Tags Posts tagged with "basissport"

basissport

Bronte van Eeken en Femke van de Vrijheid.

Toen Bronte van Eeken 13 was, kwam de toen 10-jarige Friese merrie Femke van de Vrijheid in haar leven. Samen met haar moeder en zus leidde de amazone de merrie op tot het Z1. “We zouden voor de lol gaan rijden, en zijn uiteindelijk wat gaan starten. Dat we nu zo ver zijn gekomen, was eigenlijk helemaal niet de bedoeling”, klinkt Van Eeken vrolijk.

Puberen

“Eigenlijk kocht mijn moeder Femke negen jaar geleden voor zichzelf”, steekt de amazone van wal. “Mijn zusje en ik reden wel paard, maar mijn moeder dacht dat we het niet meer leuk zouden vinden als we gingen puberen. Ik ben nu 21 en mijn zusje is 19 en we vinden het allebei nog steeds leuk. Daarom doe we het nu met zijn drieën. Ik rijd Fem twee dagen, maar ben wel bijna elke dag op stal te vinden om daar lekker bezig te zijn. Daarnaast heb ik sinds 6 weken een nieuw paardje die ik deel met mijn moeder. Ik mag haar opleiden en dat vind ik onwijs leuk!” Van Eeken is heel dankbaar voor de kans die ze van haar moeder kreeg om Femke te rijden en uit te brengen. “Mijn moeder gaat altijd mee op wedstrijd, helpt me overal bij en is onze grootste fan. Dat vind ik echt heel lief.”

Spierkracht opbouwen

“Fem kwam van een onwijs lief vrouwtje, maar ze had er niet fanatiek mee gereden en gestart”, vertelt Van Eeken. De merrie moest nog echt wel wat verder opgeleid worden. “Toen ze bij ons kwam kon ze eigenlijk niet eens echt galopperen, daar had ze de kracht niet voor. We hebben haar spierkracht opgebouwd en haar allemaal nieuwe dingen aangeleerd. Dat ging eigenlijk heel goed, Fem is dan ook een onwijs braaf paard. Je kan er zo andersom op gaan zitten en op wedstrijden kun je nog zonder zadel uistappen.” Om die reden is de combinatie dan ook maar gewoon gaan starten. “Eerst FNRS en toen KNHS, elk jaar gingen we een klasse verder en nu zijn we zo ver gekomen. Dat was helemaal niet de bedoeling, maar het is gewoon zo gelopen.”

Fanatiek aangelegd

Dat er eventueel nog een Z2-debuut in zou zitten, had niemand veracht. “De instructrice van mijn moeder zei bij de aankoop van Femke dat we er waarschijnlijk wel voor de lol wat mee konden starten, maar dat we dan tot het M1 of zo kwamen. Ik moet zeggen dat ik zelf best wel fanatiek ben aangelegd, maar ik werk wel altijd vanuit ontspanning. Op die manier kwamen we steeds een stapje verder. Vanaf het M2 werd het wel moeilijker, toen het appuyeren en de travers er in kwamen, dat vindt Fem heel lastig. Maar omdat het toch heel goed ging, was ik wel bezig met de wissels er in rijden. Dat ging eigenlijk heel goed, ik had nooit verwacht dat ik dat ooit met haar zou doen. Ze is helemaal niet lenig aangelegd, en nu ook wel op leeftijd.”

Voor elkaar krijgen

Op het moment is Van Eeken ook druk bezig met het opleiden van haar nieuwe paard. Geen Fries, dit keer. Ze vertelt: “Ik heb meer dan een half jaar gekeken voor een nieuw paard, daarbij heb ik ook wel naar Friezen gekeken. Het leek me wel weer heel leuk om met een Fries te starten. Op wedstrijd zie je 9 andere KWPN’ers, nummer 10 waren dan Fem en ik. Met een Fries val je altijd wel op, dat is niet per sé altijd positief maar vaak wel”, lacht ze. “Ik vind vooral het karakter van Friezen heel fijn, hun manier van interactie. Ik houd ook echt van de manier waarop ze bewegen. Ze zijn wat lomper, maar wat ik vooral heel gaaf vind is dat mensen niet verwachten dat je het doet, en je het toch voor elkaar krijgt”, aldus Van Eeken.

Veel meer rijden

Dat wisselen tussen haar jonge paard en Femke is soms wel even omschakelen. Toch versterkt het elkaar volgens Van Eeken wel heel erg: “Mijn jonge paard is wel heel anders dan Fem. Bij haar maakt het niet uit hoe ik er op ga zitten, maar bij het jonkie gaat dat wel anders. Ik leer er onwijs veel van, wat ik ook weer kan toepassen op Fem. Op mijn jonkie moet ik echt veel meer rijden. Als ik op haar heb gezeten en ik ga daarna op Fem zitten, dan merk ik dat ik veel meer in het zadel dit en veel meer om mijn paard heen. Het is wel een heel groot verschil, maar het is wel heel erg leuk.” De amazone leidt haar jonge merrie op om in de voetsporen van Femke te treden voor wanneer zij straks met pensioen gaat. “Volgende zomer wil ik rustig aan starten met een B-proefje, vervolgens zien we wel waar het schip strandt.”

Meer dan verdiend

Voor Femke worden er eigenlijk geen doelen meer gesteld op dit moment. “Zij heeft echt meer dan al mijn doelen bereikt”, klinkt het trots. Ze gaat verder: “Ik wilde bijvoorbeeld vorig jaar nog heel graag voor de tweede keer een kür op muziek rijden. Dat hebben we zelfs nog twee keer gedaan! Dat is onwijs leuk en iets wat ik heel graag wilde. Ook wilde ik heel graag het sportpredicaat behalen met haar, dat is bij Z1+5, dus dat hebben we gehaald. We hebben het Z1 ondertussen uitgereden, en het lijkt me wel leuk om nog Z2 te starten, maar dan moet het wel lukken. Het moet vooral leuk blijven en eerlijk blijven voor Fem, zoals ik zei hebben we meer dan onze doelen bereikt en daar ben ik heel blij mee.”

“Ik heb echt het gevoel dat we samen zijn opgegroeid, dat is wel heel bijzonder. Ik kan me echt geen leven zonder haar voorstellen.” De amazone sluit af: “Fem mag straks lekker van haar oude dag genieten, zij heeft haar sporen gewoon meer dan verdiend.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit Bronte van Eeken

Jarno Kiezebrink en Filib de Reve op het strand. Foto: Stephanie Mullaart

Samen met zijn imposante donkerbruine ruin Filib de Reve (v. Nabab de Reve) maakte Jarno Kiezebrink niet heel lang geleden de overstap naar het M2. Een hele overwinning, gezien de combinatie best wat dieptepunten kende in hun carrière. “Ik had hele erge blackouts, ik wist zelfs mijn eigen naam en die van mijn paard niet meer”, vertelt hij over de lastige momenten.

Beginjaren

Jarno begon met paardrijden op de shetlander die zijn ouders voor hem kochten. “Die staat nu nog steeds bij mijn ouders op de boerderij. Het was natuurlijk gewoon lol hebben en er heel vaak afvallen”, vertelt hij over die periode. Na een tijdje ging de ruiter lessen bij de plaatselijke manege. Hier werd hij steeds serieuzer in zijn rijden en leerde hij ook zijn huidige paard kennen. “De eigenaren van het paard gingen op vakantie. Op aanraden van de manege-eigenaren lieten ze mij het paard toen verzorgen. Dat klikte eigenlijk zo goed dat toen hij te koop kwam, ik heel erg mijn best heb gedaan hem te kopen. Nu 6 jaar later is hij nog steeds bij mij”, klinkt het enthousiast.

Waardevolle clinic

Ondanks dat het wel liefde op het eerste gezicht was, was er voor de combinatie wel werk aan de winkel. Jarno vertelt: “Filib was eigenlijk helemaal uit proportie, hij was heel lang en had totaal geen spieren. Maar daar zag ik ook wel weer uitdaging in. We kwamen elkaar op een gegeven moment wel een beetje tegen, hij was in de pubertijd en hij bleek problemen te hebben met zijn evenwicht. Ook waren zijn spieren heel slap: hij kon zichzelf eigenlijk helemaal niet dragen. Tot Manolo Mendez een keer een clinic kwam geven op de rijvereniging. Ik heb met bewondering staan kijken naar de manier waarop hij met mijn paard aan de gang ging. De volgende dag heeft hij Filib behandeld. Toen ik er de dag daarna weer op ging zitten, had ik een compleet ander paard onder me.”

Ups en downs

Van Mendez kreeg Jarno een hele hoop huiswerk mee. “Vanaf dat moment heb ik heel bewust leren rijden en heb ik veel meer door waar ik mee bezig ben. Dat ging heel goed, totdat ik het idee had dat het werk Filib niet genoeg meer prikkelde. Na een zoektocht kwam ik terecht bij Elsemiek van Schaverbeke waar ik tot twee jaar terug leste en bij Moniek Valk, die mij nog steeds begeleidt. Zij hebben me onwijs geholpen, ook met de wedstrijdspanning die ik had. Ze proberen me er stapje voor stapje doorheen te helpen. Net als Filib, want ook hij had moeite met zich concentreren op wedstrijden”, licht hij toe. Na wat ups en downs kreeg de combinatie toch de slag te pakken. Binnen drie wedstrijden waren ze het L1 door en ook het L2 waren ze binnen een half jaar uit.

Spanning

Maar in de L2, daar bleef het toch weer even hangen. “Ik kreeg heel veel last van mijn wedstrijdspanning”, vertelt de gedreven ruiter. “Ook Filib hield zijn concentratie er niet bij. Ik wist niet hoe ik het aan moest pakken en kreeg de ene blackout naar de andere. Het was zo erg dat ik zelfs mijn eigen naam en die van mijn paard niet meer wist. Dat was heel jammer, want daardoor konden we thuis ook niet verder trainen. Ik wist niet eens meer wat er fout was gegaan.” Voor zijn spanning zocht Jarno hulp bij een hypnotherapeut. “Er kwam eigenlijk naar voren dat ik veel te hoge verwachtingen had van mijzelf, en dan ook nog faalangst daarbij. We hebben naar oplossingen gezocht zodat we ons beter konden focussen.”

Vriendjes

“Tijdens ons M2-debuut behaalden we gelijk een winstpunt en de vierde plaats”, vertelt hij trots. “Met zo’n groot paard is de M2 al best een pittige klasse om te rijden. We moeten nog iets sneller, fanatieker en gedrevener worden maar het gaat nu heel goed.” Over Filib vertelt Jarno: “Het is echt een lief en leuk paard, hij heeft ook veel uitstraling. Toen ik hem leerde kennen op stal beet hij me iedere keer dat ik langs hem liep al in de mouw. Dat had ik nog niet met een paard gehad, dat was wel speciaal. Vanaf het moment dat we gingen rijden waren we gelijk al vriendjes, het was gewoon een match. Ook al heb ik er heel vaak aan gedacht om maar te stoppen met dit paard, ik ben heel erg blij en dankbaar dat het nu zo goed gaat.”

Jarno Kiezebrink en Filib de Reve op wedstrijd. Foto: Stephanie Mullaart

Dromen

Recent reisde de ruiter af naar een meerdaagse trainingscursus in België. Hier merkte hij dat er nog veel meer in zit dan hij dacht. “Hij wilde van achteren nog niet echt aansluiten, hij moest echt wat korter worden. Ze zeiden: dit kunnen we maar op één manier doen bij hem, en dat is hem denkbeeldig naar het sluiten rijden. Zij begeleidden me daar met stemhulpen en een stokje in de lucht iets van achteren, en ineens zette Filib de piaffe in. Dat was wel heel erg gaaf om te voelen. Je droomt er altijd van dat je het eens voelt, en dat je het dan nu nog met je eigen paard mag voelen, dat is wel heel gaaf. Ik herkende echt mijn paard niet meer. Als we dit nu weten te vertalen naar het dagelijkse rijden en uiteindelijk naar de wedstrijdsport, dan zijn we nog lang niet klaar.”

Sjouwen

Die gedrevenheid zie je ook terug in de doelen van de ruiter. “Het eerste doel is voor nu het Z halen. Eerst vond ik het al heel erg knap als we het Z zouden halen, maar als ik hem nu voel sjouwen dan gaan we nog even door. Het zou wel heel gaaf zijn als we ooit een kür op muziek kunnen rijden op wat hoger niveau, en misschien zelfs ooit nog wel in de subtop zouden kunnen meerijden”, klinkt het voorzichtig. “Als dat met Filib lukt, dan geeft dat echt een kick. We hebben hele diepe dalen gekend en velen dachten dat het nooit goed zou komen. Maar dat kan dus wel”, besluit hij.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Stephanie Mullaart Fotografie

0 1692
Simone Dijkstra en Gizmo. Foto: Cinderella Wemmers Fotografie

Na heel, heel veel pech zijn Simone Dijkstra en haar paard Gizmo nu weer helemaal terug. Begin deze maand startte de combinatie eindelijk weer in het Z1, het niveau waarop ze twee jaar geleden strandden. “Het is wel heel jammer van de tijd, maar ik denk niet dat Gizmo het erg vond. Hij vindt het namelijk hartstikke leuk in de wei en de paddock”, lacht ze.

Lang op rust

De strubbelingen begonnen in december 2017, toen Gizmo lastiger werd in het rijden. “Hij begon te bokken en wilde eigenlijk niet meer voorwaarts. We zijn toen bij de fysiotherapeut van de kliniek geweest. Die heeft hem behandeld en gezegd dat ik hem even lang en laag moest rijden. Twee dagen voor de volgende behandeling moest ik hem weer oppakken en kijken wat hij deed. Toen ging hij weer aan het bokken”, vertelt Dijkstra. Om deze reden wierp ook de veearts een blik op Gizmo. “Het bleek dat hij een geïrriteerde aanhechting van zijn pees naar het bot had. Toen heb ik hem heel lang op rust gehad. Hij is wel de wei op geweest en ik heb veel met hem gestapt, maar hij mocht echt niet te gek doen.”

Een sprongetje

Toen het zo ver was dat Dijkstra haar paard in februari 2018 weer kon oppakken, brak ze die zomer zelf haar pols. “Toen ik daarvan hersteld was, scheurde ik in november 2018 mijn enkelband. Een maand later, in december, trapte een ander paard in mijn knieholte. In februari vorig jaar zat ik er weer op en ging het weer beter. Ik dacht: ‘We gaan even een sprongetje doen'”, vervolgt ze. “Nou, dat had ik beter niet kunnen doen! Het was een klein hindernisje van 30 centimeter, maar Gizmo sprong er ruim 1.40m hoog overheen, met een grote bok er achteraan. Ik lag 20 meter achter de hindernis.”

Niet gebroken

In eerste instantie leek de amazone door de val haar rug gebroken te hebben, maar gelukkig bleek dit in het ziekenhuis aangekomen niet het geval. “Daar deed het natuurlijk niet minder pijn om, maar als je iets breekt dan ben je nog langer onderweg.” Na nog wat kleine kreupelheden tussendoor, was Dijkstra ook nog eens de hele zomer van 2019 ziek. Uit onderzoek bleek dat ze een Vitamine B-12 tekort had, waar ze nu medicatie voor heeft. Op de opmerking dat ze wel heel veel pech hebben gehad, reageert ze lachend: “Ik snap ook niet hoe het allemaal gebeurt.”

Op niveau

Gelukkig voor de combinatie is alles nu goed onder controle, en zijn ze weer actief op hun oude niveau. “Het heeft wel lang geduurd om het weer voor elkaar te krijgen”, geeft ze toe. “Spieren zijn altijd veel sneller weg dan weer terug. Normaal gesproken begin je bij de B en kom je vanzelf weer op niveau. Op een gegeven moment had ik gelukkig wel weer het gevoel dat we vooruit gingen. Thuis en in de les ging het weer super goed, maar dat op wedstrijd ook weer voor elkaar krijgen is wel lastig. De eerste keer dat we weer op wedstrijd gingen, durfde Gizmo de baan niet eens door. Maar ja, hij was dan ook 2 jaar niet weggeweest.”

Altijd door

Op 8 maart reed de combinatie voor nu hun laatste wedstrijd in verband met het coronavirus. “Dat ging eigenlijk weer heel goed! Hij loopt nu eigenlijk bijna beter dan voor de blessures. Die drie jaar was natuurlijk een beetje zonde, maar Gizmo was toen ook nog maar zes. Het is ook wel goed voor hem geweest dat hij nu gewoon helemaal uitgegroeid is en in vorm kan komen.” Over haar paard vertelt de amazone: “Gizmo is echt liever moe dan lui in plaats van liever lui dan moe. Hij gaat echt altijd door, ik moet echt goed opletten dat ik op tijd stop. Hij is heel erg eerlijk en omdat hij altijd zo zijn best blijft doen is hij een heel fijn paard om te rijden in de dressuur. Hij is ook heel aanhankelijk, dat vind ik ook wel heel leuk.”

Stabiel krijgen

“Waar ik nu vooral naartoe werk is dat ik hem op wedstrijd net zo fijn kan krijgen als thuis en in de les”, vertelt Dijkstra over haar doelen. “Thuis zijn we nu bezig met alle Z-oefeningen stabiel krijgen. Ook zijn we bezig met dat hij meer over zijn rug en op zijn achterhand gaat lopen, dat hij wat meer bij elkaar komt. Voor nu is het ultieme doel ZZ-zwaar, als we daar zijn zie ik wel wat er nog allemaal uit gaat komen. Het zou natuurlijk vet gaaf zijn als we nog hoger komen, maar ik wil ook niet te hoge doelen stellen”, aldus de nuchtere amazone. “Stel het gaat super makkelijk, dan kan er altijd nog een schepje bij.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Cinderella Wemmers Fotografie

Manon Bakker en Zillion. Foto: Alysa van Gageldonk

FPG-instructrice Manon Bakker en haar paard Zillion maakten begin maart hun L2 debuut in Laag Soeren. Dit was voor Bakker de eerste keer dat ze op dit niveau startte, maar voor haar paard niet. “Ik had net mijn pony verkocht, en wilde mijzelf voornamelijk in de dressuur verbeteren. Toen heb ik Zillion als leerpaard gekocht”, vertelt ze.

Slordigheid

“Zillion liep superfijn”, steekt de amazone van wal. “Er zaten nog wat slordigheidsfoutjes in, het was nog niet heel spectaculair. We reden twee winstpunten, daar was ik het ook wel mee eens. We hebben gewoon lekker relaxed kunnen rijden. De fouten die ik maakte kan ik echt voor de volgende keer meenemen, dus daar kan ik ook wat mee in de training. We haalden de vierde prijs binnen, dat was natuurlijk ook wel heel leuk.” Ondanks dat haar paard al hoger had gelopen, is Bakker toch in de B gestart. “Ik wilde dat hij weer meer laag en over zijn rug ging lopen. In de B hebben we heel leuk gereden, maar uiteindelijk moet je door.  Ik verwacht ook wel dat we nu weer redelijk gauw naar het M1 zullen gaan.”

Terug naar de basis

“Zillion is een super braaf paard, hij is heel erg relaxed”, vertelt Bakker over haar paard. “Hij kan ook mee op buitenrit aan de lange teugel en we maken ook wel eens een sprongetje voor de afwisseling. Hij is echt een ideaal paard.” Dat Zillion zo relaxed is, was niet altijd het geval. “In het begin moest ik heel erg aan hem wennen omdat hij zo heet was. Hij werd in het management ook heel heet gehouden. Hij was op dat moment echt te fel, maar hij liep toen nog hoger in de sport dus dan wil je dat ook wat meer. Ik wilde hem heel graag terug naar de basis rijden“, aldus de gedreven amazone.

Geen stress

Dat de combinatie weer even terugging naar de basis, heeft nu zijn vruchten afgeworpen. “Je kan hem nu overal instellen qua hoofd-hals houding, zonder dat hij verandert in tempo of in losgelatenheid in de rug. Ik word hierbij begeleid door Eline Koppenol, zij kent Zill vanaf het moment dat ik hem heb. Ook Carlijn Oversteegen begeleidt mij. Zij staan heel erg achter mijn standpunt om hem weer bij de basis op te pakken. Omdat hij nu heel fijn over zijn rug heen loopt kan ik hem ook goed naar de oprichting rijden zonder dat hij gestresst of heet wordt. Dat stukje is er nu redelijk uit, hij krijgt die stress niet meer. Dat vind ik wel heel leuk om te merken”, vertelt ze trots.

Veel plezier

De leerpunten die Bakker uit haar lessen bij Koppenol en Overstegen krijgt, gebruikt ze ook weer in haar eigen lessen op twee FPG-maneges. “Ik geef les op twee verschillende maneges, dus ik heb enorm veel lesklanten. Deze variëren van mensen die niet kunnen praten en die met 3 begeleiders een buitenritje mogen maken, tot ruiters met concentratieproblemen maar die gewoon wedstrijden rijden zoals jij en ik. Dat doe ik nu een klein jaar met heel veel plezier.” De amazone geeft aan eerder in de reguliere paardensport gewerkt te hebben. Toch was dit niet iets voor haar. “Ik miste het sociale contact heel erg, de sport is natuurlijk best individualistisch. Toen ik stage ging lopen op een FPG-manege wist ik wat ik wilde doen.”

Zo optimaal mogelijk

“Ik hoop echt dat ik dit nog heel lang mag blijven doen”, klinkt het enthousiast. “Ik denk dat je hier heel veel van kan leren en dat ik me ook nog echt kan verbreden.” Ze vindt het ook voor het lesgeven belangrijk dat ze zelf actief blijft in de sport. “Als je niet meer weet hoe het voelt kan je het niet meer doorgeven aan je lesklanten. Mijn voornaamste doel is om op een paardvriendelijke manier mijn lessen en mijn eigen ‘rijderij’ zo optimaal mogelijk te maken. Ik wil me dan ook nog graag verbreden op hippisch gebied, maar ook binnen mijn eigen doelgroep van gehandicapte ruiters. Ik zal daarom ook verschilldende cursussen blijven volgen en bij blijven leren om op de hoogte te blijven”, stelt ze vast.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Alysa van Gageldonk

Jannelies Makkinga op Moos, samen met boarder Cornelis Bergsma. Foto: Nelleke Heij-van Gijtenbeek

Amazone Jannelies Makkinga, haar paard Moos en boarder Cornelis Bergsma werden afgelopen zomer Nederlands Kampioen Horseboarden onder de teamnaam ‘Moos Mission’. Makkinga vertelt: “Het is een geweldige sport met veel gezelligheid en plezier voor mens en dier. Dat is denk ik toch waar we allemaal naar op zoek zijn in deze hectische wereld.”

Teamwork

“Om Nederlands Kampioen te worden rijd je vijf wedstrijden verdeeld over het hele zomerseizoen”, legt Makkinga uit. “Iedere wedstrijd kun je punten halen. Wie dan na die vijf wedstrijden de meeste punten heeft gehaald is Nederlands Kampioen. Wij wonnen drie van de vijf wedstrijden en werden twee keer tweede. Het allerbelangrijkste is het teamwork”, stelt ze. “Je moet heel goed met je boarder overleggen. Hij moet er natuurlijk wel op blijven staan. Uiteindelijk moet je toch samen naar de finish. Daarnaast moet je paard echt goed aan de hulpen zijn. Als je harder kan, moet je harder gaan. Maar als je boarder zegt dat je zachter moet, dan moet dat je gelijk lukken.”

Andere tak van sport

“Ik vind het zelf vooral leuk dat het een teamsport is tussen mens en dier”, gaat de amazone verder. “Als boarder zijnde hoef je niet per sé iets met paarden te hebben. Veel teams bestaan dan ook uit man en vrouw of vriend en vriendin. Het is geweldig dat je zo samen de sport kan beoefenen. Cornelis, mijn boarder, heeft vier kinderen en toevallig wel iets met paarden. Ze hebben thuis twee pony’s voor hun kinderen en zijn oudste twee kinderen doen ook aan horseboarden. Hij had wel eens geboard, naar nooit zo fanatiek. Het is echt een andere tak van sport. Je moet samen gewoon heel veel oefenen en zorgen dat je goed op elkaar bent ingespeeld.”

Training

Maar hoe train je dat nu eigenlijk, dat horseboarden? Makkinga legt uit: “Vanuit de Stichting Horseboarding Holland wordt er één keer per maand een training georganiseerd. In de zomer trainen we in een weiland, in de winter in een goede buitenbaan met zand. Net als in de dressuur bekijken we wat goede en minder goede punten zijn. Wat niet goed gaat, daar gaan we aan werken.” Het is als ruiter vooral belangrijk om het voor je boarder zo makkelijk mogelijk te maken op het board te blijven staan. “Als je te hard en te haaks door de bochten gaat, wordt het er niet makkelijker van. Hoe ronder en soepeler je de bochten rijdt, en hoe constanter je tempo, hoe makkelijker het is voor je boarder.”

Doel van het rijden

“Moos vindt het geweldig om te doen”, vertelt Makkinga over haar 16-jarige merrie. “Ze is zo enthousiast, je moet haar vaak wel duidelijk maken dat er nog iemand achter hangt. Je kunt eigenlijk alles met haar, ze is echt een geweldig paard. Ik heb haar zelf opgeleid, we waren eerst actief in de springsport. Omdat ik zelf ook nog gewoon 40 uur werk in de paarden, vond ik zelf dat een sportcarrière er niet in zat. Daar moet je echt wel vaker dan drie keer per week voor trainen. Als je niet meer naar wedstrijd gaat, dan is het doel van het rijden er wel een beetje af. Nu we horseboarden hebben we weer iets om heel het seizoen naartoe te werken. Drie keer per week onder het zadel is goed genoeg om haar conditie goed te houden en om te zorgen dat Moos goed aan de hulpen blijft”, aldus de kampioene.

Familie

Haar boarder leerde Makkinga op een training kennen. “Ik ging er voor het eerst heen, en Cornelis was daar ook die dag. Je wil toch zorgen dat je een goede boarder hebt om te winnen natuurlijk”, geeft ze lachend toe. “We zijn met elkaar aan de bak gegaan en dat gaat nu heel erg goed. Voor het horseboarden kende ik hem nog niet, dus het is ook leuk dat je hele nieuwe contacten opdoet. Horseboarden is voor mij echt een familie- en teamsport. De sfeer op wedstrijden is ook echt geweldig. In de ring is het strijd, en dat is goed, maar daarna komen we gezellig met zijn allen samen.”

Het ultieme doel van team Moos Mission is natuurlijk voor de tweede keer op rij de titel binnenhalen. “In verband met het coronavirus hoop ik natuurlijk in eerste instantie dat de wedstrijden nog doorgaan. Maar als ze doorgaan hoop ik onze titel te verdedigen. Er kan altijd wat gebeuren, maar we gaan alle zeilen bijzetten om het weer te behalen”, besluit ze standvastig.

De avonturen van team Moos Mission zijn te volgen via hun Facebookpagina.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Nelleke Heij-van Gijtenbeek

0 2951
Jytte Kipp - Bryan

De sympathieke bonte pony van Jytte Kipp is een echte blikvanger op wedstrijd. Bryan loopt op dit moment M1 dressuur, verschijnt zo nu en dan in een crossles, maakt graag een sprongetje én is een grote kindervriend. Eigenaresse Jytte spreekt vol lof over haar aansprekende en bijzondere ‘once in a lifetime pony’.

Klaar met dressuur

“Ik heb hem gekocht in december 2011. Dressuur rijden is altijd wel heel erg mijn ding geweest. Vroeger werkte ik op een stal met andalusiers en reed ik heel veel dressuur. Op een gegeven moment kreeg ik een beetje genoeg van de sport en ben ik gestopt. Ik heb vroeger wel veel verzorgpony’s gehad en dat waren fjorden, dus ik wilde gewoon een leuke fjord waar ik lekker mee de bossen in zou kunnen.”

Voor de lol

Ze vervolgt: “Dat was de intentie, maar toen ik ging zoeken op fjord kwam ik hem tegen. Hij is een kruising van een fjord x tinker. In het begin reed ik ook veel met hem in het bos, maar langzaamaan gingen we steeds meer dressuurmatig rijden en dat ging eigenlijk zo goed dat ik hem eigenlijk voor lol heb gestart. Het is een pony waar je alleen mee op pad kan, hij loopt zelf de trailer op en geen gestress. Dus ik vond het wel weer een keer leuk om te doen. In de B ging het zo super goed dat we steeds een stapje verder zijn gaan kijken. Ik ga niet heel erg vaak op wedstrijd, want het is zo’n gedoe met wassen”, geeft de amazone toe. “Maar inmiddels loopt hij M1 en het gaat nog steeds ontzettend goed!”

Cross

De combinatie is naast de dressuurring ook vaak te vinden op het crossterrein. “Ik heb zelf nooit veel met springen gehad. Maar een vriendin van mij organiseerde een crosstraining. In eerste instantie leek het mij helemaal niks, maar uiteindelijk heb ik me toch opgegeven. Ik zei tegen de instructeur dat ik maximaal 40 centimeter wilde springen, maar aan het eind sprongen we er 80. Ik vond het zelf ontzettend leuk om te doen en hij ook. Je merkt dat hij naar de hindernissen toe trekt en mega enthousiast wordt, dus dat soort uitjes doen we nog steeds.”

Mee op pad

Toch wordt Bryan alleen dressuurmatig uitgebracht. “Ik woon best dicht bij de Peelbergen en afgelopen jaar waren daar de Eventing Masters. Eén dag was voor amateurs, met ‘s ochtends een crosstraining en dan mocht je het springparcours en de cross ‘s middags zelf rijden. Dat soort dingen vind ik geweldig om te doen. Het is echt een paard dat je een hele dag mee op pad kunt nemen, waar je geen kind aan hebt en die blijft gaan”, vertelt de eigenaresse.

Zelfbewust

“Het is echt een super attent paardje. Als er iemand bij mij thuis achterom komt en hij staat in de paddock zie je hem kijken van ‘hey hallo’. Hij komt dan echt even hallo zeggen, het is zo’n sociale pony. Maar wanneer hij kinderen ziet denkt hij ook echt dat ze voor hem komen”, vertelt Kipp lachend verder. “Hij weet het gewoon. Bryan is wel erg voorzichtig met kinderen, maar als het bij mij te lang duurt dan geeft hij mij wel een duw tegen mijn arm.”

Hoi zeggen

De amazone heeft nog wel een concreet doel voor ogen. “Ik ben nu best wel een eind op weg in het M1 en het is nu wel stiekem een droom om hem in het Z te starten. We zijn nu al zo ver gekomen en hij blijft het gewoon ontzettend goed doen, ook qua punten. Op wedstrijd krijgen we heel veel reacties! En ook bijna altijd heel positief, het is maar zelden zo dat ik aan de kant het woord ‘karrenpony’ hoor vallen. Hij heeft best wel iets schattigs en is erg sympathiek. De meeste mensen zeggen dan; oh wat een aparte verschijning en hij loopt ook nog eens hartstikke leuk! Over het algemeen reageert iedereen heel positief. Soms ben ik gewoon aan het stappen en let ik even niet op. Dan staat hij zomaar met iemand langs de losrijring te knuffelen. Hij vindt het zo leuk! Op buitenrit loopt hij ook vaak gewoon naar kindjes toe om even hoi te zeggen.”

Trots

De amazone vindt het moeilijk om één specifiek moment te noemen waar ze het meest trots op is. “Laatst had ik een crosstraining gereden. Toen ik die hal binnenreed zag ik een hindernis waarvan ik meteen zei dat ik er niet overheen ging. Uiteindelijk hebben we alles gesprongen en dan ben ik zo trots op hem tussen die grote paarden. Als ik het vertrouwen van hem niet krijg durf ik het zelf ook niet. ” Bryan is rond de 1.50. “Het is echt een ukkie, zeker naast die grote, vaste hindernissen. Dan denk ik echt no way! De eerste keer dat ik M1 met hem startte op een officiële KNHS-wedstrijd ging ik met een gevoel van ‘ik zie het wel’ en werd hij tweede. Dat zijn de momenten waarop ik het allertrotst op hem ben”, besluit Kipp. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Jytte Kipp

0 3290
© Alexandra Keunen

Carmen Peters was altijd een paardenmeisje in hart en nieren. Zo ambieerde ze een carrière in de paardenbranche, werkte bij verschillende bedrijven, maar vond nooit echt haar plekje. Sinds augustus 2019 heeft ze haar eigen manege, RSC Cadans. Nu komen haar passie voor de paardensport, het lesgeven en het ondernemen samen.

Proberen

Peters begint te vertellen. “Ik ben altijd al een paardenmeisje geweest en groeide op tussen de paarden die mijn opa fokte. Na het behalen van mijn VWO-diploma ben ik naar NHB Deurne gegaan. Ik werd destijds wel een beetje raar aangekeken, maar ik wilde het graag proberen omdat de paarden gewoon echt mijn passie zijn. Het was wel zo dat ik naar Deurne ging met het idee dat ik zou gaan onderwijzen en zodoende werd ik docent paardenhouderij.”

Perfecte uitdaging

De amazone wilde het lesgeven en het rijden naast haar werk als hobby behouden. “Dat ging eerst heel goed. Op een gegeven moment kreeg ik een aanbieding dat de KNHS een project voor mij had, namelijk de Zomerinstructieweken 2018. Die heb ik van voor tot achter mogen organiseren en die uitdaging paste perfect in mijn straatje. De verantwoordelijkheden, de organisatie en de hele ervaring vond ik hartstikke leuk. Daarna heb ik nog een tijdje heel fijn voor de KNHS gewerkt, totdat er georganiseerd werd en ik er weer weg moest omdat ik nog geen vast contract had.”

Advertentie

Ze vervolgt: “Toen bedacht ik me dat ik natuurlijk ook in de paardenbranche op deze manier aan het werk kon zijn. Dat heb ik daarna geprobeerd waar te maken, maar dat was nog niet zo makkelijk”, geeft Peters toe. “Ik heb bij verschillende paardenbedrijven gewerkt, maar nooit echt mijn plekje gevonden. Op een gegeven moment was het november en zat ik in de trein opweg naar huis toen ik een advertentie zag. De manege waar ik altijd mijn wedstrijden reed stond te koop! Eenmaal thuis vertelde ik het meteen aan mijn ouders. Ik vertelde het hele verhaal, maar zei erbij dat we er niks mee konden, maar dat ik het toch even kwijt moest. Gek genoeg zag ik op het gezicht van mijn ouders hetzelfde gebeuren als bij mij in de trein; een blik van hey stel je voor dat… Zodoende zijn we het gaan onderzoeken en nu zijn we hier”, vertelt Peters enthousiast.

Iets voor mezelf

Een eigen manege was nooit echt een droom van de amazone. “Het was niet per se een droom, vooral niet het hele manegebeuren. Lesgeven is wel altijd mijn passie geweest en dat heb ik ook altijd geprobeerd te blijven doen. Ik wilde gewoon heel graag in de paardenbranche aan de gang en ik kom uit een ondernemersgezin, dus het was wel een logische stap. Het moest er sowieso wel een keer van komen dat ik iets voor mezelf ging doen.”

Starter van het Jaar

“Ik vind het ontzettend leuk! Natuurlijk zijn er dagen dat je naar buiten gaat en alleen maar de dingen ziet die je nog wil doen, maar het is heel fijn om altijd de blije mensen te zien en goed met de beesten om te gaan. Mensen zijn vrijwel altijd erg tevreden en dat is natuurlijk ook een mooie beloning voor je werk.” Het harde werk werd onlangs beloond met de prijs ‘Starter van het Jaar’ in de gemeente Venray. “We doen het goed en het is leuk om dat ook terug te horen.”

ZZ-Licht plannen

Peters is op dit moment naast haar werkzaamheden ook nog regelmatig in het zadel van één van haar drie paarden te vinden.  “Wedstrijden hebben nooit een hele hoge prioriteit gehad voor mij, ik vind het vooral leuk om mijn paarden dressuurmatig te trainen. Ik probeer de wedstrijden te rijden om het niveau dat ik denk te hebben, ook op papier te hebben. Dat lukt nu ook wel omdat ik ook mijn eigen wedstrijden organiseer. Mijn oudste paard is 16, die start ik komende zomer voor het eerst ZZ-Licht.”

Groeiend bedrijf

“Het allerleukst aan mijn baan vind ik het feit dat ik alle energie die ik in het bedrijf steek ook terug krijg. Vroeger, toen ik nog voor een baas werkte, had ik er vaak moeite mee om heel hard te werken en er weinig voor terug te krijgen. Als ik dan ‘s avonds laat thuiskwam had ik óf geen tijd óf geen energie meer voor mijn eigen paarden. Nu zie ik alles terug in mijn groeiende bedrijf en dat vind ik erg mooi om te zien”, besluit de eigenaresse. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Alexandra Keunen

0 1132
Margot Thomas en Eston. Foto: Anoek van Kol.

Dit weekend zouden Margot Thomas en haar zwarte hengst Eston (v. Everdale) eigenlijk hun M2 debuut maken. Helaas werd de wedstrijd afgelast in verband met het coronavirus. “Het is wel jammer want we waren er wel echt klaar voor”, vertelt de amazone. “Maar ik pak altijd de volgende klasse al wel mee in de training dus we zijn nu ook alweer bezig voor het Z.”

Wil altijd werken

Voor nu is het even afwachten wanneer het M2 debuut voor de combinatie kan plaatsvinden. “In principe staat het nu in april gepland, maar de wedstrijden in april beginnen ook al te wankelen. In de loop van het jaar wil ik ook graag ons Z debuut gaan plannen, maar ik wil wel eerst gewoon de hele klasse M2 meepakken”, stelt Margot. Tot nu toe doen Margot en Eston het goed in de sport. “Ik kijk hier uit op vele mooie bekers die hij binnen heeft gesleept. Hij doet altijd zijn best, hij heeft een heel goed karakter. Eston wil altijd werken en heeft heel erg de focus op mij als ruiter. Hierdoor levert het geen problemen op als hij als hengst op vreemd terrein is. Hij weet: ‘Ik ben aan het werk’, en dan doet niets anders er voor hem toe.”

Een klein maatje

Thomas fokte haar zwarte parel zelf uit haar merrie Carrera. Deze merrie wordt op dit moment net als haar zoon in het M2 dressuur uitgebracht, maar dan door Margots zus. “Zij is haar nu ook aan het klaarmaken voor het Z. Daarnaast heb ik ook mijn gepensioneerde Haflinger Goldy nog, waarmee ik in de wedstrijdsport heb gereden. We zijn tot en met het M2 dressuur gekomen en sprongen in het B tussen alle paarden. Ten slotte hebben we ook Izzy nog, ons minipaard-maatje. De paarden staan overdag altijd buiten, en Eston en Izzy staan altijd bij elkaar. Ze hebben zelfs samen een stal van 25 vierkante meter. Eston is helemaal gek op zijn maatje. Het is een hele leuke combinatie, ik ga er ook samen wel eens mee wandelen. Izzy is wat eigenwijzer, maar met zijn ‘grote broer’ erbij, zoals ik het altijd noem, dan gaat dat heel goed.”

Allround

Op zich zou de amazone wel hoger willen gaan starten met Eston, maar dat is niet het ultieme doel. “Het zou leuk zijn om er wat springen of crossen bij te pakken als hij in het Z loopt. Vanuit de Haflinger ben ik dat gewend, allround in de sport bezig zijn. Ik wil dus vooral mijn blik wat verbreden”, vertelt ze. Toch betekent dat niet dat haar doelen helemaal niet in de dressuur liggen. “Ik wil dat ook zeker wel verder oppakken want ik merk dat hij wel aanleg heeft voor het hogere werk. Het zou zonde zijn als we na de volgende klasse zouden zeggen dat we ermee stoppen. Hij heeft er echt de aanleg en de energie voor, maar we hebben het altijd wel expres rustig aan gedaan. Goed is goed bij mij, ik heb korte trainingen maar ze zijn wel doelgericht. Maar daarnaast gaat hij ook lekker mee op buitenrit, samen met zijn moeder”, licht Margot toe.

Voorbrengen

Van hengstenhouders uit haar netwerk krijgt Margot vaak de vraag waarom ze Eston nog niet op de keuring heeft voorgesteld. “Ik wil hem wel voorbrengen op de hengstenkeruing, maar ik heb hem expres eerst in de sport gehouden. Ik wil hem eerst verder brengen in de sport voordat ik hem voorbreng op de hengstenkeuring. Maar ik denk dat hij met zijn karakter, in combinatie met zijn correcte bouw en de drie uitstekende gangen die hij heeft een goede kandidaat zou zijn voor de keuring. Het lijkt me echt heel erg leuk, en vooral omdat het een eigen gefokte hengst is. Dat hij dan eventueel dekhengst zou worden en dan ook nog goed presteert in de sport, dat is natuurlijk echt iets om trots op te zijn”, klinkt het enthousiast.

Focus op kwaliteiten

“Natuurlijk ben ik trots als hij goedgekeurd zou worden of een mooie prijs krijgt, maar ik ben net zo trots op hoe hij met de kleinste ruitertjes wegstapt”, licht de amazone toe. “Wat hij doet is gewoon heel gevarieerd. Ik wil het allemaal echt afstemmen op hem. Wanneer hij springen of crossen leuk vindt, dan vind ik het ook echt leuk om dat voor hem op te pakken. Je moet je wel focussen op waar de kwaliteiten en de energie van je paard liggen, in plaats van op wat je zelf wilt. Het moet allemaal wel samen gedaan worden. Daarom wil ik ook vooral dat hij zo veel mogelijk buiten komt met zijn maatje en dat we gewoon kijken naar wat past bij hem”, sluit Thomas af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Anoek van Kol

Megan Riemens- Kashmir
Megan Riemens- Kashmir KNHS Indoorkampioenschappen 2020 © DigiShots

Op het KNHS-centrum in Errmelo is dit weekend de tweede week van de KNHS Indoorkampioenschappen. Ook dit weekend van deze titelstrijd staat geheel in het teken van dressuur.

Vrijdag strijden de paarden en ruiters vanaf de klasse M2 tot en met ZZ-Licht om de medailles. Zaterdag komen de de ponycombinaties in de baan, maar staat ook de klasse B-paarden op het programma.

Springen

Vanwege Indoor Brabant volgende week slaan de KNHS Indoorkampioenschappen een weekend over. De week daarna, dus op 20 en 21 maart, is het de beurt aan de springpony’s. Op 27 en 28 maart komen de springpaarden naar Ermelo.

Meer informatie en het volledige programma van de KNHS Indoorkampioenschappen vind je op  www.knhsindoorkampioenschappen.nl

De wedstrijden zijn ook live te volgen via ClipMyHorse.

Bron: KNHS

Foto: Digishots

Sahre van Ooijen en haar merrie Symphonie. Foto: Privébezit/Mario Hectors

Afgelopen weekend namen Sahre van Ooijen en haar merrie Symphonie (v. Damiro) weer een stap vooruit. Nadat de combinatie een vliegende start maakte en zo van de B naar het M sprong, ebde het vertrouwen toch een beetje weg.

“Sym had al rond het ZZ/1.40m gelopen in Italië, maar ik was eigenlijk nog niet ervaren genoeg om in het M te starten. Ik moest zoveel regelen qua afstanden en tempo, dat kon ik eigenlijk nog niet”, vertelt de amazone, die haar merrie kocht als leerpaard. Door opnieuw bij het begin te beginnen, kreeg de combinatie weer vertrouwen in elkaar en wonnen ze afgelopen weekend hun tweede L-debuut.

Dichtgeklapt

De eerste jaren vlogen Van Ooijen en haar merrie door de klassen B en L heen, met zelfs prijzen op de Regiokampioenschappen tot gevolg. Tot ze in de winter van 2018 bij het M kwamen, daar werd het toch echt wel een tandje pittiger. “Toen kregen we heel veel stops en balken, en zijn we op -10 verliespunten beland. Dus we moesten degraderen. Het vertrouwen was toen eigenlijk ook al zo weg dat het niet meer goed ging. Het was ook niet altijd nét voor de hindernis dat Sym stopte, het was soms zelfs een paar meter voor de hindernis al dat ze helemaal dichtklapte. Ikzelf was ook helemaal niet meer aan het rijden. Gelukkig hebben we in de zomer van 2018/2019 op tijd kunnen degraderen, zodat we het outdoorseizoen nog L konden starten.”

Goed geluk

In de zomer van 2019 startte de combinatie outdoor dus weer in het L. “Op goed geluk hebben we toch nog op de Brabantse Kampioenschappen mogen starten. Er was in onze kring weinig deelname waardoor je altijd wel mee kon als je genoeg selectiewedstrijden reed. Op goed geluk was de eerste manche foutloos, maar in de tweede manche ging het voor geen meter.” Na de kampioenschappen besloot Van Ooijen definitief een stap terug te nemen. “We waren weer terug bij af, maar we moesten echt vertrouwen opdoen. Ik heb in de B ook veel ervaring voor het zien van de afstanden en het tempo houden kunnen opdoen. Ik zie het nu nog steeds niet 100% bij elke hindernis, maar ik merk dat het al veel beter en soepeler gaat.”

Rustig aan

Inmiddels ging het alweer zo soepel in het B dat Van Ooijen besloot Sym weer in het L te starten. En met succes: de combinatie ging met de winst naar huis. “Het ging heel goed, de stap terug heeft ons heel goed gedaan qua ervaring en vertrouwen.” Van Ooijen en Sym wisselden vaak van trainer, omdat ze overal net niet helemaal aansluiting vonden. “De tips van iedereen hebben wel veel geholpen, maar hebben uiteindelijk niet de doorslag gegeven. Les nemen is altijd goed maar het is voor ons niet de oplossing geweest, het kwam eerder door de stap terug en doordat we het rustig aan weer opgepakt hebben.

Niet moeten maar mogen

De reden dat Van Ooijen nog steeds paardrijdt, is volgens haar omdat het nooit moest. “Het is nooit zo geweest dat mijn ouders zeiden: ‘Je moet naar je pony’. Het was mijn eigen keuze en plezier dat mij aandreef om naar mijn pony te gaan.’ De enige periode dat ik echt geen zin had om te paardrijden, was toen ik aan het werk was op een springstal. Daar werkte ik twee maanden in de zomer omdat ik carrière wilde maken in de paarden. Dat bleek niets voor mij, uiteindelijk ben ik eens een kantoorbaan gaan proberen en ik merk dat dat me toch wel bevalt. Toen ik zoveel paarden op een dag reed merkte ik dat ik niet eens meer zin had om naar mijn eigen paarden te gaan. Het is voor mij een hobby, het is voor mij meer voor de ontspanning’.”

Korte en lange termijn

Van Ooijen heeft haar doelen scherp voor ogen: “Op korte termijn wil ik in het L gewoon een ontspannen rondje rijden. Ik hoef echt niet iedere week te winnen. Natuurlijk is een prijsje wel eens leuk, maar ik wil gewoon dat het L weer fijn gaat en dat de afstanden goed zijn. Dat ik het tempo wat hoger kan houden zodat we geen tussenpasjes meer krijgen. En voor de lange termijn hoop ik dat ik toch een keer Z kan starten. Dat duurt nog wel even, ik moet gewoon nog heel veel leren. In het L rijden is natuurlijk ook leuk, maar ik ben niet iemand die voor altijd in het L zou willen blijven.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit/Mario Hectors

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer