooi doe ik het graag zelf. Die hengsten kennen me natuurlijk ook al een tijdje en dat werkt op die manier beter.”

Nooit loslaten

Wij kijken naar de hengsten en mogen de mensen in hun witte pak niet vergeten. Niet alleen halen zij het beste uit de hengsten. Kijk maar hoe ze een rillerige of een wat flegmatieke hengst ‘helpen’ om op het juiste moment te ‘stralen’’. Maar ook hoe die vier keuringsdagen ieder jaar weer vrijwel zonder ongelukken verlopen.

Dat heeft helemaal te maken met de vakkunst en behendigheid die deze paardenmannen en vrouwen laten zien. Met rooie koppen en buiten adem weten ze altijd weer op de goeie plek te staan om vooral de voorbenen van deze uitbundige, vaak ook gestreste, jonge hengsten te ontwijken, zonder ook maar ooit dat touwtje los te laten.

Bij de tuigpaardhengsten wordt er daar door dat extreem felle voorbeen nog een enorme schep boven opgedaan. Ik kijk daar met zoveel respect naar.

Paardenmensen mogen huilen

Ik kijk dus niet alleen naar al die glanzende paardenlichamen maar net zo goed naar het ultieme

vakmanschap dat gedurende dit festijn in de Brabanthallen is verzameld. En geniet daarvan.
En als er dan afscheid genomen moet worden of er wordt er eentje kampioen dan mogen van mij die paardenmannen huilen. Blij dat die stoere kerels het kunnen…

Liz Barclay

dressuur algemeen subtop

Vorige week had ik een vriendin aan de lijn. ‘Ik baal als een stekker. Ben je de hele week druk aan ’t werk en verheug je je op je wedstrijd op je vrije dag. Krijg je allemaal zessen zonder enig commentaar. Dat was dan je weekend.’ Ik voelde met haar mee.

Ik weet, als een proef uit allemaal zessen bestaat, is de regel voor de jury: er is niks echt verkeerd en ook niks echt heel goed, dus er valt weinig over te zeggen en het hoeft officieel niet. Tenminste zo is dat hier in Engeland en naar ik aanneem ook in Nederland.

Maar toch, het blijft knagen: het afhankelijk zijn van het humeur of de smaak van een jurylid. Het afhankelijk zijn van het humeur van de overige deelnemers. Het je soms best eenzaam voelen.

Vreemde eend in de bijt

Toen ik na een aantal jaren geen wedstrijden te hebben gereden, begin jaren negentig voor het eerst aan een wedstrijd in Engeland deelnam, miste ik zo de sfeer van de Landelijke Rijvereniging. Alles was hier gescheiden. Alleen op de samengestelde wedstrijden zag je naast de dressuurbanen ook een springparcours.

En er was op de dressuurwedstrijden geen saamhorigheidsgevoel. Een vreemde eend in de bijt, zo voelde ik me.

Dat was ik natuurlijk ook. Ik gaf al wel een tijdje les op een van de ponyclubs, maar kende weinig actieve wedstrijdruiters.

Die dag won ik beide L-proeven, maar er was niemand om me te feliciteren. Bij het secretariaat haalde ik beide puntenlijsten op, met de linten eraan vastgeniet, en vertrok.

Nederlandse wedstrijdcircuit

Door de jaren heen, op mijn reis naar de Prix St. Georges, wende ik eraan dat er in Groot Brittannië nou niet echt een collegiale sfeer hing op de wedstrijden. Ik leek altijd degene die contact maakte, hulp aanbood waar nodig, met misschien een gepast grapje tegen een wat gestreste deelnemer om de druk een beetje van de ketel te halen.

Oke, als je drie of vier uur in de vrachtwagen moet zitten voor een wedstrijd, dan is de kans groot dat weinig ruiters elkaar kennen. Nederland is zo’n stuk kleiner en het hele wedstrijdcircuit zoveel bereikbaarder.

Individualistisch

Toch, en dan hoor ik weer mijn vriendin vertellen, denk ik dat ook hippisch Nederland een verandering heeft doorgemaakt. Inmiddels zijn ook hier spring- en dressuurwedstrijden vaak gescheiden en is de sfeer individualistischer. Men heeft minder interesse in elkaar.

Mijn vriendin vertelde het trieste verhaal dat zij op een landelijke wedstrijd aan het eind van de dag nog haar proef moest rijden, terwijl bijna iedereen was vertrokken. Sterker; de organisatie was verderop begonnen de banen af te breken. Ik kon me goed voorstellen wat een anticlimax dat geweest moet zijn.
Vroeger was het verplichte wachten op de parade, en ook het rijden ervan, niet altijd even leuk. Toch had het wat. We waren een groep, we keken naar elkaar, hielpen elkaar en leefden met elkaar mee.

Gezonde zenuwen

Ik heb me in de dressuurring altijd op m’n gemak gevoeld. Ik bereidde me goed voor en kon er ook uitstekend mee leven als er eens een dag tussen zat waarop het wat minder ging. Gek genoeg hielp juist die instelling om vrijwel altijd met een paar winstpunten en een plaatsing terug naar stal te rijden.

liz barclay blog

Ik ben gezegend met, wat ik noem, gezonde zenuwen. Ze hielpen me om met een dosis zelfvertrouwen door de moeilijke momenten gedurende een proef heen te rijden zonder emotioneel aan diggelen te gaan. Wat onmiddellijk een geruststellend effect had op mijn paarden.

Strak harnas

Niet iedereen heeft het geluk ‘gezonde zenuwen’ te hebben. Of het aangeboren is, of te maken heeft met zelfdiscipline, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat wat ik in de dressuurring wel kon, me op school helemaal niet lukte. Faalangst is een verschrikkelijk ding. Iets dat sommige ruiters juist in de wedstrijdring in de houtgreep krijgt, waardoor ze nog niet de helft voor elkaar krijgen wat ze thuis met gemak uit hun mouw schudden. En als ze eenmaal in die spiraal zitten, komen ze er maar met moeite uit.

Niet iedereen kan zich een sportpsycholoog veroorloven en voor sommigen blijft de wedstrijdsport zo’n strak harnas dat de negatieve ervaringen zich blijven opstapelen. Met als gevolg een paard dat de wedstrijdring ook al heel snel als iets negatiefs begint te ervaren.

Kritische blikken

Petje af voor degenen die zich hier doorheen weten te worstelen. Ik heb het met een aantal van mijn pupillen van dichtbij meegemaakt en ze gedurende dat proces kunnen bijstaan. Iedere keer dacht ik: Waarom nou juist als je ziet dat bij iemand de zenuwen door de keel gieren, zijn er al die kritische blikken aan de kant? Waarom die nare opmerking over dat ‘ongehoorzame’ paard? Net toen die ruiter langskwam en het kon horen?

Dan denk ik toch weer terug aan mijn jonge jaren in de Achterhoek. Wat hadden we een lol. Je kunt je hele familie aan de kant hebben staan, maar pas als je door je eigen soort gewaardeerd, geaccepteerd en geholpen voelt; op dat moment kun je zoveel meer…

We All Ride

Een tijdje geleden las ik over de nieuwe ontwikkeling om thuis je proef te kunnen rijden voor een online jurylid. We All Ride, een idee van Rens Plandsoen en Renee de Graaf. Dat bestaat in Engeland al wat langer en vanwege de lange afstanden is het hier een geweldige oplossing.

Naast heel wat enthousiaste reacties kwam er ook kritiek. Social media was weer een beetje kort door de bocht, het was niet eerlijk of niks waard. Want als je je paard niet kunt laden of het wedstrijdelement niet aankan, wat is het dan eigenlijk?

Ik ben het er niet mee eens, ik vind het een super idee. Het past in deze tijd waarin door de digitale ontwikkeling zo heel veel meer mogelijk is geworden. Het is een geweldig alternatief voor ruiters die wel door een officieel jurylid beoordeeld willen worden. Om te zien of ze op de goeie weg zitten, maar, om wat voor reden dan ook, niet naar een wedstrijd kunnen of willen.

Minder paardenleed

We All Ride kan worden gebruikt als een overbruggingsperiode voor de onzekere ruiter. Of het kan een optie zijn voor ruiters die zich op wedstrijden doodgewoon niet in in hun element voelen. Daarmee kan een hoop paardenleed worden voorkomen. Dat vind ik zelf nog het mooiste.

En het zou, als we door gaan zetten met ons gevecht tegen de opwarming van de aarde, ook nog wel eens de enige manier kunnen worden. Als er zodirect er geen druppel diesel meer verkrijgbaar is om in de tank van onze vrachtwagens te gooien. Een millieuvriendelijk vrachtwagentje op groene elektriciteit lijkt me nog erg ver van ons bed.

Liz Barclay

Koos & Co koosje mulders
Koosje Mulders - Wim It's All Dressage 2016 © DigiShots

Yes, ik ga het doen, ik ga officieel prof worden. Wordt ook wel eens tijd hè, dat ik een beetje serieus ga doen?
De sport is natuurlijk altijd al heel belangrijk voor mij geweest, maar in principe was ik nog amateur. Ik begon mij alleen steeds meer te realiseren dat als ik echt goed wil leren paardrijden, ik simpelweg meer moet rijden.

Dus heb ik twee maanden geleden besloten de sprong in het diepe te wagen en een eigen bedrijf in verkoop, training en instructie op te richten.

Alle tijd

Ik heb gelukkig super fijne afspraken kunnen maken op mijn stal in Harmelen en ga daar nu van start. Snelle handel en veel paarden is niets voor mij. Ik hou het voorlopig klein en ik wil alle tijd nemen om de paarden verder op te leiden.

Hele idee is dat ik er zelf ook technisch beter van wordt en plezier aan beleef. Errug spannend! En voordat je je gaat verheugen op rustiger dagen op dehoefslag.nl, let me stop you there: ik blijf schrijven. Je bent mooi niet van me af.

Nooit te oud

Om meteen de meest voor de hand liggende vraag in de kiem te smoren, ja ik ben al best oud. Wie weet wel te oud… Maar ik had ineens zo’n cliché gevoel van ‘als ik het nu niet doe’ (hoort bij de hoge leeftijd). Ik zie het ook echt als een poging. Honderd redenen te bedenken waarom ik niet zal slagen, maar dan heb ik het in ieder geval geprobeerd. Anders krijg ik spijt.

Ik ben gezegend met bovengemiddeld veel mogelijkheden en als ik die niet ten volste gebruik, verklaar ik mezelf ooit later (als ik dus nog veel ouder ben) voor gek. Het grappige is dat precies die gedachte mij in dit hele besluit heel rustig heeft gehouden. Het lijkt een logische volgende stap. Lukt het niet, zet ik een andere stap. Af en toe moet je durven.

Vrolijke noot

De afgelopen tijd stond bij mij sowieso in het teken van harde besluiten maken. Helaas niet allemaal zo leuk als een nieuw bedrijf, dus het is even doorploeteren momenteel. Omdat dit nu ineens zomaar kan omslaan in een gigantische dooddoener, hou ik het, voor de vrolijke stemming, er even op dat het een cliffhangertje wordt. Kortom, over de rest vertel ik later.

Waar ik eigenlijk naar toe wil, is dat muziek in ingewikkelde tijden voor mij een extra lading kan krijgen. Die moet herkenbaar zijn, een toepasselijk liedje om heel hard in de auto mee te blèren. Soms hard huilend, soms om even blij van te worden. Zo heb ik nu dagelijks het nummer High Hopes van Panic at the Disco aan staan. De steengoede tekst gaat als volgt: Had to have high, high hopes for a living, shooting for the stars when I couldn’t make a killing. I always had a vision. Etc etc.

Geloof me, als je voor dit nieuwe jaar een mentale oppepper kan gebruiken, deze op repeat. En Dreamer van Martin Garrix, zelfde verhaal.

Voet aan de grond

Ik kan altijd nog DJ worden zoals je merkt. Maar voorlopig probeer ik het met de paarden en hou ik je van alle ontwikkelingen op de hoogte. Hoe ik voet aan de grond krijg bij de profs! Of juist helemaal niet haha. En oh ja, niet onbelangrijk, de naam. Mijn BV heet ook Koos & Co. Lekker vertrouwd zeg maar ;).

Volg alles op Koos & Co Facebook en Instagram!

sara ouwehand blog

Je Penny lidmaatschap heeft niet het eeuwige leven. Geef toe, uiteindelijk wint de schaamte. Het wordt gewoon té kinderachtig. De dag dat ik dit inzag, was een keerpunt. Tijd om op te zeggen.

Maar nu, 30 jaar later, heb ik second thoughts. Spijt.

De Penny-essentie

Mijn recentste zelfinzicht: ik ben een Penny. Nog steeds. En eigenlijk is dat zo gek nog niet, als je bedenkt wat de Penny-essentie is. Dat is niet de carrousel van roze dekjes, glitterhalsters en regenboogpeesjes. De Penny-essentie is dat vónkje. De twinkelde ogen van een meisje dat een mooi paard ziet. Pony, sorry. Ze wil hem aaien, bezitten, témmen. Alles samen meemaken. ‘Wij tegen de rest van de wereld’. Woordeloos contact dat overal aan voorbij gaat. Vriendschap met een heilige status. Geef toe, het is niet altijd makkelijk met die knollen. Dus dit cruciale Penny vonkje is je brandstof.

Waardige Penny

Ik dacht eerst, het gaat om herontdekken. Nu blijkt, het is een kwestie van toegeven. Want Penny zijn we allemáál. Neem een greep uit mijn stalgenoten: advocaat, managementassistente, psychiatrisch verpleegkundige en directiesecretaresse. Geen kinderachtige beroepen. En toch, op stal houdt het geen stand. Hoewel ik zelf als eerste door de mand val, dat wel. Maar ja, ik heb een Haflinger, dus dat is makkelijk scoren. Juist daarom heb ik erg volwassen kleding, dekjes en tuig. Want ik ben wel een wáárdige Penny.

Daar ben ik niet de enige in. Kijk, als ik ergens lees dat Anky zelf haar paarden vlecht, omdat ze zo van dat tutten houdt, dan maakt die me ook meer wijs. Penny van Grunsven. Het fascinerendste dat ik ooit over haar las.

Verzuring

Hoewel, niet iederéén is een verkapte Penny. Je kent ze wel, de zure ruiters. Opgedroogd door prestatiedrang en geen contact met hun inner-Penny. Er is geen knipoog meer. Ze tutten niet meer met hun paard. En iedere zichzelf respecterende Penny weet: geen getut is geen genot. Verzuring. Iets waar de paardenwereld kapot aan gaat.

De andere kant is ook waar. Wel tutten, niet trutten. Bloedje serieus rijd ik mijn Prix St George proeven. Voor mij geen zondagsritje in het bos. Maar dan, in de spiegel bij E, zie ik zijn gezellige hoofd. Precies dan wordt mijn buik pas écht warm. Daar kan geen slipjas tegen op. In de trailer wordt het nog beter. Even wij samen, wij alleen. Want we hebben het weer geflikt. Ons Penny vonkje brandt nog.

Berusting

Nu, 30 jaar later, concludeer ik trots dat ik Penny ben. Opnieuw en nog steeds. Ik gun iedereen een revival van zijn Penny genen. Het maakt de dingen makkelijker. Zachter. En de cirkel rond. Voor mij hoort dat bij ouder worden, dat je gaat zien dat je startpunt zo gek nog niet was. Alles is cyclisch. Misschien is dat wel de enige échte waarheid in het leven. Dat geeft berusting. Rust vanuit de troost van de herhaling. Je begint als Penny en eindigt als Penny.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

HOEFSLAG ACADEMY

Volg ons!

100,853FansLike
0VolgersVolg
6,949VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer