Tags Posts tagged with "Blog"

Blog

koosje blog

Het is de hoogste tijd voor wat gezelliger nieuws! Anders worden mijn blogs wel heel deprimerend, vind je niet? Je zou namelijk bijna vergeten dat ik begin dit jaar besloot professioneler de paarden in te gaan en ik heb op dat gebied zeker niet stil gezeten.

Langzaam aan breid ik de stal uit en inmiddels heb ik al een aantal maanden drie nieuwe paarden staan, naast mijn merrie Filia. Ik heb zelfs al iemand parttime in dienst, Manon, heel blij met haar hulp.

Simpelere stalnamen

Plan is om uiteindelijk naar zo’n zes a zeven te gaan. Maar eerst stel ik jullie voor aan het nieuwe drietal wat er nu is. Even een waarschuwing vooraf, om in het straatje van Wim (ik moet hem toch een beetje eren) en Koos te blijven, hebben ze allemaal simpelere stalnamen gekregen. Alledrie zijn ze behoorlijk verschillend, maar de overeenkomsten zijn ruin, extreem lief en groot. De kleinste is 1.72!

Sam

‘Vossen en valen zijn donderstralen’ is een gevleugelde uitspraak in onze sport. Ik kan nu beamen: het klopt. Officieel heet hij Salentino, maar in de wandelgangen Sam of De Vos. Een vijfjarige van Sir Donnerhall x Rubinstein met vier hoge witte benen en een dikke bles.

Dit gaat gek klinken, maar het lijkt wel of Wim gereïncarneerd is in deze. Kan natuurlijk helemaal niet, al is het maar om het feit dat ze nog naast elkaar hebben gestaan. Ok, misschien heeft Wim hem wel gewoon ingefluisterd welk gedrag ervoor kan zorgen dat hij misschien wel mag blijven (denkende dat hij mij daar een plezier mee deed).

Blije eikel

De Vos is namelijk net zo’n idiote clown, die alles uit de kast trekt voor aandacht en die ook opeist, net als zijn witte voorganger. Echt een blije eikel die er volgens mij van overtuigd is dat hij: A. het allercoolste paard ter wereld is. Dat uit zich bijvoorbeeld in een dagelijkse ereronde in de wei met een halve passage, hoofd hoog dragend en een blik van ‘iedereen even kijken graag’.

En B. het allercoolste leven ter wereld heeft. Voor nog geen seconde er onder te krijgen, ook niet in mijn pogingen (ja ik probeer het heus wel) hem op te voeden. Ook net als Wim. Je begrijpt, ik heb nu al een zwak voor hem.

Joop

Ah Jopie, popie Jopie, wat een schatje. Eigenlijk heet hij Just Right (Cachet L x Florencio), maar zijn stalnaam past deze grote goedzak heel goed. Doet altijd echt braaf zijn best, maar heeft soms nog een beetje moeite met zijn 1.78 meter tellende lijf. Begrijp ik volkomen, heb ik ook wel eens haha. Hij is pas vijf, dus we hebben alle tijd.

Joop vermaakt zich graag met spelletjes. In de wei met de rubberen waterbak, in de paddock met een bal, op de spuitplaats met het water en op de poetsplaats met Manon. Manon is vrij klein, dus Joop had al snel door dat als hij zijn hoofd maar hoog genoeg houdt arme Manon een krukje nodig heeft om halster, vliegenmasker of hoofdstel om te doen. Vind ie lachen hoor. Verder is het een heel dankbaar paard, vindt alles wat je met hem doet een feestje.

koosje blog joop

Bruno

Bellingham a.k.a Bruno is het puppy van het stel. Vier jaar en een klein hartje. Bruno is het halfbroertje van Filia en komt dus van dezelfde fokkers. Hoewel hij het uiterlijk duidelijk van vader Bordeaux heeft, van nature een krachtpatsertje met dikke nek, lijkt hij wat betreft karakter best op zijn grote zus. Tijdens het rijden super gefocust en in de omgang heel kalm.

Hoewel hij op stal al iets meer uit zijn schulp is gekropen en ‘s ochtends duidelijk laat weten dat hij nu, echt nu nu, naar buiten wil. Prima Bruno, U vraagt, wij draaien… Omdat hij nogal aan het groeien is, wat hem veel energie kost, heeft hij net een paar weken vakantie achter de rug. Zelfs na een maand vrij kon ik hem zo weer oppakken. Lekker makkelijk, hou ik van.

Beetje Penny

Ik ben enorm verwend met deze fijne, getalenteerde paarden. Het is misschien een beetje Penny, maar ik word oprecht gelukkig als ik iedere dag door het hele rijtje enthousiast hinnikend word begroet. Hopelijk komen er nog meer van zulke bij, in training voor anderen of van mijzelf.

Via de blogs hou ik jullie natuurlijk af en toe op de hoogte van de ontwikkelingen van Koos & Co BV. Je kan in de tussentijd de Koos & Co pagina’s op Facebook en Insta volgen.

sara ouwehand

Wij mensen zijn grijpers. Graaiers. Pakkerds. Komt door vroeger, van toen we nog in de boom hingen. Alles losten we op met onze voorklauwen. “Graaien is blijven”. In de boom dan hè.

Ons probleem is dat we die reflex nog steeds hebben. Onhandig voor ruiters en niet zo fijn voor de paardenmond.

We wéten het allemaal. De teugels zijn geen handvat, je hand geen vijfde been en je armen hangen losjes naar beneden. Hoorden het vanaf les één. Dromen er zelfs van. Maar die uitvoering hè ….. getverdemme wat is dat moeilijk.

Gouden appje

Ik werd enorm geholpen. Lesgeven is géén eenrichtingsverkeer. Gisteren, in de ochtendzon, werd dat maar weer eens bevestigd. Bij mijn eerste bakkie viel het gouden appje binnen. Een leerling had aan mij gedacht. s’ Nachts, op de fiets, dronken en gelukkig. ‘Met zonder’ handen. Ook net als vroeger, maar dan wél functioneel. Ik deed een ochtenddansje. Lang leve de alcohol.

Want dat is het dus. Fietsen zonder handen is alles wat een ruiter nodig heeft. Het wijst je de weg. Iedereen deed het, dus iedereen snapt het. Hoe je balans houdt zonder je handen te gebruiken. Nu is het fietszadel smaller en dat is makkelijker. Daarom zeg ik, het is maar een voorbeeld. Maar wel een goed voorbeeld. Een overtreffende metafoor. De gouden greep.

Stalen leerpaard

Dat stalen paard is magisch. Ineens doe je dingen vanzelf die te paard onmogelijk lijken. Je billen zijn zacht. Je wéét gewoon, ‘maak ik er twee basketballen van, dan lig ik ernaast’. Zo logisch is dat. Dus heb je zachte billen. Daar denk je niet eens meer over na.

Op de fiets snap je het ineens. Je zwaartepunt. Dat ligt laag in je bekken en niet hoog in je borst. Topzwaar betekent een zwabberende fiets. Of paard. Dus gewoon in je billen zakken. Denk weer aan vroeger. Nonchalant stoer, want stel je voor die leuke buurjongen kijkt. Niks te stijf, maar doen alsof je dit al já-ren doet. Blijven lachen, omvallen doen we wel achter de heg.

Onafhankelijke benen

En dan die benen. Man, wat zijn ze onafhankelijk. Ze bewegen ronduit zonder dat je bekken scheef trekt. Je slingert dat wiel de rondte in en nergens raak je uit balans. Alleen je been beweegt, niet je bekken. Dáár begint een onafhankelijke beenhulp. Een gebalanceerde zit trouwens ook, dus we kunnen het wel. Kwestie van omdenken.

Volte

Bochten nemen ‘met zonder’ handen? Dat zet deze tip heftig sprankelend op nummer één. Pak je stalen vriend en doe het gewoon. Rijd een bocht zonder handen. En weet dat dit je ideale volte is. Het gebeurt gewoon.

Je zakt een fractie dieper in je bekken. Check. Dan maak je een accentverschil in je zitbeenknobbels. Een àc-cent-vèr-schil! Geen gewichtsverplaatsing, geen inknikkende heup en geen overhellend bovenlichaam. Want dan vlieg je uit de bocht. Of je valt er af. Wat jij wilt. Dus doe maar gewoon, heel klein, en vanuit je centrum, lafjes indraaien. Doet je fiets de rest. Net als je paard.

Dus paardrijden kan makkelijk zijn. Ik zeg, drink een borrel. Wordt gelukkig en stap op die fiets. Zoek een pleintje en rijd een proef. Het liefst met cap. En een wakende groom. Want mocht je vallen …. ik zet hem uit `s nachts.

Sara Ouwehand staat ook in de nieuwste editie van Hoefslag Magazine! In de rubriek ‘Vreemde eend in de bijt’ krijgt ze met haar Haflinger Rebel les van Frenk Jespers. Je bestelt Hoefslag 13 hier.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Lichte Tour en loopt verwonderd rond in de paardenwereld

0 5720
Remy Bastings is een van de vakmensen die reageerde op de eerste blog van Liz © DigiShots

In mijn vorige blog heb ik weer eens gehamerd op hoe de paardensport op zijn eigen ondergang afwandelt. In de hoop op een reactie, had ik die blog voordat deze op de Hoefslag site kwam, privé aan een aantal professionele paardenvakmensen gestuurd die ik de afgelopen paar jaar voor mijn Hoefslagbloggen heb mogen spreken.

Deel 1: Blog Liz Barclay I Paardensport op de schop; waar is de KNHS?

Meningen

Zes van hen uit verschillende hoeken van de toenemend diverse paardenwereld hebben de moeite genomen om hun doordachte mening aan mij toe te sturen. KNHS instructrice en Grand Prix ruiter Jiska De Roos- van Den Akker (amazone van Totilas in zijn jonge jaren), Grand Prix ruiter en oud Deurne-ganger Remy Bastings, hippisch journaliste en schrijfster van paardenboeken Tessa van Daalen-de Graaff, Olympisch springruiter en puur door praktijk gevormd paardenman Albert Voorn, subtop dressuurruiter en coach Maarten van Stek (ook oud Deurne-ganger), coach en Lipizzanerman Atjan Hop hebben de moeite genomen hun mening te geven. De een wat voorzichtiger dan de ander, maar wel allemaal met geheel hun eigen standpunt. Duidelijk wordt dat er heel nodig wat moet gebeuren maar dat het een zeer complex probleem is.

Jiska De Roos- van Den Akker: ‘terug naar het doe-maar-normaal-tijdperk’

Jiska De Roos-van Den Akker was kort maar krachtig. “Het is allemaal sowieso raar hoe de KNHS inspringt op de nieuwe rage van het paardenwelzijntijdperk dat lijkt aangebroken.” Ze noemt de onhandig loshangende neusriemregel en de demonstraties van de ‘Natural Horsemanshippers’ die Gert van den Hof hebben vervangen. “Terwijl juryleden er nog steeds worden bijgeschoold om vervolgens prikkende en sjorrende ruiters met staartzwiepende paarden bovenaan te plaatsen.” Wel heeft De Roos inmiddels gezien dat er op de wedstrijden niet zo precies wordt gekeken naar die neusriem. “Alleen of hij te strak zit, dus dat valt wel mee gelukkig.” De amazone denkt dat men vroeger meer van zichzelf eiste en minder van het paard door geduld en wil best terug naar dat doe-maar-normaal-tijdperk.

Remy Bastings: ‘We moeten uitleggen waarom we doen wat we doen’

Remy Bastings vindt het van essentieel belang dat we met z’n allen, en met de KNHS voorop, uitdragen waarom wij überhaupt de paardensport mogen bedrijven. “Als we dat niet hard kunnen maken, is de paardensport ten dode opgeschreven. In plaats van het voortouw te nemen om uit te dragen wat wij doen, komt de KNHS met krampachtige maatregelen om de sport vriendelijk te doen lijken.” Bastings stelt voorop dat hij geen voorstander van een strakke neusriem is, maar geeft aan dat op wetenschappelijke wijze bewezen is dat een lossere neusriem niet altijd bijdraagt tot meer welzijn. En dus de nieuwe neusriem regel ongenuanceerd is. Een typisch voorbeeld van het niet structureel aanpakken van de kern van het huidige probleem. “Namelijk, uitleggen waarom we doen wat we doen en waarom dat niet verkeerd is.”
Bastings geeft het voorbeeld van paarden in de natuur. “Hun lichaamstaal is heel subtiel, maar als daar geen gehoor aan wordt gegeven slaan ze elkaar keihard het licht uit de ogen.” Daarmee wil hij maar aangeven dat als iemand een paard een keer op zijn plek zet, dat niet moet worden afgedaan als dierenmishandeling. Wel als er structureel met teveel druk of geweld wordt gereden. “Maar waar die grens ligt is natuurlijk heel moeilijk meetbaar en blijft afhankelijk van gezond boerenverstand. Dat weet meestal meer dan welke wetenschapper of federatie dan ook.”

Tessa van Daalen-de Graaff: ‘Het wezen paard is niet in een sneltrein veranderd’

Tessa Van Daalen-de Graaff voelt zich ook vaak een roepende in de woestijn. “Er zullen altijd roeptoeters met een prachtig verhaal en een ronkende website blijven.” Toch vindt zij het te makkelijk om naar de KNHS te wijzen zonder concreet te zijn over wat we dan verwachten. “De KNHS is in de eerste plaats een paardensportbond. Dat hele opleidingengedoe is erbij gekomen.” Van Daalen is duidelijk over het feit dat gespecialiseerde vakopleidingen, zoals manege instructeur of training en africhting thuis horen op een school. Wat betreft het paardenwelzijn: “Het grote probleem is dat de mensen geen tijd meer hebben en het wezen paard niet in een sneltrein is veranderd.” Ze verwijst naar iets wat ze geleerd heeft van haar partner die militair is. “Defensieve maatregelen is meestal dweilen met de kraan open. Als je werkelijk verandering wil, moet je vooraan in het proces aan de slag.”

Albert Voorn: ‘De paardensport is als een verzameling religies’

Albert Voorn mocht ik op zijn vrije zondag bellen. “Kijk, je moet de paardensport zien als een verzameling religies. Allemaal verschillende geloven die denken dat alleen hun gedachtengoed de waarheid is en het nooit met elkaar eens zullen worden.” Op mijn vraag of Deurne een groot verlies was kreeg ik tot m’n verbazing een vrij kritisch antwoord. Hij vond het strakke stramien van lesgeven geen succes. “Ieder paard is anders en moet ook zo benaderd worden.”

Maarten van Stek: ‘De KNHS moet van z’n eiland af’

Maarten van Stek wond er geen doekjes om. Nadat hij mijn blog gelezen had kreeg ik een berichtje. “Voeg maar toe, de KNHS moet van zijn eiland af en ophouden hun eigen stoep schoon te houden; uit hun ivoren toren stappen en corruptie en vriendjespolitiek fors aanpakken.” Na even nadenken kwam er nog een wat langere uiteenzetting. “Ik vind bijvoorbeeld halfzachte neusriemregels een doekje voor het bloeden. Als ik op een wedstrijd kom zie ik veel ergere dingen dan een iets strakke neusriem.” Van Stek noemt ondervoede en bange paarden, open monden, gehang aan de stang en buitengewoon onvriendelijke rijden. “En geen mens die er iets over zegt, ik ook niet, want je weet dat je nergens support krijgt. En dat stoort me.” Hij benoemt ook de leeftijdsgrens. “Ik vind dat die omhoog moet. Een zesjarige hoeft niet in de subtop. Een zevenjarige geen Grand Prix. Maak eens echte stappen in de sport, als voorbeeldfunctie!”
De KNHS hoeft echt niet alles te reguleren, vindt Van Stek, want daar is de bond niet voor. “Eens worden we het toch nooit allemaal. Maar wat ze wel kan doen moet nu maar eens gaan gebeuren. Niet lullen maar poetsen!”

Atjan Hop: ’De maatschappij mag dan zijn veranderd, maar het paard echter niet’

Atjan Hop ging er even voor zitten en stuurde mij een document van 4 kantjes waar ik de hoofdzaken uit mocht pikken. Hij begon met te zeggen dat hij mijn vorige blog veel te simplistisch vond. “Terwijl de praktijk van paardrijdend Nederland veel complexer is. En veel meer omvattend dan alleen ‘paardensport’ zoals de KNHS dat wil vertegenwoordigen. Heel veel ruiters, menners, handwerkers, langeteugelaars, vrijheidsdressuurders, wandelaars, verzorgers, spelers, knuffelaars, enzovoorts hebben niets met sport en competitie en voelen zich geenszins vertegenwoordigd, of zelfs maar aangetrokken door de KNHS en haar doelstellingen.” Hop beschrijft de monopoliepositie die de KNHS zich op vele terreinen toeëigent waardoor er achter de feiten wordt aangelopen zonder echt beleid. “De KNHS probeert momenteel gaten op te vullen. Door modegrillen en recente ontwikkelingen in de sport te proberen op te lossen, vindt de KNHS, primair een paardenSPORTbond, absoluut geen aansluiting met die hele grote groep paardeneigenaren die niet in sport met paarden geïnteresseerd zijn. Sterker nog, hoe meer de KNHS meegaat met de extremer geworden uitingen binnen de paardensport, hoe meer de ‘alternatieven’ zich zelfs tegen de KNHS en de paardensport keren.”

Deze groep voelt zich door de KNHS ook niet vertegenwoordigd op het gebied van paardenwelzijn, maar voelt zich daardoor wel bekritiseerd door de algemene publieke opinie of politiek, schrijft Hop.
“De grote verbindende factor zou kunnen zijn: terug naar de basis, de basis van de opleiding.”
Naar de mening van Atjan is het instituut Deurne overgenomen door een veelvoud van MBO- en HBO-opleidingen die allemaal hun eigen plan trekken. Hierbij blijft de praktijk, uitgaande van uniforme basisprincipes, het kunnen rijden in verschillende disciplines, stages en kennismaken met het harde hippische leven onderbelicht. Teveel theorie en te weinig praktijk. Met als gevolg een tekort aan geschikt jong personeel voor de FNRS-maneges. Doordat de KNHS daarnaast ‘Ermelo’ heeft overgenomen, is de basis voor het gewone paardrijden ook daar ondergeschikt geworden aan de sportprestatie. De oude normen en waarden van gebruik van en omgang met paarden raakt in het gedrang, horsemanship kan zich niet meer ontwikkelen. Hetgeen dus ook weer het paardenwelzijn in gevaar brengt.”

“Verder is er buiten de beroepsopleidingen en ORUN een totale wildgroei ontstaan van allerlei opleidingen van uiteenlopende stromingen, waarbij je soms vraagtekens kunt zetten bij de kwaliteit en grondslag. Een vorm van kwaliteitsnormering en overzicht zou hier zeer wenselijk zijn.” Hop schrijft dat hij niet pleit voor terugkeer van een enkel instituut als Deurne, maar wel voor een volledige standaardisering van hippische opleidingen op basisniveau, dat aan zou moeten sluiten op verdere specialisatie in uiteenlopende richtingen. Met een naar algemene hippische bond omgebouwde KNHS als overkoepelend orgaan. “Maar dan moet men wel beginnen de eenzijdige focus op paardensportprestatie los te laten en zich breder en open op te stellen.” Als laatste haal ik een zin uit zijn bevlogen betoog die ik ook bij andere meningen terug vindt: “De maatschappij mag dan zijn veranderd, maar het paard echter niet.”

Kritieke fase

Uit deze meningen blijkt wel dat de paardensport zich in een kritieke fase bevindt en er helemaal geen klinkklare oplossing is voor de huidige problemen. Dat, ook al zou de KNHS goed functioneren, het voor deze organisatie vrijwel onmogelijk is om alle verschillende richtingen in goede banen te leiden.
Dat de meningen van een aantal zeer vakkundige paardenmensen elkaar soms raken, maar ook zeer verschillen. Dat doordat we met levende wezens werken die niet kunnen praten, maar zeer veel incasseringsvermogen hebben voordat uit hun conditie of gedrag blijkt dat ze heel ongelukkig zijn, het een enorm grijs gebied is.

Een verzakte fundering

Maar duidelijk wordt wel dat het echt geen zin heeft om met een paar halfzachte aanpassingen zo hier en daar, zoals de KNHS nu doet, een wankel systeem overeind te houden. Je gaat toch ook geen nieuwe muren bouwen op een fundering die verzakt is?

Openbreken van het bestaande systeem van de KNHS

Dus ik blijf erbij, en ik lees dat ook in de meningen hierboven, dat het openbreken van het bestaande systeem van de KNHS een stap in de goede richting zou zijn. Met om te beginnen een aparte op alle soorten paardengebruik gerichte organisatie die alleen tot taak heeft zich met het welzijn van het paard bezig te houden en gebaseerd op de uitkomst van een uitermate kritische discussie tussen top-paardenmensen van alle verschillende takken in de paardensport. Ook competente vertegenwoordigers van de zogenaamde ‘nieuwe richtingen’ moeten aan die tafel komen zitten. Met als doel om misbruik van een totaal niet functionerend systeem in de toekomst te voorkomen en het welzijn van het dier dat ons zoveel geeft en compleet van ons afhankelijk is, op een hoog peil te houden. Met als uitgangspunt dat in de paardrijkunst geduld hebben belangrijker is dan aanleg of talent.

Auteur: Liz Barclay

ruiter paard algemeen

Het moet er toch een keer van komen. De organisatie van de paardensport moet op de schop. Als dat niet gebeurt dan is onze hobby, onze baan, onze drijfveer om iedere dag weer uit bed te stappen om de stallen uit te mesten, het gangpad te vegen, te poetsen en op te zadelen ten dode opgeschreven. Misschien niet morgen, niet volgend jaar, maar wel in de nabije toekomst.

Dit bedenk ik niet zelf. Nee, ik hoor het uit de mond van gerenommeerde paardenvaklui. En ja, ik ben het er helemaal mee eens. En dat mag niet, de paardensport is te mooi. Als het tenminste vakkundig en met de liefde voor het paard voorop bedreven wordt.

Ooit was er Deurne

Er is een probleem. Ooit was er Deurne. Een instituut dat op een deskundig georganiseerde manier en volgens een degelijk systeem instructeurs en paardentrainers produceerde. Je ging vier jaar lang ieder jaar drie maanden intern en de andere negen maanden werkte je op een erkend manegebedrijf. Voor de onschuldige paardenenthousiast die wilde lessen was het overzichtelijk. Als er een bordje FNRS goedgekeurd bij de ingang hing, dan wist je: hier wordt vakkundig met paarden omgegaan en goed les gegeven.

Monty Roberts, Pat Parelli en de paardenfluisteraars

Sinds de deuren van Deurne dicht zijn gegaan is de het opleidingssysteem in handen van de KNHS. Daarnaast heeft zich nog een andere richting ontwikkeld. Monty Roberts werd wereldberoemd en de ‘join-up’ deed zijn intrede. Pat Parelli vond de weg naar internationale bekendheid en dressuur met een halster in plaats van een hoofdstel werd hip. De paardenfluisteraars en barefoot-trimmers volgden.

Nieuwe technieken niet verkeerd

Ik zeg helemaal niet dat die technieken verkeerd zijn. Ik sta open voor nieuwe informatie en heb er door de jaren heen regelmatig wat uitgehaald. Bijvoorbeeld, toen ik de eerste keer naar Monty Roberts keek, dacht ik, hé, dat gebeurt bij mij ook aan de longe. Ik heb toen opgestoken over wanneer je een paard niet in de ogen moet kijken en ook mijn lichaamstaal verder kunnen ontwikkelen. Ik heb een Engelse dame die met Pat Parelli had gewerkt een prachtshow zien geven. Zij liep naast haar paard dat niets op of aan had, ook geen halster. Zij deden een soort pas de deux waar ik helemaal week van werd. Niet iets waar ik m’n tijd in zou steken want, alhoewel ik graag longeer, zit ik er uiteindelijk liever op, maar het straalde geduld en vakmanschap uit.

Landelijk controle systeem

Maaaarrrr… er is een landelijk controle systeem nodig voor al deze nieuwe methodes om er voor te zorgen dat er geen misbruik van gemaakt wordt. Cursussen te over om je in een van deze vakken te bekwamen. Helaas, er is geen overzicht. En daarmee staan alle deuren open voor de knutselaars. Ik heb mijn eigen verhaal van ruiters die ik met hun paarden weer op het rechte pad heb moeten helpen, nadat ze bij een incompetente en onbetrouwbare Natural Horsemanship trainer in de problemen waren gekomen. Soms kwam het ook niet eens meer goed, omdat het paard lichamelijk of emotioneel al zoveel had meegemaakt dat de kreupelheid of apathie onomkeerbaar bleek. Ik weet zeker dat veel instructeurs en trainers zich hierin herkennen.
Alles is extremer geworden. De conventionele dressuur-, spring- en mensport zal ook hoognodig eens nog veel kritischer naar zichzelf moeten kijken. De excessen aldaar hebben meegewerkt aan de huidige problemen en de paarden zijn de dupe.

Paardensport

‘De KNHS is er voor iedere paardensporter. Of je nou net bij een manege bent begonnen, lekker buiten rijdt, je voorbereidt op de Olympische Spelen of je in je vrije tijd inzet als jurylid of official: de KNHS is er voor jou.’ Dit is wat je leest als je naar de KNHS website gaat. Sjonge, da’s wel heel veel. Maar is de KNHS er ook voor het paard? Wanneer komt er een soort Greta Thunberg (dat Zweedse meisje met de vlechtjes die de internationale politiek ter verantwoording heeft geroepen voor Global Warming) voor de paarden die in Nederland aan de bel durft te trekken en op een mondige manier de KNHS wakker gaat schudden.

Iemand die dapper genoeg is om te durven zeggen dat de KNHS moet ophouden de problemen voor zich uit te blijven schuiven, de discussie niet aan te gaan en de andere kant uit te kijken. Terwijl Maarten van Stek al eens had gevraagd wanneer ik de knuppel nou eens in het hoenderhok ging gooien, vond Atjan Hop dat ik met deze blog, die ik ook hem had toegestuurd, wel heel erg met de zevenmijlslaarzen door de problematiek heen liep. Dat was ook een beetje mijn opzet. In de hoop op een reactie, heb ik deze blog aan nog een aantal professionele paardenmensen gestuurd die ik de afgelopen paar jaar voor mijn hoefslagbloggen heb mogen spreken.

Reacties uit de paardenwereld

En die reacties kwamen. Een enkeling gaf zondermeer toe zich te weinig in dit probleem te hebben verdiept om er een mening over te geven. Een ander was te druk met wedstrijden om er eens diep over na te denken. Weer een ander wilde niet aan dit soort negatieve kritiek meewerken. Dat was er al genoeg.

Maar KNHS-instructrice en Grand Prix ruiter Jiska De Roos- van Den Akker (berijdster van Totilas in zijn jonge jaren), Grand Prix ruiter en oud Deurne-ganger Remy Bastings, hippisch journaliste en auteur van paardenboeken Tessa van Daalen-de Graaff, Olympisch springruiter en puur door praktijk gevormd paardenman Albert Voorn, mijn trouwe steun en toeverlaat, subtop dressuurruiter Maarten van Stek en Lipizzanerman en coach Atjan Hop hebben de moeite en tijd genomen hun mening te geven. De een wat voorzichtiger dan de ander, maar wel allemaal heel duidelijk met hun eigen standpunt. Duidelijk wordt dat er wat moet gebeuren, maar dat het een zeer complex probleem is.

Die reacties kun je lezen in mijn volgende blog.

Auteur: Liz Barclay

sara ouwehand blog staptraining
Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

“Mij te saai!”, geïrriteerd slingertje ze het lepeltje in haar blauwe mok. Die suiker moet oplossen. Snel en efficiënt. Haar paard staat onder hetzelfde regime. Niet lullen maar poetsen.

Ik val even stil. De kat komt binnen en ploft zuchtend in een stoel. Ik overweeg hetzelfde. Ze snapt het niet en gaat het niet snappen. Voorlopig niet. Dus begin ik over het weer. De voorspellingen van vandaag, morgen en de hele komende maand draai ik er doorheen. Inmiddels heb ik geleerd: Choose your battles.

Fast Food

Huppelend kwam ik van mijn rijles af. Het was een staples geweest. Een staples?! Je bedoelt, als in, niet draven en galopperen? Ja klopt, en daar wil ik nog voor betalen ook! Graag zelfs. Ze draait de suiker bijna door de bodem heen. Kauwend op een gevulde koek denk ik: “Ach, misschien had ik het 10 jaar geleden ook niet verteerd. Toen ging ik ook nog voor het Fast Food.”

Ambitie en meters maken horen bij elkaar, dacht ik ooit. Zwoegen en zweten. Het onderste uit de kan en je tanden er in. Maar als ik eerlijk ben, met minder resultaat dan nu. Significant minder. En zijn stap werd er al helemaal niet beter van.

Slechtste stap in tijden

Met gepaste trots durf ik nu te zeggen: zijn stap is de slechtste stap die je in tijden hebt gezien. Hij krabbelt, is onregelmatig en heeft nog nooit van schoudervrijheid gehoord. Ook tussen de Haflingers valt het op. Stel je dit voor op het voorterrein van een Lichte Tour wedstrijd en je weet genoeg. Ieder vooroordeel wordt bevestigd. Ruim. Niks om blij van te worden, dus draafde ik snel aan. En daar ging het mis.

Geduld opbrengen

De drang om een traptrede over te slaan is wel begrijpelijk. Staplessen vragen iets van je. Net zoals de Tour de France kijken. Dat moet je ook leren. Geduld opbrengen, rust aan je kont hebben. Hoewel, bij de Tour heb je een flinke mentale voorsprong. Je weet namelijk zéker dat de finish komt. Maar je weet ook: dit duurt nog wel even. Toch volgt de finish, hoe dan ook. Kwestie van voldoende bier en chips, dan komt het wel goed.

Vlakke Etappe

Alleen bij je paard is die finish niet zo duidelijk in beeld. Weet jij veel waar en wanneer hij is. Dan komt het dus neer op vertrouwen. Ervaring. Durven te kiezen voor de langste weg. Die toch echt de kortste is. In ieder geval de vlakste. Maar de vlakste etappe in de Tour wordt vaak de saaiste gevonden. En daar zit wel een dingetje. We kiezen liever voor spektakel. Een zware bergetappe. Afzien en aanzien horen bij elkaar. Dus slaan we gewoon wat stappen over en hogen zo de berg die voor ons ligt op. Om er daarna heldhaftig over heen te klimmen.

Ultieme stretch

Ik geef toe, een staptraining heeft de schijn tegen. Maar net als in de Tour ga je zoveel zien als je werkelijk gaat kijken. Er zijn zoveel kleine, briljante, strategische moves in de stap die je kan maken. Als je over de lijntjes van de eerste saaiheid durft te kijken, gaat er een wereld voor je open. Het is de gang waar je de ultieme stretch in de bovenlijn kan bewerkstelligen.

Door het gebrek aan zweefmoment kan er geen enkele spierspanning verhuld worden. Ook wordt het ultiem duidelijk of hij gelijk is in de achterbenen. Een harde eis voor de piaffe en passage. Trouwens ook voor de arbeidsdraf, mocht je minder ambities hebben. En wat dacht je van de diepe buiging?

Meer diepte

Omdat de coördinatie wat rustiger is in de stap, haal je hierin meestal meer diepte. Een appuyement verbeteren? Bij mij begint dat in stap. De series verbeter ik ook in stap. Hoe snel kan ik op een rechte lijn wisselen tussen de buiging links-rechts? Als dat in stap niet lukt, heb ik in de galop weinig te zoeken.

En zo kan ik in stap een complete Intermediair I proef verbeteren. De kunst is om dat te kunnen gaan zien. Willen zien. Mijn punt is, een staples is zoveel meer dan een vlakke etappe. Als je er over heen kan kijken, dan zie je een complete Tour de France. Als dat geen spektakelstuk is….

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Lichte Tour en loopt verwonderd rond in de paardenwereld

Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

0 136
aken dressuur
© DigiShots

CHIO Aken is een uniek evenement waarin verschillende takken van de paardensport samen komen. Dit jaar ben ik samen met Lisa Molenaers hier om meer te leren over de fokkerij en sport.

Voor Lisa is het de eerste keer dat ze mee is als journalist. Vandaag was het de eerste dag dat we aanwezig zijn en kort na aankomst kreeg ik de vraag of we naar de stand van SAP/Mercedes wilden komen. Daar is namelijk een simulator als paard die voor heel veel dingen geschikt is.

Lisa mocht er een eventingparcours mee gaan springen. Ze werd begeleid door een coach die al 30 jaar deze simulatoren bouwt en ook precies wist hoe je de teugels moest vasthouden en waar je been moest geven.

Speciale rondleiding

Deze actie is eigenlijk voortgekomen omdat ik een knuffeltje heb: Josiberry. Zij hoort bij Hannah’s Willberry Wonder Pony, het goede doel dat gelieerd is aan de ernstig zieke amazone Hannah. SAP Sports ondersteunt deze stichting en heeft ook een ambassadeur: SAP Berry.

Vorig jaar had Josiberry met SAP Berry een speciale rondleiding over het eventingparcours. Dit jaar gaan Lisa en ik samen met Ingrid Klimke en nog een paar mensen maar eens kijken waar Josiberry en SAP Berry allemaal zijn geweest.

Gave kans

Ingrid Klimke gaat ons een uitleg geven over het parcours. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit een cross heb gezien, dus het is super gaaf dat we deze kans krijgen.

Tijdens de eerste dagen van ‘Aken’werden er al twee springproeven verreden en stond de openingsceremonie op het programma. Ik weet wel dat ik straks weer dringend moet gaan groomen… Lisa heeft een zwak voor veel eten.

Adriana van Tilburg

Foto: archief Digishots

wim koosjes mulders
Koosje Mulders - Wim Subtop 2017 © DigiShots

Ik weet al een tijdje dat ik deze blog moet schrijven, maar ik heb de grootste moeite gehad om mij er toe te zetten. Niet omdat niet open en eerlijk wil zijn of de juiste woorden niet kan vinden.

Ik stak gewoon liever nog even mijn kop in het zand. Zwart op wit confronteert. Zodra je iets op papier zet, voelt het nog meer als de werkelijkheid. En in dit geval is de werkelijkheid erg verdrietig. Daar gaat ie dan: de carrière van Wim is ten einde. Hij zal nooit meer onder het zadel lopen. Sterker nog, ik weet niet eens zeker of we hem voldoende pijnvrij kunnen krijgen voor een pensioen.

Leven redden

De mensen die het koliekverleden van Wim kennen, denken nu waarschijnlijk meteen dat er iets met zijn buik is, maar nee hoor. Mijn witte ongelukskind heeft gewoon weer een heel andere blessure op gedaan en ditmaal kunnen we misschien niet weer zijn leven redden.

Vorig jaar had hij eerst een lichte blessure aan een collateraal bandje. Na twee maanden stappen was het over en dus mocht hij weer opbouwen. Dat ging allemaal goed tot hij in het najaar ineens van de ene op de andere dag heftig kreupel was. Na heel wat onderzoeken en een MRI bleek hij een fors kraakbeen probleem te hebben in het hoefgewricht. Slechts twee maanden daarvoor was er nog een MRI gemaakt en was er niets aan de hand. Het was plotseling razendsnel gegaan, de artsen waren stomverbaasd. Hoe dat kan? Waarschijnlijk een verkeerde beweging. Dat is alles. Pech. Ik kan het woord niet meer horen.

Magnetische platen

Door de bot op bot werking was er een kneuzing ontstaan en dat doet hem pijn. We hebben allerlei behandelingen geprobeerd, van inspuiten tot magnetische platen, maar het mocht allemaal niet baten.

Ondertussen werd ook de angst voor koliek steeds groter. Hij moet bewegen voor zijn buik, maar kon dat niet genoeg door zijn kapotte voet. Een typische catch-22. Uiteindelijk was er slechts een redmiddel over, een zenuwsnede. Daar heerst een taboe op, maar ik wilde het niet doen om mijn paard weer terug in de sport te krijgen. Het ging alleen nog om een waardig pensioen. Bovendien was het alternatief in laten slapen.

Wim stond er trouwens al die maanden, zoals altijd eigenlijk, super vrolijk bij en kon nog gerust gek doen in de paddock. Ik dacht: ‘zolang hij niet opgeeft, doe ik dat zeker niet, ik wil alles hebben geprobeerd’.

Gedroomde Grand Prix

Het besef dat ik nooit meer op zijn rug zou zitten, begon langzaamaan te komen. Ongelofelijk wrang dat na alles wat we hebben meegemaakt samen (ik twee hersenbloedingen, hij twee koliekoperaties en bijna dood) het met zo’n sisser moet aflopen. Eindelijk waren we in de gedroomde Grand Prix, eindelijk konden we echt beginnen. Vijf keer hebben we Zware Tour gestart, toen was het klaar. Nog veel erger vind ik dat we nooit meer samen zullen rijden. Niet eens een bosritje.

koos & co

Had ik dat maar geweten de laatste keer. Die Grand Prix lukt misschien nog wel een keer met een ander paard, maar ik had zo gehoopt dat ik met Wim iets langer door had gekund, omdat hij echt bijzonder is. Het gaat lastig worden om ooit een ander paard te vinden met een uitgesproken karakter en hoge intelligentie zoals Wim heeft. Hij is echt een persoonlijkheid.

Onder het mes

Maar goed, mijn 16-jarige schimmel ging dus voor de derde keer in zijn leven onder het mes. Wederom op de Uithof, want tja daar was hij toch al kind aan huis haha. Bovendien waren zijn darmen het grootste risico en in Utrecht kennen ze Wim zijn buik als geen ander.

Alles verliep gelukkig heel soepel. Hij wist nog precies hoe hij op moest staan en stond er bij te kijken alsof wij ons aanstelden met onze zorgen. Ook de twee weken stalrust gingen voorspoedig. De operatie heeft hem absoluut geholpen in het lopen, maar helaas heeft hij nog steeds pijnstilling nodig. Hij staat nu hele dagen op het land en is zielsgelukkig. Uren achtereen een beetje rondlopen is ook het meest gunstig voor de artrose. Opa gaat iedere ochtend in een drafje over het erf en vervolgens bokkend de wei in.

Olympisch niveau

Wim was een goed dressuurpaard, maar zijn grasmaaien is pas echt op olympisch niveau. Maar in de winter kan hij bij mij op stal niet zoveel naar buiten en liever zoek ik plek voor hem waar dat wel kan en waar hij met andere paarden staat. Voorwaarde is echter dat hij zijn dagen ergens anders kan slijten zonder pijnstilling.

Of dat gaat lukken moet nog blijken. Hoe dan ook gun ik hem een zomer vol eten, zonnebaden en knuffelen. En ik blijf duimen draaien voor een goede afloop.

Gelukkig is er ook blij nieuws op paardengebied. Daar vertel ik jullie de volgende keer alles over!

koos & co

blog sara ouwehand writersblock

Heb al een tijdje een writersblock. Of lezersangst, net wat je wilt. Als ik veel clinics geef, kom ik standaard op het punt dat ik mezelf niet meer kan horen.

Mijn zendtijd kent grenzen. Graag een radiostilte en onze blauwe hoekbank. Toch liet die rust nog even op zich wachten, zelfs na een reep chocolade. Eerst dacht ik: “dit gaat niet goed”. Er moet geproducéérd worden. Schrijven. En in de baan? Ríjden. Oefenen. Zwoegen desnoods. Want bedenk even, stilstand is achteruitgang.

Wie is er niet groot geworden met die uitspraak?

Rust moet

Voortschrijdend inzicht bracht me… wie is er niet groot geworden ONDANKS die uitspraak? Rust moet. Rust is een fundamentele stap die niet verwaarloosd mag worden. Niet bij ruiter, niet bij paard. Fysiologisch wetenschapper Seiler deed er onderzoek naar. Hij ontdekte dat de beste atleten niet alleen meer trainden, maar ook meer rusten. Kortom: als je rust, doe je ook iets. Tijdens rust leg je je leerproces niet stil om het daarna ‘weer op te pakken’. Het gaat dóór, altijd. Als je met de hond door de regen zeult, tijdens de discussie met je baas en als je slaapt. Je zenuwstelsel timmert continu aan de weg om alle trainingen een plekje te geven. Zorg ajb dat er voldoende parkeerplek is.

Co – creatie

Ken je dat, je paard heeft een blessuretijd en je komt er samen beter uit? Dat is niet omdat de blessure zo gezellig was. Maar omdat je even ruimte hebt kunnen maken. Een ander perspectief aan hebt genomen. Of de boel eens even flink hebt opgeschoond. Want waar kan nieuwe input naar toe als je systeem al loaded is?

Formatteren dus, ook voor jou.

Vond het als instructrice een uitdaging: stiltes laten vallen. De ruiter even laten zoeken, in rust. Nieuw evenwicht de ruimte geven. Want als het dan toch over efficiëntie moet gaan? Van een polonaise aan instructies hoort een ruiter de helft niet. Je zenuwstelsel blokt het gewoon. Genoeg is genoeg. En ik maar doorpraten. Dat zijn dus momenten waarop ik moe word van mezelf. Dat ik mezelf in positieve zin blok. Ik durf nu samen met ruiter en paard een flow van input, output en rustmomenten te creëren. En ben dankbaar voor wat daar allemaal uit kon ontstaan. Co-creatie brengt zoveel meer.

Durf te wachten

Denk vooral niet dat ik Kampioen Rust ben. Sterker, ik zit op de eerste stoel in de bus van de actiegerichte mensen. “Erg leergierig”, stond er vroeger al op mijn rapport. En ben nog steeds die spons die alles opzuigt. Maar zie nu ook dat je die spons moet uitwringen. Of even in de zon leggen, zodat het water kan verdampen. Transformeren. Want ken je dat, een spons waarmee je veel water morst, omdat hij het niet meer kan opnemen? Dat dus. Durf te wachten.

Denk eens aan zo’n glazen sneeuwbol. Zo’n kitsch ding, kan je met kerst overal kan kopen. Zet er een leuk sneeuwpopje in, of een unicorn, whatever. Schud en laat je betoveren door de dwarrelende sneeuw. Maar dan komt Vriend Ongeduld. Het moet nú weer. Méér. Dus je schudt fanatiek nog een keer. En tot je grote teleurstelling is het effect dramatisch minder. Het sneeuwt gewoon niet zo lekker. Dus jij huilen en boos roepen dat het kreng kapot is. Terwijl het échte probleem is dat je niet wachtte. Pas als alle vlokjes zijn uit gedwarreld, is het effect het mooiste.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

blog sara ouwehand hakken uitdrukken

Een lijst met verboden uitspraken in de hippische sector. Daar zou het op moeten komen: “Hakken uitdrukken!”

Het maakt me gek, compleet gek. Geen nuance dit keer. Het is fout, ondoordacht en catastrofaal voor je zit. Terwijl massa`s instructeurs het roepen. En jij maar zwoegen. Om te janken gewoon, dus laat me je wijzer maken.

Taktfouten

Omdenken. Wat is er NIET fout aan het uitdrukken van je hakken? Weinig. Bedenk bijvoorbeeld dat je je beugels naar beneden drukt en daarmee de voorbenen van je paard blokkeert. Dat is funest voor de takt. Vandaar de vele taktfouten in de middendraf. Op de diagonaal worden de beugels nog wat harder aangestampt.

‘Hang je eenmaal achter het lood, dan moet je die wel vastzetten om min of meer in balans te blijven.’

Een ander dingetje is dat je bij het uitdrukken van je hakken je onderbeen naar voren steekt. Een regelrechte balanskiller. Je komt dan met je bovenlichaam achter het lood. Om nog niet te spreken over het effect op je onderrug. Hang je eenmaal achter het lood, dan moet je die wel vastzetten om min of meer in balans te blijven. Aju verende ruiterrug.

Overstrekt been

Nog een interessante. Als je je hakken actief uitdrukt, wordt de hoek in je knie te groot. Je overstrekt je been, zo kan je het ook zeggen. En dan verdwijnt de schokdempende werking van je kniegewricht. Van je enkels trouwens ook. Terwijl je die veerkracht nodig hebt om de beweging van je paard op te kunnen vangen. Andersom: wil je heel graag stuiteren, druk dan vooral je hakken uit.

Maar dan komt de bottle neck. Als je knieën en enkels hun schokdempende werking inleveren, doen je heupen dat ook. Die gewrichten spiegelen elkaar. En zonder losse heupen is er geen ontspannen ruiterzit. Daar komt bij dat geblokkeerde heupen gegarandeerd succesvol leiden tot een geblokkeerde onderrug. Alles samengenomen versmalt je bekkengebied. Simpeler: je kont heeft minder contact met het zadel. Diep zitten is er niet meer bij.
Een old school plaatje, soms mag het. Zeker als het zo duidelijk maakt wat ik bedoel. De kleine vierkantjes lichten je bekkenbodem uit, van boven af gezien.

Stop daar mee!

Jij snapt ook, dit zijn twee uitersten. Maar het effect op je bekken hoeft maar duidelijk te zijn. En duidelijk mag het worden. Voor alle instructeurs die hun leerling willen helpen. Voor alle ruiters die zwoegen op hun zit en daarom een keer extra hun hakken uitdrukken. Stop daar mee! Je weet nu waarom. Het blokkeert alle beweging, zowel bij jou als bij je paard. De uitdrukking ‘hakken in het zand zetten’, waar dacht je dat die vandaan kwam?

‘Zoek de oorzaak daarvan en je voetpositie zal automatisch verbeteren, gratis en voor niks.’

Blijft er één heikel punt over. Wat dan wél als je je hakken optrekt? Dat probleem moet je anders inschieten. Weer dat omdenken. Het probleem is namelijk niet dat je je hakken optrekt. De werkelijke ellende is dat je op tenen staat. Je balanspunt ligt te ver naar voren. Zoek de oorzaak daarvan en je voetpositie zal automatisch verbeteren, gratis en voor niks. Vaak sta je op je tenen vanuit een verkorte onderrug en lieslijn. Maar dat is een nieuwe blog. Misschien zelfs een compleet nieuw boek, want we zijn nog lang niet uitgepuzzeld.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: archief Digishots

Blog Liz Barclay Nederland Paardenland

Mijn jaarlijkse weekje Nederland viel dit jaar samen met de KWPN hengstenkeuring in Den Bosch. Bij mijn aankomst op Schiphol stond Maarten van Stek al in aankomsthal 2 te zwaaien.

Zo heel fijn om opgehaald te worden! En dan ook nog door een man die op twee benen rondloopt, alsof er niets gebeurd is. Maarten brak vorig jaar bij een val met zijn paard zijn been op twee plaatsen, maar gelukkig zit hij sinds een aantal maanden weer in het zadel.

Er viel die avond veel bij te praten en dat gebeurde bij een heerlijk bord boerenkool met worst. En natuurlijk, het ging bijna de hele tijd over paarden. Maarten is altijd heel geduldig met me en beantwoordde ook dit keer uitgebreid de vragen die ik voor hem had opgespaard.

Samen naar de Dijckhoeve

De volgende ochtend scheen de zon prachtig over het vlakke land met zo hier en daar een vleugje wit van een onverwachts hagelbuitje. Maarten wees naar de nieuwe binnenbak op het prachtige complex van Sportstal Dijckhoeve. Een bak die haast Amerikaans aandoet met z’n doorzichtige wanden. Luchtig en toch beschermd rijden is een luxe die wij hier nog weinig zien.

Blog Liz Barclay Nederland Paardenland

En toen kwam dat moment dat ik Maarten weer op zijn William zag stappen. Ik had me zo voorgenomen om geen traantje te laten. Mislukt. Een heel jaar weggevaagd alsof er niets gebeurd is. William zag er zelfs beter uit dan ooit tevoren. Wissels klinkklaar en passage en piaffe zoveel zuiverder en reglmatiger, hoe kan dat toch?

Team William

Iedereen noemt zich een team tegenwoordig. In dit geval noemt niemand zich iets. Ze doen het gewoon en dat is dat. Marc, Miriam en Feline. Marc, Maarten’s man en allertrouwste toeverlaat, onvermoeibaar en de stabiele lijn op de momenten dat dat nodig is. Mirjam, de trouwe vriendin en leerling, die Maarten na zijn val overal mee naar toe gesleept heeft gedurende zijn revalidatie nadat knie, voet en onderbeen weer aan en in elkaar gezet waren.

Blog Liz BarclayNederland Paardenland

Feline, nog zo’n trouwe vriendin en leerling, die de zorg en het rijden van William op zich had genomen, en hoe!

Dit prachtige proces van geven en nemen op een zo natuurlijke manier was zo voelbaar, daar in de binnenbak op de Dijckhoeve. Maarten was aan het uitstappen toen Miriam binnenkwam op haar merrie. De gedrevenheid en enthousiasme van Maarten maakten van Miriam en Diamond Girl (v.Negro) binnen de kortste keren in een zelfverzekerd paar. Daardoor begon de merrie zoveel soepeler te lopen, dat het een genot was om te zien.

Wat een zit!

Feline had ook nog een les voor ik naar de Achterhoek zou vertrekken. Vorig jaar had ik Maarten haar paard zien rijden. Feline Wiltenburg-Ginsel heeft zich gespecialiseerd in het geven van zitlessen. Als ik hier zou wonen, stond ik bij haar in de rij.

Feline zit werkelijk mooi en stil met benen die zoveel langer lijken dan ze zijn, zo knap en om jaloers op te worden. Daarbij heeft zij een warme persoonlijkheid waardoor je je onmiddellijk op je gemak voelt en ik kan me zo voorstellen dat haar zitlessen alleen daardoor al bij de ruiter een ontspanning creëren waardoor alle ledematen veel makkelijker op hun plek kunnen vallen.

Door naar de Achterhoek

De vader mijn vriendin Elze was voorzitter van ponyclub de Viersprong in Toldijk. De mijne werd er penningmeester. Later zaten we samen op Landelijke Rijvereniging de Zevensteen in Steenderen. Haar schoonvader, Hans Vleemingh, was er instructeur. We hadden zoveel lol en we leerden er doorzetten. Geen binnenbak en alle wedstrijden nog op gras, dus vaak baggerden we regelmatig stijlvol door de modder.
Als ik bij Elze aankom, dan voelt het als thuis. Samen gaan deze twee vriendinnen voor het leven al jaren een paar dagen naar de hengstenkeuring in Den Bosch.

We waren nog niet binnen, of we hadden de twee grote armen van Roeland Elshuis om ons heen. Elshuis is een goede vriend van Elze en paardenman in hart en nieren. Ik vroeg natuurlijk onmiddellijk naar zijn hengst King Schufro die vorig jaar voor het verrichtingsonderzoek was aangewezen.

Roeland vertelde dat hij toch besloten had een andere weg te bewandelen en dat de hengst nu bij Remy Bastings stond.

Elkaar vertrouwen met een handdruk

Een telefoontje later zaten Roeland, Remy en ik samen aan een tafeltje bij de KWPN-stand. Roeland had me al verteld dat Remy in Deurne instructeur was geweest en, echt, ik kijk tegen dat soort mensen op.

Er was nog iets waar ik gedurende dat gesprek tegenop keek. Roeland heeft Remy mede-eigenaar van King Schufro gemaakt zonder geld uit te wisselen. “Ik heb misschien een goed paard gefokt, maar ik heb wel een ruiter nodig die hem kan maken.”Ik keek naar twee mannen die alle twee eerlijkheid uitstraalden en beiden bereid waren om elkaar met een handdruk te vertrouwen.

“Tja, dat moeten we dan nog gaan bewijzen als het een keer niet zo goed gaat tussen ons,” zei Remy met een knipoog.

Blog Liz Barclay Nederland Paardenland remy bastings

Hoe klein is de paardenwereld!

Toen ik Remy naar zijn verleden in de paardensport vroeg, vertelde hij dat hij een jaar bij Johann Hinnemann had gezeten. Laat ik nou in een van mijn vorige blogs over de toevallige ontmoeting met de Olympische amazone Leonie Bramall hebben geschreven, in diezelfde tijd ook werkzaam bij Hinnemann. Remy glunderde nog toen hij over de Olympische Spelen in Atlanta vertelde, waar hij haar en haar paard had bijgestaan als groom en oog op de grond.

Ouderwetse zelfdiscipline

Ik nam de vrijheid om nog even naar de mening van Remy te vragen over een aantal ontwikkelingen in de paardensport die ik, of niet zo goed begrijp, of zelf misschien niet zo geslaagd vind. Over het wig dat tussen klassiek en ‘modern’ rijden was hij heel duidelijk. “Je doet wat bij het paard past en wat dat is maakt mij niet uit, zolang het paardvriendelijk is.”

Over de verkorte Grand Prix proef: “Heb ik nog niet gereden, dus kan ik niets over zeggen. Hoeft niet verkeerd te zijn.” En over het weghalen van de laatste drie cijfers op het protocol: “Als het goed is, zit dat er bij ieder cijfer van de jury in.”

Wel vond hij dat aan de discipline van de jonge generatie paardenmensen nog wel eens wat mankeert en dat werd er nou juist in Deurne met de paplepel ingegoten.

Hier sprak een paardenman die nog een beetje van ‘de ouwe stempel’ is, maar wel met een moderne kijk en niet bang voor veranderingen, als ze de sport ten goede komen.

Nog even over de keuring

Remy is ook niet bang om de verantwoording te nemen voor zijn mening. “Ja, dat mag je van mij schrijven. Er zullen betere ruiters en ook betere ruiterbegeleiders moeten komen om de hengsten een eerlijker kans te geven gedurende het verrichtingsonderzoek, zodat de hengsteneigenaren hun hengst niet met ingehouden adem hoeven achter te laten.”

Ook is Remy duidelijk over de manier waarop sommige hengsten in Den Bosch getrixt voorgesteld worden en hoe regelmatig de grootste stap en meest spectaculaire draf gewaardeerd worden, terwijl dat helemaal niet hoeft te zeggen dat dit op lange termijn de beste sportpaarden of best verervende hengsten zijn.

Nog een leuke ontmoeting

Terug op de tribune herkende ik zomaar Linda Leeflang van een foto die ik van haar mocht gebruiken voor een eerdere blog. Het vak van paarden klaarmaken voor de hengstenshow en het voorbrengen zijn onderdelen van de paardenwereld waar in de paardenjournalistiek naar verhouding weinig aandacht aan besteed worden, terwijl het vakmansschap bijzonder is.

Ook met haar mocht ik een gesprekje hebben. Een leuke ontmoeting met een spontane jonge vrouw, maar daar schreef ik de vorige keer over in mijn blog ‘Nederland Paardenland – deel 1’.

Liz Barclay

HOEFSLAG ACADEMY

Volg ons!

101,103FansLike
0VolgersVolg
6,973VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer