Tags Posts tagged with "beleren"

beleren

Eveline Esser met Vally (links), Don Diego (onder) en Brasi (rechts). Foto: M&M fotografie

Wat voor Eveline Esser begon als een bijbaan, groeide uit tot haar bedrijf How To Horse. Ze beleert jonge paarden voor eigenaren en rijdt met twee van haar eigen paarden in het M2 en het Z. “Ik ga uit van waar het paard goed in is. Het is veel leuker om eerst met de goede dingen bezig te gaan. Vanaf daar vind ik wel weer een manier om zwakkere punten te verbeteren”, vertelt de amazone over haar werkwijze.

Bijbaan

“Ik rijd al van jongs af aan paard en op mijn veertiende had ik mijn eerste eigen paard”, steekt Esser van wal. “Haar heb ik nu nog steeds. De hobby is een beetje uit de hand gelopen in de tijd dat ik studeerde. Net als de anderen wilde ik wel een bijbaantje, maar werken in de supermarkt of horeca leek me maar niks. Ik dacht weet je wat ik ga doen? Ik ga les geven! Zodoende heb ik een advertentie op Marktplaats gezet en kwam het balletje aan het rollen. Inmiddels is dat uitgegroeid tot een eigen stalletje met een eigen kudde. Ik geef les, veel in grondwerk en Centered Riding, maar ook dressuur- en soms springles. Daarnaast train ik paarden en rijd ik heel veel paarden in.”

Eveline Esser met Vally, haar eerste paard. Foto: M&M fotografie

Rustig en ontspannen

“Inmiddels staat het altijd vol met paarden om in te rijden. Dat gaat om allerlei verschillende soorten paarden. Ik rijd veel Tinkers in, maar ook KWPN’ers, dravers en Spanjaarden. Ik vind het echt harstsikke leuk om te werken met paarden die weinig ervaring hebben omdat het wat puurs heeft. Het gaat echt om het contact krijgen en het vertrouwen dat je opbouwt. Het is een fantastisch gevoel als zij jou het vertrouwen geven, vooral omdat ze dat niet hoeven te doen. Daar kan niets tegenop. Het is natuurlijk wel hard werken en soms duurt het lang, maar het levert zoveel op. Ik bereid de paarden eerst heel goed voor via grondwerk. Dat zorgt eigenlijk bijna altijd voor een rustige en ontspannen ervaring voor zowel het paard als voor mij.”

Goed willen doen

Zonder haar eerste paard Vally was Esser nooit zo ver gekomen. “Zij is de merrie waar alles om draait. Alles wat ik nu doe heb ik geleerd doordat ik het goed wilde doen voor haar. En dat is natuurlijk met vallen en opstaan gegaan. Als je veertien bent weet je nog niet zoveel. Ik heb haar toen met 3 jaar ingereden, dat zou ik nu bijvoorbeeld nooit meer doen. Op een gegeven moment begon zij te bokken en kreeg ik het advies dat ik het ‘er uit moest slaan’. Dat kon ik gewoon niet, dus toen ben ik me gaan verdiepen in grondwerk en Horsemanship. Ik ben gaan leren dat paarden niet zomaar dingen doen. Dus eigenlijk heeft dat alles in gang gezet en daar ben ik Vally dan ook heel erg dankbaar voor.”

Tweede rijpaard

Eeveline Esser tijdens een dressuurwedstrijd met Brasi. Foto: Hannah Augustijn

Met Vally is de amazone Z1 dressuur en reed ze veel TREC. “We hebben zelfs nog eens het Nederlands Kampioenschap TREC in de klasse T2 mogen winnen!”, vertelt ze trots. Op een gegeven moment kreeg Vally een blessure en wist de amazone niet of ze er nog bovenop zou komen. “Toen heb ik een tweede rijpaard gekocht. Brasileña, ofwel Brasi, is een jonge, Spaanse merrie die ik bitloos heb opgeleid. Ik ben nu M2 dressuur met winst met haar. Tot op heden mocht ik bitloos met haar nog niet verder. Ik ben echt niet tegen het gebruiken van een bit, maar ik zou niet weten waarom ik dat toe zou voegen als het niet nodig is. We zijn dus wat meer aan het springen en aan het crossen om uit te vinden wat we gaan doen. Het is voor ons heel fijn en leuk nieuws dat bitloos rijden nu tot en met het ZZ-licht mag. Dat geeft veel meer opties!”

Grijns van oor tot oor

Eveline Esser en Don Diego. Foto: Hannah Augustijn

Inmiddels bestaat de kudde van Esser uit vijf paarden. Vally en Brasi worden vergezeld door Falabella Don Diego,  de jonge, onbeleerde Tinker Sol en Morgan-merrie May uit Italië. “Ik train al mijn paarden anders”, stelt ze. “Ik ga uit van waar zij goed in zijn en waarvan ik denk dat zij het leuk vinden. Dat is ook wel een beetje het imago dat ik heb opgebouwd: ik zit altijd met een grijns van oor tot oor op mijn paard, wat ik ook aan het doen ben. En ik doe ook alles maar gewoon. Er zijn altijd dingen die beter kunnen en dat is vaak makkelijker om te zeggen. Het is veel leuker om eerst bezig te gaan met waar het paard goed in is, dan dat we ons focussen op de minder sterke punten. Vanaf daar vind ik wel weer een manier om de minder goede dingen beter te maken.”

Verder ontwikkelen

Doelen voor de toekomst heeft ze niet heel scherp in zicht. “Voor nu ga ik gewoon lekker met de ‘flow’ mee. Dat is sowieso wel mijn ding, ik doe alles op gevoel. Ik ben wel van het aanpakken en ook redelijk ambitieus, dus ik wil me wel graag verder ontwikkelen in de Centered Riding. Daar zie ik mogelijkheden in en daarbij word ik ondersteund door hele leuke mensen. Wat betreft mijn eigen paarden vind ik competitie in de breedste zin van het woord heel leuk. Ik zou graag verder willen in de sport, maar niet kosten wat het kost. Vally zit nu wel aan haar max. Ze is 18 en heeft blessures gehad, ze hoeft niet verder. Met Brasi zou het leuk zijn om verder te gaan. Nu de regels zijn bijgesteld is ons motto: gaan met die banaan! Wie weet ga ik ook nog wel weer TREC met haar rijden, en Working Equitation lijkt me ook wel wat”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: M&M fotografie en Hannah Augustijn

 

De zeventienjarige Jo-Anne de Frens is helemaal weg van Andalusiërs. Dus toen ze de keuze maakte om een nieuw paard te kopen, hoefde ze niet heel lang na te denken over in welke richting ze zouden zoeken. Via via kwam ze terecht bij de schimmelruin Piri, waar ze gelijk verliefd op werd.

“De pony die ik samen met mijn zusje had werd verkocht omdat we te groot werden, ze groeien helaas niet mee”, steekt de amazone lachend van wal. “Het was moeilijk om de knoop door te hakken en we gingen ook niet gelijk opzoek naar een nieuw paard. Toch kwamen we bij toeval terecht bij een Andalusiër waar we allebei weg van waren”.

Piri

De familie besloot langs te gaan bij het paard die ze online hadden gezien, maar eenmaal op locatie vertelde de eigenaresse dat ze een pony had staan die veel beter bij de zusjes zou passen. Piri heette hij. “Vanaf het begin hadden we een super goede klik, het leek alsof hij ook gelijk voor mij koos. Ik was gelijk verliefd op zijn karakter en ook zijn uiterlijk was geweldig, ik was helemaal weg van zijn manen. Het was gelijk goed van beide kanten, dus we besloten hem te kopen”.

Stapje voor stapje

De pony was zes en nog niet doorgereden toen hij bij de amazone kwam. “Toen we hem kochten kon ik er op zitten en een beetje stappen en draven. Af en toe konden we galopperen, maar daarbij was het meer hopen dat hij goed aansprong dan dat hij het ook echt snapte. Daarnaast werd hij bij zijn vorige eigenaren gereden met een thiedeman, waar hij niet meer zonder kon. Ik kon de teugels niet vastpakken, ze moesten in waslijntjes hangen anders raakte Piri helemaal in paniek”.

Omdat De Frens niet zomaar ergens wilde beginnen, zocht ze een instructrice die haar wilde helpen. “We trainen nu al een tijdje samen en het rijden gaat echt steeds beter. Piri bouwt heel snel spanning op, waardoor we alle oefeningen stapje voor stapje aanpakken. Meestal vindt hij nieuwe dingen in het begin heel moeilijk, dan gaat hij gek doen en bokken. Maar zodra hij het begint te snappen gaat het weer super goed. Totdat we weer bij een nieuwe punt komen, zo beginnen we steeds weer opnieuw”.

Cadeau

Ze vervolgt: “Natuurlijk zou het makkelijker geweest zijn als we een pony hadden gekocht die alles al kon. Maar we doen nu alles voor de eerste keer samen, en dat is een mooi cadeau na al het harde werk. De eerste wedstrijd, ons eerste winstpunt. We hebben alles zelf gedaan en dat is natuurlijk heel mooi. Daarnaast heb ik er zelf onwijs veel van geleerd, mijn geduld is zeker op de proef gesteld”.

Bijzonder paard

Ondertussen zijn de amazone en haar pony alweer anderhalf jaar een combinatie. “Piri is heel veel voor mij gaan betekenen, het is een bijzonder paard. Soms kan ik hem achter het behang plakken, maar het is mijn beste vriend. Hij begrijpt mij en ik begrijp hem”. De komende tijd trainen ze hard door om binnenkort hun L-debuut te maken. “Hij vindt het nog moeilijk om groot en ruim te stappen, dus daar zijn we nog hard mee aan het oefenen. Uiteindelijk is mijn doel om zo hoog mogelijk in de sport te komen. Daarnaast wil ik me ook wat meer bezighouden met vrijheidsdressuur. Het lijkt me namelijk super gaaf als hij de Spaanse pas zou kunnen”, sluit ze enthousiast af.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto’s: Carlijn Welberg

Rianne Lodewijkx met Guus. Foto: Simone te Selle fotografie

Rianne Lodewijkx dacht dat ze een beetje over haar ‘paardenfase’ heen was gegroeid, tot ze Guus tegenkwam. De opvallende Barok Pinto veroverde meteen haar hart en sindsdien trainen ze hard naar hun wedstrijddebuut. “Guus zijn karakter is echt gouder dan goud, ik heb nog nooit zo’n eerlijk, vriendelijk en werklustig paard meegemaakt”, vertelt Lodewijkx.

Op slag verliefd

“Het was niet meer de bedoeling dat ik weer een paard zou aanschaffen. Ik denk toch om mijn leeftijd, de kosten van een paard en omdat ik niet zoveel ambities meer had. Toen stuitte ik via Facebook op Guus en dacht gelijk: ‘Oh verhip, die is leuk!’ De volgende dagen bleef hij door mijn hoofd spoken. Twee dagen later zag ik zijn advertentie weer voorbij komen. Er was ondertussen al heel veel op gereageerd. Ik dacht ik trek de stoute schoenen een en vraag gewoon eens of hij nog beschikbaar is. En ja hoor, Guus was er nog en stond op nog geen 20 minuten van mijn huis af. Ik ging er naartoe en hoopte dat het niets was, zodat ik het kon laten rusten. Eenmaal daar aangekomen was ik op slag verliefd: Guus kon ik echt niet laten staan.”

Beter leven

Toen Guus bij Lodewijkx kwam was hij een 2,5-jarige hengst. Na een tijdje heeft Lodewijkx hem wel laten ruinen. “Niet zozeer omdat hij onhandelbaar was, want dat was hij niet, maar juist om hem een beter leven te gunnen. Als ruin kan hij lekker in de wei met zijn vriendjes, als hengst wordt dat toch al een stuk lastiger. Guus is heel erg gericht op mensen en vooral op mij. Hij is echt mijn beste vriendje en hinnikt als ik de stal in kom lopen. Het eerste jaar hebben we veel grondwerk gedaan en een beetje aangeklungeld. Omdat hij zo ontzettend braaf was dacht ik dat ik hem zelf wel kon beleren. Dat liep alleen een beetje anders”, lacht ze.

De lucht in

Foto: Simone te Selle fotografie

“Ik heb hem zelf laten wennen aan het zadel en de singel, dat was geen enkel probleem. Ook het hangen ging ontzettend goed, dus besloot ik om er maar gewoon op te gaan zitten. Dat heb ik één seconde volgehouden. Ik denk dat Guus wel vier meter de lucht in vloog. Hij bleek dus toch niet zo makkelijk als iedereen dacht. Daarna heb ik het even gelaten voor wat het was, ook wegens onze verhuizing naar Fiesland. We konden het altijd daar weer op gaan pakken. Op mijn nieuwe plek ben ik terecht gekomen bij Sophie Postma van Soofshorseriding. Een meisje van mijn leeftijd, ze woonde in de buurt en zag het wel zitten met Guus. Zodoende zijn we opnieuw gestart met het beleren.”

Laten checken

In eerste instantie leek dat heel goed te gaan en deed Guus braaf zijn best. Lodewijkx en Postma wisselden inmiddelds de trainingen af. “Maar op een gegeven moment kreeg Guus een periode dat hij ging vluchten. Hij schoot er ineens heel hard vandoor. Hij had geen stuur meer, geen rem meer, helemaal niks. Daardoor ben ik er heel hard vanaf gevallen, er hoefde gelukkig geen ambulance aan te pas te komen, maar door die val ben ik wel een beetje angstig geworden. Vooral omdat er geen aanleiding was voor zijn gedrag. Althans: niet direct. Ik heb hem helemaal laten checken door een tandarts, zadelmaker en ostheopaat. Daar kwamen wel wat dingen uit en daar zijn we mee aan de slag gegaan.”

Geen angst meer

“Guus werd steeds vrolijker en ging ook steeds beter in zijn vel zitten. Toen het beter ging, hebben we hem weer opgepakt. Binnen drie maanden liep hij een oefencross, reed hij op het strand en was ineens niets meer gek genoeg. Dat is wel iets waar ik heel trots op ben. Mijn angst is ook binnen die drie maanden weggeëbd. Mede door de hulp van Sophie leerde ik Guus steeds beter kennen en leerde ik dat ik niet bang hoefde te zijn. Hij wilde nog één keer wegschieten, maar doordat ik steviger in het zadel zat durfde hij me te vertrouwen en bleef hij bij me. Dat was wel heel gaaf om te merken.”

Enorm werklustig

De platenbonte ruin is pas vier jaar oud. “Dat vergeet je soms een beetje omdat hij onwijs veel aanbiedt. Soms moeten we echt wel even een tandje terugschakelen. Guus is enorm werklustig en leert ontzettend snel. Hij wordt haast boos als hij niet verder mag leren. Daarom wisselen we veel af. Elke week rijd ik minimaal één keer buiten, naast dat we ook dressuurmatig rijden. Ik probeer 3 à 4 keer per week niet langer dan een half uur te rijden. Daarin blijven we niet te lang in dezelfde oefening hangen, want dan gaat Guus al voor je denken. We zouden eigenlijk dit indoorseizoen beginnen met starten in de dresuur, maar dat wordt vanwege het coronavirus even uitgesteld.”

Lol met je knol

Rianne Lodewijkx en Guus tijdens de training. Foto: Simone te Selle fotografie

“In eerste instantie kocht ik hem onder het mom van lol met je knol. We zouden wel zien hoe ver we gingen komen, niet wetelde dat hij van alles uit de kast zou halen. Ik weet eigenlijk wel zeker dat Guus het ver kan gaan schoppen, al is hij natuurlijk niet het standaard type paard dat je in de ring ziet. En Barok Pinto is natuurlijk nog steeds een rijpaard x Fries. Guus heeft het stoerdere karakter van de Fries, maar ook de lenigheid van het rijpaard. Hij is niet eens heel groot, maar hij toont ontzettend. Guus doet echt wat met mensen, hij trekt van iedereen de aandacht. Ik heb daarom dan ook alle vertrouwen in hem.”

Back-up

Ook op Instagram trekt Guus onder de naam bpguusje de aandacht: hij heeft al bijna 8.000 volgers. Lodewijkx: “Ik ben er eigenlijk mee begonnen omdat ik ooit een keer al mijn foto’s kwijt ben geraakt toen mijn telefoon kapot ging. Via Social Media kon ik mijn foto’s delen, maar had ik ook gelijk een back-up, mocht zoiets weer gebeuren. Dat deed ik eerst met foto’s van mijn honden en ben ik nu ook met Guus gaan doen. Dat begon heel leuk te lopen. Ik ben gewoon gaan posten en dat is een succes geworden.” Op de vraag wat Lodewijkx met haar account wil bereiken reageert ze: “Ik wil anderen graag inspitreren. We moeten niet zo blijven hangen bij het ‘typische rijpaard’.”

Plezier voorop

“Gelukkig zien we tegenwoordig steeds meer koudbloeden en kruisingen in de ring, en ziet men ook dat je daarmee net zoveel plezier van kan hebben als met een KWPN’er. In de sport meedraaien is dan ook echt wel een droom voor mij. Ik hoop dat we ver komen, maar misschien liggen we er bij de B of het L al uit. Ik ben wel iemand die doorgaat om haar doelen te bereiken, al staat plezier volledig bovenop. Als Guus aangeeft het niet meer leuk te vinden, dan stop ik ook. Guus en ik zijn in ieder geval beste maatjes geworden, die elkaar volledig vertrouwen. Het is op dit moment een succes op zowel Social Media als rijtechnisch. We hebben veel ambities, dus ik ben heel benieuwd waar we over vijf jaar staan”, sluit ze gedreven af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Simone te Selle fotografie

Jasmijn Zwart

In augustus 2017 stapte Jasmijn Zwart voor het eerst op de toen vierjarige pony Golden Rolex (v. BARON). Niet wetende dat ze nu, drie jaar later, hun winstpunten voor het Z al binnen zouden hebben. “Dit was echt mijn kinderdroom”, vertelt Zwart trots.

“Ik kwam Rolex online tegen toen ik op ponykamp was”, lacht ze. “Ik stuurde de advertentie door naar mijn moeder, maar zij vertelde dat ze al geïnformeerd had en dat het niks voor mij was. Achteraf bleek dat mijn moeder contact gehad had over de volle zus van Rolex, die bij dezelfde mensen stond. Toen we die mensen nogmaals benaderden met de vraag of Rolex iets voor mij zou zijn konden we gelukkig gelijk komen kijken”.

Lang wachten

Voordat Zwart Rolex tegenkwam, was ze al bij verschillende pony’s langsgegaan. “Ik heb ook gekeken bij pony’s die al Z2 liepen en echt ambities hadden om internationaal bij de paarden te kunnen lopen, maar het was het net niet. Ik was stiekem op zoek naar een pony met een apart kleurtje, het liefst een valk. Best wel slecht”, geeft de amazone lachend toe. “Natuurlijk heb ik wel overwogen om ‘gewoon’ een bruine of een zwarte te kopen, maar mijn ouders waren ervan overtuigd dat als we zouden wachten, de perfecte pony op ons pad zou komen. Uiteindelijk is het lange wachten beloond”.

Rolex was vier en net zadelmak toen Zwart haar kocht. “Je kon er op zitten en een beetje stappen en draven, maar ik wist gelijk dat dit dé pony was. Ik stapte op en het gevoel was gelijk vertrouwd, we waren gelijk een match. Daarbovenop had ze ook echt de wow-factor dus het plaatje was helemaal compleet”.

Opleiden

De amazone kocht de pony en begon rustig aan met opleiden. “In het begin deed ik heel voorzichtig, want ik had door de jaren heen een strenge hand ontwikkeld en ik wilde niet dat Rolex daar aan ging wennen. De eerste keren dat ik haar reed heb ik dan ook alleen mijn eigen handen getraind, Rolex liep dan negen van de tien keer met haar hoofd omhoog. Op een gegeven moment gingen mijn handen een stuk beter en toen kwam Rolex ook wat meer naar beneden. Vanaf dat moment ben ik heel rustig begonnen met het oppakken van de lichte oefeningen, zoals voltes en overgangen”.

Toen de basis grotendeels bevestigd was gaf de combinatie zich op voor hun eerste wedstrijd in de B. “De galop ging nog niet altijd even goed, dus we moesten hopen dat het geluk aan onze kant stond”, blikt Zwart lachend terug. “Maar het ging super goed en ze heeft geen stap verkeerd gezet. Dus daar was ik heel blij mee”.

Magisch gevoel

Na vier wedstrijden in het M heeft de combinatie genoeg winstpunten om Z te mogen starten. “Als klein meisje was Z al echt mijn grootste doel en nu is het zover. Dat het ook nog met een pony is die ik helemaal zelf heb opgeleid, geeft echt een magisch gevoel. Het is een soort bevestiging van al ons harde werk. Want we hebben ook echt wel momenten gehad dat het helemaal niet ging en dat ik er een beetje klaar mee was, maar ik heb altijd volgehouden. En dat je dan op zo’n niveau komt met zulke goede punten in het M2, is echt de kers op de taart”.

Vakantie

Ondanks alle prijzen en kampioenschappen die ze samen hebben meegemaakt, vindt Zwart de vakanties die beleeft met haar pony het allerleukst. “Je bent jarenlang serieus bezig, natuurlijk wel af en toe een blokje om of een sprongetje. Maar ik vind het heerlijk voor zowel mijzelf als het paard om er volledig tussenuit te gaan. We zijn nu vier keer naar Ameland geweest en het enige wat daar doen zijn buitenritten en over het strand crossen. Geen dressuur of springen, alleen maar plezier maken. Als we dan terugkomen merk je gewoon dat haar hoofd helemaal leeg is en dat ze er weer helemaal tegenaan kan. Ze voelt dan zo fijn. Daarnaast merk ik ook gewoon dat onze band nog sterker is dan dat hij al was, dat is gewoon super gaaf’.

Z-debuut

De combinatie is nog lang niet op hun hoogtepunt. “Ik hoop voor mijn operatie mijn Z1-debuut te kunnen maken. In principe zitten alle knopjes er op, dus het moet helemaal goedkomen. Mijn eigen droom is wel echt junioren starten, maar dat niveau ligt wel echt heel hoog. Rolex is natuurlijk paardgefokt, maar het blijft een pony. Qua niveau zal ze het makkelijk aankunnen, maar ik weet niet in hoeverre ik met een pony tussen de grote paarden kan starten. Maar als het kan is dat wel echt doel. Niks is onmogelijk, helemaal niet met deze pony”, sluit ze trots af.

Volg Jasmijn Zwart en Rolex ook op Instagram: @Valk_rolex

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Claudia Metz/ Roos de Vlieg

Toulaye Vereijken

Als scholier werkte Toulaye Vereijken op een haflingerstal waar ze haflingers mocht rijden in ruil voor het uitmesten van stallen. Op een dag begon ze met het beleren van Wes van de Zonnehof, niet wetende dat dit haar toekomstige paard zou worden.

“Ik denk dat elk paardenmens zo’n baantje wel herkent”, steekt Vereijken lachend van wal. “In de eerste instantie was het ook echt de bedoeling om er alleen te werken, ik was niet opzoek naar een paard. Maar toen Wes op mijn pad kwam viel ik gelijk voor hem, dus heb ik hem gekocht. Ondertussen is hij negen en alweer tweeëneenhalf jaar van mij”.

Stuk lastigerToulaye Vereijken

De amazone heeft haar paard dus zelf beleerd en ingereden. “Ik had ooit eerder een paar haflingers beleerd, maar hij was echt een stuk lastiger. Vooral de communicatie tijdens de dressuuroefeningen ging in het begin heel stroef. De basis en het tempocontrole waren echt drama om onder de knie te krijgen. Op het moment dat hij het niet snapte vloog hij er tussenuit en lag ik of er naast, of we stonden opeens aan de andere kant van de bak”, grinnikt ze. “ Maar sinds hij van mij is en we echt wat fanatieker zijn gaan trainen, gaat het echt heel goed. We zijn begonnen met longeren zodat hij zijn ritme vond en zijn achterhand er onder kon zetten. Daarna kon ik dat uitbreiden naar het rijden. Op dit moment hebben we ook elke week dressuurles, wat ik heel belangrijk vind. Ook al zit ik er op en voel ik precies wat ik aan het doen ben, het is fijn om iemand te hebben die vanaf de grond zijn visie kan geven”.

Grapjas

Vereijken beschrijft haar paard als een echt clown. “Je kan hem overal mee naartoe nemen en hij vindt alles leuk. Hij is super trouw en let echt op je als je bijvoorbeeld met hem door de bak loopt. Daarnaast heeft hij echt een bepaalde, vrolijke uitstraling. Het is echt een grapjas. Als ik bijvoorbeeld zijn linker peeskap om heb gedaan en ik ben met de rechter bezig, heeft hij die alweer afgedaan voordat ik het in de gaten heb. Zulke fratsen haalt hij altijd uit. Het erge is dat hij dan de grootste lol om zichzelf heeft”, vertelt ze lachend.

De sport in

“Momenteel zijn we wat meer wedstrijdgericht aan het trainen. Hij kan al oefeningen uit de zwaardere klassen, zoals keertwending en piroutte. Dus we gaan binnenkort kijken of we wat punten mee kunnen pakken tussen de paarden”. Dat ze met een koudbloed gaat starten maakt de amazone helemaal niks uit. “Kijk naar hoe ver Jolanda Adelaar het geschopt heeft met haar fjord. Het maakt dus helemaal niks uit wat voor paard je hebt. Voor mij is het wel extra bijzonder als ik met Wes het Z zou behalen, je ziet niet heel veel koudbloeden op dat niveau. Dat is voor mij wel echt een droom die uit zou komen. Daarnaast lijkt het mij heel vet als we straks L mogen springen, maar voor nu gaan we gewoon genieten en leuke dingen doen”.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto’s: Privébezit

0 1065
Zoë Linzell met Sasje van de Wevershoek © Marloes Blok

Na het overlijden van Zoë Linzell haar vorige paard kreeg ze de kans om de friese merrie Sasje te verzorgen. Ondanks dat ze eerst nog niet toe was aan een nieuw paard, besloot ze de merrie toch een kans te geven. Na een lange weg waarin niet alles even makkelijk verliep, is de amazone blij met de keuze die ze toen gemaakt heeft.

“Mijn buren hebben een eigen stal waar ze paarden voor de koets rijden voor trouwerijen en evenementen”, steekt ze van wal. “Hun locatie zit midden in het centrum van Beverwijk en ik woon er schuin tegenover. Zo ben ik ongeveer tien jaar terug met ze in contact gekomen en begonnen met het rijden van eerst hun shetlander, en later hun friezen”.

Sasje

“Mijn vorige paard is helaas overleden in 2018, dus zochten ze een ander paard die ze konden gebruiken voor de koets. Ze kwamen terecht bij Sasje. In het begin wilde ik eerlijk gezegd niet zo veel met haar te maken hebben. Ik had het best moeilijk met het verlies van mijn oude paard, dus ik vond het wel even goed zo”.

De merrie heeft toen een paar maanden voor de koets gelopen en meegereden met evenementen, zoals het sinterklaasfeest. Ze was niet beleerd onder het zadel, wat niet altijd even handig was. “Ons weiland en bak liggen een eind verderop. Normaal gesproken rijden we onze paarden daar altijd naartoe, maar dat kon dus niet met Sasje. In september 2019 bedacht ik dat het toch handig zou zijn als ze ook bereden kon worden, dus ik besloot haar op te pakken”, legt de amazone uit.

Heel braaf

“Toen we begonnen met beleren was ze dertien en volgens de vorige eigenaren nooit bereden. Ze was alleen gebruikt als fokmerrie en ze werd voor de wagen gespannen. Gaandeweg zijn we er achtergekomen dat ze waarschijnlijk wel ooit een zadel heeft opgehad, maar of dat goed ging weten we niet. In het begin van het inrijden ging het helemaal niet goed. Ze ging vol in de ankers op straat en raakte gestrest om de kleinste dingen. Ze bokte overal om en vertikte het gewoon om te luisteren. Op zulke momenten vroeg ik me echt af waar ik aan begonnen was. Maar nu, na een half jaar heel veel tijd en lessen er in gestoken te hebben, gaat het echt de goede kant op”.

Ze vervolgt: “Afgelopen zomer moesten we van stal naar de bak toe lopen om te longeren. Dan liep ik daar, bepakt en beladen naast het paard. Op een gegeven moment dacht ik; ik ben helemaal klaar met dat lopen. Ik ben er gewoon op gaan zitten, dat deed ze super braaf. Vanaf toen ben ik er achter gekomen dat ze het écht wel kan, tegen alle verwachtingen in. We moesten alleen niet al te voorzichtig zijn. Sindsdien gaat het echt super goed”.

Spelenderwijs

De amazone blikt terug op het proces dat ze heeft doorstaan. “Ik heb les genomen van Aad van der Geest. Hij richt zich heel erg op het rijden met je zit, met je handen blijf je overal vanaf. In het begin was dat heel erg wennen, ik vloog al bokkend met mijn handen naar voren door de bak. Maar elke stap die Sasje deed beloonde ik door alle druk van mijn handen en benen gelijk weg te halen. Daarnaast beloonde ik haar met suikerklontjes en koekjes. We hadden in het begin het idee dat ze het werk gewoon niet leuk vond of dat ze er geen plezier in had. Spelenderwijs en met veel rust en belonen hebben we dit opgelost en het leuk gemaakt voor haar”.

Nooit verwacht

Ondanks de moeilijke momenten geeft de amazone aan dat ze achteraf geen spijt heeft van de keuze die ze gemaakt heeft. “Als ze weer eens stond te bokken nadat ik de galophulp gaf vroeg ik me altijd af waar ik aan begonnen was. Ik had dus nooit verwacht dat ze zo goed zou worden”, geeft ze lachend toe. “Sasje wordt dressuurmatig ook steeds sterker en beter, het gaat zelfs zo goed dat ik na corona een keer met haar wil gaan starten. Mocht dat goed gaan, zou ik graag verder met haar willen komen. Voor nu zien we wel wat de toekomst ons brengt”.

Volg de combinatie ook op Instagram: @zoeandthefriesians

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Marloes Blok

 

Simba (links) en Noah - © Valencia Cazeau photography

Bo van Emden was op zoek naar een wedstrijdpaard toen ze de 1,36m-hoge pony Noah tegenkwam. Ondanks dat ze pony in de eerste instantie een beetje uit medelijden kocht, heeft ze geen moment spijt gehad van haar keuze.

“Ruim drie jaar geleden verkocht ik mijn shetlander en besloot ik op zoek te gaan naar een sportpony om de wedstrijden mee in te gaan. Zo kwam ik terecht bij een mevrouw met ontzettend veel pony’s in haar achtertuin. Officieel waren ze van haar dochter, maar die had besloten dat ze toch de motorcross in wilde”, grapt Bo. “Mijn oog viel op een hoogdrachtige Haflinger x New Forest pony. Mijn vader, die ook in de paardensport heeft gezeten, keek mij aan en zei: ‘Deze gaat met ons mee!”.

Spannend

Noah en Simba

De kleine, bruine pony bleek Noah te heten. “Ik was dus opzoek naar een E-pony of een paard, maar ik kwam thuis met een pony van 1,36. Eigelijk totaal niet wat ik wilde”, gaat de amazone lachend verder. “Ze kon ook nog eens helemaal niks, ze was kort ingereden en na de dekking gewoon weggezet. Zelfs een gebouw zoals een stal inlopen was ze niet gewend. Als ik een vliegendeken bij haar op probeerde te doen probeerde ze me zo ongeveer te vermoorden, dat was in het begin best wel spannend. Uiteindelijk ging het steeds beter en begon ze steeds meer vertrouwen te krijgen in mensen”.

Veel geduld

Nadat de merrie beviel van veulen Simba, ging Van Emden verder met beleren. “Ik ben begonnen met iemand die heel goed kon rijden. Ik had manege-ervaring en ik had op een aantal stallen gewerkt, maar dat vond ik niet genoeg. Daarna ben ik als een gek gaan lezen, onder andere in De Hoefslag, over hoe andere mensen dit aangepakt hebben. Pas daarna ben ik het zelf gaan proberen. In het begin was het echt verschrikkelijk. Ze was schots en scheef en het enige wat ze kon was galopperen met haar hoofd in de lucht”.

Ze vervolgt: “Maar eindelijk, na veel geduld en mensen langs de zijlijn met allemaal een eigen expertise, gaat het echt de goede kant op. Natuurlijk kwamen we steeds nieuwe problemen tegen, maar ik los alles op gericht op paardvriendelijkheid. Als ze iets niet kan ga ik haar niet forceren om het wel te doen, ze mag zelf aangeven wat ze wel en niet wil”.

Kennis

© AVD Photography

De amazone had niet verwacht dat het zo goed zou uitpakken voor haar en haar pony. “Het gaat nu echt super goed. We zijn nu bezig met het aanleren van het schouderbinnenwaarts. Dat is voor mij ook nieuw, aangezien ik uit de western kom. Ik moest mezelf helemaal omscholen, maar Noah geeft mij zoveel terug dat ze me daar heel erg bij helpt. Ik heb het mezelf wel knap lastig gemaakt”, geeft ze lachend toe. “Als ik een sportpony met alle knopjes er al op had gekocht, had ik daar heel veel plezier van gehad. Maar ik weet zeker dat ik dan lang niet zoveel kennis had gehad  als dat ik nu heb”.

Simba

Ondanks dat het niet helemaal de bedoeling was, is het veulen van Noah ook nog steeds bij Van Emden. “Simba is net drie geworden. Mijn vader heeft altijd gezegd dat ze maximaal zes maanden mocht blijven, maar ze is er nog steeds”, grinnikt ze. “Ik hoop haar met een jaar of vier in te kunnen rijden op dezelfde manier als ik met Noah heb gedaan. Ze is nu nog helemaal blanco, er heeft nog niemand aan gerommeld behalve ik. Dus ik verwacht dat dit niet heel moeilijk gaat worden. Ik denk dat deze kruising per ongeluk een echt sportpony gaat worden”.

YouTube

Bo heeft geen moment spijt gehad van de keuze die ze gemaakt heeft. Sterker nog, ze raadt iedereen aan om verder te kijken dan alleen de sportpaarden. “Mijn doel is om te laten zien dat je met een kleinere pony ook kan bereiken wat je met een groot paard ook kan. Je moet je niet slecht voelen omdat je een tinker of een haflinger hebt, dat is zonde”. Mede hierom heeft Bo een YouTube-kanaal opgericht. Ze wil laten zien wat je allemaal kan bereiken met een pony. “Ik wil mensen meegeven dat ze moeten genieten van hun paard, naast de prestaties. Dat is gewoon het allerbelangrijkst!”.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit/ Valencia Cazeau photography

De toen achtjarige Martijn Schilt had helemaal niks met paarden toen hij plots tien manegelessen won met een winactie. Vanaf dat moment raakte hij besmet met het welbekende paardenvirus. Ondertussen rijdt hij alweer tien jaar en heeft hij, samen met zijn zus Anniek, zijn eigen dressuurstal.

“Voordat ik de lessen won was ik helemaal niet geïnteresseerd in dressuur, of überhaupt in paardrijden zelf”, geeft hij lachend toe. “Maar na die tien lessen was ik gelijk verkocht en zo is het balletje gaan rollen. Ik heb eerst een aantal jaar manegelessen gevolgd, daarna ben ik gaan lessen op een vierjarige pony”.

Houdini

Toen Schilt te groot werd voor de pony besloot hij dat hij een stapje verder in de sport wilde. “Ik was 14 toen ik bedacht dat ik heel graag een eigen paard wilde om op te leiden. Mijn ouders waren daar niet gelijk weg van mijn idee, ze vonden de verantwoordelijkheid veel te groot. Toch haalde ik ze over en zo kwamen we uit bij Houdini. Hij was drie jaar en nog hengst, maar ik was gelijk verkocht. Hij is super groot en grof gebouwd, echt precies mijn type paard”.

Lezen en schrijven

De ruiter besloot, samen met zijn ouders, Houdini te kopen en begon met het beleren van het jonge paard. “Vooral in het begin was het allemaal niet makkelijk. Hij is zelfs een half jaar naar Marijn van Dijk geweest, zij heeft hem de beginselen aangeleerd. Na een half jaar ben ik hem zelf gaan rijden en heb ik hem alles aangeleerd wat hij tot nu toe kan”.

Hij vervolgt: “Het is wel echt een paard dat je moet snappen, niet iedereen kan er zomaar mee wegrijden. Het heeft ook lang geduurd voordat ik kon lezen en schrijven met hem. Op dit moment starten we ZZ-licht en pakken we de oefeningen van het hogere werk ook mee. Zoals de series, de pirouette en het passagewerk. Ik wil zo hoog mogelijk met hem komen. Hij is nog maar acht en doet het allemaal super goed. Ik denk dat er nog veel meer in zit, hij heeft alleen nog wat tijd nodig”.

Dressuurstal

Het inrijden en opleiden bevalt Schilt zo goed, dat hij er later zijn beroep van wil maken. Samen met familie heeft hij een dressuurstal opgericht: Dressuurstal ’t Achterland in Groot Ammers. “We hebben op dit moment KWPN-ers en wat jonge paarden voor de verkoop. Het is echt onze droom om later jonge paarden in te rijden, op te leiden en daarna uit te brengen of te verkopen”.

Schilt blikt terug op de beginjaren van hem en zijn bruine ruin. “Ik heb alles aan Houdini te danken, ik heb ontzettend veel van hem geleerd. Het ging niet allemaal even soepel en het is zeker niet de makkelijkste, maar door hem ben ik gaan snappen hoe bepaalde dingen werken. We hebben elkaar gewoon opgeleid”, sluit hij trots af.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

Vijf jaar geleden begon Hannah Boonstra met het verzorgen van de bonte merrie Wyona. In het begin zat het niet mee, de amazone lag vaker naast de pony dan dat ze er op zat. Ondanks de slechte start gaf ze niet op en besloot ze het helemaal anders aan te pakken.

Wyona

Mijn zus had vroeger een pony waar ik regelmatig mee naartoe ging om te helpen met verzorgen en rijden”, begint Boonstra haar verhaal. “Op een gegeven moment besloot ze haar om pony te verhuizen, zo kwamen we terecht op een pensionstal in de buurt. Op die stal stond een kleine, bonte pony genaamd Wyona. Via via kregen we te horen dat de toenmalige eigenaresse geen tijd meer had voor de pony, dus spraken we met haar af dat wij de merrie zouden gaan verzorgen”.

Niet zadelmak

De eigenaresse vertelde dat ze zadel- en verkeersmak was, maar dat betwijfel ik nog steeds”, gaat ze verder. “Omdat we dachten dat ze beleerd was zijn we er vrij snel op gaan zitten, maar dat ging niet altijd even makkelijk. Omdat ze zoveel steigerde en er vandoor ging ben ik er een paar keer hard afgevallen. Na een tijdje hebben we besloten om het anders aan te pakken en zijn we begonnen met het longeren. Op een gegeven moment waren we zover dat ze me compleet vertrouwde, en konden we het trainen onder het zadel ook een beetje oppakken”, legt ze uit.

“Als ik er achteraf op terugkijk had ik de situatie wel anders aangepakt. Ik had haar vanaf het begin af aan opnieuw moeten beleren. Maar dat is achteraf praten. Het is ondertussen al weer ruim vijf jaar geleden, ik ben gewoon vijf jaar ervaring rijker.”

Verkoop

In 2018 besloot de eigenaresse van de pony dat ze de pony wilde verkopen. “Ik verzorgde Wyona al drie jaar en onze band werd steeds sterker. Ik moest er niet aan denken dat ze naar een nieuwe eigenaar zou gaan, dus ik besloot haar te kopen met het geld dat ik had gespaard voor mijn rijbewijs”, lacht de amazone.

Hoefslag@Home

“Omdat het rijden zo goed gaat, lijkt het mij leuk om te kijken waar we op dit moment staan. Omdat ik geen auto of trailer heb moeten we overal naartoe lopen. Dat is niet erg handig aangezien Wyona nog niet honderd procent verkeersmak is. Daarom ben ik op dit moment hard aan het trainen voor de Hoefslag@Home-competitie. Het oefenen gaat heel goed, ondanks dat ze dressuur niet altijd even leuk vindt”.

Grote stappen

Ondanks de tegenslagen kijkt de amazone positief terug op de afgelopen jaren. “Ik ben trots op wat we bereikt hebben de afgelopen vijf jaar. In het begin viel er niks met haar te beginnen en vond ze alles eng. Nu springen we bijna een meter en begint ze steeds meer verkeersmak te worden. Af en toe hebben we nog wel eens een miscommunicatie en is ze wat eigenwijs, maar het blijft een merrie. We hebben grote stappen gemaakt. Ik zou het zo nog een keer doen”, sluit ze af.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Joëlla Flapper

Van een jong paard, waar je net op gaat zitten, kun je niet verwachten dat hij de been- en teugelhulpen al volledig begrijpt. De vraag is dus: Gebruik je je hulpen in de eerste weken of maanden van de training op een andere manier dan bij een ouder paard?

Je jonge paard moet de teugel- en beenhulpen accepteren en leren begrijpen. Indien mogelijk geef je de verschillende hulpen los van elkaar, zodat je je paard de gelegenheid geeft om de hulpen te vertrouwen en opvolgen. Belangrijk zijn: ritme, ontspanning en contact.

Stem en zweep

De eerte hulp – stem en zweep voor de meest belangrijke, de voorwaartse hulp – leert je paard aan de longe. Je stem op een kalmerende of bemoedigende manier gebruiken, is een belangrijk hulpmiddel om daarna de hulpen onder het zadel te ondersteunen, bijvoorbeeld door je paard aan te moedigen voorwaarts te gaan of juist langzamer te lopen.

Teugel en bijzet

Als je paard geleerd heeft om te stappen, draven en galopperen en redelijk in balans te lopen, met een ontspannen rug, is het tijd om de teugelhulp toe te voegen en verbinding te leggen tussen de singel en de mond van het paard. Dit bereidt je paard voor om contact te maken met de hand van de ruiter.

Bijzet

In plaats van een gewone (stugge) bijzetteugel is een elastische, verende teugel aan te bevelen, die het paard aanmoedigen om lang en laag de bovenlijn te strekken zonder de hals te verkorten. In elk geval mogen de teugels aan de zijkant geen contact afdwingen. Laat de teugels aan de zijkant lang genoeg zodat het paard zich kan uitstrekken met een enigszins lange nek.

Met ruiter aan de longe

Het belangrijkste doel van het aan de longe lopen mét ruiter is verder dat het paard zijn evenwicht vindt met het gewicht van de rijder op zijn rug. In dit zeer vroege stadium onder het zadel zullen de hulpen in de eerste plaats worden gegeven door de persoon aan de longe. De ruiter heeft echter een verbinding tussen zijn handen en de mond van het paard: een zeer zacht contact met het bit.

Beenhulp toevoegen

Zodra het paard vrij naar voren beweegt en ontspannen beweegt aan de longe kan de ruiter geleidelijk hulpen toevoegen, samen met de gereedschappen die de persoon die het paard longeert, gebruikt. Bijvoorbeeld, stap-draf overgangen zijn geschikt om de voorwaarts rijdende beenhulp te introduceren.

Zo snel mogelijk zonder longe

Het nadeel van het rijden aan de longe is dat het paard het gewicht van de berijder op een gebogen lijn moet dragen. Omdat dat moeilijker is voor het paard, kan longeren een negatieve invloed hebben op de voorwaartse drang. Vandaar dat er zodra er een bepaalde mate van communicatie mogelijk is aan de longe, verder moet worden gegaan zonder longe.

Hulp vanaf de grond

Een persoon op de grond moet er nog steeds zijn om het paard vooruit te helpen. Omdat het paard al gewend is aan een zweep, mag je met een zweepje rijden om je beensteunen te ondersteunen en zo je paard aan te moedigen voorwaarts te gaan. Sporen zijn in het beginstadium van de training niet aan te bevelen, omdat ze ertoe kunnen leiden dat het paard ongevoelig wordt voor beenhulpen. Een gevoelig paard kan zelfs in paniek raken van een tikje van de spoor.

Houd het simpel

De hulpen spelen een belangrijke rol tijdens de eerste paar ritten zonder longe om het paard te sturen. Om bochten te introduceren, beweeg je je binnenhand van de hals van het paard in de richting waarin je wilt gaan. In het begin van het leren sturen, houd je het simpel door de hele bak te gebruiken, op een zo groot mogelijke volte. Van hand veranderen doe je op de lange diagonaal.

Stemhulpen

Stemhulpen zijn gemakkelijk te begrijpen, omdat het paard die al kende van het longeren. Gebruik ze niet té overvloedig. Een kalmerende stem helpt om het paard langzamer te laten gaan; belonen mag zeker met de stem.

Hoewel je doel natuurlijk is om de hulpen zo subtiel mogelijk te houden, is het in de eerste maanden van de training vaak onvermijdelijk om sterke hulpen te geven totdat je reactie krijgt van je paard. Een paard moet nu eenmaal reageren op druk. Natuurlijk let je op dat je niet te ruw bent en de paard bezeert. Beloon je paard meteen als hij op de juiste manier reageert.

Geduld en ervaring

De training van een jong paard vergt tijd, geduld en inlevingsvermogen. Het beleren moet altijd gebeuren door een ervaren ruiter, met veel balans, een onafhankelijke zit, met gevoel voor het paard.

Dressage Today/Hoefslag

Foto: Remco Veurink

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer