Tags Posts tagged with "Blog"

Blog

0 8965
paard algemeen stal

Het begon met een post van Maarten van Stek op Facebook. Maarten is altijd erg goed in het op een beleefde manier in werking zetten van mijn geweten. In dit geval gaat het om het probleem dat sommige paardeneigenaren blijken te hebben met de avondklok. Helaas is hun werkschema zodanig, dat hun paard, als ze zich aan de avondklok houden, die dag helemaal geen beweging krijgt.

Meer paarden dan land

Dit brengt mij naar een pijnlijk onderwerp en iets wat mij al jaren bezighoudt. Als jonge meid verbleef ik op een aantal maneges waar meer paarden stonden dan dat er land voor was. Die paarden kwamen alleen ‘buiten’ als ze een zadel op hun rug hadden. Alhoewel ik het stilletjes accepteerde, vond ik het verschrikkelijk en beloofde ik mezelf dat, als ik ooit zelf een paard had, het iedere dag naar buiten kon.

Apatisch in een hoekje

Ik kan me het verschillende gedrag van die paarden nog goed herinneren. De één was chagrijnig en beet alles wat los en vast zat. De ander stond te weven, maar de meesten stonden rustig in een hoekje van hun stal en werden alleen even actief als de voerkar langs kwam. Die rust was schijn. Deze paarden waren depressief. Velen hadden ook stalbenen en rotstraal, vanwege het constante contact met amoniak. Stro was duur en de lessen moesten zo goedkoop mogelijk blijven.

Uurtje per dag gereden

Inmiddels heb ik veel maneges gezien waar het gelukkig weer gewoner aan het worden is om paarden, buiten de broodnodige ontspanning, beweging en lol te geven, soms zelfs als groep. Blijft over het pension- of privépaard dat afhankelijk is van het tijdschema van de eigenaar. Klopt het wel dat een paard alleen eventjes ’s avonds een uurtje gereden wordt en de rest van de dag met een hooinetje dat al lang leeg is naar de muur staat te kijken? Het antwoord zou kunnen zijn: en wat vind je van die paarden die godganse winterdag zonder iets in de modder staan? Nee, klopt ook geen hout van, maar toch eerst even bij je eigen situatie blijven.

Droomwens van een kind

Ooit zei premier Den Uyl dat iedereen in Nederland een auto moest kunnen hebben. Dat ging zo ongeveer hand in hand met het feit dat paardrijden geen luxesport meer mocht zijn voor alleen de welgestelden. In mijn loopbaan als trainer heb ik altijd geprobeerd om minderbedeelde paardengekken, en gekjes, een kans te geven om op een warme paardenrug te zitten. Ik begrijp dus heel goed de droomwens van een kind waarvan zo’n beetje het eerste woordje ‘pony’ is.

Nog iets met paardenliefde te maken?

Maar hoe zit het nou? Houden wij wel van ons paard als we er ’s morgensvroeg vlug een bak voer voor zetten, hop, vlug de ergste mestballen eruit halen en een slowfeed hooinet ophangen. Om pas ’s avonds laat weer vlug te voeren, zodat we nog effe kunnen rijden? Als dat de enige manier is om jezelf een paard te kunnen permitteren. Klopt dat dan wel? Gebruik je dan een paard wel op een paard vriendelijke manier en heeft dit nog iets met paardenliefde te maken?

Corona en paard kopen

Ik hoop dat diegenen die zich aangesproken voelen hier eens goed over na gaan denken. Want er zijn best mogelijkheden om het leven van je paard aangenamer te maken. Bijvoorbeeld een bijrijder of iemand die veel van paarden houdt, maar helemaal niet hoeft te rijden. Die dolgraag je paard wil borstelen en het een uurtje los in de bak kan zetten. En nog iets. Ik las dat gedurende deze vreemde Corona tijd, waarin zoveel mensen meer thuis zitten, er meer paarden worden verkocht. Aan diegenen, voor het geval je er nog over zit te denken. Ik hoop dat je dit leest en er even goed over nadenkt hoe je het gaat doen voor als je weer aan het werk mag.

Liz Barclay met Pixel en Pinokkio. Foto: Privébezit

Tekst: Liz Barclay

 

dressuur algemeen subtop

Het jaar 2020 zal zich hechten aan het collectieve geheugen, zoals de Spaanse griep die in 1918 voor een totale ontwrichting van de Nederlandse samenleving zorgde, ook nog steeds wordt herinnerd. “De griep is een windvlaag des doods”, was de kreet waarmee een fabrikant van Abdijsiroop zijn ‘medicijn’ (bij analyse niet meer dan een mengsel van suikerwater en kaneel) aanprees in advertenties in de social media van die tijd. Deze Spaanse griep, die nu amper meer is dan een voetnoot in de geschiedenisboeken is, eiste in Nederland 38.000 slachtoffers, En zo zal de uitbraak van het COVID-19 virus van nu uiteindelijk ook niet meer dan een voetnoot blijken te zijn wanneer we 2120 als jaartal op de kalender zien staan.

Coronavirus

Het coronavirus vond zijn oorsprong in China, net als de pestepidemie, die in het midden van de 14de eeuw in Europa woedde en wereldwijd tussen de 75 en 200 miljoen slachtoffers eiste. Ongeveer een derde van de Europese bevolking verloor door deze uitbraak het leven. Wetenschappers van nu denken dat de oorsprong van deze pandemie lag bij marmotten, de vleermuis van toen, en zich via vlooien en ratten verspreidde en vervolgens oversprong op de mens.

Vaccin

We hebben als mensheid deze pest overleefd, evenals de Spaanse griep en we zullen als mensheid ook deze uitbraak van een uiterst besmettelijke ziekte weer te boven komen. Toch zal het jaar 2020 beklijven, omdat we met elkaar zoveel hebben verloren. We hebben langs de weg gestaan om te applaudisseren voor het stoffelijk overschot dat op weg was naar de laatste rustplaats. We hebben met mondkapjes op ruim anderhalve meter afstand familieleden gecondoleerd met het verlies van een dierbare. We hebben verjaardagen en Kerst in stilte gevierd. We hebben een minister in moeilijkheden zien komen omdat hij op zijn huwelijksdag even zijn schoonmoeder knuffelde. We hebben de medewerkers in de zorg, de verpleegsters en artsen in de ziekenhuizen alle mogelijke lof toegezwaaid en een diep respect betuigd aan al die mensen die zich wereldwijd in laboratoria hebben ingezet om als de wiedeweerga een vaccin te vinden.

Complotdenkers

Het jaar 2020 zal ook blijven hangen als een jaar waarin waarheden werden ontkend. Een jaar waarin de wetenschap door complotdenkers werd geridiculiseerd. Het was een jaar waarin mensen die zich een paar uur op internet hadden verdiept in deze pandemie soms meer volgers kregen dan zij die jarenlang hebben gestudeerd en met kennis van zaken spraken. Deze ‘wappies’, grote bekken zonder inhoud, niet in staat om twee pandeksels vast te houden, eisten hun plek op in het debat middels het roepen van verwensingen richting politici. Eensgezindheid leek plaats te maken voor een verregaande polarisatie, waarbij het opvallend was dat zij die een overduidelijke minderheid vertegenwoordigen onevenredig veel aandacht kregen.

Lockdown

In de marge van de maatschappij leven wij als hippische wereld ons eigen leven en we zijn daar voor het overgrote deel ook gewoon (met inachtneming van de regels) mee doorgegaan. Dat kan ook niet anders, want dat wat ons bindt – het paard – heeft onze zorg en aandacht 24 uur per dag, zeven dagen in de week en 365 dagen per jaar nodig. Onze wereld speelt zich voor een belangrijk deel af in de buitengewesten van ons land. Daar is de ruimte, waardoor de pijn van een lockdown lang niet zo hard werd gevoeld als in een driekamerflat in de Amsterdamse Bijlmer op tien hoog. Voor velen van ons is thuiswerken de normaalste zaak van de wereld en was het alleen al vanuit het oogpunt van dierenwelzijn een keiharde noodzaak om onze sport te blijven beoefenen. Laten we daarom vooral onze zegeningen blijven tellen.

Waar we in 2021 respect voor moeten hebben zijn al die mensen die weer hun sterke schouders onder het organiseren van wedstrijden gaan zetten. Zij zullen bergen werk moeten verzetten om alle vrijwilligers weer gemotiveerd te krijgen om zich in te gaan spannen om onze sport weer uit de lockdown te krijgen.

Wedstrijden

En niet alleen dat zal een inspanning zijn. Heel veel bedrijven hebben een uiterst moeilijk jaar achter de rug. Zullen deze bedrijven weer interesse, maar zeker ook de mogelijkheid hebben om onze sport financieel te (blijven) ondersteunen? Vinden de directies van deze bedrijven het wel verantwoord om door te gaan met sportsponsoring, terwijl ze als gevolg van de coronapandemie mensen hebben moeten ontslaan? Of gaan we het met elkaar accepteren dat het hebben van wedstrijden belangrijker is dan de hoogte van de prijzengelden? Vinden we het prima dat de wedstrijd doorgaat zonder de kostenverhogende factoren die verfraaiingen nu eenmaal met zich meebrengen? Accepteren we met elkaar dat de organisatoren gaan versoberen, of krijgen dan direct weer de grootste schreeuwers, die dit helemaal onacceptabel vinden, de onverdiende aandacht?

Genieten

Ondanks het gemis van vuurwerk met oud en nieuw mogen we hopen dat in 2021 de lontjes langer gaan worden. We mogen hopen dat we weer sociaal kunnen gaan doen, en dat niet alleen op social media. Dat we elkaar weer de hand kunnen schudden in plaats van elkaar elleboogstoten te verkopen. We mogen hopen dat we weer van elkaar en met elkaar kunnen genieten: rond de wedstrijdring, in de wedstrijdring of langs de keuringsbaan. We mogen hopen dat we gauw afscheid kunnen nemen van het computerscherm, waarop de livestream van wedstrijden of keuringen de enige mogelijkheid was op sport en fokkerij nog een beetje te kunnen volgen. We kunnen hopen dat de wereld, dus ook de onze, dankzij het vaccin weer gaat draaien zoals we dat het liefste willen: samen genieten van de paardensport- en fokkerij.

Niets is normaal

Het jaar 2020 zal beklijven omdat het ons allen iets fundamenteels heeft geleerd: niets is normaal, niets is vanzelfsprekend. Alles wat we ons tot 1 maart 2020 konden permitteren was bijzonder en hopelijk zal het ons milder stemmen wanneer we weer kunnen en mogen wat we tot die datum konden. Hopelijk maakt het realiseren daarvan ons ook gelukkiger.

Een heel gelukkig, gezond, blij en hoopvol 2021 gewenst!

Door: Jacob Melissen

Foto: Archief

Over honderd jaar zal er nog over hem gepraat worden. Je kijkt naar hem, hij raakt je. Het is meer dan beweging. Het gaat veel dieper. Dat schreef ik onder het eerste Facebookberichtje over de onverwachte dood van Totilas dat ik zag.

Het hoofdstuk Edward Gal en het hoofdstuk Matthias Rath

Als we aan Totilas denken dan verdelen we zijn leven in twee hoofdstukken. Het hoofdstuk Edward Gal en het hoofdstuk Matthias Rath. Maar er is nog een hoofdstuk. Dat van Jiska De Roos-van Den Akker. Daar is het begonnen. Jiska heeft de jonge Totilas de technische basis en de emotionele weerbaarheid gegeven om zijn toekomstige weg te bewandelen. Een weg niet zonder hobbels, maar ook een weg die door de hele dressuurwereld met ademloze bewondering is gadegeslagen. Ook door mij. Ik wilde daarom even terug naar het eerste hoofdstuk waar eigenlijk nooit iemand het over heeft maar wel immens belangrijk is geweest voor het succes van deze bijzondere hengst en heb Jiska benaderd voor haar deel van het avontuur.

Slungelig en brutaal

Het begon allemaal toen de fokker van Totilas, dierenarts Jan Schuil, Jiska benaderde met de vraag of zij de hengst wilde berijden. Jiska ging samen met haar man kijken. ‘Eerlijk gezegd vond ik Totilas helemaal niet zo leuk, haha! Hij was slungelig en brutaal en met name zijn draf was niet bijzonder. Mijn man zei echter, die kon je nog wel eens gaan verrassen, en dus gingen we de uitdaging aan.’

He, jammer. Niet zo romantisch als ik gehoopt had. Jiska staat duidelijk heel stevig met beide benen op de grond.

‘Genieten om zoveel kracht onder je te voelen!’

Omdat fokker Jan Schuil Totilas graag thuis wilde houden werd de jonge hengst drie, vier keer per week naar Jiska gereden voor training. ‘Het brutale wat hij aan de hand liet zien veranderde in enorme werklust onder het zadel. Hij pikte alles supersnel op en als het aan hem lag ging de opleiding sneller dan goed voor hem was.’ Maar Jiska nam de tijd en zoals bij alle paarden bleef ze aan de basis werken totdat Totilas lenig en sterk was. ‘Het gesloten draven kwam daarna praktisch vanzelf. Het was altijd weer genieten om zoveel kracht onder je te voelen en zo’n prachtige dikke hals voor je te zien!’

Vierde in Verden, hoogtepunt en eindpunt

Samen hebben ze een paar kleine wedstrijdjes gereden. Met uiteindelijk als hoogtepunt het wereldkampioenschap jonge dressuurpaarden in Verden waar Totilas onder Jiska de vierde plaats in beslag nam. Dat bleek ook het eindpunt.

Een mooi avontuur

‘Natuurlijk had ik hem graag gehouden om later op het hoogste niveau te starten maar helaas voor mij liep het anders.’ Het was voor de fokker en berijdster al snel duidelijk dat Totilas heel bijzonder was en een risicovol bezit voor de eigenaar. ‘De rest is bekend. Het was een mooi avontuur om Totilas zijn eerste basis mee te hebben mogen geven. Wat ik er zelf aan heb gehad is, dat door mijn ‘bekendheid’ met Totilas, ik mijn leerlingen goed kan overtuigen als ik het heb over het belang van geduld, basis en trainen op de juiste en eerlijke manier.’ Ook hier laat Jiska haar nuchterheid de overhand nemen en ziet zij de positieve kant van wat toch een grote teleurstelling heeft moeten zijn.

‘Hoort dat niet ook bij een idool?’

Jiska sluit af met de woorden, ‘Totilas zijn dood maakte ook mij natuurlijk triest. Veel te vroeg gestorven. Maar hoort dat niet ook bij een idool?’

Mooi, Jiska, toch een beetje romantiek van een nuchtere paardenvrouw die zo bescheiden in de schaduw heeft gestaan van het leven van misschien wel het beste Nederlandse paard ooit.

Door: Liz Barclay

Foto: Privébezit Jiska De Roos-van Den Akker

sinterklaas met paard

‘Goeienavond allemaal, heel hartelijk dank voor het feit dat jullie hier allemaal zo midden in de nacht samen zijn gekomen.’ Sint zit op een boomstam midden in de Oostvaardersplassen waar het door alle Verboden Toegang-bordjes voor onschuldige wandelaars goed verstoppen is. Niemand mag lucht krijgen van deze spoedbijeenkomst. Naast hem staat zijn trouwe schimmel Ozosnel, zoals altijd keurig de oortjes erop, en om hem heen zijn pieten, inmiddels allemaal met een nieuwe kleur die ze zelf hebben mogen uitkiezen en dus allemaal netjes en geheel aan de pietenevolotie aangepast.

Nieuwe regels

Sint ziet er bezorgd uit en steekt van wal. ‘Pieten, ik heb een probleem. Twee problemen zelfs. Niet alleen ben ik er net pas achtergekomen dat mijn mijter vervangen moet worden door een belachelijke helm, maar ook zijn de oren en neus van Ozosnel door de FEI dieronvriendelijk verklaard.’

‘Dus, pieten, ik ga jullie verdelen in drie groepen. Roetveegpieten, jullie gaan aan het werk met mijn mijter. Het moet mogelijk zijn om binnen de nieuwe regels er iets acceptabels van te maken.’

‘Groene pieten, jullie hebben de niet te benijden klus van het weer aanplakken van de oor- en tastharen van Ozosnel. Ik heb het al met hem besproken en hij is zo opgelucht dat hij heeft beloofd rustig stil te staan zodat we de praam gelukkig niet meer nodig hebben.’

‘De rest van de pieten gaan gewoon weer door met het inpakken van kadootjes. Hop, jongens, vort met de geit!’

Ozosnel

De pieten schieten alle kanten op. De roetveegpieten drommen om een aantal vlug gefabriceerde ontwerptafels waar ze van papier allerlei modellen mijters maken. En terwijl het hoofd van de groene pieten Ozosnel aan het halster vasthoudt en rustgevend op de nek klopt staan de andere groene pieten in de rij, ieder met een plukje haar. Het is zo’n enorm pietepeuterig (hahaha!) gepruts dat je er werkelijk scheel van gaat kijken en trilvingers krijgt. Vandaar dat het verstandig leek om het hele proces over zo’n groot aantal pieten te verdelen.

Steunend op zijn staf struint de goedheiligman (want statig lopen in een kapotgegraast natuurgebied met al die dooie distels, takken en karkassen overal is heel lastig) tussen de tafels door, soms met gefronste wenkbrauwen, soms goedkeurend knikkend. Hij heeft zich hier wel zorgen over gemaakt. Stel je voor dat hij als hij ergens in het land op een dak gespot wordt door een kind dat niet kan slapen en Sint ziet er uit als een motormuis. Dat wordt lachen!

Hoedje

Gek, een paar weken geleden heeft hij er nog over gedacht om de petitie voor het hoedje te steunen. Gelukkig won zijn verantwoordelijkheidsgevoel het van zijn ijdelheid. De Sint moet het goede voorbeeld geven en daarbij, het is een koud kunstje voor de slimme kindertjes in het land om het sinterklaasliedje ‘De zak van Sinterklaas’ te veranderen in ‘Die ouwe zak van een Sinterklaas’. Als dat ook nog viral ging dan was het afgelopen. Kon hij z’n boeltje pakken en zat de hele outwardbound experience erop.

Opeens hinninkt Ozosnel zo luid en vrolijk als ie maar kan. Sint loopt naar hem toe en bekijkt hem nauwkeurig. ‘Dat hebben jullie prachtig gedaan, pietermannen. Mijtertje af!’ Ozosnel knikt beamend en doet voor de lol trippeltrappeltrippeltrap een prachtige piaffe. Sint voelt zich een tikje beschaamd. Wist hij veel, dat die haren zo belangrijk waren.

Brett Kidding

Inmiddels is ook het nieuwe mijterontwerp klaar. De hoofdroetveegpiet komt er trots mee aanlopen. Sint zet hem op en alle pieten klappen enthousiast. ‘He joh, haal even een spiegel. Ik wil het zelf ook wel even checken.’ Een roetveegpiet haast zich weg en komt terug met een full size passpiegel. Sint kijkt, draait, beweegt zijn hoofd en denkt na. Het is doodstil geworden. Gaat hij ervoor? ‘Zeg eens eerlijk, ik lijk toch niet op die Brett Kidding?’ Alle pieten schudden hard van nee. Sint draait nog eens en kijkt nog steeds bedenkelijk. Wel lekker warm en het is vaak koud daar boven op die daken, vooral als het waait. Ja, de mijter is wel iets groter geworden maar die keer dat Ozosnel hem er voor de lol afgekieperde is hij nog niet vergeten.

‘Cool.’ Sint heeft gesproken en er gaat een zucht van verlichting door de groep pieten. Gelukkig, toch nog een paar uurtjes slaap.

Konikpaarden

Op dat moment realiseren ze zich dat ze heel wat bekijks hebben gekregen. Ze waren zo druk en geconcentreerd bezig dat ze helemaal niet in de gaten hadden dat grote aantallen reeen, Konikpaarden en Heckrunderen waren toegestroomd. Het nieuwtje was als een razende rond gegaan. Sint is hier! Dit is hun kans om zijn hulp te vragen, want zij hoeven allemaal maar een kadootje. Een enkele reis Spanje!

Fijne Sinterklaas!

Door: Liz Barclay

Foto: Wikipedia

ruitersport dressuur
Dressuurring © DigiShots

Enige tijd geleden heb ik een artikel geschreven over de zorg van de  “Duurzaamheid en Ethiek”  in het paardrijden.  Om duurzaamheid of het ethisch rijden meer concreter te maken in de praktische toepassing daarvan,  heb ik geprobeerd  een meetmethode te ontwikkelen die de taal van het paard in beweging verduidelijken. Topsport bedrijven is een moeilijk begrip voor onze discipline, omdat de paarden op zichzelf geen enkel begrip hebben over het bedrijven van topsport.

Een atleet heeft te maken met zichzelf of sport in groepsverband, daar zijn totaal andere processen aan de orde om tot prestaties te komen. Hier kan iedereen zelf bepalen tot hoever hij wil gaan en met welke methode.

Als we de huidige situatie in het presteren met paarden bekijken, kun je dat grofweg in twee groepen indelen. Rijden met een ‘opgelegde’ vorm, waarbij krachten worden opgeroepen die invloed hebben op houding en de bewegingstechniek van het paard.  Rijden in ‘samenwerking’ is de vorm, waarbij geen krachten aanwezig zijn die een negatieve invloed hebben op houding en de bewegingstechniek van het paard.

Nu zal iedereen roepen, zonder een goede samenwerking kun je niet presteren! Om deze subjectieve discussies uit de weg te gaan, wil ik graag een toelichting geven in het verschil tussen de ‘opgelegde’ vorm en in ‘samenwerking’ rijden.

Ik heb daartoe een meetprogramma (in draf) ontwikkeld waarin ik het paard verdeel in vijf delen. Het eerste deel: hoofd en eerste deel hals. Het tweede deel: tweede deel hals met de ruglijn. Het derde deel: de heuplijn voor de draagfase. Het vierde deel: de bewegingsfase. Het vijfde deel: het draagvermogen met het steunvlak. Al deze onderdelen kun je apart meten in  beweging en samenvoegen in een totaal meetbeeld in de gewenste uitvoering. Bij de verschillende metingen kun je  waarnemen hoe deze onderlinge delen met elkaar verhouden om tot een goede samenwerking te komen.

Als  het paard in een ‘opgelegde’ vorm wordt gereden, meet je dat de onderlinge delen apart van elkaar werken bij de uitvoering, dit heeft invloed op houding en de bewegingstechniek. Als het paard in ‘samenwerking’ wordt gereden, meet je dat alle delen met elkaar samenwerken in de uitvoering. De houding met de bewegingstechniek geeft het paard een uitdrukkingsvorm in ‘zelfhouding’.

Door de  bovenstaande metingen, geeft het paard op zijn manier ‘visuele feedback’, om onze kennis en kunde te vergroten in de taal die het paard spreekt.  Vooral de sportterm ‘de lat moet hoger’ is hierin juist van toepassing.  Niet de ervaring telt, maar de taal van het paard spreken, moet in mijn perceptie een positieve bijdrage geven, zodat ook in de toekomst ‘topsport’ bestendig kan blijven.

Samenvattend zou je kunnen concluderen dat ‘meten is weten’ een eventuele bijdrage kan zijn, om de taal van het paard beter te kunnen begrijpen,  om verantwoord  ‘topsport’ in ‘zelfhouding’ te kunnen toepassen en het zijn authenticiteit behoudt.

Het paard is in wezen een krachtdier, dat de mens kan dienen in zijn ontwikkeling om tot een ‘dienend meesterschap’ te komen. Juist in het bedrijven van topsport, wat een voorbeeldfunctie moet zijn voor de toekomstige generaties in een sterk veranderende wereld, waar anders wordt gedacht over sport met dieren.

De auteur van dit stuk is Jan Koks, ex-docent aan de NHB te Deurne. Jan Koks is werkzaam als trainer/coach in de dressuursport. 

Foto: Digishots

0 2852
dressuur, dressage
foto: Remco Veurink

Wat is ook alweer de leeftijd wanneer een paard uitgegroeid is? Wat doet het laterale werk op te jonge leeftijd met gewrichten?

En ook, hoeveel mooier en extravaganter kunnen de Nederlandse dressuurpaarden nog worden? Dat vraag ik mij af.

Velen bouwen hun toekomst op de ruggen van deze paarden. Paarden die ongelofelijk veel te geven hebben en waar wij van genieten.

Nederlandse Dressuur Kampioenschappen

Ook nu weer, na net wat spectaculaire proeven van de Nederlandse Dressuur Kampioenschappen te hebben bekeken, zit ik even bij te komen. Ja, soms had ik doodgewoon een brok in m’n keel. Die prachtige glimmende paardenlijven met benen die dingen konden doen die we een aantal jaren geleden niet voor mogelijk hadden gehouden. De glanzende ogen in het edele hoofd meer dan alert en de oren evenzo. Iedere spier en pees aangespannen om de ruiter te dienen.

Het boek over dressuur

Ik werk in Cornwall al zo’n dertig jaar voor het merendeel met engels gefokte paarden. Zo nu en dan komt er een warmbloed voorbij en dan herken ik het weer. Het gemak waarmee het dier het opneemt, gehoorzaamt, ik doe dan werkelijk een zucht van verlichting. De herkenning van het soort karakter waarmee ik ben opgegroeid. Het lijkt of ze het boek over de dressuur zelf gelezen hebben. Waar je je been neerlegt, je zitbeenknobbel laat zakken, ze snappen het en doen het gewoon. Ik verzin dit niet, zo maak ik dit al jaren mee.

Hengstenkeuring Den Bosch

Inmiddels ben ik weer een aantal keren voor de hengstenkeuring in Den Bosch op en neer gekomen en heb het geluk gehad daar met een aantal zeer welbespraakte heren te zitten die veel ervaring in de paardenfokkerij hadden. Ik heb dus veel geleerd en werkelijk m’n ogen uitgekeken.

Mijn eerste reactie was, jeetje, wat lopen we in Engeland ongelofelijk ver achter. Het is werkelijk niet te vergelijken. Maar toch, er begon iets ongemakkelijks kriebelen ergens in mijn brein.

De muziek, de zadels, de bloemen en de champagne

Na de ochtend met de jonge hengsten het middagprogramma. De manier waarop bepaalde onderdelen bewust leken te zijn opgezet met bijbehorende keiharde muziek om op de emoties van het gretige publiek in te werken. Al die zadels met die enorme kniewrongen omdat die paarden anders werkelijk niet meer te zitten zijn. En dan de veiling met de enorme bedragen en de bloemen en champagne door jongedames in strakke jurkjes naar de stralende kopers gebracht. De schijnwerpers erop, natuurlijk. Zo maar een paar observeringen, maar wel observeringen die een plaatje maakten waardoor ik me verscheurd begon te voelen.

Verscheurd

Verscheurd, omdat ik net zoals de rest enthousiast mee stond te stampen, me mee liet slepen met de emoties. Verscheurd, omdat ik het gevoel had dat deze paarden puur en alleen bezig waren een stuk economie in stand te houden waar ik met m’n pet niet meer bijkon, kan.

En zo kom ik dan aan bij wat ik als buitenstaander, want dat ben ik, met argwaan bekijk. Het moderne dressuurpaard en zijn toekomst.

De kortste weg en te jong

Ik kan er niet omheen dat het ook mij iets doet als ik zo’n paard op die manier zichzelf zie geven in de ring met een ongeevenaarde drang om zijn ultieme beweging op z’n allermooist te laten zien. Maar tegelijkertijd voel ik aan m’n water dat hier iets scheef gegroeid is.

En ik wijs nu helemaal niet met de vinger. Ik zou niet durven, daar heb ik de kennis niet voor.  Ik observeer in het algemeen. Deze paarden zijn zo’n beetje rond geboren en snappen de piaffe, passage en galopchangementen voor we er uberhaupt hebben opgezeten. Ik zeg helemaal niet dat je niet hoeft te kunnen rijden om op deze dieren te presteren. Maar het is wel verdomde makkelijk geworden om de kortse weg te nemen en te jong te veel te nemen van wat deze gretige paarden hun ruiters zo dolgraag aanbieden.

Het moderne dressuurpaard smeekt om zorgvuldigheid en geduld maar krijgt dat helaas vaak niet. Met alle gevolgen vandien.

Beschermen, juist nu, juist deze paarden

Dus nogmaals: wat is ook alweer de leeftijd wanneer een paard uitgegroeid is? Wat doet het laterale werk op te jonge leeftijd met gewrichten?

Velen bouwen hun toekomst op de ruggen van deze paarden.

Wij zullen moeten strijden om juist nu, juist deze paarden te beschermen. We moeten onszelf, trainers, fokkers, hengstenhouders, ruiters en, heel belangrijk, de sponsors van wie vele ruiters afhankelijk zijn geworden, weer even bij de les halen. Met het doel en in de hoop daarmee de toekomst van het moderne dressuurpaard waar wij zo ongelofelijk trots op zijn veilig te stellen.

Door: Liz Barclay

Foto: Remco Veurink

0 3839
Liz Barcly

Het was afgelopen weekend weer raak. het NRC Handelsblad, normaal gesproken mijn favoriete krant, kwam met een stuk aanzetten van Carolina Trujillo naar aanleiding van het verongelukte eventpaard Zindane. De journaliste schreef dat ze de hele week aan dit paard had gedacht vanwege het feit dat het na een val gedurende de cross zo maar was geeuthanaseerd omdat hij een been had gebroken en er nooit ergens ook maar een minuut stilte zou zijn voor dit door de sport misbruikte dier. Natuurlijk haalde ze de sporen, de zweep en het bit er weer bij waardoor het paard gedwongen zou worden dingen te doen waarvan de wij denken dat ie het leuk vindt. Ik geloof dat ik het zo in het kort correct heb beschreven.

Uit z’n verband getrokken

Er klonk verder in door dat het wreed was om zo’n dier op die manier weg te gooien terwijl mensen geopereerd worden en de kans krijgen te herstellen. En natuurlijk, dat het veel te heet was waarna ze er ook nog snel even Bianca Schoenmakers bijhaalde om reden van diens betoog over paardensport in de hitte en wat wel en wat niet te doen. Dat betoog van Bianca had ik eerder deze week al gelezen. Mevrouw Trujillo had dat stuk behoorlijk uit z’n verband getrokken.

Bianca wilde in haar stuk juist aan de KNHS en andere hippische sportorganisaties duidelijk maken dat door hun gebrek aan informatie over de paardvriendelijke maatregelen tijdens een hittegolf er een verkeerd beeld werd gegeven en daardoor een tragisch ongeluk als dat van Zindane weer koren op de molen van de activisten zou worden.

Door het slijk gehaald

Toen werd ik boos. Boos omdat ik er echt geen jota meer van snap. Omdat de welmenende paardenmens continu door het slijk wordt gehaald en niet de kans krijgt om in de pers op een eerlijke manier vertegenwoordigd te worden.

Ook ik, fervent paardenliefhebber en ruiter, zet zo nu en dan mijn vraagtekens bij de ontwikkeling van de paardensport. Maar ik heb na meer dan 40 jaar werkzaam te zijn geweest in de paardensport twee maal meegemaakt dat een paard moest worden geeuthanaseerd vanwege een beenbreuk. Dat was verschrikkelijk maar uiteindelijk absoluut niet de regel van de sport. Integendeel.

Een paard vergelijken met een voetballer

Wat ik mis is ruimte in de krant om de moeite te nemen een onderlegd artikel te schrijven met gegronde informatie van beide kanten. Zonder de flauwekul van Carolina Trujillo om het euthanaseren van een paard met een botfractuur te vergelijken met de knieblessure van een voetballer.

Op deze manier wordt de onwetende dierenliefhebber een verhaal voorgekauwd waar geen jota van klopt. Ik heb het NRC dan ook vriendelijk geadviseerd om Bianca eens te interviewen. Gaat niet gebeuren, denk ik. Het idee dat ze er een foto moeten bijzetten met iemand met sporen aan de laarzen en een zweepje in de hand!

Door: Liz Barclay

Foto: DN Fotografie

blog sara ouwehand
Foto: Manon Laurijssen

Hij zegt het onzegbare. Niet mogen paardrijden. Jij weet het zeker en ik ook. Deze huisarts is niet van deze (paarden-)wereld. Wat nou, niet mogen paardrijden met rugklachten? Je moet alleen weten hóe.

Dat vertel ik je graag. Daarna kan je terug naar je dokter. Met een briefje.

Want wat weet die dokter nou van paardrijden?

Niet veel. Hij roept iets over gebonk in het zadel, waarbij het paard werkt en de ruiter niet. Ja, logisch dat hij het afraadt. Maar zo wil niemand paardrijden, toch? De tijd dat je een ongenadige heipaal was voor de paardenrug, is voorbij. Meebewegen is het toverwoord. Maar waar begint meebewegen? Zodra iemand mij die vraag stelt, loopt mijn man zuchtend zijn werkschuur in. Dus laat ik me beperken tot twee tips, anders ben ik niet meer te houden.

Rugklachten ondersteunen of verergeren, waar zit dat verschil?

Voor of achter de beweging van je paard zijn, dát geeft rugproblemen. Werkelijk IN de beweging zijn, kan zelfs helend zijn voor je rug. Maar waar zit dat verschil?

In je zitbeenknobbels, je positie daarvan. Zit je achter je zitbeenbotjes, dan kom je achter de beweging terecht en mishandel je je bovenrug. Zit je ervoor, dan ben je vóór de beweging uit en dan beuk je op je onderrug. Ook niet fijn. Dus het midden, exact op je zitbeenbotjes, daar moet je zijn. Want daar begint de uitlijning van je wervelkolom.

Functioneel balanceren

Uitlijnen is het correct opstapelen van je wervels. De zitbeenknobbels zijn de eerste blokjes in die stapel. Dus leg die basis goed. Zo gaat je rug van veren en krijg je geen klappen. Zeg dat maar tegen je dokter. En als je hem toch spreekt, heb ik nóg een tip voor je.

Je wervelkolom verlengt twee kanten op

Ken je deze: “er komt een touwtje uit je hoofd en daaraan trek ik je omhoog?” Daar zou je mooi lang van worden, recht van gaan zitten. Maar luister eens, je bent geen trekpop. Als ik aan dat touwtje trek, gaat je bovenkant de lucht in, inderdaad. Maar je onderkant trek ik óók uit het zadel. Logisch. Je bekkenbodem trekt namelijk samen. Dus waar zit die verlenging? Precies, helemaal nergens.

Daarom moet je twee kanten op stretchen

Bij onze paarden snappen we dat allang. Als het achterbeen doortreedt moet je hem aan de voorkant licht begrenzen. Anders heb je nog niks. In jouw lichaam werkt dat precies hetzelfde. Als je lengte omhoog zoekt, zak dan tegelijkertijd naar beneden. In de richting van je zitbeenbotjes.

Heb je hun weer. Ook nu hebben ze een hoofdrol. Houd daar contact mee als je je rug verlengt. Als je dat doet, creëer je ruimte rondom je wervels. Zo kun je beter veren in je rug. En dat een deinende wervelkom krijgt geen klappen. Weer een puntje om door te geven aan je dokter.

Maar of dit ook werkt als je kreupel loopt van de pijn?

Nee. Dan moet je faliekant rust nemen. Doe dat nou maar, anders geef ik je dokter gelijk. Kijk, je ondersteunt je herstelproces als je jezelf goed uitlijnt. Je voorkomt verdere ellende. Maar acute pijn betekent acute rust. Met een correct gebruikte ruiterrug kom je alleen niet zo gauw op dat punt. Dat is je winst.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, traint haar Haflinger voor de Zware Tour en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Manon Laurijssen

Ben Boisseau en zijn pony

Sinds we met z’n allen een tijd opgesloten hebben gezeten kom ik steeds weer foto’s tegen van de favoriete ponies uit de jeugd van inmiddels volwassen mensen, ooit de kinderen die ik jaren geleden bij de ponyclub lesgaf. Soms zitten die foto’s in een beetje oubollig lijstje of ze zijn een beetje verkleurd, maar duidelijk niet vergeten.

Ook niet door mij. Ik heb genoten met die kinderen en ponies die best wel een bokje konden geven maar over het algemeen ongelofelijk betrouwbaar waren. En dapper, want dat was een eerste vereiste. Hier in Cornwall wordt al jong met de cross begonnen.

Binnen de bordjes

Het was mijn taak om die kinderen met die pony’s, die allemaal heel hard konden, te leren binnen de bordjes te blijven. En dat was al een hele uitdaging. Omdat die kinderen niet of nauwelijks oefenden was het voor de ponies heel moeilijk om zich in te houden en niet midden in de proef zomaar terug naar de trailer te hollen. Wat zo nu en dan ook gebeurde.

Betraand

Tom was een van mijn favoriete ruitertjes. Nog geen tien, heel ondeugend en volgens zijn moeder ontembaar, maar als ik hem maar regelmatig een mopje liet vertellen dan kwam er toch altijd wel weer iets positiefs uit het lesje.

Helaas ging het op de dag dat het moest gebeuren vaak minder goed in de ring, maar dat mocht de pret niet drukken want zo gauw er afgeteld was in het starthokje van de cross ging alles perfect. Tom heeft zelfs een keer bij een hindernis even naar me gezwaaid. Had ie beloofd. Vond ie leuk.

Die ene keer dat ik hem helemaal betraand van de dressuurbaan weg zag sjokken en ik hem vertelde dat tranen wat mij betreft niet bij verliezen hoorden, was zijn antwoord: “Ik vind het zelf ook niet zo erg, maar voor jou wel”. Lief, he?

Hoofd van een trekpaard

Weer terug naar de foto’s van die ponies. De allerbeste en ook meest betrouwbare waren nooit moeder’s mooiste. De een had het enorme hoofd van een trekpaard wat ie overal mee naar toe moest slepen, de ander een veel te lange rug, en ga zo maar door. Maar juist die ponies hadden allemaal een aantal eigenschappen gemeen. Nergens bang voor, 100 % betrouwbaar en ijzersterk. Vaak ook ieder jaar weer, soms met de zoveelste ruiter op hun rug naar de regionale kampioenschappen, want die pony liet je nooit zitten. Dat de dressuurproef nooit hun sterkste kant was lag niet aan de ponies maar aan de totaal andere instelling van de Engelse jeugdruiter van toen (dressuur was saai en voor degenen die niks durfden).

Het waren de mooie ranke typetjes met het volbloedhoofdje waar veelal de problemen mee kwamen. Teveel bloed wat te snel naar het hoofd steeg en helemaal niet geschikt voor jeugdruiters. Ook niet als ze meer tijd in de dressuurbaan hadden gelopen.

Wie niet mooi is moet sterk zijn, en betrouwbaar. En wie niet sterk en betrouwbaar is kan nog zo mooi zijn maar dan gaat het echt niet lukken. Ik weet, ik overdrijf een beetje maar toch misschien interessant om in het achterhoofd te houden als je zin hebt om een ‘leuk’ veulentje te fokken uit je supergetalenteerde merrie.

Foto: Privébezit Liz Barclay

Paard & Partner
Foto: Rick Jespers

Daten. Hoe doe je dat als je tot je eigen huiskamer bent veroordeeld? En ondertussen je verlangen naar samen zijn alleen maar groeit? Ilse Jespers van de datingsite Paard & Partner weet er inmiddels alles van.

Vele, lange quarantaineweken volgde ze de ontwikkelingen onder haar leden.

Groei

De profielen nemen dagelijks toe, minstens 10 nieuwe leden per dag. “Nu je niet kan daten kan dat zinloos lijken, maar van de andere kant… waar kom je momenteel nog in contact met vrijgezellen paardenmensen? Bijna nergens meer”, ligt Ilse toe. Er is geen gehang aan de bar meer op stal of na een wedstrijd, dat klopt.

Toch heeft Ilse nog wel een aantal mensen kunnen matchen. Een wandeling, op afstand, bleef bijvoorbeeld een optie. “Het voordeel in deze tijd is dat je elkaar nog wat beter kunt leren kennen voordat je een eerste date hebt. En de eerste zoen moet trouwens ook uitgesteld worden, dat maakt het wel spannend”, lacht ze.

Samen in ‘quarantaine’

Zo had Hanneke* had zich nog nét voor de Corona-crisis aangemeld bij Love Flavour, de personal – matching- tak van Ilse. Ook weer volledig gericht op paardenmensen. “Die spreken toch een eigen taal”, vult ze aan.

Hanneke heeft haar paard aan huis en zocht iemand waarmee ze haar passie kon delen. Nog diezelfde week had Ilse haar gematcht met Jochem*, een ruiter gespecialiseerd in het opleiden van jonge paarden. “Het was geweldig om te horen dat het meteen klikte. De afspraak-updates vlogen me om de oren.”

Hanneke en Jochem besloten zelfs, toen de quarantaine eenmaal inging, om die periode in één huis door te gaan maken. “Dat is nou wat je noemt, van de nood een deugd maken”, vertelt Ilse vol trots over deze match. “Uiteraard werd de vaste verblijfplaats het huis waar ook het paard stond, zoiets hoeven paardenmensen niet eens te overleggen.”

Spannende afstand

Voor de overgebleven vrijgezellen… ze snakken naar meer vrijheid en meer sociaal contact. Net zoals iedereen. Laten we hopen op wat meer versoepelingen zodat een afspraakje straks weer “normaal” kan verlopen.

Tot die tijd: houd anderhalve meter afstand. Neem verstandig daten serieus, ook al voel je je sterk aangetrokken tot de ander. Ilse geeft daar een voordeel van: “Aan uitgesteld fysiek contact zit een noodgedwongen, maar niet onaantrekkelijk voordeel. Je houdt het daten extra spannend. Even minderen dus om het later weer goed te maken.” Je toont daarmee ook respect voor de gezondheid van elkaar én die van de rest van Nederland. Investeer in elkaar en in de liefde, maar nu vooral even online. Op weg naar uiteindelijk tóch die eerste zoen, wie weet extra intens…

*niet hun echte namen….

Foto: Rick Jepers

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer