Tags Posts tagged with "basissport"

basissport

Nadat Manon Berends 18 jaar was geworden trainde ze nog enkele jaren met haar pony’s door. Totdat ze toch de overstap wilde maken naar de paarden en ze op zoek ging naar een maatje. Inmiddels heeft ze haar achtjarige Bella Donna (v. Rubinels) al weer vier jaar en zijn ze druk aan het oefenen voor het Z2.

“Ik ben niet zo groot , dus ik kon nog lang doorrijden op de pony’s. Maar op een gegeven moment wilde ik toch over naar de paarden en heb ik een oproep op facebook geplaatst. Ik zocht voornamelijk een lief en rustig paard. Daar werd op gereageerd. Toen ik de foto van Bella Donna zag was ik gelijk verliefd. Ook toen ik haar voor het eerst zag wist ik het meteen. het rijden op haar bevestigde dat gevoel alleen maar. Vroeger als klein meisje zei ik altijd dat als ik later een paard had dat deze moest lijken op Black Beauty. Ik keek namelijk altijd naar die serie. En Bella Donna is ook zwart met een klein kolletje!”

Grote bewegingen

“Het was in het begin wel even wennen. Ze heeft zulke grote bewegingen, dat was wel wat anders dan bij de pony’s. We zijn in de B begonnen en in het begin had ze wel wat moeite met de galop. Of ze ging hard of ze viel eruit. Nu ze meer kracht en balans heeft is dat veel beter geworden. We zijn door de B en L heen gevlogen. Nu zijn we Z1 met vijf winstpunten en druk bezig met het oefenen van de wissels. Tussen de klassen dor heb ik haar wel telkens thuis ongeveer twee maanden door getraind. Ik vind het belangrijk dat ze het leuk blijft vinden en geen blessures krijgt.”

Afwisseling

“Voor de afwisseling maken we ook wel eens een buitenritje en springen we één keer per maand. Heel laag hoor, want eigenlijk vind ik het niet zo leuk. Maar het is wel goed voor haar, dus daarom doe ik het. Het liefst trainen we lekker samen aan de dressuur. naast het rijden heb ik mijn eigen fotografie-winkel en maak ik voornamelijk shoots van familie-aangelegenheden, babies en kinderen, maar uiteraard verschijnen er ook af en toe paarden voor mijn lens.”

Droom

“Bella Donna is een echte knuffelkont. Als je bij haar in stal of in de paddock staat, komt ze met haar neus naar je toe en geeft ze aan dat ze wil kriebelen. Eigenlijk is Bella Donna gewoon een grote knuffelpony. Mijn droom was om Z te rijden en dat doe ik nu. Verder zien we wel hoe ver we komen. Al lijkt het mij natuurlijk ook heel gaaf om Subtop te rijden. Ze moet het vooral leuk blijven vinden. (CdB)

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit/Paard & Picture

Elles van Dompselaar stond op het punt om officiële wedstrijden te gaan starten met haar 16-jarige NRPS-er Karouscha, maar helaas kon dat niet door gaan vanwege het coronavirus. Elles maakte daardoor dankbaar gebruik van Hoefslag@Home en rijdt nu met haar koffievos op M-niveau al veelbelovende scores bij elkaar en dat nog wel bitloos ook.

“Ik heb Ka, zoals ik haar noem, nu vier jaar en sinds twee jaar rijd ik bitloos. Naast dresuurrijden, rijden we ook veel buiten, doen we aan Working Equitation en grondwerken. Met Hoefslag@Home word je gestimuleerd om ergens naar toe te trainen. Je krijgt namelijk heel leuk jurycommentaar en dat daagt je uit om jezelf te verbeteren. Daarbij kun je het lekker relaxed op stal doen, dus hoef je niet op pad. Al zou ik wel graag na de corona officieel willen starten.”

Stoppen of doorgaan

“Eigenlijk reed ik voorheen altijd western, maar toen kwam Ka op mijn pad. Ze was van een vriendin van mij die er niet veel meer mee deed. Ze voert 65% Arabisch bloed en is niet de gemakkelijkste. Ze schrok altijd overal van. Op een gegeven moment stond ik op het punt of ik ga door en pak het goed aan of ik stop. Toen heb ik les genomen bij Priscilla Fokker. Zij hielp ons er rijtechnisch en mentaal doorheen.  Ik merkte dat Ka voor mij ging werken. Eerst red ik aar gewoon een beetje mee. Ze heeft het geaccepteerd en nu rijd ik met haar. Ik neem eer de leiding.”

Team

“Ik ben juist samen met haar er op uit gegaan om te kijken of we ook op andere terrein nog een team vormen. Zo ben ik buiten gaan rijden, Working Equitation en bitloos gaan rijden. Een vriendin van mij reed Working Equitation en dat leek mij ook  heel leuk. Het is op een ontspannen manier rijden en toch geconcentreerd bezig zijn. Ook in deze tak moet je weer echt een team vormen met je paard.”

Veilig

“Het buitenrijden doe ik met een vriendin die western rijdt. Je merkt dat de paarden zich echt aan elkaar op trekken. Daarbij vind ik het niet prettig om alleen een buitenrit te maken. Je weet nooit wat er gebeurt, dat vind ik niet veilig. En het is gewoon ook veel gezelliger. Ik heb Ka aan huis staan en dat vind ik echt ideaal. ’s Ochtends doe ik als eerste ka en daarna pak ik de rest van het werk op.”

Droom

“Ik probeer ook veel af te wisselen, omdat dat voor Ka en voor mij heel leuk en uitdagend is. Toch blijft ook de western een grote droom en zou ik dat met haar ook heel graag willen doen, maar eerst richt ik mij op de dressuur en Working Equitation. Western rijden is toch wel heel andere en ben bang dat het dan toch te verwarrend voor haar wordt.” (CdB)

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit

Als een van de jongste deelnemers van Hoefslag@Home is Anna Jansen met haar B-pony erg gedreven. Ze rijden al in de klasse middel zwaar om zo na de coronacrisis in de hoogste klasse voor B-pony’s te starten, de M2. Moeder van Anna, Susanne Krul is natuurlijk apetrots, maar niet alleen op haar rijtechnische kwaliteiten.

De elfjarige Anna vertelt enthousiast: “Het is toch leuk dat we zo proefjes kunnen rijden. Ik start nu met mijn B-pony Tes in de klasse middel zwaar en daar wordt ook al travers gevraagd.  Dat is nog best een moeilijke oefening, maar gaat steeds beter. Ik krijg er steeds hogere cijfers voor.  Ik heb al drie keer 64% behaald en mijn doel is om eens 65% of meer te halen. Als we weer gewoon mogen starten, wil ik heel graag M2 rijden met Tes rijden.

Op achttiende zadelmak gemaakt

Op de vraag hoe ze met paardrijden in aanraking gekomen is vertelt ze: “Het zit gewoon in mijn bloed. Vroeger als klein meisje mocht ik al op het grote paard van mijn moeder. Mijn opa en oma hadden een Shetlander en die was al 18 jaar, maar daar had nog nooit iemand op gezeten. Mijn moeder heeft er een zadel op gedaan en ik ben gaan rijden. We zijn begonnen met Bixie wedstrijdjes en dat ging hartstikke goed. Ik wilde ook graag B starten, alleen vloog de Shetlander telkens als ik aangalopperde de baan uit!”

Tes ging het worden

Susanne gaat verder: “We hebben toen een oproepje op facebook geplaatst waarin we aangaven op zoek te zijn naar een betrouwbare B-pony en daar heeft de vorige eigenaar van Tes op gereageerd. We hadden al verschillende pony’s geprobeerd, maar Anna wilde er steeds af. Bij Tes was dat niet zo, ondanks dat ik haar best wel wat vlug vond. Anna was heel duidelijk dat Tes het ging worden en daar heb ik op de dag van vandaag geen spijt van.” Anna over Tes: “Ze is heel lief, alleen is het wel moeilijk haar hoofd naar beneden te houden. Maar ze zal je er nooit af bokken. Met Tes rijd ik twee keer per week op de vereniging. Daar doen we mee aan dressuur en in de zomer doen we springtrainingen. Ook heb ik in het viertal gezeten. Naast de trainingen doen we nog meer leuke dingen met de ponyclub, zoals ponykamp, Paasrit, naar de film of bowlen en onderlinge wedstrijden. Tes staat thuis gestald op de boerderij. Vanuit daar stappen we recht het bos in. Dus naast haar dressuur maken we vaak een buitenrit voor de afwisseling.”

Reservekampioen

“Later als ik groot ben wil ik wel mijn eigen dressuur- en pensionstal”, vertelt Anna gedreven verder. “mijn mooiste moment met Tes was reservekampioen worden op de Brabantse kampioenschappen in de M1. dat was in januari. Mijn leukste moment met Tes was tijdens een buitenrit, dat we heel hard gingen.”

Ontwikkeling van een kind

Susanne vult aan: “Sommige ouders zien de paardensport niet altijd als een sport waarin je kind zich optimaal kan ontwikkelen, maar Anna is er echt beter van geworden. Ze had vroeger op school best nog wel een moeite om zich te concentreren. Door het rijden, is dat veel beter geworden. Ze moet zich wel blijven concentreren op de pony om goed te rijden. Daarnaast leert een kind veel vernatwoordelijkheidsgoevoel te ontwikkelen. Anna is heel gedreven en verzorgt Tes heel goed. Als ze een keer iets minder gereden heeft, weet ze het ook al goed te relativeren. En vroeger was Anna best bang, maar Tes geeft haar het vertrouwen dat ze iets wel kan.  Ik begrijp dat ouders de sport ook vaak individualistisch vinden, maar bij ons op de vereniging doen de meiden heel veel samen. ook op wedstrijd stapt ze na de proef altijd met andere ruitertjes de pony’s uit.” (CdB)

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit

Inge Rinia rijdt al van jongs af aan, maar haar liefde voor paarden kreeg ze niet via de beroemde paplepel. Integendeel zelfs. Op dit moment rijdt ze haar negenjarige merrie Gywanda (v. United) en heeft ze als doel het ZZ-Licht.

“Als klein meisje was ik altijd al gek van paarden. Niemand uit mijn familie had dat en vonden het maar vreemd. Nadat we zijn verhuisd, landelijker gingen wonen en ik het heel vaak gevraagd had, mocht ik eindelijk op de plaatselijke manege rijden.  Tja, en als je eenmaal besmet bent met het virus kom je er niet meer van af.”

Doorslag

“Zo kwam het dat ik net voor mijn dertigste mijn eigen paard kocht. Al had ik al een pony voor de kinderen gekocht, want dat virus moet je natuurlijk wel over geven. Ik had een Fries waarmee ik een veulentje had gefokt. De merrie bleek er toch een instabiel bekken aan over te hebben gehouden en met de nakomeling had ik niet echt een klik. Toen zij mijn instructrice, Ilona Goris, waarom verkoop je deze twe paarden niet en koop je daarvoor een leuk paard terug. Ik liep al een jaar met die gedachte, maar zij zei het gewoon. Dat gaf de doorslag.”

Wensenlijstje

“Ik ging dus na de verkoop op zoek naar een nieuw paard en had een heel wensenlijstje. En je raadt het al, het is alles geworden wat niet op mijn lijstje stond. Zo wilde ik absoluut geen merrie, geen groen paard, geen bruine, want dat is zo saai, en geen groot paard. Dus het is een 3,5 jarige net zadelmakke bruine merrie geworden van 1.80m! Ik had al best wat paarden geprobeerd van jong tot ZZ-Licht niveau, maar toen ik vijf minuten op Gywanda zat, wist ik het meteen.”

Opnieuw

“Helaas is het daarna niet van een leien dakje gegaan, ik heb heel wat vliegles en blessures gehad. Nu bleek ook dat ze door haar grootte de eerste twee jaar niet lekker in haar vel zat. Ik heb het toen helemaal anders aangepakt en ben weer opnieuw van voor af aan begonnen. Ik was best wel angstig geworden, maar wilde doorzetten en het is gelukt.”

Ambitie

“Ik les nog steeds bij Ilona. Zij zit mij erg achter de vodden en dat vind ik super. Ilona ziet ook was de goed en minder goede punten van je paard zijn. Daarmee gaan we dan aan de slag. Het onderbrengen van de achterhand, vindt ze nog best moeilijk, maar gaat steeds beter. Inmiddels rijden we M2 en ons doel is het ZZ-Licht. Ook omdat ik jury ben en ik graag door wil voor Z-jury.”

Samen één

“Naast rijden en jureren, geef ik ook les. Onder andere op een manege voor gehandicapten. Ik vind het heerlijk om mensen te helpen. Het belangrijkste is dat je samen met je paard plezier hebt en daardoor samen één wordt. het is zo gaaf als je elkaar helemaal begrijpt. dat zie ik ook n de lessen met de gehandicapten. Fantastisch om te zien hoe mensen en paarden op elkaar reageren.” (CdB)

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit

Zeven jaar geleden kwam er een nieuw paard op de stal waar Luna Schul met haar pony stond. Schul werd op slag verliefd op de bruine merrie en besloot, ondanks dat ze niet opzoek was naar een nieuw paard, te gaan proefrijden. “Ik was gelijk helemaal weg van Utelle, dus besloten we om haar te kopen”, vertelt de amazone.

Shetlander

“Toen ik zeven jaar was ben ik begonnen met manegelessen. Helaas was ik niet zo’n ster in blijven zitten, ik viel van alle pony’s af”, grinnikt Schul. “Omdat de lol er gauw af is als je er steeds naast ligt, besloten mijn ouders een shetlander voor me te kopen: Sjefke. Ik heb tot mijn tiende op Sjefke gereden, toen werd ik echt te groot. Dus toen kochten we een grotere pony genaamd Mona, waar ik nog drie jaar van heb mogen genieten”.

Utelle

Zeven jaar geleden kwam er een 12-jarige merrie op de stal waar Schul stond, met de bedoeling dat ze vrij snel weer verkocht zou worden. “De staleigenaresse grapte dat Utelle wel een perfect paard voor mij zou zijn. We zijn haar gaan proberen en ik was gelijk helemaal weg van haar, dus besloten we om haar te kopen”.

Wedstrijden

Ze vervolgt: “In die tijd had ze al M2 gelopen en omdat ik met mijn pony ook altijd wedstrijden heb gereden, besloten we dat ik haar wel uit kon gaan brengen. We begonnen in de B en mochten binnen no-time L1 starten. In het L liepen we een beetje tegen het wijken aan, dus we besloten om al vrij snel de overstap naar het M te maken. De oefeningen zoals het schouderbinnenwaarts liggen ons een stuk beter”, legt de amazone uit.

Blessure

“Op dit moment is ze helaas kreupel. We weten het niet zeker, maar vorig jaar had ze een blessure aan een soort bandje in haar hoef. We denken dat dat nu weer het geval is, maar dat gaat het onderzoek van donderdag uitwijzen. Waarschijnlijk kan het wel herstellen, maar het zal een lange weg worden”.

Hoefslag@Home

Voordat de merrie kreupel werd, heeft de combinatie meegedaan aan Hoefslag@Home. “Ik vind dit echt een super leuk initiatief. Mijn paard is op andere terrein altijd super kijkerig. Nu kan ik lekker thuis, zonder stress mijn proef rijden. Het is super makkelijk om een filmpje in te sturen en er zitten bijna geen eisen aan. Het is top dat zoiets kan in deze tijd. Wedstrijden rijden is zo leuk en je leert er zo veel van, dus ik ben blij dat het op deze manier toch door kan gaan”, legt ze uit.

Slipjas

“Als Utelle weer beter is ga ik gewoon weer lekker door met trainen. Ze is natuurlijk al een jaartje ouder, maar we gaan nog leuke dingen doen de komend tijd. Mijn doel is wel echt om met een slipjas te mogen starten. Ik hoop dat dat nog kan met haar”, sluit de amazone af.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

© ShootsbyCindy

Rosan Regtien is een van de deelnemers van de Hoefslag@Home competitie. Ze doet mee met de door haar man gefokte Dolcetto 24 Z. “Zonder wedstrijden blijf ik vaak wat simpel rijden met een jong paard, nu ik een doel heb hebben we echt iets om mee te oefenen”, vertelt ze.

Wennen

“Ik heb momenteel drie paarden staan, waaronder de zesjarige Dolcetto 24 Z. Tot nu toe heeft hij het lekker rustig aan kunnen doen omdat ik twee dochters heb gekregen, maar nu wordt het langzamerhand tijd dat hij een keer mee op concours gaat”, legt Regtien uit. “Zo’n online competitie is echt ideaal. Hij kan alvast wennen aan de proeven voor als we hem straks meenemen op wedstrijd”.

Spring gefokt

De man van Regtien fokt al jaren springpaarden, Dolcetto is dan ook echt springgefokt. “Uiteindelijk is het wel de bedoeling dat het een allround-wedstrijdpaard wordt. Stiekem heeft hij bij mij een beetje pech, want hij moet nu dressuur lopen” lacht de amazone. “Maar hij vindt het heel leuk en kan goed bewegen. Ik heb ook nog een halfbroer van hem staan, Emilion 24 Z, ook echt een ontzettend fijn paard. Als Dolcetto in zijn voetsporen wil gaan treden moet hij echt zijn best gaan doen”.

Goede oefening

De komende tijd wil de amazone werken aan de ontspanning in de proef. “De kans is groot dat we hem houden, maar het ligt er een beetje aan hoe hij zich ontwikkelt. Voorlopig is ons doel om hem ontspannen een proef te laten lopen. We reden eigenlijk alleen maar figuren als het toevallig zo uitkwam, maar in de proef merkte ik dat hij best wel wat spanning kreeg als alles snel achter elkaar ging. Het was een goede oefening om te kijken waar we de komende tijd aan kunnen werken. Super fijn dat ik dat nu weet en dat we weer verder kunnen trainen”.

Twee achtjarigen

De amazone heeft naast de vos, nog twee achtjarige paarden staan. “Met Emilion rijd ik M2 dressuur, springen en eventing. Ook heb ik er nog een staan waarmee ik Z2 dressuur start. Het is wel echt druk met drie paarden en twee kinderen, maar wel echt super leuk. Voor nu is het de bedoeling om alle paarden op te leiden tot het Z2 of hoger, maar het blijven springpaarden. We moeten dus kijken of ze het allemaal leuk genoeg vinden en of het überhaupt lukt’, stelt ze vast.

Ontspannen

“Ik heb de luxe dat de paarden aan huis staan, dus voor mij is een videowedstrijd echt ideaal. Normaal moet je altijd rekening houden met dingen zoals starttijden en het weer, maar dat hoeft nu natuurlijk niet. We konden gewoon op een zondagavond een ontspannen proef opnemen, terwijl de kinderen moe op bed lagen. Ik kreeg ook echt super goed commentaar en tips waar ik zeker mee verder kan. Het was het inschrijfgeld zeker waard!”

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: ShootsbyCindy

©Jolien Impens

Begin vorig jaar kocht Charlotte van Lierde de voskleurige ruin Melito van de Eikenbos met de bedoeling om hem uit te brengen in het springen. Helaas maakte ze vorige jaar een harde val waardoor er een deuk in het vertrouwen is opgelopen. Omdat springen de komende tijd geen optie meer is, besloot de amazone dressuur te starten.

“Voorlopig blijf ik dressuur rijden, de angst om te springen zit echt te diep om dat zomaar opzij te zetten”, legt ze uit.

Harde val

“Ik kocht Melito begin vorig jaar om er springwedstrijden mee te gaan rijden, helaas ging dat niet helemaal volgens plan”, begint Van Lierde haar verhaal. “Ik ben vorig jaar heel hard gevallen en sindsdien ben ik heel bang geworden om te springen. Het vertrouwen is ondertussen wel weer genoeg hersteld om dressuur te blijven rijden, maar springen wordt hem voorlopig echt niet meer.”

Overgang

Omdat het rijden tussen de witte hekjes steeds beter ging, besloot de amazone zich op te geven voor een wedstrijd. “De overgang van springen naar dressuur was heel groot. Springen is voor mijn gevoel veel objectiever; de balk valt of de balk valt niet. Bij dressuur ben je altijd afhankelijk van de mening van de jury, het kan zo zijn dat jij het heel anders ziet dan zij. Gelukkig is dat tot nu toe heel erg meegevallen en hebben we al mooie scores kunnen rijden. Mel doet super zijn best en het gaat ontzettend goed.”

Niveau hoger

Ook Van Lierde traint nog hard door. “Ik rijd in België dus ik ben de afgelopen tijd een paar keer op niveau 0 en niveau 1 gestart, wat heel goed ging. Mijn bedoeling is om dit seizoen nog niveau 2 te starten, maar het is maar afwachten of dat nog doorgaat. Ik ben op dit moment nog wel fanatiek aan het trainen, daarom heb ik ook een proef ingestuurd naar Hoefslag@Home. Ik wilde graag kijken waar we staan in de training, dus ik ben een niveau hoger gestart dan normaal. Het ging heel goed en het is ook fijn dat je zo een doel blijft hebben om voor te trainen”, vertelt ze.

Strenge maatregelen

“Het moeilijkste aan de competitie vond ik het opnemen van de video. We hebben strenge maatregelen dus we mogen per persoon een uur per dag op stal komen om ons paard te verzorgen. Ik had dus geluk dat er iemand was die binnen een uur zijn paard kon rijden én mij kon helpen met filmen”, lacht de amazone.

Angst

“Voorlopig blijf ik dressuur rijden, de angst om te springen zit echt te diep om dat zomaar opzij te zetten. Mijn doel is om met Melito het hoogste niveau van onze regionale federatie te behalen, maar we zullen zien hoe het loopt. Technisch gezien moet het zeker lukken!”

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Jolien Impens

0 4201

Zes jaar geleden kocht Lindiëlle van der Wal een Hongaars paard genaamd Perry. Ondanks dat hij bij de verkoop klinisch goedgekeurd was, ging het een half jaar later flink mis.

Na vele bezoekjes aan de kliniek zijn ze er achter gekomen dat het paard een ernstige vorm van spat heeft. “Het was even schrikken, maar ik was wel blij dat er eigenlijk een diagnose was”, vertelt de amazone.

Tinkers

Ik heb altijd op een handelsstal in mijn buurt gereden, waar ze voornamelijk handelden in tinkers”, begint Van der Wal haar verhaal. “Ik had dus geen vaste paarden waar ik op reed. In het begin was dat wel leuk, maar ik begon het steeds minder te vinden dat, zodra je een beetje een band had, het paard weer verkocht werd. Ik miste het enorm om een band op te bouwen met een dier, dus ik besloot dat ik naar wat nieuws wilde kijken.”

Perry

Toen kwam er plotseling een ruin op haar pad. “In de lente van 2014 kwamen er twee Hongaarse paarden bij ons op stal. Ze kwamen uit Polen en het was de bedoeling dat ze naar een manege in de buurt gingen. Uiteindelijk ging er inderdaad één weg, maar werd er besloten dat de andere bij ons op stal zou blijven. We noemden hem Perry.”

Toen Perry net op de stal kwam, was hij een tijdje kreupel. “Gelukkig trok dat op een gegeven moment weg en werd er besloten dat ik hem voorlopig mocht rijden en verzorgen. De eerste keer dat ik er op ging was best wel spannend, hij had net een week boxrust gehad en had dus best wel druk kunnen zijn. Gelukkig kon ik zo opstappen en wegrijden. Ik vond het echt bijzonder. Vanaf dat moment voelde ik ook echt een klik met hem,” vertelt Van der Wal.

Verkoop

Nadat Van der Wal hem een tijdje had gereden, werd besloten dat Perry werd ingezet voor de zorgboerderij waar hij toen stond. “Toch wilde ik graag kijken of ik hem zou kunnen kopen van de eigenaar. In het begin wilde hij daar niks van weten, omdat het echt een toppaard was voor de zorg, maar in de oktober 2014 besloot hij dat hij Perry toch maar aan mij moest verkopen”.

Kliniek

“Op het moment dat ik hem kocht hem klinisch laten keuren, waar hij zonder moeite doorheen kwam. Helaas werd mijn droom een half jaar later ruw verstoord omdat Perry na een half jaar flink kreupel werd. We zijn meerdere mailen naar de kliniek geweest, ze hebben daar onderzoeken gedaan en röntgenfoto’s gemaakt. Op een gegeven moment liep hij zelfs zo slecht dat we dachten dat we hem moesten laten gaan, gelukkig is dat niet gebeurd”, legt ze uit. “Toen zijn ze er bij de kliniek achter gekomen dat hij spat in beide spronggewrichten heeft. Gek genoeg was ik heel blij dat er eindelijk een diagnose was.”

Nooit verwacht

Zelfs toen heeft de amazone geen enkele keren gedacht aan opgeven. “Ik ben me gaan verdiepen in spat en artrose en ben met veel aangepaste trainingen, bewegingsvrijheid, goed voer en supplementen op de plek gekomen waar we nu zijn. We kunnen de laatste tijd weer echt heel veel doen samen. We trainen op L niveau dressuur, zijn op trainingskamp geweest, maken veel buitenritten en houden ons bezig met grondwerk en vrijheidsdressuur. Ik had nooit verwacht dat hij dit nog allemaal zou kunnen doen, ik ben zo blij met hem”, vertelt ze trots.

Van der Wal wil graag meegeven dat je niet te snel moet opgeven als je paard iets mankeert. “Toen bleek dat Perry spat had wilde de staleigenaar hem wel terugnemen om hem vervolgens weer te verkopen, maar geen haar op mijn hoofd die daar aan dacht. Ik heb er geen moment over getwijfeld en ben het hele revalidatieproces aangegaan. Je kunt vaak nog heel veel bereiken met paarden die iets mankeren. Misschien niet altijd zoals je gehoopt had, maar het is wel degelijk mogelijk.”

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

0 5142
Sanne van Rooten en Carmen van de Beekerheide. Foto: Privébezit

Met haar pony Carmen van de Beekerheide kende Sanne van Rooten vele successen in alle verschillende takken van de sport. Tot ze 18 werd. Gezien Carmen al wat ouder werd, en Van Rooten naar de paarden moest, stond de amazone een moeilijke keuze te wachten. “Het was echt een verschrikkelijke beslissing”, vertelt ze. “Ik kon alles met haar. Dan vraag je je af: ga je nog wel een paard of pony vinden waar je dezelfde klik mee hebt, of gooi je nu iets weg?”

Eigenlijk recreatie

“Ik kreeg Carmen toen ik 12 jaar was”, begint Van Rooten te vertellen over haar toppony. “Eigenlijk was de bedoeling recreatief met haar te gaan rijden. Gewoon samen lol maken, lekker naar het bos en soms een keer een B-proefje rijden. We zijn in de B dressuur begonnen, gingen door naar het springen, en toen naar de cross. Langzaamaan werd ik als het ware verslaafd aan wedstrijden rijden. Carmen en ik zijn uiteindelijk Z springen, Z2 dressuur, M Eventing en Z viertal geworden. Ik heb alles van en met haar geleerd, ik kon met haar op bosrit, springen met neckrope. We deden zelfs mee aan het NK neckrope op Equiday. Maar op een gegeven moment werd zij wat ouder en waren we uitgegroeid in de sport.”

Niet gelukkig

“Omdat Carmen een pony was waar ik alles mee kon, was het een hele lastige keuze om te nemen”, vervolgt Van Rooten. “Ik kon echt lezen en schrijven met haar. Omdat ik het zo moeilijk vond om een keuze te maken, ben ik gaan kijken naar drie dingen; eerst naar de pony. Carmen heeft super veel bloed, was met haar 17 jaar nog steeds super fel en wil altijd werken. Als je haar stil zou zetten, zou ze daar echt niet gelukkig van worden. Maar haar meenemen de paarden in, dat zou in de dressuur wel kunnen, maar juist bij het springen en het crossen ligt onze passie. Ook keek ik naar mijzelf, wedstrijden rijden vind ik het leukste dat er is. Als ik dat opzij zou zetten om met Carmen recreatief te gaan rijden, zou ik mijn motivatie misschien verliezen.”

Uitstellen

Ten slotte speelde ook het financiële plaatje nog een rol. Haar pony behouden en daar een paard bij kopen, zat er helaas niet in voor de amazone. Daarom besloot ze toch haar gouden pony te koop te zetten. “Ik heb tot het allerlaatste moment gewacht, ik heb haar verkoop uitgesteld tot ik helemaal geen wedstrijden meer kon rijden. De laatste wedstrijd die we reden was op 30 december in het jaar dat ik 18 was geworden. Dat jaar zijn we nog met het viertal naar het NK geweest, waar we zilver wonnen in het Z. Ook mocht ik individueel nog naar het NK Eventing. Steeds was er wel een reden waarom we nog een paar maandjes verder gingen. Uiteindelijk hebben we haar toch te koop gezet, maar zonder haast. Als ik haar dan zou verkopen, wilde ik natuurlijk wel het perfecte adres voor haar vinden”, stelt ze.

Heel emotioneel

“Er zijn wat verschillende mensen komen kijken”, gaat Van Rooten verder. “Dat was lastig voor mij, dat je dan steeds andere mensen op je pony ziet rijden was heel emotioneel. Uiteindelijk kwam er gelukkig een meisje. Ze had niet super veel ervaring, maar ging er op zitten en dat ging gewoon goed. Daar krijg je dan een super goed gevoel bij. Bij dat meisje was er zo’n klik met Carmen, dat ik er zelf vrolijk van werd. Vanaf toen kon ik het ook meer loslaten. We hebben Carmen zelf weggebracht. Het is natuurlijk super lastig dat jouw pony naar iemand anders gaat. Ik vind het fijn dat we haar hebben weggebracht, omdat de stal waar ze heen ging zo mooi was, gaf het mij ook rust.”

Twee druppels water

Ondanks dat de amazone aangedaan was door de verkoop van haar once-in-a-lifetime pony, had ze al wel vrij snel een ander paard op het oog. “Het is heel snel gegaan. Het is niet dat je je vorige pony vergeet, maar je laat het wel meer los. Ik krijg nu ook nog iedere dag foto’s van hoe het met Carmen gaat. De tijd na de verkoop is makkelijker dan die er voor. Uiteindelijk vond ik een paardje die qua uiterlijk als twee druppels water op Carmen lijkt. In de eerste twee weken heeft bijna iedereen op stal Carmen tegen haar gezegd”, lacht ze. “Be My Guest is echt een kloon van Carmen, maar dan alleen 20 centimeter groter. Ik heb haar gekocht als 4-jarige, dat is wel heel nieuw voor mij, maar ik heb er echt heel veel plezier in. Ze is super speels en heel aanhankelijk, zo één die de hele tijd in je ‘personal space’ komt”, klinkt het vrolijk.

Vanaf het begin

Toen Van Rooten Bibi, zoals ze op stal genoemd wordt, kocht, was ze nog niet zo lang zadelmak. “De knopjes van het sturen zaten er op, maar de overgangen waren nog lastig, net zoals het aanspringen in de goede galop. Het is wel leuk dat ik nu weer helemaal vanaf het begin kan beginnen. Mijn intenties met haar zijn hetzelfde als met Carmen. We gaan gewoon rustig beginnen in de dressuur vanaf de B, wanneer dat goed gaat gaan we weer springen en zo verder. Bibi is echt een verschrikkelijke braverd, ik kan er nu al zonder zadel op zitten. Ze doet daar eigenlijk helemaal niets op. Ook ben ik al bezig om haar ook te leren op neckrope te lopen, nu nog wel met een hoofdstel om voor de zekerheid.”

Terugzien

“We hoeven niet binnen 4 jaar in het Z te lopen”, vertelt de amazone over haar doelen. “Ik ga met haar op hetzelfde rustige tempo als met Carmen bezig, zonder verwachtingen maar wel met het doel om zo hoog mogelijk te komen. Nu heb ik natuurlijk wel meer speling omdat het een jong paard is, we hebben veel meer tijd om daar naartoe te werken. Ik kan haar nu helemaal naar mijn eigen hand zetten.” Het leerproces van Bibi houdt Van Rooten bij op haar Instagram-account. “Dat heb ik ook gedaan bij Carmen. Eigenlijk het hele proces van begin tot eind met haar staat er op. Het is heel fijn om dat terug te kunnen zien, dat hielp voor mij ook bij het proces van verkopen. Ik ga op het account nu verder met Bibi, zodat ik dat straks ook vanaf het begin kan terugzien. Dan zie je echt wat je samen hebt bereikt”, sluit ze af.

Bekijk hieronder een foto van Sanne van Rooten met haar nieuwe paard Bibi.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit

Mara ter Velde en Fellow. Foto: Privébezit

Een aantal jaar geleden gingen Mara ter Velde en haar moeder een dagje naar Horse Event, vooral om daar te kijken bij een demonstratie van het rijden met dameszadel. In deze demonstratie reed de Friese hengst Fellow (v. Ildert 355) mee, waar Ter Velde een rondje op mocht proefrijden. Inmiddels is de hengst in eigendom van Ter Velde en rijdt ze er mee in het Z1. Maar dat niet alleen, haar Friese paard springt namelijk ook zo over een hindernis van 1.10m!

Bijrijder

“Tijdens die demonstratie zagen we een super mooie Friese hengst, dat was Fellow”, licht ze toe. “De eigenaresse vroeg of ik een rondje op hem wilde rijden, daar zei ik natuurlijk geen nee tegen! Na Horse Event heb ik hem opgezocht op Facebook en ben ik hem gaan volgen. Een tijdje later zocht de eigenaresse van Fellow een bijrijder. Eigenlijk zocht ze iemand van 18+ en dat was ik niet, maar ik ben toch brutaal geweest en uiteindelijk mocht ik hem verzorgen. Ik heb Fellow zeven maanden bijgereden. Het volgende jaar op Horse Event gaf de eigenaresse aan dat hij te koop kwam. Het was nooit de bedoeling om een Fries te kopen, maar mijn ouders en ik kregen het niet over ons hart om hem weg te zien gaan.

Springpaard

Om die reden kwam er in plaats van een bont springpaard, waar Ter Velde eigenlijk wel wat voor voelde, een zwart dressuurpaard op stal. “Toen zijn we vanaf daar aan de slag gegaan. Ik wilde heel graag springen, maar de vorige eigenaresse zei dat Fellow nooit hoger dan 40cm zou kunnen springen. Maar ik heb altijd het gevoel gehad dat hij meer kon. Met kleine stapjes zijn we iedere keer verder gegaan, en nu springen we hindernissen van rond de 1.10m. We zeggen hier wel eens voor de gein dat Fellow eigenlijk in het verkeerde lichaam geboren is, hij vindt springen zó leuk. Als hij een balk of een hindernis ziet liggen of staan dan wordt hij gelijk helemaal heet. Hij is eigenlijk veel meer een spring- dan een dressuurpaard”, vertelt Ter Velde lachend.

Doelen stellen

Binnen 2,5 jaar reden Ter Velde en Fellow samen naar het Z1 dressuur. “Bij zijn oude eigenaresse had hij al M2 gelopen, dus daar had ik wel geluk mee. De B waren we binnen drie wedstrijden door, toen gingen we zo door het L1 heen en zo zijn we eigenlijk doorgegaan. Uiteindelijk had ik het er met mijn instructie over dat we het liefst wilden proberen om in het Z1 te komen. Zij geloofde daar ook wel in, en nu een jaar nadat we dat doel hebben gesteld lopen we in het Z1. Dat vind ik wel super tof! We hebben vorig jaar ook meegedaan aan de Utrechtse Kampioenschappen in het M1, waar we 18e van Utrecht werden. Daar ben ik natuurlijk super blij mee”, vertelt Ter Velde vrolijk.

Mara ter Velde en Fellow tijdens een dressuurtraining. Foto: Privébezit

Allemanspaard

Over haar Friese hengst vertelt de amazone: “Hij is echt een allemanspaardje, iedereen kan met hem wegrijden. Hij is dan ook echt een van de liefste hengsten die ik ken, hij is namelijk heel braaf. Hij merkt het gelijk als er een meisje van 9 op zijn rug zit, dan is hij heel voorzichtig. Als ik er dan vervolgens weer op zit durft hij af en toe wel eens een streek uit te halen.” Dat Ter Velde uiteindelijk toch voor Fellow koos in plaats van voor een bont springpaard, heeft onder andere te maken met zijn karakter. “Hij is echt heel vriendelijk. Hij kan ook zo goed springen voor een Fries, dat ik zo veel hoop in had en er gewoon voor ging. Ik dacht: ‘We zien wel waar we komen’. Dat hij nu dit kan is zeker wel wat meer dan verwacht.”

Leuke afwisseling

Samen met Fellow heeft de amazone al veel uitgeprobeerd. “Hij kende van zijn vorige eigenaresse het rijden met dameszadel al. Daar hebben we samen ook een paar lessen in gehad. Daarnaast hebben we samen een clinic in Working Equitation gevolgd. Het lijkt me leuk om daar verder mee te gaan, om daar ook eens een wedstrijd in te rijden. Ik wil zo veel mogelijk verschillende dingen met hem doen. Zo kan ik ook alle Z-oefeningen bitloos met hem rijden en kan hij ook op neckrope gereden worden.”

Ze vervolgt: “Ons grootste doel is nu het Z1 uitrijden en kijken hoe ver hij dan nog komt, maar ik zou het ook heel leuk vinden om een keer een B-wedstrijd te springen. Dan kunnen we namelijk ook gaan crossen, dat vindt hij hartstikke leuk. Ook gaat mijn moeder menlessen met hem volgen en wil ze daarna mendressuur met hem gaan rijden. Die afwisseling vindt hij leuk, en daardoor vind ik het ook weer heel erg leuk”, sluit Ter Velde af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit Mara ter Velde

Volg ons!

104,279FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer