Tags Posts tagged with "behandeling"

behandeling

0 1647

Dry Needling is binnen de fysiotherapie een zeer effectieve methode voor de behandeling van chronische (spier)pijn en gerelateerde klachten aan het bewegingsstelsel.

Een goed functionerende spier kan samentrekken en ontspannen. Door bijvoorbeeld trauma, overbelasting en stress kan de stofwisseling in de spier verslechteren, waardoor afvalstoffen zich ophopen en er een tekort aan zuurstof kan ontstaan in de spierbundel. Het resultaat is een gevoelige plek in de betreffende spier; een trigger point of spierknoop. Deze is pijnlijk bij aanraking en kan uitstralende pijn geven naar andere delen van het lichaam.

Langdurig onbehandelde trigger points kunnen leiden tot spierzwakte, algehele beperking van de beweeglijkheid en zelfs verminderde coördinatie. Klinisch kan dit herkenbaar zijn in rijtechnische problemen, zoals problemen met nageven, onrustige hoofd-/halshouding, moeite met gebruik van de achterhand, problemen met opzadelen en aansingelen of zelfs staken.

Wat houdt Dry Needling bij paarden in?

Door kleine acupunctuurnaaldjes in de zogenaamde trigger points te plaatsen‚ ‘ontlaad’ je als het ware de betreffende spier, resulterend in verlichting van pijn en herstel van de normale functionaliteit. Hierdoor kan de spier ontspannen en de betreffende functie weer uitvoeren. In tegenstelling tot (klassieke)acupunctuur worden bij Dry Needling dus geen energiebanen maar spieren geprikkeld, wat resulteert in een directe toename van de beweeglijkheid. Over het algemeen reageren paarden heel goed op de behandeling en nauwelijks op het aanprikken met de naalden. Meestal is één behandeling voldoende om weer verder te gaan in de training, mits de oorzaken weggenomen zijn.

Diagnose en behandeling

Een paardenarts, veterinair chiropractor of dierfysiotherapeut kan door middel van een gedegen klinisch onderzoek analyseren waar betreffende klachten vandaan komen. Het is van belang dat er goed gekeken wordt naar de oorzaak van de problemen. Bij een aantal aandoeningen is een Dry Needling behandeling juist niet gewenst, maar over het algemeen is deze korte en effectieve therapie een uitstekende aanvulling op een chiropractische of fysiotherapeutische behandeling.

Dit is een samenvatting. Wil je meer weten over Dry Needling bij paarden en hoe het precies zit met trigger points? Lees dan hier het volledige artikel Dry Needling bij paarden op Paardenarts.nl.

Anna Lagendaal (paardenarts, chiropractor & auteur bij Paardenarts.nl)
Meer over de auteur: “In juni 2008 ben ik afgestudeerd aan de Universiteit Utrecht. Direct na mijn afstuderen ben ik gaan werken in Jordanië. Als allround dierenarts en daarna als dierenarts voor de Koninklijke stallen heb ik met veel passie mijn beroep kunnen uitoefenen in dit Arabische land. Hierbij is ook mijn voorliefde ontstaan voor het Arabische paard waarmee ik nu dan ook graag werk. Mijn interesses liggen met name in de orthopedie wat maakt dat ik bezig ben om mij verder te specialiseren op dit vakgebied. Ik heb onder andere de opleiding Focus on the Equine Spine afgerond. Een 2-jarige internationale studie welke zich volledig richt op de diagnostiek, behandeling en preventie van rugproblemen bij paarden. Ik ben werkzaam als Erkend Paardendierenarts en veterinair chiropractor bij Paardenkliniek Midden Nederland, een dependance van Dierenkliniek Midden Nederland.”

De Hoefslag publiceert wekelijks een actueel artikel van Paardenarts.nl; het onafhankelijke platform voor paardenhouders en paardenartsen waar men (betrouwbare) informatie over paardengezondheid en -welzijn kan vinden. Paardenarts.nl schrijft in samenwerking met paardenartsen en specialisten veterinaire artikelen. Naast de Veterinaire Kennisbank biedt Paardenarts.nl handige tools voor paardenhouders zoals de Paardenarts Locator en de Ent-herinnering. Via een nieuwsbrief en Facebook blijft men op de hoogte van nieuwe en seizoensgerelateerde artikelen.  

Foto: Wiepke Wilting

0 7294

Menig paardenbezitter is er bang voor: peesblessures. Dierenarts en pezenspecialist Don van de Winkel van Dierenkliniek Wolvega helpt misverstanden over dit gevoelige onderwerp uit de wereld. Een tipje van de sluier.

Rust is de beste behandeling bij een peesblessure

‘Vroeger werden paarden met een peesblessure voor een langere periode op stal gezet om te genezen. Tegenwoordig bestaan er geavanceerde technieken, die het herstel zodanig bevorderen dat absolute stalrust eigenlijk een beetje achterhaald is. Natuurlijk kun je van een paard met een peesblessure niet verwachten dat hij dezelfde arbeid blijft verrichten, maar stilstaan is funest. Alleen als de pees helemaal is afgescheurd kan dat een optie zijn. Tijdens mijn werkzaamheden voor Dierenkliniek Wolvega heb ik veel dravers behandeld met meerdere methoden. Waar met de ouderwetse methode soms zes maanden moest worden gewacht voordat er minimaal resultaat zichtbaar werd, is het nu in sommige gevallen zo dat we met vier weken al resultaat zien.’

Preventief dagelijks koelen van de benen en geregeld stappen op het harde voorkomt peesblessures.

‘Koelen kan geen kwaad, maar ik geloof niet dat dagelijks koelen het verschil gaat maken bij het voorkomen van een peesblessure. Het lastige met koelen is dat je het minimaal vijftien minuten per been moet doen voordat het effect heeft. Dan nog geeft het schijnzekerheid, want het betekent niet dat een paard gespaard blijft van peesblessures. De echte risicofactoren zijn afwijkende beenstanden, slecht beslag en trainers die te weinig nadenken over training en management. Het is nuttiger om elke dag de benen van je paard na te lopen, zodat je een referentiekader opbouwt.’

Meer weten over dit onderwerp? De feiten en fabels over peesblessures vind je terug in de nieuwste Hoefslag.

Tekst: Steef Roest

Foto: Remco Veurink

0 308

Een drie weken lange studie naar de effecten van probiotica op veulens wijst uit dat de medicatie niet helpt tegen diarree.  Bijna 60% van veulens onder de zes maanden ontwikkelt diarree. De behandelingsopties zijn moeilijk, aldus dierenartsen. Canadese, Deense en Zwitserse onderzoekers onderzochten daarom of probiotica diarree tegen gaat. Voor de studie werden 72 gezonde veulens uit Ontario (Canada) ingezet. Gedurende drie weken kreeg een groep dagelijks probiotica toegediend, terwijl de andere helft steeds een placebo ontving. Iedere week werd van elk veulen drie mestmonsters verzameld. 41 van de 72 veulens (59%) kreeg last van diarree, waarbij de veulens op probiotica juist vatbaarder leken voor de dunne mest. Ook leeftijd bleek een vitale rol te spelen. De veulens in de leeftijd van 8 tot 15 dagen liepen het grootste risico.

‘Het lijkt erop dat probiotica (Lactobacillus en Bfidobacterium animalis lactis) geen oplossing zijn tegen het krijgen van diarree,’ aldus de conclusie. ‘Dit is een teleurstellend resultaat, omdat probiotica vaak voorgeschreven worden door veeartsen omdat ze geen kwaad zouden kunnen. Dit blijkt dus niet waar te zijn, want onze groep probiotica-veulens leek juist vatbaarder voor diarree. Deze resultaten, samen met eerdere studies, wijzen uit dat probiotica een negatieve invloed kunnen hebben op pasgeboren veulens.’

Bron: Hoefslag/Horsetalk

Foto: Remco Veurink

0 2663

Een diastase is een ruimte tussen de kiezen en/of tanden van het paard waar voer in kan ophopen, met alle gevolgen van dien. Het is één van de meest onbekende aandoeningen aan het gebit van het paard en daarnaast ook één van de meest pijnlijke. Diastasen, vooral degene in de onderkaak, worden regelmatig over het hoofd gezien, zelfs tijdens een reguliere gebitscontrole. Paarden tonen pijnlijke aandoeningen aan het gebit heel slecht en laten pas problemen zien als de aandoening al in een ver gevorderd stadium is. Het is daarom goed om aandacht te besteden aan deze pijnlijke aandoening.

Wat gebeurt er precies bij een diastase?

Gebitselementen (tanden en kiezen) sluiten in een normaal paardengebit mooi op elkaar aan, er zit geen ruimte tussen. Een diastase is een nauwe ruimte tussen 2 opeenvolgende tanden of kiezen. Hierdoor kan er bij elke kauw-/maalbeweging voer in deze ruimte gedrukt worden en vast komen te zitten. Voer dat vast komt te zitten kan daar gaan rotten. Door het rottingsproces verandert de zuurgraad en komen bacteriën vrij die een ontsteking van het tandvlees kunnen veroorzaken. Als het tandvlees ontsteekt zal het zich langzaam gaan terugtrekken. Een langdurige en in ernst toenemende ontsteking wordt ook wel periodontal disease genoemd. Dit kan uiteindelijk zelfs resulteren in het loslaten van de tand of kies, doordat de bandjes die de kies met het kaakbot verbinden, maar ook het kaakbot en de kies zel,f worden aangetast.

Diastasen kunnen ontstaan door:
  • Hoogteverschil tussen de kiezen, zoals haken en doorgegroeide kiezen
  • Een storing tijdens het wisselen en doorkomen van permanente kiezen
  • Ouderdom (kiezen worden smaller, terwijl de kaak qua grootte gelijk blijft)
  • Als het paard geboren wordt met te veel ruimte tussen de kiezen (zeldzaam)
Welke vorm kan een diastase hebben?

Als de ruimte tussen de kiezen over de gehele hoogte van de kies even breed is, spreken we van een open diastase. De ontsteking valt hier vaak mee, omdat het voer vaak eenvoudig weer uit de ruimte kan. Als de ruimte bij het kauwvlak smaller is dan de opening bij de kieswortel spreken we van een gesloten (of klepvormige) diastase. Dit zorgt voor grotere problemen, omdat het voer hierin vast gaat zitten en kan gaan rotten.

 

Symptomen

De kans is groot dat je paard enige symptomen zal laten zien, omdat diastasen heel pijnlijk kunnen zijn. Denk aan:

  • Afwijkende manier van eten (bijvoorbeeld aan één kant kauwen)
  • Begint wel aan ruwvoer, maar stopt na enkele kauwslagen
  • Soms hoofdschudden of met de tong spelen
  • Proppen van het voer maken
  • ‘Hamsterwang’ door ophopen van voer rond het ontstekingsproces
  • Uit de mond stinken
  • Minder goed verteerde mest, omdat het voer minder goed gekauwd wordt
Diagnose en behandeling

Om goed inzicht te krijgen in het gebit van je paard is een grondige gebitsinspectie door een gespecialiseerde paardentandarts of -gebitsverzorger erg belangrijk. Deze kan het gebit uitgebreid in kaart brengen met behulp van o.a. een mondsperder, spiegel en hoofdlamp. Kiezen kunnen eventueel bekeken worden met een camera (scoop) en/of er kunnen röntgenfoto’s worden gemaakt. Behandeling van diastasen is meestal niet eenvoudig, vindt altijd onder sedatie plaats en wordt bij voorkeur door iemand uitgevoerd die hierin (veel) ervaring heeft. De manier van behandelen zal per paard verschillen. Denk daarbij bijvoorbeeld aan schoonmaken, corrigeren, opvullen, openboren, trekken en/of aanpassen van voeding.

Meer weten over de behandeling en preventie van diastasen? Lees dan hier het volledige artikel Diastasen tussen kiezen van paarden op Paardenarts.nl.

Meer over de auteur:
Jessica Bakker (paardenarts en auteur bij Paardenarts.nl): “Sinds mijn afstuderen aan de Universiteit van Utrecht in januari 2008 ben ik werkzaam als erkend paardendierenarts. De afgelopen jaren ben ik op twee bekende paardenklinieken werkzaam geweest: Het Veterinair Centrum Someren en de Ambulante Kliniek voor Paarden van de Universiteit Utrecht. In Juni 2013 ben ik samen met mijn collega Floor Bernard een mobiele paardenpraktijk gestart in de provincie Utrecht: Paardenpraktijk Utrecht. In onze praktijk houden we ons naast de reguliere gezondheidszorg van het paard veel bezig met de preventieve gezondheidszorg: Voorkomen is namelijk altijd beter dan genezen! Door het delen van kennis en overleg met de eigenaar proberen we gezamenlijk de beste maatregelen voor hun dierbare paard te vinden. Echt maatwerk dus. Gebitsverzorging, merriebegeleiding, voorlichting en het adviseren in o.a. bedrijfsspecifieke wormbestrijdingsstrategieën zijn enkele speerpunten van de praktijk.”

De Hoefslag publiceert wekelijks een actueel artikel van Paardenarts.nl; het onafhankelijke platform voor paardenhouders door paardenartsen waar men (betrouwbare) informatie over paardengezondheid en -welzijn kan vinden. Paardenarts.nl schrijft in samenwerking met paardenartsen en specialisten veterinaire artikelen. Naast de Veterinaire Kennisbank biedt Paardenarts.nl handige tools voor paardenhouders zoals de Paardenarts Locator en de Ent-herinnering. Via een nieuwsbrief en Facebook blijft men op de hoogte van nieuwe en seizoensgerelateerde artikelen.  

Foto: Remco Veurink

0 20482

De belangrijkste oorzaak voor het verliezen van tanden en kiezen bij een paard is periodontal disease. Dit is een onstekingsproces, welke voornamelijk voorkomt bij de kiezen en vooral veel bij paarden met diastasen (ruimte tussen twee kiezen of tanden). Periodontal disease komt voor bij paarden van alle leeftijden. Het goed om je bewust te zijn van het risico op deze ziekte bij je paard. De basis voor een succesvolle behandeling is dat er in een vroeg stadium wordt ingegrepen. Het tijdig stellen van een diagnose is dan ook erg belangrijk.

Wat gebeurt er bij periodontal disease precies?

Weefsels welke de tanden en kiezen ondersteunen, zoals tandvlees, cement, maar ook het onderliggende bot, worden door de ontsteking steeds verder aangetast. Kiezen kunnen hierdoor uiteindelijk los komen te zitten, verplaatsen of zelfs verloren gaan.

Verschijnselen die periodontal disease waargenomen kunnen worden zijn bijvoorbeeld:

  • Knoeien met voer, proppen maken
  • Overmatig speekselen/kwijlen
  • Gewichtsverlies
  • Stinken uit de mond, stinkende neusuitvloeiing
  • Problemen hebben met aannemen van het bit
  • Pijn bij aanraking van het hoofd
  • Hoofdschudden

Deze verschijnselen kunnen echter ook overeenkomen bij andere gebitsproblemen. Periodontal disease kan ook nog wel eens leiden tot slokdarmverstopping of koliek.

Oorzaken

Periodontal disease kan verschillende oorzaken hebben. Belangrijkste oorzaak van de ziekte zijn diastasen. Voer komt hierbij klem te zitten in de ruimte tussen twee kiezen, waardoor het kan gaan rotten en het tandvlees ontstoken raakt. Verkeerde bacteriën kunnen de overhand krijgen, waardoor de ontsteking steeds dieper in de weefsels dringt. Ook voeding kan een rol spelen. Zo hebben paarden die voornamelijk gehakseld voer en/of veel krachtvoer krijgen meer last van periodontal disease. Het paardengebit is namelijk gemaakt om veel te malen. Als dit niet mogelijk blijkt doordat het paard te weinig ruwvoer krijgt, dan zal het gebit afwijkend kunnen afslijten. Daarnaast maakt het paard speeksel aan door te kauwen. Dit speeksel bevat weer belangrijke afweerstoffen voor de mond.

Diagnose & behandeling

Het paard kan bij aanhouding van het probleem zijn kauwpatroon hebben aangepast. Het is daarom goed om te kijken naar hoe je paard eet. Voor het stellen van een diagnose zullen de structuren aan de buitenkant van het hoofd bekeken worden, als ook de snijtanden. De paardenarts zal daarna een mondsperder moeten gebruiken om verder in de mond te kunnen kijken. Met behulp van o.a. een sonde, goed licht en een spiegel of scoop (camera) kan de mond worden onderzocht. Ook kan het nodig zijn om röntgenfoto’s te maken om de mate van aantasting onder het tandvlees te onderzoeken. Het succes van een behandeling zal afhankelijk zijn van het stadium van periodontal disease. Tijdige herkenning en behandeling van de ziekte zijn daarbij van groot belang. Het is goed om minimaal één keer per jaar een goede gebitsinspectie te doen, zodat beginnende problemen tijdig kunnen worden opgespoord.

Meer weten over de behandeling en therapie en wat je kunt doen om periodontal disease te voorkomen? Lees hier het volledige artikel Periodontal disease op Paardenarts.nl 

Meer over de auteur:
Sanne Journée (paardenarts en auteur bij Paardenarts.nl): “Tijdens mijn studie diergeneeskunde heb ik extra stages en co-schappen gelopen bij Club Hipico la Silla in Mexico, de Singapore Turf Club Racetrack en Texas A&M University. Na mijn afstuderen in 2008 als erkend paardendierenarts aan de Universiteit Utrecht, heb ik een jaar als paardendierenarts in Zuid-Afrika aan de Universiteit van Pretoria gewerkt. In Nederland ben ik vervolgens 3,5 jaar als erkend paardenarts werkzaam geweest in een gemengde praktijk in Friesland. Hier behandelde ik al met regelmaat paardengebitten. In de zomer van 2013 ben ik mijn eigen praktijk begonnen als Paardengebit Dierenarts vanuit noord Friesland met als werkgebied voornamelijk Friesland, Groningen en Drenthe. In 2014 heb ik het examen van de Nederlandse Vereniging Voor Gebitsverzorging bij het Paard behaald, waardoor ik mijzelf nu naast erkend paardendierenarts ook erkend gebitsverzorger kan noemen.”
De Hoefslag publiceert wekelijks een actueel artikel van Paardenarts.nl; het onafhankelijke kennisplatform voor paardenhouders door paardenartsen waar men (betrouwbare) informatie over paardengezondheid en -welzijn kan vinden. Paardenarts.nl publiceert in samenwerking met paardenartsen en specialisten veterinaire artikelen. Naast de Veterinaire Kennisbank biedt Paardenarts.nl handige tools voor paardenhouders zoals de Paardenarts Locator en de Ent-herinnering. Via een nieuwsbrief en Facebook blijft men op de hoogte van nieuwe en seizoensgerelateerde artikelen.  

Foto: Remco Veurink

0 588

De belangrijkste oorzaak voor het verliezen van tanden en kiezen bij een paard is periodontal disease. Dit is een onstekingsproces, welke voornamelijk voorkomt bij de kiezen en vooral veel bij paarden met diastasen (ruimte tussen twee kiezen of tanden). Periodontal disease komt voor bij paarden van alle leeftijden. Het goed om je bewust te zijn van het risico op deze ziekte bij je paard. De basis voor een succesvolle behandeling is dat er in een vroeg stadium wordt ingegrepen. Het tijdig stellen van een diagnose is dan ook erg belangrijk.

Wat gebeurt er bij periodontal disease precies?

Weefsels welke de tanden en kiezen ondersteunen, zoals tandvlees, cement, maar ook het onderliggende bot, worden door de ontsteking steeds verder aangetast. Kiezen kunnen hierdoor uiteindelijk los komen te zitten, verplaatsen of zelfs verloren gaan.

Verschijnselen die periodontal disease waargenomen kunnen worden zijn bijvoorbeeld:

  • Knoeien met voer, proppen maken
  • Overmatig speekselen/kwijlen
  • Gewichtsverlies
  • Stinken uit de mond, stinkende neusuitvloeiing
  • Problemen hebben met aannemen van het bit
  • Pijn bij aanraking van het hoofd
  • Hoofdschudden

Deze verschijnselen kunnen echter ook overeenkomen bij andere gebitsproblemen. Periodontal disease kan ook nog wel eens leiden tot slokdarmverstopping of koliek.

Oorzaken

Periodontal disease kan verschillende oorzaken hebben. Belangrijkste oorzaak van de ziekte zijn diastasen. Voer komt hierbij klem te zitten in de ruimte tussen twee kiezen, waardoor het kan gaan rotten en het tandvlees ontstoken raakt. Verkeerde bacteriën kunnen de overhand krijgen, waardoor de ontsteking steeds dieper in de weefsels dringt. Ook voeding kan een rol spelen. Zo hebben paarden die voornamelijk gehakseld voer en/of veel krachtvoer krijgen meer last van periodontal disease. Het paardengebit is namelijk gemaakt om veel te malen. Als dit niet mogelijk blijkt doordat het paard te weinig ruwvoer krijgt, dan zal het gebit afwijkend kunnen afslijten. Daarnaast maakt het paard speeksel aan door te kauwen. Dit speeksel bevat weer belangrijke afweerstoffen voor de mond.

Diagnose & behandeling

Het paard kan bij aanhouding van het probleem zijn kauwpatroon hebben aangepast. Het is daarom goed om te kijken naar hoe je paard eet. Voor het stellen van een diagnose zullen de structuren aan de buitenkant van het hoofd bekeken worden, als ook de snijtanden. De paardenarts zal daarna een mondsperder moeten gebruiken om verder in de mond te kunnen kijken. Met behulp van o.a. een sonde, goed licht en een spiegel of scoop (camera) kan de mond worden onderzocht. Ook kan het nodig zijn om röntgenfoto’s te maken om de mate van aantasting onder het tandvlees te onderzoeken. Het succes van een behandeling zal afhankelijk zijn van het stadium van periodontal disease. Tijdige herkenning en behandeling van de ziekte zijn daarbij van groot belang. Het is goed om minimaal één keer per jaar een goede gebitsinspectie te doen, zodat beginnende problemen tijdig kunnen worden opgespoord.

Meer weten over de behandeling en therapie en wat je kunt doen om periodontal disease te voorkomen? Lees hier het volledige artikel Periodontal disease op Paardenarts.nl 

Meer over de auteur:
Sanne Journée (paardenarts en auteur bij Paardenarts.nl): “Tijdens mijn studie diergeneeskunde heb ik extra stages en co-schappen gelopen bij Club Hipico la Silla in Mexico, de Singapore Turf Club Racetrack en Texas A&M University. Na mijn afstuderen in 2008 als erkend paardendierenarts aan de Universiteit Utrecht, heb ik een jaar als paardendierenarts in Zuid-Afrika aan de Universiteit van Pretoria gewerkt. In Nederland ben ik vervolgens 3,5 jaar als erkend paardenarts werkzaam geweest in een gemengde praktijk in Friesland. Hier behandelde ik al met regelmaat paardengebitten. In de zomer van 2013 ben ik mijn eigen praktijk begonnen als Paardengebit Dierenarts vanuit noord Friesland met als werkgebied voornamelijk Friesland, Groningen en Drenthe. In 2014 heb ik het examen van de Nederlandse Vereniging Voor Gebitsverzorging bij het Paard behaald, waardoor ik mijzelf nu naast erkend paardendierenarts ook erkend gebitsverzorger kan noemen.”
De Hoefslag publiceert wekelijks een actueel artikel van Paardenarts.nl; het onafhankelijke kennisplatform voor paardenhouders door paardenartsen waar men (betrouwbare) informatie over paardengezondheid en -welzijn kan vinden. Paardenarts.nl publiceert in samenwerking met paardenartsen en specialisten veterinaire artikelen. Naast de Veterinaire Kennisbank biedt Paardenarts.nl handige tools voor paardenhouders zoals de Paardenarts Locator en de Ent-herinnering. Via een nieuwsbrief en Facebook blijft men op de hoogte van nieuwe en seizoensgerelateerde artikelen.  

Foto: Remco Veurink

0 1383

Waar heeft een paard met kissing spines eigenlijk last van? Om daar antwoord op te geven, is enige kennis van de anatomie van de paardenrug gewenst. Een paardenrug bestaat uit 18 borstwervels en 6 lendewervels. Op elk wervellichaam zit een lang, verticaal doornvormig uitsteeksel. Dit zijn de spinaaluitsteeksels, bestaande uit bot. Normaal gesproken staan deze uitsteeksels een paar millimeter uit elkaar. Bij kissing spines komen deze uitsteeksels tegen elkaar, waardoor beschadiging en irritantie van het bot ontstaat. In reactie hierop kan nieuw bot gevormd worden of kan soms botverval optreden. Dit kan erg pijnlijk zijn voor het paard. Kissing spines komen het meeste voor op de plaats waar de ruiter zit, tussen de tiende en achttiende borstwervel.

Hoe ontstaan kissing spines eigenlijk?

Hierbij speelt erfelijke aanleg een rol. Zo zijn volbloeden gevoeliger dan andere rassen voor het ontwikkelen van kissing spines, omdat hun spinaaluitsteeksel dichter bij elkaar staan. Ook factoren uit de omgeving kunnen een rol spelen. Denk bijvoorbeeld aan de leeftijd bij het inrijden, het zadel, de ruiter en de manier van trainen.

Symptomen

Hoe zijn kissing spines te herkennen? Verminderd presteren is de meest voorkomende klacht, maar klachten kunnen ook sterk variëren. Denk bijvoorbeeld aan pijn bij borstelen of aanraken van de rug, protest bij het opzadelen, het scheef dragen van de staart, bokken, steigeren en/of staken tijdens het rijden. Ook kunnen kissing spines, zonder dat er klachten zijn, bij toeval gevonden worden op een röntgenfoto.

Diagnose & behandeling

De paardenarts zal het paard op verschillende manieren onderzoeken en zal beginnen met een uitgebreid onderzoek van het bewegingsapparaat. Eventuele kreupelheid kan worden vastgesteld en de beweeglijkheid van de rug kan worden beoordeeld. Ook wordt er gelet op bijvoorbeeld drukplekken van een slecht passend zadel en de ligging van het zadel. Spieren en uitsteeksels van de wervelkolom worden met de hand onderzocht om eventueel pijnlijke en stijve gebieden op te sporen. Met röntgenologie kunnen de benige structuren van de rug in beeld worden gebracht. Op de röntgenfoto hierboven staan ernstige kissing spines weergegeven. De wittere gebieden geven botnieuwvorming aan en de donkere ‘holtes’ botverval. Wekere delen van de rug (spieren, banden e.d.) kunnen met echografie beoordeeld worden. Een succesvolle behandeling hangt af van het totaalplaatje en eventuele andere problemen die aanwezig kunnen zijn. Behandeling kan bijvoorbeeld bestaan uit inspuiten met ontstekingsremmers, mesotherapie, e.d. Ook kan de behandeling worden aangevuld met fysiotherapie, osteopathie of chiropractie.

Wil je meer weten over de behandeling van kissing spines en wat de vooruitzichten zijn voor een paard met kissing spines? Lees dan hier het volledige artikel over Kissing spines bij paarden op Paardenarts.nl.

Meer over de auteur:
Iris van Gulik (paardenarts en auteur bij Paardenarts.nl): “In mei 2008 ben ik in Utrecht afgestudeerd als Erkend Paardendierenarts. Tijdens mijn studie heb ik veel stage gelopen in verschillende paardenklinieken in Nederland, Amerika en Nieuw-Zeeland. Ook heb ik twee jaar deel uitgemaakt van de Veulenbrigade, opvang van zieke en te vroeg geboren veulens. Na mijn studie ben ik meteen als paardendierenarts aan de slag gegaan bij Dierenkliniek Hellendoorn-Nijverdal en daar werk ik nog steeds met veel plezier. In 2009 ben ik naar Kentucky (Rood&Riddle, grootste paardenkliniek van de wereld) en Florida geweest om stage te lopen. In 2010 naar een paardenkliniek in Texas. Ik vind het erg leuk om op deze manier mijn kennis te verbreden en te zien wat er allemaal mogelijk is met betrekking tot behandeling van paarden. Mijn persoonlijke interesse binnen het werk gaat uit naar de interne geneeskunde (waarbij zieke pasgeboren veulens een speciaal plekje verdienen), kreupelheidonderzoek (vooral echografie), embryotransplantatie, wond behandeling en oogproblemen.”

De Hoefslag publiceert wekelijks een actueel artikel van Paardenarts.nl; het onafhankelijke platform voor paardenhouders en paardenartsen waar men (betrouwbare) informatie over paardengezondheid en -welzijn kan vinden. Paardenarts.nl schrijft in samenwerking met paardenartsen en specialisten veterinaire artikelen. Naast de Veterinaire Kennisbank biedt Paardenarts.nl handige tools voor paardenhouders zoals de Paardenarts Locator en de Ent-herinnering. Via een nieuwsbrief en Facebook blijft men op de hoogte van nieuwe en seizoensgerelateerde artikelen.  

Foto: Paardenarts.nl

0 3069

Waar heeft een paard met kissing spines eigenlijk last van? Om daar antwoord op te geven, is enige kennis van de anatomie van de paardenrug gewenst. Een paardenrug bestaat uit 18 borstwervels en 6 lendewervels. Op elk wervellichaam zit een lang, verticaal doornvormig uitsteeksel. Dit zijn de spinaaluitsteeksels, bestaande uit bot. Normaal gesproken staan deze uitsteeksels een paar millimeter uit elkaar. Bij kissing spines komen deze uitsteeksels tegen elkaar, waardoor beschadiging en irritantie van het bot ontstaat. In reactie hierop kan nieuw bot gevormd worden of kan soms botverval optreden. Dit kan erg pijnlijk zijn voor het paard. Kissing spines komen het meeste voor op de plaats waar de ruiter zit, tussen de tiende en achttiende borstwervel.

Hoe ontstaan kissing spines eigenlijk?

Hierbij speelt erfelijke aanleg een rol. Zo zijn volbloeden gevoeliger dan andere rassen voor het ontwikkelen van kissing spines, omdat hun spinaaluitsteeksel dichter bij elkaar staan. Ook factoren uit de omgeving kunnen een rol spelen. Denk bijvoorbeeld aan de leeftijd bij het inrijden, het zadel, de ruiter en de manier van trainen.

Symptomen

Hoe zijn kissing spines te herkennen? Verminderd presteren is de meest voorkomende klacht, maar klachten kunnen ook sterk variëren. Denk bijvoorbeeld aan pijn bij borstelen of aanraken van de rug, protest bij het opzadelen, het scheef dragen van de staart, bokken, steigeren en/of staken tijdens het rijden. Ook kunnen kissing spines, zonder dat er klachten zijn, bij toeval gevonden worden op een röntgenfoto.

Diagnose & behandeling

De paardenarts zal het paard op verschillende manieren onderzoeken en zal beginnen met een uitgebreid onderzoek van het bewegingsapparaat. Eventuele kreupelheid kan worden vastgesteld en de beweeglijkheid van de rug kan worden beoordeeld. Ook wordt er gelet op bijvoorbeeld drukplekken van een slecht passend zadel en de ligging van het zadel. Spieren en uitsteeksels van de wervelkolom worden met de hand onderzocht om eventueel pijnlijke en stijve gebieden op te sporen. Met röntgenologie kunnen de benige structuren van de rug in beeld worden gebracht. Op de röntgenfoto hierboven staan ernstige kissing spines weergegeven. De wittere gebieden geven botnieuwvorming aan en de donkere ‘holtes’ botverval. Wekere delen van de rug (spieren, banden e.d.) kunnen met echografie beoordeeld worden. Een succesvolle behandeling hangt af van het totaalplaatje en eventuele andere problemen die aanwezig kunnen zijn. Behandeling kan bijvoorbeeld bestaan uit inspuiten met ontstekingsremmers, mesotherapie, e.d. Ook kan de behandeling worden aangevuld met fysiotherapie, osteopathie of chiropractie.

Wil je meer weten over de behandeling van kissing spines en wat de vooruitzichten zijn voor een paard met kissing spines? Lees dan hier het volledige artikel over Kissing spines bij paarden op Paardenarts.nl.

Meer over de auteur:
Iris van Gulik (paardenarts en auteur bij Paardenarts.nl): “In mei 2008 ben ik in Utrecht afgestudeerd als Erkend Paardendierenarts. Tijdens mijn studie heb ik veel stage gelopen in verschillende paardenklinieken in Nederland, Amerika en Nieuw-Zeeland. Ook heb ik twee jaar deel uitgemaakt van de Veulenbrigade, opvang van zieke en te vroeg geboren veulens. Na mijn studie ben ik meteen als paardendierenarts aan de slag gegaan bij Dierenkliniek Hellendoorn-Nijverdal en daar werk ik nog steeds met veel plezier. In 2009 ben ik naar Kentucky (Rood&Riddle, grootste paardenkliniek van de wereld) en Florida geweest om stage te lopen. In 2010 naar een paardenkliniek in Texas. Ik vind het erg leuk om op deze manier mijn kennis te verbreden en te zien wat er allemaal mogelijk is met betrekking tot behandeling van paarden. Mijn persoonlijke interesse binnen het werk gaat uit naar de interne geneeskunde (waarbij zieke pasgeboren veulens een speciaal plekje verdienen), kreupelheidonderzoek (vooral echografie), embryotransplantatie, wond behandeling en oogproblemen.”

De Hoefslag publiceert wekelijks een actueel artikel van Paardenarts.nl; het onafhankelijke platform voor paardenhouders en paardenartsen waar men (betrouwbare) informatie over paardengezondheid en -welzijn kan vinden. Paardenarts.nl schrijft in samenwerking met paardenartsen en specialisten veterinaire artikelen. Naast de Veterinaire Kennisbank biedt Paardenarts.nl handige tools voor paardenhouders zoals de Paardenarts Locator en de Ent-herinnering. Via een nieuwsbrief en Facebook blijft men op de hoogte van nieuwe en seizoensgerelateerde artikelen.  

Foto: Paardenarts.nl

0 627
Eventing

Een ongeluk zit in een klein hoekje, zegt men wel eens. Maar paarden kunnen nu eenmaal heftig reageren en zich – en hun berijder – lelijk bezeren. Soms zijn de verwondingen aan de buitenkant direct zichtbaar en redelijk eenvoudig te behandelen. Soms is er meer aan de hand.

Het is alweer een paar maanden terug dat ‘William’, een negenjarige ruin, voor het eerst bij ons op de kliniek werd aangeboden voor onderzoek. Tijdens een buitenrit, afgelopen voorjaar, is William in een ernstig ongeluk verzeild geraakt. Het paard raakte hierbij ingeklemd en had zich ernstig geblesseerd. Bij het voorval liep ook de amazone een behoorlijke blessure op, waardoor er eerst een paar weken overheen zijn gegaan voordat we William onder ogen kregen. De ziektegeschiedenis van William is een duidelijk voorbeeld van hoe de verschillende vakgebieden en diergeneeskundige disciplines in elkaar grijpen en elkaar aanvullen. Door een nauwe samenwerking komen we zo tot een beter eindresultaat: geïntegreerde diergeneeskunde.

Pijnlijke rug

William is nu voor het eerst op de kliniek en heeft ondertussen zichtbaar veel bespiering verloren. Het hele voorval van het ongeluk wordt grondig doorgesproken, waarna de belangrijkste vraag van de eigenaar is: ‘komt het ooit nog weer goed?’. We beginnen bij het begin, het algemene onderzoek. Er worden geen afwijkingen gevonden in o.a. ademhaling, pols en temperatuur. Nu verder met het kreupelheidonderzoek. In het kreupelheidonderzoek vinden we verschillende afwijkingen. Een duidelijke kreupelheid aan het rechtervoorbeen, algemene zwakte in de achterhand en in de lendestreek, een pijnlijke rug bij aanraken. Op de volte zakt het paard af en toe volledig door een achterbeen. Een ernstig en complex probleem. Dit vraagt om een structurele aanpak. We beginnen met de kreupelheid rechts voor. Waar zit het probleem? We lokaliseren de pijn door middel van verdovingen. Het paard gaat rad op de verdoving van het kogelgewricht. Nu met digitale röntgenfoto’s kijken wat er in de kogel speelt. In één adem door maken we ook röntgenopnamen van de pijnlijke rug om te kijken of hier ook grote veranderingen zichtbaar zijn. Na de benige delen in beeld gebracht te hebben met de röntgen, worden de weke delen bekeken met het echo-apparaat, om zo niets over het hoofd te zien. Het oordeel. Geen afwijkingen in de kogel. Artrose van een facetgewricht bij de wervels in het pijnlijke gedeelte van de rug. Een redelijk goede prognose, mits de eigenaar gemotiveerd is het dier veel aandacht te geven in het revalidatietraject.

Behandelplan: de kogel en het facetgewricht worden behandeld door middel van een injectie met een langwerkende ontstekingsremmer. Voorheen werd dit paard vervolgens naar huis gestuurd met een opbouwend trainingsschema. Tegenwoordig begeleiden we paard en eigenaar intensiever in het revalidatieproces, zodat we een betere kans maken het paard weer terug te zien in de sport. William is slecht bespierd en zit vast in de rug. Hij ontlast de plaatsen van pijn in het lichaam en moet daardoor meer van andere gedeelten vragen voor behoud van beweging: compensatie. Een afwijkend bewegingspatroon ontstaat als gevolg van deze blokkades. Dit wordt behandeld door de chiropractor. De chiropractor maakt het paard weer los over de rug. De fysiotherapeut concentreert zich op de spierontwikkeling van onder- en bovenlijn en het herstellen van de goede bewegingspatronen. Door een goede samenwerking tussen eigenaar, dierenarts, chiropractor en fysiotherapeut, wordt het hoogst mogelijke resultaat behaald, oftewel: geïntegreerde diergeneeskunde.

Wat is chiropractie nu eigenlijk?

Het woord chiropractie komt uit het Grieks en betekent ‘met de handen doen’. Het is een manuele behandelmethode, die is ontwikkeld in Amerika. Chiropractie richt zich vooral op de wervelkolom en het daarmee samenhangende zenuwstelsel. Het heeft als doel het lichaam in een goede gezondheid te krijgen door het functioneren van de wervels te optimaliseren, wat via het zenuwstelsel een positief effect heeft op het hele lichaam. Er komen geen geneesmiddelen of chirurgische operaties aan te pas.

Verminderde beweeglijkheid van het gewricht

Een gewricht bestaat uit twee op elkaar aansluitende botdelen en de daarbij behorende structuren, zoals banden, spieren en pezen. Elk gewricht in het lichaam heeft een eigen normale beweeglijkheid. Deze beweeglijkheid kan beperkt worden door vele factoren. Denk hierbij bijvoorbeeld aan overbelasting van bepaalde gewrichten of pezen en aan verkrampte spieren. Een veel gezien probleem bij paarden is bijvoorbeeld wat men noemt ‘het vastzitten in de rug’, waarbij een verminderde bewegingsvrijheid en pijn gevonden wordt tussen twee opeenvolgende rugwervels. Als de normale beweeglijkheid van een gewricht beperkt is, wordt dit door de chiropractor officieel een Vertebral Subluxation Complex genoemd, ook wel subluxatie of blokkade genaamd.

Behandeling

Als er sprake is van een verminderde beweeglijkheid ergens in het lichaam, moet het dier hiervoor compenseren op andere plaatsen in het lichaam. De zogenaamde ‘biomechanica’ van het dier verandert. Er wordt bijvoorbeeld een lichte onregelmatigheid in de gangen gezien of het dier heeft een voorkeur voor één kant. Door het niet optimaal en dus inefficiënt bewegen van het dier overlast hij bepaalde delen van het lichaam. Langer aanhoudende overbelasting zal leiden tot blessures. In een vergevorderd stadium wordt de schade zichtbaar, we zien de pathologie op röntgenfoto of echo. Deze blessures kunnen mogelijk voorkomen worden, door de gewrichten met een verminderde beweeglijkheid in een vroeg stadium te behandelen kan de normale gewrichtsfunctie worden hersteld. De chiropractische behandeling bestaat uit het geven van een zeer snelle en krachtige impuls, met een kleine uitslag en met een zeer specifieke richting, recht door het gewrichtsvlak. Deze behandelwijze wordt door de chiropractor een adjustment genoemd. Erg belangrijk is dat het dier bij het behandelen volledig ontspannen is, zodat de kracht in het gewricht kan doordringen.

Het zenuwstelsel

Het zenuwstelsel is het allereerste orgaan dat in de baarmoeder wordt gevormd. Het regelt het ontstaan en groeien van alle andere organen in het embryo. Het uiteindelijke zenuwstelsel bestaat uit een heleboel zenuwen die elektrische impulsen met informatie doorgeven. De wervelkolom vormt hierbij het frame waarbinnen het ruggenmerg loopt met al zijn zenuwen. Tussen de opeenvolgende wervels zijn er steeds zenuwen die van het ruggenmerg afsplitsen, uittreden en desbetreffende organen aansturen. Door de zenuwen gaat een continue informatiestroom over en weer van en naar alle spieren en organen. Zo is er bijvoorbeeld een continue informatiestroom over de lichaamshouding van het centrale zenuwstelsel naar de spieren en weer terug. Verder kan men ook denken aan bijvoorbeeld de bloeddruk, de temperatuur, de blaasspanning, etc. Doordat de zenuwen in- en uittreden tussen de wervels wordt de impulsgeleiding direct beïnvloed door een verminderde beweging tussen twee wervels onderling (de blokkade). Door het optimaliseren van de beweeglijkheid van de wervelkolom wordt de informatiegeleiding via het zenuwstelsel sterk bevorderd en daarmee wordt een optimaal functioneren van niet alleen gewrichten en spieren, maar ook de organen verkregen. Een gunstige bijwerking.

Chiropractie voor sportpaarden

Bij paarden die intensief in de sport gebruikt worden zien we regelmatig dat ze ‘vast zitten’ of blokkades hebben. Door het niet optimaal bewegen gaat de zogeheten biomechanische efficiëntie verloren. Paarden die optimaal bewegen hebben een stuwende kracht vanuit de achterhand, waarbij de benen vanuit een gebogen bekken ver onder het lichaam gezet worden. De stuwende kracht wordt via het bekken overgebracht op het heiligbeen. Vervolgens gaat de energie over van wervel op wervel richting de voorhand. De voorhand draagt alleen en stuwt verder niet. Dit is bij een goed bewegend paard een heel efficiënt mechanisme, waarbij met zo min mogelijk energie zo veel mogelijk beweging wordt verkregen. Daar tegenover staat, dat wanneer het paard niet optimaal beweegt, de krachten inefficiënt gebruikt worden en structuren overbelast raken. Dit heeft blessures tot gevolg. Vooral in de begeleiding van sportpaarden komt het daarom de prestatie ten goede, regelmatig door een chiropractor te laten controleren en indien nodig te behandelen. Zo wordt het mogelijk subluxaties in een vroeg stadium aan te pakken en ergere blessures te voorkomen. Zelf gaan we elk half jaar naar de tandarts voor controle, om het krijgen van gaatjes te voorkomen of tot een minimum te beperken. Bij onze paarden gaan we pas kijken als er problemen zijn. Ik heb mijn tandarts nog nooit horen zeggen: ‘kom maar weer terug als er problemen zijn of als je kiespijn hebt’. Nee, steevast ‘je gebit is goed, tot over een half jaar’.

Wat zijn de klachten?

Paarden met blokkades kunnen zeer uiteenlopende symptomen hebben, waaraan vaak een beperkte beweging of pijn ten grondslag ligt. Bijv.

•           Verminderde prestatie

•           Bijten en de oren in de nek leggen met opzadelen

•           Staken/dienst weigeren

•           Hoofd naar achter gooien en of de rug hol maken

•           Onrustige staart of een scheve staarthouding

•           Moeite met het verzamelen/onderbrengen van de achterhand

•           Chagrijnig gedrag

•           Onregelmatig in de gangen of algemene stijfheid

•           Niet voorwaarts willen

•           Moeite met lang en laag werken

•           Kreupelheid of asymmetrie

•           Asymmetrisch zweet patroon

•           Moeite met nageven/buigen vanuit de nek

Terug naar William
William maakt het ondertussen een stuk beter. Hij beweegt goed: vertoont geen kreupelheid meer en zakt niet meer door de achterhand. Zijn bespiering is duidelijk toegenomen. Zijn rug zal waarschijnlijk een punt van aandacht blijven. Om William te behoeden voor terugval is het verstandig regelmatig te controleren. De chiropractor spreekt: ‘ga zo door, tot over een half jaar’.

0 7712

Media november vorig jaar bood een succesvolle trainster van harddravers haar paard aan voor een kreupelheidsonderzoek. De trainster vertelde me dat het paard in het begin van de week erg kreupel was geweest. Ze dacht dat het paard zich waarschijnlijk verstapt of verzwikt had en was enkele dagen later weer voorzichtig begonnen met rijden. Maar het paard bleef licht onregelmatig met het rechterachterbeen.

Tijdens het onderzoek was er niets afwijkend aan het paard of het betreffende been te zien of te voelen. Bij het monsteren bleek de zwarte hengst inderdaad licht kreupel rechtsachter. Buigproeven aan dat been gaven geen reactie en met diagnostische verdovingen kwamen we erachter dat de pijn uit de ondervoet vandaan kwam. Denkend aan de naweeën van de eventuele verstuiking adviseerde ik het paard een aantal dagen pijnstillers te geven in combinatie met een week rust, waarna de verschijnselen zouden moeten verdwijnen. Tien dagen later echter belde dezelfde trainer dat het paard nog niets beter liep. Twee weken later volgde onderzoek op de kliniek. De hengst was nog licht kreupel aan het rechter achterbeen op harde ondergrond. Nog steeds was er aan dat been niets afwijkends te voelen of te zien. Bij onderzoek op de harde volte was het paard plotseling ernstig kreupel aan het rechter achterbeen. Verdoving van de ondervoet gaf weer een duidelijke verbetering. We besloten een aantal röntgenfoto’s van het betreffende been te maken. Hieruit bleek al snel de oorzaak van de kreupelheid: een breuk in het hoefbeen, het laatste vingerkootje van het paard.

Een breuk en amper kreupel?

Het hoefbeen zit goed ingepakt in de hoefwand en dat is de reden dat bij een fractuur van het hoefbeen het paard niet gelijk ernstig kreupel hoeft te zijn zoals dat het geval is in verreweg de meeste gevallen van gebroken botten in een paardenbeen. De kreupelheid komt meestal pas duidelijk aan het licht tijdens de ongelijke belasting van de hoef op de harde volte.

Oorzaak en symptomen

Fracturen van het hoefbeen komen regelmatig voor, het meest bij harddravers en volbloeden. De meest voorkomende oorzaak is trauma. Het paard kan zich verstappen, maar het kan ook gebeuren dat een paard wat hoog steigert en daarna ongelukkig neerkomt of dat hij ergens hard tegen aan slaat. Een speciale variant van de hoefbeenbreuk komt voor bij jonge veulens. We onderscheiden globaal drie typen hoefbeenfracturen: Non-articulaire fracturen, waarbij het hoefbeen weliswaar dwars gebroken is, maar waar het breukvlak niet contact maakt met het hoefgewricht. Er zit dan als het ware een scheur in de vleugel van het hoefbeen. Ten tweede kennen we de intra-articulaire fracturen waarbij het breukvlak dus wel contact maakt met het hoefgewricht. Ten derde komen vooral bij veulens nog wel eens marginale fracturen voor. Hierbij is het hoefbeen niet dwars doorgescheurd maar loopt de breuk ongeveer evenwijdig met de wand van het hoefbeen.

De symptomen van een hoefbeenfractuur kunnen heel erg variëren. De aanvang van de kreupelheid is bijna altijd plotseling, vaak na een koers of nadat het paard een vreemde sprong heeft gemaakt. De ernst van de kreupelheid is erg wisselend. Soms hebben de paarden een duidelijk voelbare pulsatie van de bloedvaten in de kootholte (warm, kloppend), soms zijn de paarden gevoelig in de ‘binnenzijde’ van de hoef. Je moet denken aan een hoefbeenfractuur bij een plots optredende kreupelheid, waarbij de plaatselijke verdovingen wijzen op een probleem in de ondervoet. De definitieve diagnose wordt altijd gesteld door middel van röntgenfoto’s. In sommige gevallen is de breuklijn van de fractuur pas een week na het ontstaan op de foto te zien. Dit komt omdat de stugge hoefschoen de breukdelen hard op elkaar drukt en dan wordt de fractuur pas zichtbaar op het moment dat de reparatie begint en er botoplossing langs de fractuurlijn optreedt. Het is verstandig om röntgenfoto’s uit verschillende richtingen te laten maken om geen fractuurlijn te missen.

Wat te doen?

Therapeutisch gezien hebben we een aantal mogelijkheden, maat het is afhankelijk van de leeftijd van het paard en de locatie van de fractuur. Laten we beginnen met de veulentjes. Zoals eerder opgemerkt is de meest voorkomende hoefbeenfractuur bij het veulen de marginale fractuur waarbij de breuklijn bijna evenwijdig met de wand van het hoefbeen verloopt. Deze veulens zijn in de regel erg kreupel. Onze hoefsmid maakt voor deze veulens een kunststof hoefschoen met aluminium plaatje. Daarnaast plaatsen we een hard gips- of kunstharsverband rond de hoef. Deze hoefschoen met gips laten we zes weken zitten en het veulen krijgt absolute boxrust. Het verband en de hoefschoen moeten wel regelmatig, iedere veertien dagen, worden vervangen om de groei van de voet niet te belemmeren.

Wanneer er sprake is van een niet-articulaire fractuur van het hoefbeen, dus een breuk zonder verbinding met het hoefgewricht is de meest gebruikte therapie een gesloten ijzer met zijlippen. Door middel van zijlippen wordt het hoefmechanisme grotendeels uitgeschakeld, waardoor het hoefbeen de meeste rust krijgt en de breukdelen de gelegenheid krijgen weer aan elkaar te groeien. Bij het ene paard gaat dit veel sneller dan bij het andere paard. We maken vaak controlefoto’s van de breuk als het paard komt om het ijzer te verleggen. Zolang het ijzer in gebruik is, krijgt het paard boxrust. De hersteltijd varieert van drie tot zes maanden. Een nadeel van een gesloten ijzer met zijlippen is dat na verloop van tijd, vooral bij paarden met een langdurige herstelperiode, de hoef veel smaller wordt. Daarbij heeft hij vrij lang de tijd nodig om weer normaal te worden.

Intra- articulair

Bij een intra-articulaire fractuur is het heel belangrijk om een zo goed mogelijke fixatie van de breukdelen te bewerkstelligen. Als dit niet lukt, kan het gevolg zijn dat er veel callusvorming (littekenweefsel van bot) optreedt en wanneer dit binnen het hoefgewricht het geval is, kan daardoor artrose van het hoefgewricht ontstaan. Dit noemen we ook wel lage overhoef. Deze complicatie is bijzonder slecht voor het vooruitzicht van het paard als sportpaard. Een ander probleem bij een intra-articulaire hoefbeenfractuur is dat de breukvlakken veel moeilijker stabiel blijven vanwege tractie van de diepe buigpees op het gefractureerde deel van het hoefbeen. Om een zo goed mogelijke fixatie van het hoefbeen te verkrijgen hebben we twee mogelijkheden. Ten eerste combineren we een gesloten ijzer met zijlippen, met een hard hoefverband in de vorm van gips of kunsthars. Ten tweede hebben we de mogelijkheid om een schroef door de wand van de hoef overdwars door het hoefbeen aan te brengen. Dit is een bijzonder secuur werkje omdat de beide helften van het hoefbeen precies op elkaar gebracht moeten worden. Als dit niet lukt ontstaat er een onregelmatigheid in het hoefgewricht met bijna altijd artrose als resultaat. Alleen met voldoende deskundigheid en de juiste apparatuur kunnen we deze operatie uitvoeren.

Herstel

De kans op volledig herstel na een hoefbeenfractuur is grotendeels afhankelijk van de locatie van de fractuur. Een dergelijke fractuur bij een veulen heeft een goede prognose. Een extra-articulaire fractuur bij een paard heeft ook een goede prognose, al is de hersteltijd lang. In het geval van een intra-articulaire hoefbeenfractuur blijft er nog al eens een restkreupelheid over en dan voornamelijk vanwege de ontwikkeling van een lage overhoef.

We gaan terug naar onze zwarte draverhengst. De fractuur in het hoefbeen rechtsachter zat in de buitenste vleugel van het hoefbeen en had geen contact met het hoefgewricht. De kans op herstel was dus best redelijk. Er waren echter twee complicerende factoren. Ten eerste was het paard op het moment van het ongeluk door de eigenaar aan een goede vriend doorverkocht, ten tweede liet het dier zich als hengst op stal behoorlijk gelden. Dat zou weinig boxrust betekenen. De respectievelijke eigenaren kwamen gelukkig tot overeenstemming: De oude eigenaar ging het paard verplegen tot hij weer in training zou gaan en de nieuwe eigenaar ging de kosten van de behandeling betalen. Het probleem van de gierende hormonen werd met een kleine operatie op de kliniek opgelost en daarna kreeg hij van onze hoefsmid een gesloten ijzer met zijlippen aangemeten.

Op 18 maart 2009 hebben we bij een controle vastgesteld dat het paard niet meer kreupel was en op de röntgenfoto zodanig hersteld dat we de zwarte ruin weer naar de trainer hebben laten brengen. Na een indrukwekkende kwalificatiekoers op Wolvega heeft het paard inmiddels tot vreugde van de eigenaar en de trainer en zeker ook van ons al weer twee koersen gewonnen. |

Dierenarts: Waling Haytema (DAP Wolvega)

Volg ons!

102,687FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer