Tags Posts tagged with "Blog"

Blog

ruitersport dressuur
Dressuurring © DigiShots

Enige tijd geleden heb ik een artikel geschreven over de zorg van de  “Duurzaamheid en Ethiek”  in het paardrijden.  Om duurzaamheid of het ethisch rijden meer concreter te maken in de praktische toepassing daarvan,  heb ik geprobeerd  een meetmethode te ontwikkelen die de taal van het paard in beweging verduidelijken. Topsport bedrijven is een moeilijk begrip voor onze discipline, omdat de paarden op zichzelf geen enkel begrip hebben over het bedrijven van topsport.

Een atleet heeft te maken met zichzelf of sport in groepsverband, daar zijn totaal andere processen aan de orde om tot prestaties te komen. Hier kan iedereen zelf bepalen tot hoever hij wil gaan en met welke methode.

Als we de huidige situatie in het presteren met paarden bekijken, kun je dat grofweg in twee groepen indelen. Rijden met een ‘opgelegde’ vorm, waarbij krachten worden opgeroepen die invloed hebben op houding en de bewegingstechniek van het paard.  Rijden in ‘samenwerking’ is de vorm, waarbij geen krachten aanwezig zijn die een negatieve invloed hebben op houding en de bewegingstechniek van het paard.

Nu zal iedereen roepen, zonder een goede samenwerking kun je niet presteren! Om deze subjectieve discussies uit de weg te gaan, wil ik graag een toelichting geven in het verschil tussen de ‘opgelegde’ vorm en in ‘samenwerking’ rijden.

Ik heb daartoe een meetprogramma (in draf) ontwikkeld waarin ik het paard verdeel in vijf delen. Het eerste deel: hoofd en eerste deel hals. Het tweede deel: tweede deel hals met de ruglijn. Het derde deel: de heuplijn voor de draagfase. Het vierde deel: de bewegingsfase. Het vijfde deel: het draagvermogen met het steunvlak. Al deze onderdelen kun je apart meten in  beweging en samenvoegen in een totaal meetbeeld in de gewenste uitvoering. Bij de verschillende metingen kun je  waarnemen hoe deze onderlinge delen met elkaar verhouden om tot een goede samenwerking te komen.

Als  het paard in een ‘opgelegde’ vorm wordt gereden, meet je dat de onderlinge delen apart van elkaar werken bij de uitvoering, dit heeft invloed op houding en de bewegingstechniek. Als het paard in ‘samenwerking’ wordt gereden, meet je dat alle delen met elkaar samenwerken in de uitvoering. De houding met de bewegingstechniek geeft het paard een uitdrukkingsvorm in ‘zelfhouding’.

Door de  bovenstaande metingen, geeft het paard op zijn manier ‘visuele feedback’, om onze kennis en kunde te vergroten in de taal die het paard spreekt.  Vooral de sportterm ‘de lat moet hoger’ is hierin juist van toepassing.  Niet de ervaring telt, maar de taal van het paard spreken, moet in mijn perceptie een positieve bijdrage geven, zodat ook in de toekomst ‘topsport’ bestendig kan blijven.

Samenvattend zou je kunnen concluderen dat ‘meten is weten’ een eventuele bijdrage kan zijn, om de taal van het paard beter te kunnen begrijpen,  om verantwoord  ‘topsport’ in ‘zelfhouding’ te kunnen toepassen en het zijn authenticiteit behoudt.

Het paard is in wezen een krachtdier, dat de mens kan dienen in zijn ontwikkeling om tot een ‘dienend meesterschap’ te komen. Juist in het bedrijven van topsport, wat een voorbeeldfunctie moet zijn voor de toekomstige generaties in een sterk veranderende wereld, waar anders wordt gedacht over sport met dieren.

De auteur van dit stuk is Jan Koks, ex-docent aan de NHB te Deurne. Jan Koks is werkzaam als trainer/coach in de dressuursport. 

Foto: Digishots

0 2852

Wat is ook alweer de leeftijd wanneer een paard uitgegroeid is? Wat doet het laterale werk op te jonge leeftijd met gewrichten?

En ook, hoeveel mooier en extravaganter kunnen de Nederlandse dressuurpaarden nog worden? Dat vraag ik mij af.

Velen bouwen hun toekomst op de ruggen van deze paarden. Paarden die ongelofelijk veel te geven hebben en waar wij van genieten.

Nederlandse Dressuur Kampioenschappen

Ook nu weer, na net wat spectaculaire proeven van de Nederlandse Dressuur Kampioenschappen te hebben bekeken, zit ik even bij te komen. Ja, soms had ik doodgewoon een brok in m’n keel. Die prachtige glimmende paardenlijven met benen die dingen konden doen die we een aantal jaren geleden niet voor mogelijk hadden gehouden. De glanzende ogen in het edele hoofd meer dan alert en de oren evenzo. Iedere spier en pees aangespannen om de ruiter te dienen.

Het boek over dressuur

Ik werk in Cornwall al zo’n dertig jaar voor het merendeel met engels gefokte paarden. Zo nu en dan komt er een warmbloed voorbij en dan herken ik het weer. Het gemak waarmee het dier het opneemt, gehoorzaamt, ik doe dan werkelijk een zucht van verlichting. De herkenning van het soort karakter waarmee ik ben opgegroeid. Het lijkt of ze het boek over de dressuur zelf gelezen hebben. Waar je je been neerlegt, je zitbeenknobbel laat zakken, ze snappen het en doen het gewoon. Ik verzin dit niet, zo maak ik dit al jaren mee.

Hengstenkeuring Den Bosch

Inmiddels ben ik weer een aantal keren voor de hengstenkeuring in Den Bosch op en neer gekomen en heb het geluk gehad daar met een aantal zeer welbespraakte heren te zitten die veel ervaring in de paardenfokkerij hadden. Ik heb dus veel geleerd en werkelijk m’n ogen uitgekeken.

Mijn eerste reactie was, jeetje, wat lopen we in Engeland ongelofelijk ver achter. Het is werkelijk niet te vergelijken. Maar toch, er begon iets ongemakkelijks kriebelen ergens in mijn brein.

De muziek, de zadels, de bloemen en de champagne

Na de ochtend met de jonge hengsten het middagprogramma. De manier waarop bepaalde onderdelen bewust leken te zijn opgezet met bijbehorende keiharde muziek om op de emoties van het gretige publiek in te werken. Al die zadels met die enorme kniewrongen omdat die paarden anders werkelijk niet meer te zitten zijn. En dan de veiling met de enorme bedragen en de bloemen en champagne door jongedames in strakke jurkjes naar de stralende kopers gebracht. De schijnwerpers erop, natuurlijk. Zo maar een paar observeringen, maar wel observeringen die een plaatje maakten waardoor ik me verscheurd begon te voelen.

Verscheurd

Verscheurd, omdat ik net zoals de rest enthousiast mee stond te stampen, me mee liet slepen met de emoties. Verscheurd, omdat ik het gevoel had dat deze paarden puur en alleen bezig waren een stuk economie in stand te houden waar ik met m’n pet niet meer bijkon, kan.

En zo kom ik dan aan bij wat ik als buitenstaander, want dat ben ik, met argwaan bekijk. Het moderne dressuurpaard en zijn toekomst.

De kortste weg en te jong

Ik kan er niet omheen dat het ook mij iets doet als ik zo’n paard op die manier zichzelf zie geven in de ring met een ongeevenaarde drang om zijn ultieme beweging op z’n allermooist te laten zien. Maar tegelijkertijd voel ik aan m’n water dat hier iets scheef gegroeid is.

En ik wijs nu helemaal niet met de vinger. Ik zou niet durven, daar heb ik de kennis niet voor.  Ik observeer in het algemeen. Deze paarden zijn zo’n beetje rond geboren en snappen de piaffe, passage en galopchangementen voor we er uberhaupt hebben opgezeten. Ik zeg helemaal niet dat je niet hoeft te kunnen rijden om op deze dieren te presteren. Maar het is wel verdomde makkelijk geworden om de kortse weg te nemen en te jong te veel te nemen van wat deze gretige paarden hun ruiters zo dolgraag aanbieden.

Het moderne dressuurpaard smeekt om zorgvuldigheid en geduld maar krijgt dat helaas vaak niet. Met alle gevolgen vandien.

Beschermen, juist nu, juist deze paarden

Dus nogmaals: wat is ook alweer de leeftijd wanneer een paard uitgegroeid is? Wat doet het laterale werk op te jonge leeftijd met gewrichten?

Velen bouwen hun toekomst op de ruggen van deze paarden.

Wij zullen moeten strijden om juist nu, juist deze paarden te beschermen. We moeten onszelf, trainers, fokkers, hengstenhouders, ruiters en, heel belangrijk, de sponsors van wie vele ruiters afhankelijk zijn geworden, weer even bij de les halen. Met het doel en in de hoop daarmee de toekomst van het moderne dressuurpaard waar wij zo ongelofelijk trots op zijn veilig te stellen.

Door: Liz Barclay

Foto: Remco Veurink

0 3837
Liz Barcly

Het was afgelopen weekend weer raak. het NRC Handelsblad, normaal gesproken mijn favoriete krant, kwam met een stuk aanzetten van Carolina Trujillo naar aanleiding van het verongelukte eventpaard Zindane. De journaliste schreef dat ze de hele week aan dit paard had gedacht vanwege het feit dat het na een val gedurende de cross zo maar was geeuthanaseerd omdat hij een been had gebroken en er nooit ergens ook maar een minuut stilte zou zijn voor dit door de sport misbruikte dier. Natuurlijk haalde ze de sporen, de zweep en het bit er weer bij waardoor het paard gedwongen zou worden dingen te doen waarvan de wij denken dat ie het leuk vindt. Ik geloof dat ik het zo in het kort correct heb beschreven.

Uit z’n verband getrokken

Er klonk verder in door dat het wreed was om zo’n dier op die manier weg te gooien terwijl mensen geopereerd worden en de kans krijgen te herstellen. En natuurlijk, dat het veel te heet was waarna ze er ook nog snel even Bianca Schoenmakers bijhaalde om reden van diens betoog over paardensport in de hitte en wat wel en wat niet te doen. Dat betoog van Bianca had ik eerder deze week al gelezen. Mevrouw Trujillo had dat stuk behoorlijk uit z’n verband getrokken.

Bianca wilde in haar stuk juist aan de KNHS en andere hippische sportorganisaties duidelijk maken dat door hun gebrek aan informatie over de paardvriendelijke maatregelen tijdens een hittegolf er een verkeerd beeld werd gegeven en daardoor een tragisch ongeluk als dat van Zindane weer koren op de molen van de activisten zou worden.

Door het slijk gehaald

Toen werd ik boos. Boos omdat ik er echt geen jota meer van snap. Omdat de welmenende paardenmens continu door het slijk wordt gehaald en niet de kans krijgt om in de pers op een eerlijke manier vertegenwoordigd te worden.

Ook ik, fervent paardenliefhebber en ruiter, zet zo nu en dan mijn vraagtekens bij de ontwikkeling van de paardensport. Maar ik heb na meer dan 40 jaar werkzaam te zijn geweest in de paardensport twee maal meegemaakt dat een paard moest worden geeuthanaseerd vanwege een beenbreuk. Dat was verschrikkelijk maar uiteindelijk absoluut niet de regel van de sport. Integendeel.

Een paard vergelijken met een voetballer

Wat ik mis is ruimte in de krant om de moeite te nemen een onderlegd artikel te schrijven met gegronde informatie van beide kanten. Zonder de flauwekul van Carolina Trujillo om het euthanaseren van een paard met een botfractuur te vergelijken met de knieblessure van een voetballer.

Op deze manier wordt de onwetende dierenliefhebber een verhaal voorgekauwd waar geen jota van klopt. Ik heb het NRC dan ook vriendelijk geadviseerd om Bianca eens te interviewen. Gaat niet gebeuren, denk ik. Het idee dat ze er een foto moeten bijzetten met iemand met sporen aan de laarzen en een zweepje in de hand!

Door: Liz Barclay

Foto: DN Fotografie

blog sara ouwehand
Foto: Manon Laurijssen

Hij zegt het onzegbare. Niet mogen paardrijden. Jij weet het zeker en ik ook. Deze huisarts is niet van deze (paarden-)wereld. Wat nou, niet mogen paardrijden met rugklachten? Je moet alleen weten hóe.

Dat vertel ik je graag. Daarna kan je terug naar je dokter. Met een briefje.

Want wat weet die dokter nou van paardrijden?

Niet veel. Hij roept iets over gebonk in het zadel, waarbij het paard werkt en de ruiter niet. Ja, logisch dat hij het afraadt. Maar zo wil niemand paardrijden, toch? De tijd dat je een ongenadige heipaal was voor de paardenrug, is voorbij. Meebewegen is het toverwoord. Maar waar begint meebewegen? Zodra iemand mij die vraag stelt, loopt mijn man zuchtend zijn werkschuur in. Dus laat ik me beperken tot twee tips, anders ben ik niet meer te houden.

Rugklachten ondersteunen of verergeren, waar zit dat verschil?

Voor of achter de beweging van je paard zijn, dát geeft rugproblemen. Werkelijk IN de beweging zijn, kan zelfs helend zijn voor je rug. Maar waar zit dat verschil?

In je zitbeenknobbels, je positie daarvan. Zit je achter je zitbeenbotjes, dan kom je achter de beweging terecht en mishandel je je bovenrug. Zit je ervoor, dan ben je vóór de beweging uit en dan beuk je op je onderrug. Ook niet fijn. Dus het midden, exact op je zitbeenbotjes, daar moet je zijn. Want daar begint de uitlijning van je wervelkolom.

Functioneel balanceren

Uitlijnen is het correct opstapelen van je wervels. De zitbeenknobbels zijn de eerste blokjes in die stapel. Dus leg die basis goed. Zo gaat je rug van veren en krijg je geen klappen. Zeg dat maar tegen je dokter. En als je hem toch spreekt, heb ik nóg een tip voor je.

Je wervelkolom verlengt twee kanten op

Ken je deze: “er komt een touwtje uit je hoofd en daaraan trek ik je omhoog?” Daar zou je mooi lang van worden, recht van gaan zitten. Maar luister eens, je bent geen trekpop. Als ik aan dat touwtje trek, gaat je bovenkant de lucht in, inderdaad. Maar je onderkant trek ik óók uit het zadel. Logisch. Je bekkenbodem trekt namelijk samen. Dus waar zit die verlenging? Precies, helemaal nergens.

Daarom moet je twee kanten op stretchen

Bij onze paarden snappen we dat allang. Als het achterbeen doortreedt moet je hem aan de voorkant licht begrenzen. Anders heb je nog niks. In jouw lichaam werkt dat precies hetzelfde. Als je lengte omhoog zoekt, zak dan tegelijkertijd naar beneden. In de richting van je zitbeenbotjes.

Heb je hun weer. Ook nu hebben ze een hoofdrol. Houd daar contact mee als je je rug verlengt. Als je dat doet, creëer je ruimte rondom je wervels. Zo kun je beter veren in je rug. En dat een deinende wervelkom krijgt geen klappen. Weer een puntje om door te geven aan je dokter.

Maar of dit ook werkt als je kreupel loopt van de pijn?

Nee. Dan moet je faliekant rust nemen. Doe dat nou maar, anders geef ik je dokter gelijk. Kijk, je ondersteunt je herstelproces als je jezelf goed uitlijnt. Je voorkomt verdere ellende. Maar acute pijn betekent acute rust. Met een correct gebruikte ruiterrug kom je alleen niet zo gauw op dat punt. Dat is je winst.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, traint haar Haflinger voor de Zware Tour en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Manon Laurijssen

Ben Boisseau en zijn pony

Sinds we met z’n allen een tijd opgesloten hebben gezeten kom ik steeds weer foto’s tegen van de favoriete ponies uit de jeugd van inmiddels volwassen mensen, ooit de kinderen die ik jaren geleden bij de ponyclub lesgaf. Soms zitten die foto’s in een beetje oubollig lijstje of ze zijn een beetje verkleurd, maar duidelijk niet vergeten.

Ook niet door mij. Ik heb genoten met die kinderen en ponies die best wel een bokje konden geven maar over het algemeen ongelofelijk betrouwbaar waren. En dapper, want dat was een eerste vereiste. Hier in Cornwall wordt al jong met de cross begonnen.

Binnen de bordjes

Het was mijn taak om die kinderen met die pony’s, die allemaal heel hard konden, te leren binnen de bordjes te blijven. En dat was al een hele uitdaging. Omdat die kinderen niet of nauwelijks oefenden was het voor de ponies heel moeilijk om zich in te houden en niet midden in de proef zomaar terug naar de trailer te hollen. Wat zo nu en dan ook gebeurde.

Betraand

Tom was een van mijn favoriete ruitertjes. Nog geen tien, heel ondeugend en volgens zijn moeder ontembaar, maar als ik hem maar regelmatig een mopje liet vertellen dan kwam er toch altijd wel weer iets positiefs uit het lesje.

Helaas ging het op de dag dat het moest gebeuren vaak minder goed in de ring, maar dat mocht de pret niet drukken want zo gauw er afgeteld was in het starthokje van de cross ging alles perfect. Tom heeft zelfs een keer bij een hindernis even naar me gezwaaid. Had ie beloofd. Vond ie leuk.

Die ene keer dat ik hem helemaal betraand van de dressuurbaan weg zag sjokken en ik hem vertelde dat tranen wat mij betreft niet bij verliezen hoorden, was zijn antwoord: “Ik vind het zelf ook niet zo erg, maar voor jou wel”. Lief, he?

Hoofd van een trekpaard

Weer terug naar de foto’s van die ponies. De allerbeste en ook meest betrouwbare waren nooit moeder’s mooiste. De een had het enorme hoofd van een trekpaard wat ie overal mee naar toe moest slepen, de ander een veel te lange rug, en ga zo maar door. Maar juist die ponies hadden allemaal een aantal eigenschappen gemeen. Nergens bang voor, 100 % betrouwbaar en ijzersterk. Vaak ook ieder jaar weer, soms met de zoveelste ruiter op hun rug naar de regionale kampioenschappen, want die pony liet je nooit zitten. Dat de dressuurproef nooit hun sterkste kant was lag niet aan de ponies maar aan de totaal andere instelling van de Engelse jeugdruiter van toen (dressuur was saai en voor degenen die niks durfden).

Het waren de mooie ranke typetjes met het volbloedhoofdje waar veelal de problemen mee kwamen. Teveel bloed wat te snel naar het hoofd steeg en helemaal niet geschikt voor jeugdruiters. Ook niet als ze meer tijd in de dressuurbaan hadden gelopen.

Wie niet mooi is moet sterk zijn, en betrouwbaar. En wie niet sterk en betrouwbaar is kan nog zo mooi zijn maar dan gaat het echt niet lukken. Ik weet, ik overdrijf een beetje maar toch misschien interessant om in het achterhoofd te houden als je zin hebt om een ‘leuk’ veulentje te fokken uit je supergetalenteerde merrie.

Foto: Privébezit Liz Barclay

Paard & Partner
Foto: Rick Jespers

Daten. Hoe doe je dat als je tot je eigen huiskamer bent veroordeeld? En ondertussen je verlangen naar samen zijn alleen maar groeit? Ilse Jespers van de datingsite Paard & Partner weet er inmiddels alles van.

Vele, lange quarantaineweken volgde ze de ontwikkelingen onder haar leden.

Groei

De profielen nemen dagelijks toe, minstens 10 nieuwe leden per dag. “Nu je niet kan daten kan dat zinloos lijken, maar van de andere kant… waar kom je momenteel nog in contact met vrijgezellen paardenmensen? Bijna nergens meer”, ligt Ilse toe. Er is geen gehang aan de bar meer op stal of na een wedstrijd, dat klopt.

Toch heeft Ilse nog wel een aantal mensen kunnen matchen. Een wandeling, op afstand, bleef bijvoorbeeld een optie. “Het voordeel in deze tijd is dat je elkaar nog wat beter kunt leren kennen voordat je een eerste date hebt. En de eerste zoen moet trouwens ook uitgesteld worden, dat maakt het wel spannend”, lacht ze.

Samen in ‘quarantaine’

Zo had Hanneke* had zich nog nét voor de Corona-crisis aangemeld bij Love Flavour, de personal – matching- tak van Ilse. Ook weer volledig gericht op paardenmensen. “Die spreken toch een eigen taal”, vult ze aan.

Hanneke heeft haar paard aan huis en zocht iemand waarmee ze haar passie kon delen. Nog diezelfde week had Ilse haar gematcht met Jochem*, een ruiter gespecialiseerd in het opleiden van jonge paarden. “Het was geweldig om te horen dat het meteen klikte. De afspraak-updates vlogen me om de oren.”

Hanneke en Jochem besloten zelfs, toen de quarantaine eenmaal inging, om die periode in één huis door te gaan maken. “Dat is nou wat je noemt, van de nood een deugd maken”, vertelt Ilse vol trots over deze match. “Uiteraard werd de vaste verblijfplaats het huis waar ook het paard stond, zoiets hoeven paardenmensen niet eens te overleggen.”

Spannende afstand

Voor de overgebleven vrijgezellen… ze snakken naar meer vrijheid en meer sociaal contact. Net zoals iedereen. Laten we hopen op wat meer versoepelingen zodat een afspraakje straks weer “normaal” kan verlopen.

Tot die tijd: houd anderhalve meter afstand. Neem verstandig daten serieus, ook al voel je je sterk aangetrokken tot de ander. Ilse geeft daar een voordeel van: “Aan uitgesteld fysiek contact zit een noodgedwongen, maar niet onaantrekkelijk voordeel. Je houdt het daten extra spannend. Even minderen dus om het later weer goed te maken.” Je toont daarmee ook respect voor de gezondheid van elkaar én die van de rest van Nederland. Investeer in elkaar en in de liefde, maar nu vooral even online. Op weg naar uiteindelijk tóch die eerste zoen, wie weet extra intens…

*niet hun echte namen….

Foto: Rick Jepers

0 8999
Foto: FFama Foto's

De 17-jarige Nungka Schefer is chronisch ziek en wordt elke dag wakker met veel pijn. Ondanks dat heeft de amazone zich ten doel gesteld dat ze haar paard op wil leiden tot het Z. “Het is niet makkelijk, maar omdat ik het zo graag wil ga ik toch door”, vertelt ze.

Ziek

Schefer is nu bijna tien jaar chronisch ziek. “Ik heb veel verschillende aandoeningen; mijn maag-darmstelsel werkt niet, ik heb de ziekte van Crohn, chronische pijn en mijn gewrichten zitten niet goed vast. Hierdoor heb ik verzwakte benen, waardoor ik tijdens het rijden nauwelijks hulpen kan geven. De afgelopen drie jaar waren heel zwaar. Ik heb veel in het ziekenhuis gelegen en heb heel veel revalidatietrajecten gevolgd”, legt ze uit.

Sterre

“Ik reed vroeger altijd op een manege, maar werd bang toen ik een keer van een paard ben gevallen. Ik heb toen besloten om een tijdje een pauze te nemen, maar juist in die periode werd ik ziek. Toch kon ik het paardrijden niet loslaten, dus ik besloot weer te beginnen met rijden. Mijn gezondheid ging steeds meer achteruit, dus ik had steeds meer aanpassingen nodig. Ik heb weinig kracht in mijn benen, dus ik begon met het rijden met twee zweepjes, sporen en ben ik nu aan het kijken voor magnetische beugels. Nadat ik weer een tijdje op de manege had gereden begon ik met het rijden van paarden van eigenaren. Dat werd steeds lastiger, omdat mijn gezondheid steeds meer achteruit ging. De ene dag kon ik alles, en de andere dag kon ik niks. Dat vond ik echt heel moeilijk.”

De amazone wilde absoluut niet stoppen met rijden, dus besloot ze haar eigen tinker te kopen: Sterre. “Mijn paard is de reden dat ik s’ochtends opsta. Als ik wakker word, heb ik gelijk pijn. Er zijn soms dagen dat ik huilend wakker word van de pijn. Als je dan niks hebt om naar uit te kijken, dan blijf je gewoon liggen. Ik moet altijd plannen en ik heb altijd hulp nodig. Het is niet makkelijk, maar omdat ik het zo graag wil, ga ik toch door. Mijn doel is om met Sterre in het Z te rijden, dan heb ik écht wat neergezet.”

Blog

Vanaf de buitenkant is het vrijwel niet zichtbaar dat Schefer ziek is. “Als mensen me zien lopen, hebben ze vaak niet door dat ik ziek ben. Ze zien niet dat mijn benen minder goed werken, en dat ik altijd pijn heb. Ze zien wel dat er íets niet klopt, omdat ik een sonde heb. Maar ze hebben niet door dat het erger is dan het lijkt vanaf de buitenkant. Mensen snappen het niet. Daarom heb ik besloten een blog bij te gaan houden.  Ik schrijf over hoe het is om op zo’n jonge leeftijd ziek te zijn, maar toch de paardensport in te willen. Ik heb heel veel moeten aanpassen en opgeven, ik wil dat mensen dat begrijpen. Het moet meer open worden. In het begin ging de blog vooral over ziek zijn, maar nu heb ik een tijdje geleden de switch gemaakt om meer positieve dingen te plaatsen. Ik wil laten zien hoe moeilijk sommige dingen zijn, maar vooral ook hoe ik ze oplos. Het is echt niet makkelijk en ik moet er heel veel voor laten. Maar ik heb er voor gekozen om de paardensport in te gaan, dus nu ga ik er ook vol voor!”

Doel

Schefer legt uit dat het trainen nu op een laag pitje staat, door het coronavirus. “Ik heb een heel zwak immuunsysteem, als ik corona krijg lig ik waarschijnlijk op de intensive care. Dus ik ga nu drie keer per week naar stal, en de rest van de week wordt Sterre verzorgd door hele lieve stalgenoten. Normaal gesproken probeer ik vijf keer in de week een half uur te rijden, en één keer in de twee weken heb ik les van Ingrid Gerrtisen. Zij kijkt mee met hoe ik het rijden makkelijker voor mezelf kan maken.  Er zijn weken dat dat goed gaat, maar er zijn ook weken dat mijn benen echt niet meewerken. Ik weet van mezelf dat ik ook niet meer moet doen dan ik aankan, want dan heb ik de dag erna dubbel zoveel pijn. Als ik over mijn grens ga, moet ik de vier dagen daarna bijkomen, dus dat probeer ik te voorkomen.”

De amazone wil graag haar verhaal delen. Ze wil laten zien dat mensen vooral door moeten gaan als iets niet lukt. “Mijn doel met Sterre is binnen nu en een paar jaar het Z te bereiken, en ik wil heel graag mijn Instagram account laten groeien. Ik wil mensen inspireren en aanmoedigen dat je nooit moet opgeven, ook al is de weg ernaartoe ontzettend zwaar”, sluit ze af.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: FFama Foto’s

 

 

 

 

 

 

blog sara ouwehand
Foto: Nick Spier

Vanochtend mazzel gehad. Ik kon een les geven in een verlaten buitenbaan, op minstens 3 meter afstand, zonder oortjes. Het was een cadeau.

Niet dat die les nu persé zo belangrijk is, maar de focus die het brengt wel. Vreugde over een achterbeen dat doorkomt en de verbinding die dat brengt. Onze zon scheen.

Mediteren

Ik pluk vruchten van mijn jarenlange mediteren. “Ho”, denk je, “mij te zweverig!” Maar er is werkelijk helemaal niks zweverigs aan mediteren. Echt niet. Mensen doen er zweverig over, dat is wat anders, maar de kern van mediteren is heel eenvoudig. Het is niets anders dan het richten van de aandacht. Sturing hebben in je gedachten. Over je eigen gedachten heen kunnen kijken. De paarden wijzen me moeiteloos de weg hierin en ik trek me daar aan op.

Dagelijks stap ik rond voertijd in mijn afgetrapte paardenauto om naar stal te gaan. Het is één van de zekerheden die nog overeind zijn. Om vijf uur staan ze zurig te stieren in hun box, hun ongeduld te uiten. Tanden in tralies, opgetrokken lippen, kappende voorbenen, ze doen het allemaal en ik dank ze. Jullie doen het nog. Het ritme klopt nog. Jullie eb en vloed werkt nog, terwijl ik het kwijt ben. Hoe meer nieuws ik hoor, des te meer ik op hol sla. Doe mij maar wat tranquigel, alsjeblieft.

Chaos

Ik dook vanuit schuldgevoel in de nieuwsberichten. Was namelijk lid van de Club van de Onderschatters en Bagatelliseerders. Met de verzachtende omstandigheid dat ik standaard onder een steen leef. Zelfs het mos dat er op groeit, stop ik in mijn oren. “Het zal zo’n vaart niet lopen”. Dacht ik.

Inmiddels is het Corona-punt gemaakt en wil ik écht weten waar ik het over heb. Wil er midden in staan en graaf me in op de NOS-site. Maar ik sta niet, ik verzuip. Ik verzuip in berichten waarvan ik niet eens weet of ze waar zijn. Waarvan niemand weet of ze waar zijn. Dat maakt mijn chaos compleet.

Waarheid

Dus terug naar mijn eigen waarheid. Ik het niet weet, dat is nu mijn enige waarheid. Dat ik het niet weet en dat de waarheid niet bestaat. Niet zoals wij denken dat hij zou moeten bestaan. Willen dat hij bestaat. Wat ik wel weet is dat ik waarde en waarheid vind in de waarneming. In het geluid van de brokken die in de voerbak vallen. In de paddocks en weiden die opdrogen. We snakten zo naar droog weer en nu is het droog, de zon schijnt. Dat is hier. Dat is nu.

Kleine cirkel

En dus mediteer ik. Ik richt mijn aandacht op het ritme van de natuur en op haar klanken. De voerbeurten op stal, de gemoedereerde blikken als ik langs loop en de bewegingen onder mijn zadel.

Ik ga mezelf niet meer pijnigen met de berichtgeving. Het draagt voor nu even niks bij. Niet op individueel en niet op collectief niveau. Stress, angst, paniek en hysterie verminderen de weerstand. Omdat ik Corona geen ruimte wil geven, verleg ik mijn aandacht naar een kleine(re) cirkel. Het is heling door focus. Heling door meditatie. Deze tijd nodigt uit tot deze vruchtbare ingang. Dus mediteer mens, mediteer.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger binnenkort in de Zware Tour en ontmantelt graag heilige huisjes.

Foto: Nick Spier

Nicky Star
Nicky Star

Ok, mijn blog over het ‘knettergek zijn om paarden te verzamelen’ levert nogal wat commotie op en niet alleen op Social Media…

Natuurlijk begrijp ik dat het leven niet zwart of wit is, maar 50 tinten grijs. Zo ook natuurlijk het verkopen van paarden.

Waar mijn post eigenlijk om ging, is dat IK voor gek word verklaard. Niets eens, maar heel erg vaak. En dat is prima, sterker nog, ik ben het er ergens zelfs wel mee eens. En dat zit hem in dit geval meer in de hoeveelheid paarden en vooral wat ik er allemaal voor over heb om hen een goed thuis te bieden waarin het hen aan niets ontbreekt.

Een hele verzameling

Ik bedoel, als ik gewoon bij de eerste gestopt was en er geen verzameling van had gemaakt, was het leven voor mij (en de mensen om mij heen) een heel stuk simpeler geweest.

Maar ja… ook minder uitdagend, leuk en vervuld.

Dat stukje knettergek zit hem er voor mij dus absoluut niet in -dat als ik voor een paard kies, of het mij kiest (op de een of andere manier is dat vaak hoe het gaat)- dat ik er geen afstand van doe omdat ik toe ben aan de volgende.

Het interessante vind ik aan dit verhaal dat nogal wat mensen zich aangevallen, benadeeld of veroordeeld voelen door mijn zienswijze. Namelijk dat ik voor mijn dier zorg en blijf zorgen -ook als het niet meer aan mijn verwachtingen voldoet- net zoals ik dat voor mijn honden en kinderen doe.

Tot de dood hen scheidt

En ja, ook ik heb paarden verkocht en waarschijnlijk zal dit ook nog wel eens gaan gebeuren. Dit heb ik gedaan en zal ik doen in de hoop dat ik dit paard in alle opzichten beter heb afgeleverd dan dat ik hem heb gekregen. En dat hij, net zoals mijn paarden bij mijn familie horen, bij iemand terecht komt die hem opneemt in de familie totdat de dood hen scheidt. Want dat is wat ik met heel mijn hart ieder paard gun.⁠

Politiek correct

Voortbordurend op de kwestie over het paard als gebruiksdier werd mij ingefluisterd dat als ik klanten over wil houden ik niet zulke stellingen in moet nemen, oftewel mijn mening voor me moet houden, ‘politiek correct’ moet zijn.

“Wat ik doe is namelijk niets liever dan mensen helpen hun problemen met hun paard op te lossen!”

Het zijn namelijk mijn inkomsten. Die mensen die dat paard bijvoorbeeld gekocht hebben op emotionele gronden, sportprestaties, toch niet zo goed over nagedacht, liefde op het eerste gezicht, stout, onder valse voorwendselen, structureel revalidatiepaard, toch niet helemaal gezond, minder potentie dan gedacht, gevaarlijk en ga zo maar door. Deze mensen, die hun paard hebben gekocht en met hun handen in het haar zitten, dat zijn ‘mijn mensen’. En dan zou ik hen tegen de haren strijken door zoiets te schrijven, zo niet slim…

Ik denk dat het anders zit, als ik niet laat weten wie ik ben en waar ik voor sta, weet je niet wat je aan mij hebt en of wij ‘klikken’.

Of je resoneert met wat ik te zeggen heb, of niet en dan lees je het simpelweg niet meer, even goede vrienden en heel simpel!

Waar een wil is, is altijd een weg

Want wat ik doe is namelijk niets liever dan mensen helpen hun problemen met hun paard op te lossen! Dit doe ik met alle liefde, passie en toewijding voor hen, maar minimaal net zo voor het paard, want dat is waar het voor mij om begonnen is.

Mijn motto is: “Waar een wil is, is altijd een weg!”  En… ik heb de routebeschrijving voor het oplossen van die zogenaamde ‘probleempaarden’.

Dit maakt dan weer dat ruiter en paard, ondanks een moeilijke start, volop van elkaar kunnen genieten en hun band zo sterk wordt dat zij voor elkaar door het vuur gaan. En dat is echt iets magisch voor mij!⁠⠀

Nicky Star is dressuuramazone, instructrice, jurylid en moeder van twee zonen. Ze runt in Hoeven haar dressuurstal Equinova. Ze behaalde zowel haar ORUN diploma’s (t/m niveau 4) als de freestyle instructeursopleidingen niveau 1 & 2 bij Emiel Voest. Naast het geven van instructie, verzorgt ze ook regelmatig allerlei soorten trainingen. Meer weten: www.equinova.nl

blog sara ouwehand

“Lichaam en geest zijn met elkaar verbonden’. Het is zo vaag. Mijn vriendin smijt me dood met dit soort teksten. Het is zo’n vriendin die geen stap zet zonder de Happiness te raadplegen.

Haar helden? Quinoa, komkommer en glutenvrij brood. Daar krijg ik nou jeuk van, niet van mijn voeding. Het is de treurnis van de Happiness-industrie. Spirituele massaconsumptie, waardoor de kern verloren gaat. De kern die klopt. Emoties uiten zich in je lichaam. Concreet gaf leerlinge Margot me het ultieme voorbeeld hiervan. Ik mag het delen!

Van teen tot kruin

Met een verhit hoofd valt ze mijn praktijk binnen. Net op tijd. Waarvoor weet ze nog niet, als ik haar die intakevraag stel. Ze heeft wel een ongeveertje. “Ik kan niet zitten en jij moet dat fiksen”. Heldere taal, ik hou er van. We starten met de check up.

Beweegt haar bekken vrij? Optimaal? Iedere houding en zit analyse trap ik daarmee af. Zodat jij straks de bewegingen van je paard goed kan volgen. Dat gebeurt daar, in je bekken. Kan je dat niet, dan gaan we op zoek naar een blokkade. De range waarin die zich kan bevinden loopt van je grote teen tot in je kruin. Geen paniek, ik weet de weg. Dacht ik.

‘Dus ik sta een beetje intelligent te kijken. Met al mijn oefeningen onder mijn arm.’

Stokpaardje

Twee lessen later hebben we haar heupen, onderrug en bekkenbodem gemobiliseerd. Het geeft ruimte om zadelcontact te ervaren. We creëren een diepe zit. Alles in orde dus. Dacht ik. Tot ze weer bij me komt. “Ik kan nog steeds niet zitten”. Het is zó oncomfortabel, dat ze niet eens meer opstapt. Ik slik.

Dus ik sta een beetje intelligent te kijken. Met al mijn oefeningen onder mijn arm. Altijd werken ze en nu ineens niet. Wat is dit? Tijd voor mijn stokpaardje. ‘Het lichaam heeft altijd gelijk’. Werken mijn oefeningen niet voor Margot, dan moet ik de grenzen verleggen. Voorbij het fysieke kijken. Het spannendste is de vraag of de ruiter daar voor open staat. Margot wel. Ik zet thee.

Hoge woord

We gaan op zoek. Wat wil haar lichaam ons vertellen? Welk geheim draagt het? Een kwestie van vragen en zien. Willen zien. Ik stel geen vragen, maar nodig uit. Alles wat vrij komt, is welkom. Een paar koekjes later komt het hoge woord er uit.

Ze is niet over haar vorige paard heen. Heeft haar dood niet verwerkt. Ze is bij haar, iedere dag. In feite zit ze nog steeds op haar rug. Ik kijk haar aan. Mijn enthousiasme is misplaatst, maar toch voel ik het. Hier zit de blokkade. Plaats nemen op een nieuw paard, betekent voor haar afscheid nemen van haar oude paard. Dus gaat ze niet zitten.

‘Haar nieuwe paard en dierbare herinneringen aan haar vorige kanjer. Dat sluit elkaar niet uit.’

Op dit punt komen lichaam en geest samen. Bij weerstand sluit de bekkenbodem zich. Dat houdt de boel letterlijk en figuurlijk buiten. Ruiters hebben daar last van, omdat het een prettig zadelcontact verstoort. En daar kan geen pilatesoefening tegen op. Dus de ingang naar goed zitten ligt ergens anders, in het verwerken van het verlies van haar paard. Zoals ik al zei: het lichaam heeft altijd gelijk.

Kop en kont

Nu komt haar proces definitief op gang. Ze leert haar oude paard loslaten en zich open te stellen voor de nieuwe vorm. Haar nieuwe paard en dierbare herinneringen aan haar vorige kanjer. Dat sluit elkaar niet uit. In haar geval versterken de paarden elkaar zelfs. Nu ze dat ziet, kunnen mijn oefeningen hun werk doen. Alles valt samen.

Inmiddels zit ze. Als een huis. Net zo abrupt als ze binnen kwam vallen, rondde ze haar traject bij me af. Op haar gebruikelijke, heldere wijze. “Ach ja, soms werken dingen in je kop door tot in je kont.”

Zie ook: Blog Sara Ouwehand I ‘Een goede ruiter fietst met losse handen’

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Lichte Tour en loopt verwonderd rond in de paardenwereld

Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

Volg ons!

103,171FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer