Tags Posts tagged with "basissport"

basissport

Saffira Kortink Wever met Gigant. Foto: Maaike Priems

De afgelopen jaren is Saffira Kortink Wever door de komst van haar paard Gigant (v. Oscar) getransformeerd van recreatieruiter tot wedstrijdsporter. Haar ruin leidde ze zelf op van 4-jarige tot het Z1. “Ik dacht altijd dat het competitiegevoel niets voor mij was, maar het stap voor stap werken naar een hoger niveau vind ik heel erg fijn en een mooie uitdaging”, vertelt ze.

Sportpaard

“Voor Gigant had ik een klein paardje waarmee ik alleen maar in het bos reed”, begint Kortink Wever haar verhaal. Met haar reed ik echt puur recreatief. Op een gegeven moment ontdekte ik dat ik de sport wel heel er leuk vind. Mijn merrie kon helaas niet in de sport lopen vanwege een aangeboren plekje op haar bot. Na een tijdje wikken en wegen maakte ik de keuze om haar te verkopen en op zoek te gaan naar een sportpaard. Dar was best spannend, want ik moest daarvoor ook op zoek naar een andere stal waar we wel een bak hadden. Het was een hele andere aankoop dan toen ik mijn merrie kocht.”

Helemaal verkocht

“Toen ik de advertentie van Gigant zag was ik meteen verkocht”, gaat de amazone verder. “Mijn man verklaarde me voor gek, want hij stond drie uur rijden van ons vandaan. Uiteindelijk besloten we toch te gaan kijken. Ondertussen had ik al wat andere paarden bekeken, maar die waren het allemaal niet. Gigant was het wel.” Twee weken later haalde ze de ruin op en gingen ze samen aan de slag. Hoewel Kortink Wever en Gigant allebei nog groen waren, ging het erg goed. “In eerste instantie wilde ik een paard waar ik zelf wat meer van kon leren, maar ik was helemaal verkocht van Gigant. De reis naar het Z1 was wisselend, maar wel echt heel erg leuk.”

Onstuimig

Na een paar maanden trainen was Kortink Wever zo enthousiast, dat ze zich inschreef voor hun eerste B-proefje. “Op onze eerste wedstrijden behaalden we twee tot drie winstpunten per proef. Daarom zijn we na een paar wedstrijdjes L1 gestart. Dat lukte wel, maar je komt jezelf wel tegen. Soms waren we nog te vlug en kregen we woorden als ‘onstuimig’ op het protocol. Ik kwam erachter dat ik goed voorbereid moest zijn voor ik naar een volgende klasse ging. Dat is in het L2 wel gelukt. We hadden ons toen ook geselecteerd voor de Brabantse Kampioenschappen door derde  van de 37 combinaties van onze kring te worden. Helaas blesseerde Gigant zich twee weken van tevoren tijdens het spelen in de bak en konden we niet meedoen.”

Genieten

Toen de combinatie net weer mocht opbouwen richting het wedstrijdritme, was Kortink Wever inmiddels 20 weken zwanger. Om die reden vroeg ze haar instructrice Wenda Welten haar paard voor een seizoen uit te brengen. “Ik vond het namelijk zonde om hem af te bouwen nu we net weer mochten. Ik vond het heel leuk dat hij onder Wenda meekon op wedstrijd. Zo kon ik toch nog van mijn paard genieten in de wedstrijdsport. Zij heeft hem toen in het M1 uitgebracht en ze zijn samen zesde geworden op het Nederlands Kampioenschap. Dat was echt super leuk en heel erg spannend. Op sommige momenten was ik wel blij dat ik er niet op zat, hoor!”, lacht ze.

Brave boef

Vervolgens pakte ze de ruin zelf weer op en hoewel het even weer inkomen was, klom de combinatie op naar het Z1. Over haar paard vertelt Kortink Wever: “Hij is echt een boef, maar ook wel heel braaf. Het is een sympathiek paard met een mooie bovenlijn. Hij is zeker niet gemeen maar wel heel erg speels. Hij is ook vrij lang hengst geweest en heeft zelfs natuurlijk gedekt, er loopt ergens nog een nakomeling van hem rond. Daardoor had hij vrij weinig met andere paarden gestaan. Hij moest echt nog leren socialisen naar andere paarden. In het rijden was hij groen. Hij ging plat door de bochten en kon flink bokken als hij spanning had.”

Afwerking

“Toen ik doorhad dat het bokken vanuit spanning kwam en hem beter kon sturen ging het beter”, licht ze toe. “Hij gaat niet in het verzet en werkt graag mee. Gigant is wel voorwaarts en op wedstrijd soms zelfs een beetje té. Dat is ook het stukje waar ik nu heel erg mee bezig ben: hoe kan ik hem dan goed opvangen en goed bij elkaar houden? En hoe kan ik de oefeningen netjes afwerken zonder dat we spanning opbouwen in de proef? Gigant is soms nog steeds een beetje jolig en speels, maar hij is vooral gewoon heel enthousiast. Ik vind hem gewoon echt heel leuk en ik heb een goede klik met hem”, stelt de amazone trots.

Even inkomen

Het Z1-debuut heeft inmiddels plaatsgevonden en het eerste winstpunt werd behaald. “De eerste proef ging nog wat te snel en te enthousiast, maar in de tweede proef ging het beter omdat ik wat meer controle had. Het was even inkomen na zo’n lange tijd niet weggeweest te zijn maar ik ben superblij met dit debuut. Toen ik haar kocht vroeg de verkoper aan mij wat mijn doel was met hem. Ik vertelde haar dat ik het Z wilde halen. Toen zei ze: ‘Iedere kroket loopt het Z, en deze moet het zeker kunnen!’. Dat bleek dus ook zo. Hij kan zeker nog wel verder groeien, al probeer ik mijn doelen niet te groot te maken.”

Meer ritme

Wel werkt Kortink Wever alweer langzaamaan naar de volgende klasse toe. “De galopappuyementen lukken al en we zijn aan de werkpirouette begonnen. Het verrast me hoe goed hij dat oppakt. Met de vliegende wissels gaan we de komende tijd aan de slag. Met de inzichten vanuit de training moet het ZZ-licht nog wel lukken. Het ZZ-zwaar zou natuurlijk al helemaal mooi zijn. Mijn doel is om weer meer in het ritme te komen zodat de spanning aan mijn kant wat minder hoog ligt, waardoor we beter kunnen presteren. En ik zou graag nog een keer succesvol met Gigant op de Brabantse willen starten”, klinkt ze vastberaden.

Niet gedacht

“Toen ik begon met het rijden van wedstrijden reed ik nog niet zo lang paard. De merrie waarmee ik buiten reed was het eerste paard dat ik kocht. Toen had ik nog maar een paar jaar rijervaring. Eerder wilde ik nooit wedstrijden rijden omdat ik de competitie lastig vind. Toen kwam ik erachter dat wedstrijden rijden wel doelen geeft in mijn training. Dat ik selecties ging rijden was op aandringen van Wenda en mijn man”, lacht ze. “Daarin heb ik mijzelf echt wel ontdekt. Gigant en ik zijn, als je de tussenpozen niet meerekent, binnen 2 jaar naar het Z gereden. Ik had in het begin niet gedacht dat ik het zo snel voor elkaar zou krijgen. Voor nu gaan we rustig verder trainen en naar ons nieuwe doel toewerken, al heeft dat totaal geen haast”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Maaike Priems

Yoran Hazenberg met Eduard. Foto: AH Fotografie

Yoran Hazenberg leerde van zijn eerste paard Arrivederci (v. Haarlem) de fijne kneepjes van de dressuur, waardoor hij vervolgens zijn tweede paard Eduard (v. Odermus R) kon opleiden. Hij is met beide paarden vaak te vinden in de dressuurring. Met Eduard is hij tevens actief in de springsport.

Open dag

Zijn paardenavontuur begon op de basisschool. Hazenberg had wat andere sporten geprobeerd, maar dat was het allemaal net niet. “Mijn moeder reed vroeger ook altijd paard. Op een gegeven moment ben ik paardrijden gaan proberen tijdens de open dag van een manege en dat vond ik wél leuk. Zodoende ben ik begonnen. In 2016 heb ik Ari gekocht van de eigenaar van de manege. Hij had toen al M2 gelopen. Van hem heb ik vervolgens alles geleerd”, licht Hazenberg toe.

Goed opgeleid

“Ari was heel goed opgeleid dus kon mij eigenlijk alles leren”, gaat de ruiter verder. “Het is een heel fijn paard, hij is ontzettend braaf en ik kan alles met hem. Zelf rijd ik ondertussen ook met hem in het M2. Hij is nu 15 en ik ga er niet vanuit dat hij nog veel hogere niveaus gaat lopen. Toch is het vanaf de eerste dag wel mijn doel om een winstpunt in het Z1 te behalen met hem. Ook moet ik voor mijn opleiding paardensport in mijn vierde jaar een aantal keer Z2 gestart hebben, dus ik hoop hem toch stiekem wel ook Z2 te starten. Stel dat Eduard, mijn huidige schoolpaard, uitvalt, dan heb ik Ari nog achter de hand.”

Yoran Hazenberg met Arrivederci. Foto: AH fotografie.

Binnenvetter

Hazenberg vertelt verder over zijn paarden: “Ari is thuis heel rustig en kijkt dan nergens van op of om. Op wedstrijd wil hij soms nog wel een beetje spanning opbouwen. Hij is een binnenvetter, dus dan slaat hij dicht. Gelukkig heb ik nu een manier gevonden om hem bij me te houden op wedstrijd. Met het losrijden rijd ik hem alleen lang en laag en geef ik gas. Pas wanneer ik de ring in kom, pak ik de teugels op. Dan loopt Ari zijn beste proeven!” Met Arrivederci is de paardensportstudent alleen in de dressuurring te vinden, maar met Eduard rijdt hij ook springwedstrijden. “Daarom is Ed ook mijn schoolpaard: voor mijn opleiding moet ik een paard hebben die kan springen”, legt hij uit.

Goed lopen en springen

“Ed is nu 11 jaar en kwam bij mij toen hij 9 was. Voordat ik aan mijn opleiding begon moest ik B+2 springen zijn, dus daar ben ik toen met hem aan begonnen. Inmiddels ben ik L springen en M1 dressuur met hem. We hebben zelfs ook al een paar oefencrossjes gereden, daar gaan we in september mee verder. Ik hoop dat Eduard veel verder komt in de dressuur. Hij kan goed lopen, maar ook goed springen. Eventing is niet echt mijn ding, dus het plan is niet om hem daarin uit te brengen. Wel vind ik zo nu en dan een oefencross leuk voor de afwisseling”, stelt hij.

Veel begeleiding

Eigenlijk heeft leermeester Arrivederci Hazenberg geholpen om Eduard op te leiden van de B naar het M. Hij vertelt: “Van hem heb ik heel veel geleerd. Hij heeft me eigenlijk de kneepjes van het vak geleerd. Ook reed ik voor werk en op stages jonge paarden, waar ik veel van leerde. Daarnaast had ik met Ed veel begeleiding, zowel vanuit school als thuis. Vrienden van mij die bij ons op stal staan hebben ook de instructeursopleiding gedaan. Daarom kunnen we elkaar heel veel helpen, dat is echt fijn. Dat hielp me dan ook wel heel erg als ik even tegen een dood punt aan liep.”

Toekomst

Nu zijn twee paarden steeds iets ouder worden, moet Hazenberg ook alvast een beetje aan de toekomst denken. Daarom heeft hij samen met zijn ouders zijn eerste veulentje gefokt. “De merrie van mijn moeder stond al een tijdje stil vanwege onder andere een blessure. We weten niet goed wat het is. Het gaat nu wel goed maar soms heeft ze ook slechte dagen. Daarom dachten we: we gaan niet meer moeilijk doen in de sport, maar we laten haar dekken. Het veulen lijkt al zo goed dat we haar nog een keer gedekt hebben. Tegen de tijd dat ik klaar ben met school, is het veulen 3 jaar en kan ik het werk gaan oppakken. Dat komt wel mooi samen.”

Elke dag

Wat maakt nou dat de ruiter zich zo graag bezighoudt met paarden? “Het leukste is dat je gewoon je gevoel erin kwijt kan. Ik ben er de hele dag mee bezig. Ik zou niet weten wat ik allemaal moest doen op een dag als ik geen paarden had”, lacht hij. Voorlopig traint de enthousiaste ruiter nog even door met zijn twee kanjers. “Ik vind ik het heel gaaf dat je steeds verder komt. Ik zou het liefst elke dag op wedstrijd gaan, al helemaal als je goede punten haalt of goed springt: dan motiveert mij dat echt ontzettend.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: AH Fotografie

0 1154
Charlotte Coquerelle en Olivia in Houten. Foto: Privébezit

De Franse amazone Charlotte Coquerelle gooide vrijdag hoge ogen tijdens de basissportwedstrijd in Houten. In het L1 behaalde ze met Olivia (v. San Amour) monsterscores van 244,5 en 250,5. Beide scores gingen daarmee ruim over de 80%.

Uiterste best

De 16-jarige is samen met drie van haar paarden naar Nederland gekomen hier om meer te leren over dressuur en om aan haar Engelse vaardigheden te sleutelen. Coquerelle wordt momenteel getraind door Estelle van Herwijnen en Maurice Simons van 3E Horses. Over de 6-jarige merrie waarmee ze topscores behaalde in Houten vertelt ze: “Olivia is een hele bijzondere merrie. Daarbij beschikt ze over super kwaliteiten. Ze is nog maar vijf maanden onder het zadel maar doet echt haar uiterste best voor je. Dat voel ik dan ook in de proef: ze geeft zichzelf echt volledig.”

Toevallige ontmoeting

Hoe kwam de jonge amazone zo bij 3E Horses terecht? Maurice Simons vertelt: “In februari ging ik naar Le Mans voor een afspraak met Morgan Barbançon. We gaan namelijk samen clinics organiseren in Nederland. Op dat concours ontmoette ik per toeval de ouders van Charlotte. Eenmaal aan de praat vertelden ze mij dat de FEI-pony Indoorrain in Nederland hadden gekocht. Dat was toevallig een pony die wij drie jaar geleden verkochten aan een Nederlandse familie. De ouders gaven aan dat Charlotte en de pony nog niet echt een goede combinatie vormden. Een maand later kreeg ik een telefoontje van de vader van Charlotte: ze waren op weg naar Nederland met Indoorrain en de vraag was of wij hem wilden trainen. Daar zeiden wij natuurlijk geen nee tegen!”, geeft hij aan.

Getalenteerd

Tijdens het trainen van de pony werden Simons en Van Herwijnen naar eigen zeggen ‘weer helemaal verliefd’. Daarom besloten ze Indoorrain terug te kopen. “Kort daarna kreeg ik wederom telefoon van de vader van Charlotte”, gaat Simons verder. “Dit keer was de vraag of Charlotte bij ons mocht komen trainen. Daarnaast was de opdracht dat ze aan haar Engelse vaardigheden moest werken. Gezien wij momenteel ruim 15 dressuurpaarden op stal hebben staan, konden wij de hulp van Charlotte goed gebruiken.” Van Herwijnen vult aan: “Charlotte is een getalenteerde amazone met een aantal mooie sportpaarden. Het is dan ook mooi om haar te kunnen trainen en om haar wekelijks te zien groeien. Het technisch rijden verdient nog wat aandacht, maar daar is nog veel ruimte voor verbetering!”

Derde wedstrijd

“Olivia heeft echt een heel goed karakter”, stelt Charlotte zelf over haar pony. “Ze is echt ontzettend lief voor een merrie. Ze moppert niet en doet alles wat we van haar vragen. Zelfs als ze het even niet begrijpt probeert ze het toch. Vrijdag was pas haar derde wedstrijd. In Frankrijk liep ze haar eerste wedstrijd tijdens de Grand National in Mâcon, daar won ze beide proeven. Ze werd toen gereden door een goede vriendin van mij. Vorige week was de eerste keer dat ik haar in Nederland startte, waarbij ze ook alle proeven won met super scores. Olivia stond te koop net voordat de lockdown in ging. Mijn moeder zei dat we haar écht moesten ophalen omdat we de kans niet konden missen. De dag nadat ik haar kocht ging de lockdown in. We waren dus net op tijd!”

Twee jaar

Naast Olivia heeft Coquerelle nog een paar andere pony’s. Eén daarvan is in Frankrijk gebleven. “Dat is Pearson Junior. Door hem ben ik twee jaar geleden begonnen met het rijden van dressuur. Hij had al op de Europese Kampioenschappen en meerdere CDIP’s gelopen toen ik hem kocht. Omdat ik nog nooit dressuur had gereden was het aan het begin best moeilijk maar hij heeft me alles geleerd. Dit jaar zijn we begonnen op Grand Prix Pony-niveau maar door de lockdown konden we helaas niet veel op wedstrijd. Pearcy is in Frankrijk gebleven en wordt nu door iemand anders geleased.”

Verschillende paarden

De 12-jarige KWPN’er Don Juan is ook onder het zadel bij de talentvolle amazone. Vorig jaar startte ze de ruin in de wedstrijden op een niveau soortgelijk aan de Children, die wedstrijd wonnen ze bijna. De ruin staat momenteel te koop. “Daarnaast heb ik nog Waddenhoek’s Merlin, een Nederlandse pony. Ook hem kocht ik net voor de lockdown. Helaas moest hij vanwege gezondheidsproblemen met pensioen, dus met hem zal ik nooit op wedstrijd kunnen gaan. Dat is wel heel erg jammer.” Op dit moment werkt de amazone als groom bij 3E Horses. “Daarom rijd ik ook verschillende paarden voor Maurice en Estelle. Het is echt een hele gave kans en ik ben blij voor deze samenwerking.”

Goed van pas

Naast Van Herwijnen Coquerelle begeleidt, klimt ze zelf ook in het zadel van de paarden die haar pupil meenam uit Frankrijk. Ze vertelt: “Ik ben ontzettend blij dat ik Don Juan nu in het ZZ-Zwaar mag starten. Het is een hele brave ruin met goede gangen en hij is ook geschikt voor het hogere werk. Het doel is dan ook om hem naar de Zware Tour te brengen dit jaar. Zaterdag behaalden we een tweede plek in Blaricum. Daarnaast zou ik het gaaf vinden om Olivia naar het WK Jonge Dressuurpaarden 2021 te mogen rijden. Omdat ik zelf ook nog de 11-jarige Surabaya in de Inter 2 heb lopen en we dus veel goede paarden hebben staan, komt de hulp van Charlotte zeer goed van pas”, is ze enthousiast.

Het doel van Coquerelle’s verblijf in Nederland is dus in ieder geval beter worden in dressuurrijden, zoals ze al aangaf. En verder? Coquerelle vertelt: “Ik wil het gewoon zo goed mogelijk doen en zo ver mogelijk komen. Vanaf dit jaar zou ik graag in de Junioren starten en vanaf daar steeds verder omhoog klimmen. Ik ga zien hoe ver ik kan komen!”, sluit ze gemotiveerd af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit / 3E Horses

Britt Schiks en Finn. Foto: Vera Marjoleine Fotografie

Britt Schiks was op zoek naar een bomproof pony en kwam uit bij Finn, al was het nog niet direct liefde op het eerste gezicht. De pony was vermagerd en zag er sip uit. Inmiddels is hij omgetoverd tot een fitte en vrolijke sportpony, die graag met zijn eigenaresse op avontuur gaat.

Tweede paard

“Het begon eigenlijk bij mijn andere pony, Zara”, begint Schiks te vertellen. “Ik heb gekozen om haar op pensioen te zetten vanwege luchtwegproblemen. Ik wilde zelf wel door met de sport en ook wedstrijden blijven rijden. Daarom heb ik ervoor gekozen om een tweede paard te kopen. Mijn enige eis was dat het een bomproof pony moest zijn, dus nuchter en braaf. Ik kreeg de advertentie van Finn via Facebook en Marktplaats doorgestuurd van allemaal vrienden. In eerste instantie vond ik hem heel lelijk. Op de foto’s was hij niet zo charmant, maar de tekst was precies wat ik zocht.”

Sneue pony

Daarom besloot de amazone toch maar te gaan kijken bij de witte ruin. Ze vertelt: “Het karakter bleek precies te zijn wat ik zocht maar Finn zag er echt niet zo fraai uit. Hij stond bij een handelaar en hij was een beetje een sneue pony. Hij stond er een beetje depri bij, was heel mager en keek een beetje sneu uit zijn ogen. Ik dacht deze neem ik mee, want hier kan ik nog wel wat moois van maken. Er moest nog wel een hele hoop gebeuren. Er was zo goed als niks met hem gedaan. Over zijn geschiedenis weet ik dan ook heel weinig. Hij is waarschijnlijk ooit van een gezin geweest en daar gereden door de jonge kinderen.”

Kilo’s aankomen

“Toen hij bij mij kwam had hij nog nooit een tandarts gezien, was er in maanden geen hoefsmid geweest en zijn entingen waren niet op orde. Dat heb ik eerst moeten fiksen. De maanden daarna heb ik er heel veel hooi in gestopt. Finn mocht echt nog flink wat kilo’s aankomen. We hadden toen ook nog geen zadel, dus heb hem vooral in rechte lijnen gelongeerd. Hij had namelijk nog totaal geen balans. Dat was best wel een uitdaging.” Hoe zijn ze uiteindelijk gekomen waar ze nu zijn? “Met heel veel lessen en heel veel geduld”, stelt Schiks. “Hele kleine stapjes, lekker opbouwen en belonen voor elk klein dingetje.”

Heel fijn karakter

“Finn heeft een enorm meewerkend karakter”, vervolgt ze. “Hij wil heel graag het goede antwoord geven als je iets van hem vraagt. Aan het begin vond hij het heel moeilijk, hij moest zijn eigen lijf helemaal opnieuw leren kennen. Daarbij is hij ook niet echt de meest snuggere”, lacht Schiks. “Hij kan een beetje dom overkomen, maar zal altijd zijn best doen als je nieuwe dingen vraagt. Dat maakt zijn karakter heel fijn om mee te werken. Finn is precies zoals ik zocht: bomproof en super, super nuchter. Ik kan echt alles met hem. Het maakt niet uit of ik er achterstevoren op zit, op de kop of er onder hang: hij doet helemaal niks.”

Leuke uitdaging

Finn is daardoor geschikt voor zowel beginnende als ervaren ruiters en amazones. “Als je er een kind op zet zal hij netjes over de hoefslag lopen. Zet je er een ervaren ruiter op, dan is hij een leuke uitdaging waar je lekker mee kan werken.” Sinds vorig jaar september is de combinatie ook te vinden in de wedstrijdring. “Toen was hij eigenlijk nog niet helemaal B-klaar”, geeft Schiks toe. “Ik wilde het vooral voor de ervaring meepakken, om te kijken hoe hij het zou vinden. Met zijn nuchtere karakter boeide het hem natuurlijk helemaal niets, maar het was wel een goede ervaring.”

Nooit gedacht

Inmiddels zijn ze bijna een jaar verder en ook een stuk vaker gestart. “De laatste tijd zijn we ook in de online wedstrijden gestart en dat gaat super goed. Finn gaat zo hard vooruit, dat is echt niet normaal. Onze laatste wedstrijd reden we 206 punten bij elkaar. Daar schrok ik wel van. Ik had nooit gedacht dat dat mogelijk zou zijn. We moeten nog vier winstpunten en dan mogen we door naar het L. Ik ben al zeker wel bezig met hem klaarmaken daarvoor. Hopelijk kunnen we dit jaar de overstap nog maken.”

Huis-tuin-en-keuken-pony

Op wedstijden trekt de combinatie nog wel eens bekijks. “Finn heeft natuurlijk een bijzonder kleurtje en dat valt op. Ook is hij een pony tussen de paarden. Dat maakt het ook wel weer een uitdaging. Niet iedereen kan een pony in de ring waarderen. Het is vooral ook lastig dat hij geen fantastische beweger is. Ik noem hem altijd meer een ‘huis-tuin-en-keuken-pony’. Het is voor mij dus best hard werken om hem netjes voor te stellen. Wel heb ik bewust voor een pony gekozen omdat ik zelf ook maar klein ben. Het is voor mij fijn om iets kleins onder me te hebben.”

Zo allround mogelijk

En wat is het doel van de combinatie nu ze zo goed op dreef zijn? “Mijn doel is voornamelijk om Finn zo allround mogelijk op te leiden. Dressuur gaat heel erg goed, dus ik wil nu meer het springen gaan meepakken. Ook wil ik crosslessen en oefencrossjes gaan rijden. Ik heb niet het doel om op een bepaald niveau te eindigen met hem. Ik wil gewoon lekker naar buiten, springen, crossen, dresuren… Ik wil gewoon alles doen met hem!”, sluit ze enthousiast af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Vera Marjoleine Fotografie

Linda van 't Hoenderdal en Raika. Foto: Rowan de Bont.

Eigenlijk was de jonge, onbeleerde merrie Raika helemaal niet wat Linda van ’t Hoenderdal zocht. Toch was ze op slag verliefd. De combinatie was goed op weg, tot Raika een koliekoperatie moest ondergaan. Enige complicaties volgden en de toekomst was onzeker, maar nu is de combinatie gelukkig weer aan het opbouwen.

Fjordenmens

“Ik ben wel echt een fjordenmens”, stelt Linda. “Mijn moeder heeft niet zo veel met paarden maar haar broer is een echte fjordenman. Hij vertelde altijd dat fjorden sterke paarden zijn. Daarom zei mijn moeder: als er dan een paard moet komen, kijk dan maar naar een Fjord. Daardoor was mijn eerste pony dan ook een Fjord. Tussendoor heb ik een uitstapje gemaakt nar een KWPN’er. Van beide paarden heb ik heel veel plezier gehad, maar ik ben toch meer een ponymens. Als ik dan toch moet kiezen, dan kies ik een Fjord. Met mijn twee paarden had ik veel pech en blessureleed. Ik ben ermee gestopt en heb zes jaar niet paardgereden. Misschien moest ik maar accepteren dat het niet voor mij was weggelegd”, vertelt Linda openhartig.

Brave goedzak

In de tussentijd had ze wel wat minipaarden waarmee ze het mennen oppakte, maar dat bleek niets voor haar. “Ik miste het rijden op een gegeven moment heel erg. Dus ik ging weer op zoek naar een leuke Fjord. Omdat ik er zo lang uit was geweest, had ik het idee om op zoek te gaan naar een brave goedzak waarmee ik weer lekker van start kon gaan. Maar Fjorden zijn best wel schaars, vooral als het gaat om volwassen dieren. Via een vriendin kreeg ik de tip om contact op te nemen met de fokker van Raika. Toen ben ik bij haar gaan kijken en ik was natuurlijk gelijk verliefd”, klinkt ze vrolijk. “Maar ik heb het de eerste dagen wel wat afgehouden. Ze was niet wat ik zocht, want ze was volledig onbeleerd.”

Onwennig

“Omdat ik er zo lang uit was geweest dacht ik dat het misschien niet de beste combinatie was. Maar ja, ik kreeg Raika al niet meer uit mijn hoofd. Toen zijn we er gewoon voor gegaan. De eerste twee keer dat ik er op zat vond ik het heel onwennig doordat ik zelf zo lang niet gereden had. Ik heb hulp gehad van een stalgenoot en daarna is het gewoon als een soort van vanzelf gegaan. We zijn al wel heel snel begonnen met lessen, ookal duurden ze soms maar 20 minuten. Ik wilde voorkomen dat er fouten in zouden sluipen doordat ik zo lang niet gereden had en zij niets kende.”

Ontzettend goed

“Vanaf daar ging eigenlijk super goed en snel. Ik kan nu alleen nog maar lovend praten”, vervolgt ze enthousiast. “Alles ging goed, Raika pakte alles goed aan en ze leerde heel snel. Ook ik rolde er snel weer in. Daarom zijn we ook vrij snel begonnen aan dressuurwedstrijden in de B. Daar zijn we in november 2019 mee gestart toen ze net een paar maanden zadelmak was. Gewoon voor de lol, om het eens te proberen. Het ging zo ontzettend goed! Eind januari hadden we de punten al ruimschoots binnen voor het L1. Maar er lijkt een soort vloek op het L1 te rusten. Allebei mijn vorige paarden raakten net voor of net in de L1 geblesseerd. En nu werd Raika ziek.”

Linda van ’t Hoenderdal en Raika tijdens training. Foto: Rowan de Bont.

Ernstige koliek

“Begin februari kreeg ze koliek. Eigenlijk gewoon ordinaire koliek”, vervolgt de amazone emotioneel. “De dierenarts is erbij geweest en kwam ieder uur controleren. Ze kreeg een darmverslapper, werd gespoeld met parafine, maar het ging maar niet beter. Uiteindelijk had de dierenarts ook geen opties meer dus zijn we doorverwezen naar de kliniek. Fjorden zijn over het algemeen best heel hard voor zichzelf. Dat merkten wij ook. Het leek van de buitenkant niet zo ernstig, maar in de kliniek bleek dat ze een obstructie in haar dunne darm had. Dat was best een spannende en heftige periode voor mij als eigenaar. Je hoort en leest er vaak over, je weet dat het uit de hand kan lopen, en ineens sta je er zelf.”

MRSA-bacterie

Na overleg met de dierenarts maakte Linda de keuze om haar merrie te laten opereren. “Raika is een hele jonge en topfitte pony, op dat moment waren we volop bezig met onze trainingen. Omdat ze zich ook al zo sterk hield hoopte ik dat ze zich in het verdere traject ook sterk zou houden. De operatie is heel goed gegaan en de dierenartsen waren tevreden. Ze kwam ook goed uit de narcose en de dagen er na leek het prima te gaan. Thuis merkten we echter dat de behandeling van haar wond niet goed ging. De antibiotica sloeg niet aan.” De merrie bleek de MRSA-bacterie te hebben, een bacterie waardoor ze resistent is voor antibiotica. “Ondertussen was het best een heftige wond die enorm aan het rommelen was…”

Moed in de schoenen

“Als eigenaar doet dat wel wat met je, al vond de kliniek het nog niet zo heel spannend. We gingen vaak op  controle. Het leek goed te gaan maar later bleek dat ze een inwendige infectie had. Omdat antibiotica niet werkte moest de wond meermaals opnieuw worden opengemaakt. We zijn het gaan spoelen met water in de hoop dat haar lichaam het zelf wilde aanvechten. Toen werd ook de kliniek minder enthousiast, dan voel je de moed toch wel in je schoenen zakken. Het kwam heel hard aan omdat ik het niet verwacht had. Alles rondom de operatie was goed gegaan. Je voelt je echt machteloos en je hoopt maar dat haar lichaam het kan fiksen. Gelukkig kregen we bij de laatste controle goed nieuws. Ze mocht weer de wei op en we mogen voorzichtig weer gaan opbouwen.”

Heel veel doorstaan

“Eind dit jaar hoop ik de vloek van het L1 te kunnen doorbreken”, vertelt Linda over haar ambities met de merrie. “Ik heb één groot doel met Raika, en dat is het sportpredicaat. Die behaalt ze bij M2+2. Zelf heb ik geen verleden in de sport dus ik hoop het samen met haar te kunnen bereiken. In eerste instantie was het doel ook om een veulen te fokken, maar haar koliekoperatie heeft alles veranderd. Het is niet definitief van de baan, maar ik ben erg terughoudend geworden. We hebben zoveel doorstaan, ik wil niet dat er dan in de dracht iets misgaat omdat ik per sé een veulentje wilde. De fokplannen schuif ik voorlopig opzij, we gaan ons eerst focussen op de sport.”

“Alles wat we nu bereiken hebben we ook echt samen gedaan, dat vind ik het mooie aan het opleiden van een jonge pony. In korte tijd heeft Raika al heel veel meegemaakt, ook in de korte tijd van ons samen. Dat heeft onze band wel echt heel erg sterk gemaakt”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Rowan de Bont

Renske Bouwman en Antares. Foto: Arlette Beukenkamp

Na het verlies van haar paard Weston dacht Renske Bouwman zich te focussen op Antares (v. Berlin), de ruin die ze al twee jaar bijreed. Tot het bericht kwam dat hij verkocht werd. Omdat ze haar man beloofd had geen paard meer te kopen in verband met de zorg voor hun jonge dochtertje moest ze Antares aan haar voorbij laten gaan…

Heel snel gegaan

“Dat was echt wel een verdrietige tijd”, begint Bouwman te vertellen. “Voordat ik Weston kreeg was ik heel bang geworden. Hij heeft voor mij het plezier in het rijden weer teruggebracht. Met hem heb ik hele leuke dingen meegemaakt. Weston kreeg atrose in zijn voet en dat werd alleen maar erger. Dat is heel snel gegaan vanaf het moment dat we erachter kwamen tot het moment dat hij uitbehandeld was. Ik heb hem toen met pensioen gedaan, maar zelfs in de wei had hij heel veel pijn met het lopen van bochten. Ik vond het geen paardwaardig pensioen voor hem. Na een paar maanden pensioen heb ik hem in overleg met de dierenarts in laten slapen.”

Verkoop

“Ik was echt gek op hem dus vond het heel erg moeilijk. Ik had gehoopt dat hij nog jaren van zijn pensioen kon genieten”, geeft ze aan. “Nadat hij overleed zou ik me meer gaan focussen op Antares. Hem reed ik al twee jaar bij naast Weston. Toen kwam er ook nog eens het telefoontje dat hij verkocht zou worden. Ik begreep het van de eigenaren, het paard was van hun dochter die nu studeerde en er geen tijd meer voor had. De eigenaren wilden eigenlijk dat Antares naar mij zou gaan. Maar ik had thuis de afspraak dat er geen paard kwam tot ons kindje wat groter was. Dat ging nog wel even duren. Mijn man hield me daar ook aan.”

Moet zo zijn

“Daardoor zou ik twee paarden verliezen in een hele korte tijd”, gaat Bouwman verder. “Er waren al snel mensen die Antares wilden hebben. Binnen drie weken na de dood van mijn paard zou ik weer afscheid moeten nemen, nu van Antares. Daar was ik echt heel erg stuk van. Toen kwam het moment dat de verkoop niet doorging. Omdat ik in mijn hoofd al afscheid had genomen en hij toch bleef dacht ik: nu moet het zo zijn. Samen met de eigenaresse hebben ik nog een paar keer met mijn man gepraat. Uiteindelijk kreeg ik groen licht van hem en hebben we Antares overgenomen.”

Schuldgevoel

Hoewel de amazone blij was dat ze geen afscheid van Antares hoefde te nemen voelde het wel een beetje dubbel. “Ik voelde me een beetje een verrader tegenover Weston. Ik was heel verdrietig om zijn dood maar ook al zo snel weer bezig met het rijden van mijn nieuwe paard. Antares is geen vervanger. Dat kan ook niet. Toen Weston er nog was stonden ze naast elkaar en verzorgde ik ze ook allebei. Antares en Weston zijn ook zo anders, maar toch ook wel weer hetzelfde. Qua karakter zijn het allebij twee ontzettende goedzakken. Dat is wat ik zo leuk aan ze vind. Daardoor heeft Antares me ook heel veel troost geboden toen Weston overleed.”

Wedstrijddebuut

“Als ik op zoek was geweest naar een nieuw paard, was ik waarschijnlijk nooit bij Antares gaan kijken”, stelt Bouwman. “Voor het mooie is hij iets aan de kleine kant voor mij. Maar hij is zo’n mooi paard en zo leuk. Hij is ook echt een goed paard die zeker mee kan in de sport. Toen hij net van mij was heb ik meteen een startkaart aangevraagd. Ik kende hem natuurlijk al wel, maar het was nu wel een beetje anders. We zijn in het L gestart en gelijk op westrijd gegaan. Antares lijkt een heel koel paard. Ik kon hem dan ook in mijn eentje zadelen en laden. Maar toen ik op het losrijterrein wilde opstappen bleek het dat hij toch best wel gespannen was. Voor ik mijn been over hem heen had geslagen rende hij weg”, lacht ze.

Combinatie vormen

De combinatie herpakte zich en reed alsnog twee proeven. “We wonnen beide proeven en haalden gelijk onze eerste winspunten binnen. Daar was ik heel blij mee, het was een mooi debuut. We waren binnen drie wedstrijden het L2 door. In het M1 moesten we even wennen. Ondanks dat hij er koel uitziet kan hij in de proeven heel heet worden. Daardoor rijd je hier en daar wel snel een foutje. We waren ook gewoon nog niet echt op elkaar afgestemd. Je kan elkaar wel kennen en al veel rijden samen, maar je moet natuurlijk ook nog een combinatie worden in de ring. Dat kostte wel een beetje afstemming.”

Rhino-enting

Uiteindelijk had de combinatie de slag te pakken en belandden ze in het M2. Ook deze klasse waren ze binnen 4 wedstrijden door, waarbij ze met mooie punten en prijzen naar huis gingen. “Toen kwam die meisjesdroom om Z te mogen starten ineens heel dichtbij. Dat vond ik superleuk en daar waren we hard voor aan het trainen. Ons debuut stond al gepland. Onze stal ent preventief op Rhino en dit keer reageerde Antares er heel slecht op. Hij had acht weken lang een groot abces op zijn borst. Daar is hij heel kreupel van geweest en het herstel heeft ook lang geduurd. Hij heeft daarvoor zelfs twee weken op de kliniek gestaan. Dat Z-debuut leek eventjes heel ver weg…”

Onderschat paard

Gelukkig herstelde de schimmelruin volledig. Vanwege het coronavirus werd het debuut nog even uitgesteld, maar begin juni was het eindelijk zo ver. “Ik vond het heel spannend, de eerste keer in het Z”, geeft de amazone toe. “Maar ik wilde ook niet alles laten verpesten door mijn zenuwen. We hadden ons heel goed voorbereid en ik focuste me vooral op onze goede punten. We reden één proefje en haalden gelijk ons eerste winstpunt binnen. Ik vond dat echt heel gaaf, zeker omdat Antares eigenlijk nog net een E-pony is. Hij is trouwens wel één van de meest onderschatte paarden, dat zei staleigenaar Henk Jan Lozeman ook toen hij er eens een sprongetje mee maakte.”

Ambities

“Op stal is hij namelijk heel relaxed, een beetje een slome dodo”, legt ze uit. “Maar als hij moet werken dan gaat hij echt voor je. Dan wordt hij heet op een positieve manier. Op andere dagen kan mijn dochtertje van twee er ook op zitten. Eigenlijk is hij springgefokt maar hij doet altijd zijn best voor je, wat je ook vraagt. Nu we zo goed bezig zijn in het Z1 denk ik dat er misschien wel meer in zit dan dit. We zijn nu met de wissels bezig en dat pakt hij eigenlijk heel goed op. Waar we gaan eindigen durf ik niet te zeggen. We gaan eerst maar eens die 10 winstpunten behalen in het Z. Eén ding dat wel zeker is, is dat Antares nooit meer weggaat. Hij blijft sowieso voor altijd bij mij”, besluit ze.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Arlette Beukenkamp

Amber Bakema en Blue Eyes. Foto: Mevrouw Wiebelkont

Toen Amber Bakema het paard Blue Eyes voorbij zag komen op de pagina van Paard Zoekt Baas, wist ze gelijk dat ze hem wilde hebben. De bruine ruin was zwaar ondervoed toen hij bij de stichting kwam. Inmiddels ziet hij er goed uit en traint de combinatie richting hun wedstrijddebuut.

Geen moment getwijfeld

“Ik volgde de stichting al een tijdje via Facebook maar dacht nooit dat het iets voor mij zou zijn om een paard te adopteren”, begint Bakema haar verhaal. “Ik vind het idee super mooi en ik vind het fantastisch voor de paarden dat ze weer een goed huis krijgen, maar dacht echt dat het niet voor mij was weggelegd. Tot ik Blue voorbij zag komen. Ik heb zijn proces een tijdje gevolgd via Facebook, van toen hij binnenkwam tot hij ter adoptie kwam. Toen hij uiteindelijk ter adoptie kwam heb ik geen moment getwijfeld en gelijk naar meer informatie gevraagd.”

Eerste eigen paard

De amazone maakte een afspraak om bij Blue Eyes te komen kijken. “Het was voor ons dik twee uur rijden maar ik heb nooit getwijfeld of ik wilde gaan. Ik had gewoon het gevoel dat het juist was met hem. Toen ik daar aankwam vroeg ik me echt af hoe mensen dit een paard aan kunnen doen. Zeker hem, want hij is zo ontzettend lief en echt een goedzak. Het klikte meteen tussen ons. Wel is Blue mijn eerste eigen paard. Hiervoor verzorgde ik altijd paarden van anderen. Ik wist dus wel hoe het moest, alleen was hij natuurlijk ondervoed. Het was even uitproberen welk voer het beste werkte, maar het gaat steeds beter nu.”

Niet naar omgekeken

Ook was het gebit van Blue was verwaarloosd en zijn hoeven waren niet goed. “Blue had moeite met naar de hoefsmid gaan, dus we hebben eerst heel veel moeten oefenen met voetjes optillen.” Over het verleden van Blue Eyes is niet zo heel veel bekend. “Ik heb geprobeerd informatie op te zoeken en kwam in contact met iemand die hem kende voor hij naar de opvang ging. Toen zijn voormalige eigenaren naar Indonesië verhuisden kwam hij bij deze vrouw terecht. Zij gaf hem later cadeau aan een vriendin die er helaas niet voor kon zorgen. Blue is uiteindelijk in een weilandje terecht gekomen waar er nooit meer naar hem werd omgekeken.”

Internationale springsport

“Van deze vrouw hoorde ik ook dat Blue vroeger onder een andere naam internationaal in de springsport heeft gelopen”, gaat Bakema verder. “We zijn nu het springen een beetje aan het oppakken en daar wordt hij heel vrolijk van. Eigenlijk is het juist een beetje het doel om dressuurwedstrijden te gaan rijden met hem. Ik vind het Z daarin een mooi doel, maar dat moet natuurlijk wel haalbaar zijn. Blue is nu 17 en kan nog heel lang mee als hij zo doorgaat, maar je weet het natuurlijk nooit. Ik wil ook heel graag nog een keer met hem crossen. Dat vindt hij super gaaf, en ik ook. We hebben eigenlijk nog een hoop plannen samen”, klinkt ze enthousiast.

Heel veel zin

“Op dit moment heb ik nog geen startpas maar het staat wel op de planning om die in het komende halfjaar aan te vragen”, stelt de amazone. “Laatst hebben we wel de Dressage Cup gereden, zonder punten maar met beoordeling. Daar kregen we best positieve reacties op. Als het wel voor punten was, dan hadden we rond de 193 gezeten.” Het verbeteringsproces van Blue en haarzelf houdt Bakema bij via Instagram. “Ik had nooit verwacht dat mensen dat zo leuk zouden vinden. Iedereen is benieuwd wat we gaan doen en hoe we gaan eindigen. Ik heb heel veel zin om aan de wedstrijden te gaan beginnen. Ik heb het gevoel dat we er wel klaar voor zijn. Maar goed, ik ben hoe dan ook al heel blij met Blue”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Mevrouw Wiebelkont

Karin Raske en Boykin tijdens het meetmoment. Foto: Freerk Boskers

Na een wedstrijdstop van vijf jaar besloten Karin Raske en haar pony Boykin de ring weer in te gaan. Hoewel dat eerst wel even tegenviel na zo’n lange tijd, heeft de combinatie nu de smaak weer te pakken. “Toen we de laatste keer 200 en 205 punten kregen was dat wel even een geluksmomentje”, stelt ze.

Lichamelijke klachten

Voordat ze stopten met het rijden van wedstrijden had de combinatie 16 winstpunten in het M1. Toen Raske te maken kreeg met vervelende lichamelijke klachten kwam de stop er voor een tijdje op. “Ik heb daar sinds mijn 13e al last van en af en toe steken die klachten weer de kop op. Daardoor heb ik toen een hele tijd niet meer zo fanatiek gereden. Om die reden hebben we dan ook even een wedstrijdstop ingelast.”

Kreupelheid

Uiteindelijk ging het beter met de amazone en kon ze weer rustig aan beginnen met trainen. Althans, dat dacht ze. Nu was het de beurt aan haar pony, die een lichte vorm van astma bleek te hebben. “Ook zei ik iedere keer als we weer op controle moesten daarvoor dat ik het gevoel had dat hij voor niet helemaal goed liep. In ze kliniek zagen ze steeds niets, maar ik bleef het gevoel houden. Toen hebben we hem thuis eens gefilmd terwijl hij op het harde liep en moesten we toch langskomen voor een kreupelheidsonderzoek. Het bleek dat Boykin lichte artrose heeft in beide voorvoeten. Dat was wel een beetje een domper toen”, geeft ze eerlijk toe.

Foto: Monica Brouwer

Routine

“Boykin is toen ingespoten en staat sindsdien op zooltjes. Nu doet hij het weer hartstikke goed”, gaat ze verder. “Maar doordat ik zelf geen trailer heb pakte ik het wedstrijden rijden niet zo makkelijk meer op. Ik ben uiteindelijk zelf een paar keer meegeweest naar wedstrijden van de eigenaresse van de stal waar ik sta. Als je er dan weer bij staat dan is het toch wel weer heel leuk. Zij overtuigde me om weer een startkaart aan te vragen. Die hebben we net voor Corona aangevraagd en we zijn daarvoor dus maar één keer op wedstrijd gestart. Ik merkte toen dat ik best wel de routine miste. Normaal gesproken wist ik precies wat ik moest doen tijdens het losrijden maar nu dacht ik echt: ‘Wat moet ik nu doen?'”

Aan de slag

De eerste keer dat ze weer op wedstrijd gingen was dus even weer wennen. De punten vielen dan ook een beetje tegen. “Toen dacht ik: we gaan thuis weer even oefenen en dan op wedstrijd. Omdat dat niet kon, hebben we proeven ingestuurd voor de online wedstrijden. Daar waren de punten wel wat hoger, maar nog niet top. We kregen commentaar waar ik zeker mee aan de slag kon, dus daar ben ik in de les ook veel mee bezig geweest. De keer daarna behaalden we 195,5 punten. Ik ben heel perfectionistisch, en in mijn ogen mankeerde er van alles aan dat filmpje. Dat kon nooit mijn score zijn!” Toch was het wel zo, en vanaf daar klommen de punten voor de combinatie alleen maar verder omhoog.

Geluksmomentje

“Er was een meetmoment bij ons in de buurt en ik wilde graag proberen het gevoel wat ik thuis had ook op wedstrijd te krijgen”, gaat Raske verder. “Als we dat op wedstrijd voor elkaar kunnen krijgen, dan wil ik misschien wel een keer nadenken over de overstap naar de M2. Ik vond Boykin heel fijn lopen, hij was voor zijn doen zelfs een beetje kijkerig. We kregen 200 en 205 punten! De jury kwam zelfs uit de auto om te zeggen dat hij een supergave pony is en zo onwijs zijn best doet. Toen zat ik natuurlijk bijna te huilen op mijn paard. Ik had echt niet verwacht dat dit ons na al die jaren nog zou lukken. Dat was echt wel even een geluksmomentje”, klinkt ze enthousiast.

Geweldig dier

Boykin met de oma van Raske. Foto: Privébezit.

Met Boykin heeft de amazone altijd al een bijzondere klik gehad. “Ik reed een tijdje voor een handelsstal en Boykin kwam terug als ‘onhandelbare’ pony. Op het moment dat ik het deurtje van de trailer open deed zei ik tegen mij moeder: “Mam, dit is hem!”. Mijn moeder wilde eerst maar even zien of hij wel braaf was, maar hij heeft bij mij nooit een stap verkeerd gezet. Dankzij mijn oma heb ik Boykin kunnen kopen op mijn achttiende verjaardag. Daar ben ik haar echt ontzettend dankbaar voor. Toevallig kwam ik er toen ik zijn paspoort kreeg achter dat hij en mijn inmiddels overleden oma op dezelfde dag jarig zijn. Dat maakt het wel extra bijzonder. Voor mij is hij echt een geweldig dier, ik denk dat ik nooit meer een pony als hem tref.”

Eén winstpunt

Wat is het doel nu de combinatie weer goed op dreef is? “Ik wil wel kijken hoe ver we kunnen komen. Zolang hij goed loopt en het leuk vindt rijden we nog even door. Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, maar één winstpunt in het Z zou echt heel tof zijn. Ik ben wel een beetje perfectionistisch, maar mijn instructrice Ilona Greven helpt me daar heel goed bij in de lessen. Ik vind haar super positief lesgeven. Ook is ze heel betrokken bij de rest, niet alleen bij de lessen. Het meetmoment was voor haar in de buurt en toen kwam ze ook even kijken. Als we samen met Ilona doortrainen dan kan dat puntje in het Z1 misschien wel lukken…”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonver bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto boven: Freerk Boskers

Foto in tekst: Monica Brouwer

Ook Ria van Wier maakte met Wessel fan ’t Hynstehiem gebruik van de mogelijkheid om met Hoefslag@Home toch proeven te rijden tijdens de coronacrisis en dat kan nog steeds. Ze kregen uitgebreid commentaar waar Ria verder mee kon. Hoe Ria aan Wessel gekomen is, is echt uniek. Ook met dit paard is ze succesvol in de dressuursport, maar Ria wil zich altijd verder ontwikkelen en daar is ze nu mee bezig.

“Wessel is pas vijf jaar en mag al M starten, maar ik merk dat hij nog tijd nodig heeft om krachtiger te worden. Daar gaan we dus rustig mee verder. Door de opleiding die ik volg kan ik nu ook beter zien wat een paard nodig heeft en wel of niet aan kan.”

De winnaar was er niet

“Het is heel grappig hoe ik aan Wessel gekomen ben. Het was namelijk zo dat ik op een hengstenshow in Harich was en daar een programma boekje kocht. Samen met dat boekje ontving je ook een lootje. Toen de winnaar van de dekking van Friese hengst Fonger werd getrokken, was de winnaar er niet, dus trokken ze nog een lootje. En dat kwam overeen met mijn nummer. Ik won dus de dekking van die Friese hengst, maar had geen Friese merrie. Ik heb toen aan een vriendin van mij gevraagd of ik haar Friese merrie hiervoor mocht gebruiken. En zo werd Wessel geboren!”

Verwachtingen

“Als hengst was Wessel best wel lastig. En omdat ik ook een kleinschalige manege run in Vrouwenparochie met zes pony’s, was dat niet echt handig. We hebben hem dus geruind en toen was hij veel liever. Daarbij is hij ook heel knap. Hij is letterlijk een lot uit de loterij. Mijn verwachtingen van hem zijn best hoog, Wessel kent al meer dan een tienjarige KWPN-er die ik destijds reed. Ik les al zo’n acht jaar bij Kenna Bakker. Wij waren vroeger collega’s bij WB Stables waar ik tien jaar voor heb gereden.”

Elkaar begrijpen

“Naast Wessel, de manege en de privélessen die ik geef, rijd ik ook altijd een paard van Michel Schothorst. Dat zijn paarden van zadelmak maken tot IBOP. Ook mijn dochter rijdt met haar D-pony, een Connemara, dressuur en springen. Crossen vinden ze ook heel leuk. Meestal zie je dat de ouders stoppen met rijden als de kinderen wedstrijden gaan rijden, maar daar vind ik het nog veel te leuk voor. Daarbij vind ik ook dat we elkaar mooi aanvullen en goed begrijpen. Eigenlijk hebben we dan ook nooit woorden.”

Ontwikkelen

“Ik wil mij altijd verder ontwikkelen en meer leren, daarom ben ik ook de opleiding bij Emiel Voest gaan volgen. Dat is echt super leerzaam en een mooie aanvulling. Zo kijk ik nu veel meer hoe paarden reageren. Je kunt dan goed zien of een paard aan iets toe is of niet. Daarbij leer je heel goed hoe je een paard zichzelf kunt laten ontspannen en dit is zo’n fijn gevoel. Mijn doel met Wessel is natuurlijk om zo ver mogelijk te komen. maar ook om mijn ruitergevoel zo veel mogelijk te ontwikkelen, zodat ik dit weer kan gebruiken voor andere paarden.” (CdB)

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit/Marja Tinga

Na een aantal jaar niet gereden te hebben, begon het bij Kristel Szakály toch wel weer heel hard te kriebelen om te rijden. Na een opstart op de manege en verschillende bijrijdpaarden, rijdt ze nu leasepaarden van eigenaresse Nicky Star en is haar droom de Grand Prix.

Kristel: “Mijn paard ging op zijn dertiende met vervroegd pensioen vanwege artrose. Ook kreeg ik twee kindjes. Toen die naar school gingen had ik weer wat meer tijd en het rijden lonkte weer. ”

Uitdaging

“Ik ben weer gestart op de manege, maar al snel zocht ik naar meer uitdaging. Toen heb ik geprobeerd een bijrijdpaard te vinden, maar dat lukte ook niet echt. Totdat ik in aanraking kwam met Nicky Star. Zij is professioneel en serieus bezig met haar paarden en rijdt zelf op Grand Prix-niveau. Maar zij heeft ook te veel paarden, dus zocht ze mensen die de paarden wilden leasen en onder haar begeleiding wilden lessen. Nu rijd ik twee paarden van haar en krijg ik met beide wekelijks les. Daarbij mag ik ook meedoen aan wedstrijden. Ik deel de paarden met twee anderen die ook lessen bij Nicky, dus dat gaat goed.”

Mega

“Ik rijd twee twaalfjarige paarden. Dani VOD (v. Jazz, red.) en Equinova’s Diva (v. Valeron red.).  Dani rijd ik sinds januari en is een echte grote, 1.85m, vriendelijke reus. Gelukkig waren mijn eigen paarden vroeger ook al rond de 1.80 m, dus ik ben wel wat gewend. Hij is heel lief en braaf, beweegt gemakkelijk en heeft een mega galop. Die zit ik bijna niet uit. Daarnaast blinkt hij uit in de zijgangen. Diva heeft een heel mooi front en loopt altijd mooi opgericht. De galop is heel fijn en we werken aan de draf. Diva rijd ik pas sinds mei.”

Hogere werk

“Met Dani heb ik meegedaan met Hoefslag@Home, want net op het moment dat ik wilde gaan starten, brak het coronavirus uit. Het was leuk om hier aan mee te doen en ik kreeg leuk en goed commentaar, waar ik wat mee kon. Nu staat het eerste meetmoment gepland. Ik moet meteen in het ZZ-Licht starten met beide paarden, omdat ik dat zelf voorheen gereden heb en Dani ZZ-Licht geklasseerd is en Diva Lichte Tour. Ik vind het heel leuk om met het hogere werk bezig te zijn. Mijn droomdoel is de Grand Prix. We gaan door de lessen van Nicky hard vooruit, dus wie weet.”

Dravertje

“Het is heerlijk om te rijden. Het is niet alleen fysiek intensief,  toch kan je ook ontspannen. Je vergeet even de rest. Daarbij ben je lekker buiten bezig. Een ander voordeel van paarrijden is dat je leert doorzetten. Ik ben zelf met een dravertje begonnen en best ver gekomen. Dat gaat gewoon niet vanzelf. Natuurlijk heb ik ook veel aan Nicky die mij er nu bij helpt.  Nicky geeft heel consequent les en let op de kleinste dingen. Ze is kritisch, maar wel positief opbouwend. het is gewoon heel leuk. Zij kijkt echt of je een klik hebt met het paard, want het moet voor paard en ruiter leuk zijn.”

Mentaal sterker

“Mijn twee kinderen zijn ook al aardig besmet met het virus. Ik denk dat paardrijden voor kinderen ook heel goed is. Ze vinden het spannend, maar leren dan toch hun angsten te overwinnen. Als ze daarna merken dat iets lukt, geeft dat hen ook veel voldoening. Ze worden mentaal sterker.” (CdB)

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

Volg ons!

104,267FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer