Tags Posts tagged with "basissport"

basissport

Aida Evink en Estival KR tijdens het losrijden op de studentenwedstrijd. Foto: G.S.P.V. Parafrid

Ondanks dat Estival KR (v. Lord Leatherdale) haar bekken brak bij een ongeluk als jaarling, komt ze nu nog goed mee in de basissport. Samen met haar eigenarese Aida Evink is ze M1+5, waardoor het oorspronkelijke doel is behaald. “Ik vind het super knap dat ze dit allemaal maar doet”, vertelt Evink.

Verzorgpaard

Tijdens haar studententijd woonde Evink in Groningen. Daar verzorgde ze gedurende haar studietijd verschillende paarden. Toen ze voor haar werk 2 jaar in Rotterdam ging wonen, wilde ze daar ook graag paardrijden. Ze kwam via een advertentie bij Estival terecht, in eerste instantie als verzorgpaard. Ze vertelt: “De vorige eigenaresse zocht iemand die haar wilde rijden. Es was toen pas 5, en wel heel groot. Ik reed eigenlijk altijd kleine en niet zo jonge paarden. Toch was ik op slag verliefd op Estival, het ging gelijk erg goed. De eigenaresse was ook enthousiast, dus toen ben ik haar gaan bijrijden. Haar vorige eigenaresse was en is gek op Es, maar ze hadden onder het zadel wat minder een klik. Daarom hebben we na een tijdje besloten dat ik haar overnam. Toen had ik ineens een eigen paard.”

Ongeluk als jaarling

Foto: Lisan Hofman

Toen ze na twee jaar terug verhuisde naar het noorden van het land, ging Estival dus mee. “Ik had eigenlijk nooit de intentie om een paard te kopen, maar ik kwam erachter dat het makkelijk kon. Doordat Es zo leuk was, ben ik uiteindelijk toch gezwicht. Estival is gefokt met het idee om een sportpaard te worden. Helaas heeft ze als jaarling een ongeluk gehad waarbij ze haar bekken heeft gebroken. Normaal gesproken is dat einde verhaal bij paarden, maar ze vonden haar zo leuk dat de fokker besloot haar als weidepaard te houden. Het ging eigenlik zo goed dat ze op haar derde alsnog beleerd is. Natuurlijk merk je nu wel dat het niet helemaal klopt, zo heeft ze bijvoorbeeld de neiging om haar achterbeen iets te ver naar buiten te zetten.”

Afwijking in rug

“Door haar ongeluk heeft Estival ook wat meer tijd nodig gehad met alles. Die hebben we haar dan ook echt gegeven. De vorige eigenaresse kwam er daarnaast ook achter dat Estival een lichte afwijking in haar rug heeft. Dat maakt haar natuurlijk wel een paard met wat gebreken en een handleiding, maar als je er rekening mee houdt gaat het goed. Ik ging jaarlijks met haar naar de dierenkliniek om foto’s te maken van haar rug, omdat ik zeker wilde weten dat het rijden nog kon. Na een paar keer zeiden ze: ‘Kom maar niet meer terug. Ze heeft er geen last van en er verandert niks.’ Estival laat ook echt wel weten dat ze er last van heeft, ze zet haar voet al niet eens neer als er een steentje in zit”, lacht ze.

Slachtpaard?

De amazone gaat verder over haar merrie. “Ze is ontzettend lief en mensgericht. Al kan ze soms wel schrikken, dan ‘rodeo’t’ ze ook rustig weg. Ik denk wel dat het slim is om Lord Leatherdale op haar moeder te zetten, zij is een Cocktail-nakomeling. Als je haar namelijk weer terug hebt, is alle spanning dan ook gelijk weg. Es is een super blij paard dat altijd met haar oortjes naar voren op je af komt.” Ondertussen doet de merrie het ook goed in de sport. “Toen ik haar nog bijreed kreeg ik ook wel lessen met haar. Mijn instructrice moedigde me aan om eens B te starten. De eigenaresse vond het goed, maar waarschuwde me wel dat Es nog wel eens was uitgemaakt voor slachtpaard. Ik verwachtte daarom niet teveel van onze eerste wedstrijd, maar we reden gelijk een winstpunt”, klinkt het trots.

Super knap

Aida Evink en Estival KR op wedstrijd. Foto: Kor Bakker

Omdat het steeds beter ging, besloot Evink gewoon rustig door te trainen. “Ik vond het leuk om samen met haar naar een doel toe te trainen. De B en de L1 waren we snel door, die gingen heel makkelijk. Vanaf het L2 hadden we wat meer moeite, maar toen het kwartje viel waren we er weer binnen een jaar doorheen. Binnen 3 jaar waten we M1-startgerechtigd, wat ik eigenlijk als einddoel had voor haar. Ik vond het echt super knap dat ze dat had gered. Maar ja, om dan al gelijk te stoppen is ook zo wat. We starten dus nu af en toe in het M1 en hebben inmiddels 5 winstpunten. Het is wel flink aanpoten voor ons, er moet ook steeds meer kracht uit haar achterhand komen en daar heeft ze moeite mee. Ik had er dan weer moeite mee om haar bewegingen goed uit te zitten. Maar we worden allebei steeds beter en ik ben onwijs trots op haar.”

Studentenwedstrijden

Ook zet de amazone haar merrie ieder jaar in voor de studentenwedstrijden van studentenvereniging G.S.P.V. Parafrid in Groningen. “Ik heb zelf één jaar bij Groningen en twee jaar bij de landelijke vereniging in het bestuur gezeten. Ik vond die wedstrijden ontzettend leuk. Zo konden we wedstrijden rijden zonder dat we een eigen paard hadden. Het was vooral tof als je een finale mocht rijden. Je zat meestal op een manegepaard, maar soms ook ineens op iemands eigen paard. Dan had je ineens een super knap paard onder je kont. Ik wilde andere studenten ook die kans bieden, dus besloot ik Es ook aan te bieden als ze er klaar voor was. Vorig jaar zou de vierde keer zijn dat ze mee zou rijden. Ik rijd haar altijd zelf los, en daarna gaan de ruiters er op. Het is leuk als je er zelf een leuk proefje mee neer kan zetten, maar als een wildvreemde dat doet na 15 minuten losrijden dan ben je wel trots dat je paard zo goed opgeleid is dat ze dat kan.”

Perfete match

Aida Evink en Estival KR tijdens het springen. Foto: Kor Bakker

De amazone heeft niet veel doelen voor de toekomst. “Toen ik haar net over had genomen had ik bedacht om naar het M1 te rijden. Nu we daar overheen zijn, is het nieuwe doel het M2. Voor de rest vind ik het belangrijk om zoveel mogelijk dingen te doen die leuk zijn voor haar. Ze vindt dressuur leuk, maar ze is ook gek op bosritten. Daarnaast merk ik dat ze springen ook heel leuk vindt. Vanwege haar rug mogen we niet hoger dan 80cm springen van de dierenkliniek, dus ik doe het niet te veel. We maken nu één keer per week een sprongetje en dat vindt ze super leuk. Estival zit heerlijk in haar vel en dat vind ik fijn. Haar fijne karakter vind ik het allerleukst aan haar. Ze is een lief dier waarmee ik alles kan doen wat ik leuk vind, ze is dus wel de perfecte match voor mij”, besluit ze.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Kor Bakker /  Privébezit Aida Evink

Naidja van Aelst met Las Vegazz. Foto: Hannah Verhoeven

Amazone Naidja van Aelst rijdt twee paarden bij voor twee verschillende eigenaren. Alles wat ze met Guusje en Las Vegazz doet, heeft ze van haar inmiddels overleden bijrijdpaard Wouter geleerd. “Wouter was echt een gigantisch leerpaard voor mij. Het is heel leuk om dat nu mee te nemen naar de jonge paarden”, vertelt ze.

Tegengehouden

Al sinds ze een klein meisje was, wilde Van Aelst graag paardrijden. Toch zag haar moeder dat in eerste instantie niet zitten. “Zij had een vriendin die op een vervelende manier van het paard gevallen was en daardoor in een rolstoel zit. Om die reden had ze echt wel angst voor paardrijden gekregen. Op een gegeven moment ben ik toch met een vriendin meegegaan naar de manege. Toen kon ze me uiteindelijk niet meer tegenhouden. Toen ik een jaar of 10 was ben ik toch gaan paardrijden. Al vrij snel ben ik ook paarden gaan rijden voor anderen. Dat vond ik fijner dan in de manegelessen rijden en dat gaf me ook de kans om gelijk KNHS-wedstrijden te starten in plaats van FNRS.”

Ziekte van Lyme

Val Aelst met Wouter tijdens hun laatste wedstrijd samen. Foto: Kathleen van Winden

“In 2019 hebben we afscheid moeten nemen van Wouter”, vertelt de amazone. “Hem heb ik heel wat jaren gereden voor zijn eigenaren. Ik mocht alles met hem doen, maar op een gegeven moment liep hij niet meer zoals hij altijd liep. Na een tijd onderzoeken bleek dat hij de ziekte van Lyme had. Toen we erachter waren wat het was, ging het nog een tijdje goed door de medicijnen die hij kreeg. Uiteindelijk werd hij in een korte tijd helaas zo slecht dat we hem hebben moeten laten gaan. Wouter was echt een gigantisch leerpaard voor mij. Hij kende alle oefeningen tot het ZZ-licht en misschien wel meer. In september 2019 hebben we de laatste punten in het M2 behaald en mochten we Z starten. Helaas verslechterde hij in zo’n snel tempo, dat we ons Z-debuut niet meer konden maken.”

Zelf doorgereden

De vosruin Las Vegazz is van dezelfde eigenaren als waar Van Aelst Wouter voor reed. “Alles wat ik van Wouter heb geleerd, kan ik nu doorgeven aan hem. Las Vegazz stond net voordat wouter overleed al bij ons op stal. Hij was net twee maanden onder het zadel, dus echt nog een jong paard. We hebben hulp gekregen om hem verder door te rijden, wat heel fijn was omdat we er zelf nog weinig ervaring in hadden. Hij is best een pittig paardje, die af en toe nog wel eens een streek kan uithalen. Nu gaat het gelukkig een stuk beter en zijn we kilometers aan het maken. Afgelopen weekend heb ik nog een clinic met hem gereden op vreemd terrein. Hij kan af en toe nog iets heftig zijn, maar het gaat steeds beter. We hebben van de eigenaresse een startkaart gekregen, dus zodra het weer kan gaan we in de B beginnen.”

Boerenpaadje

Van Aelst met Guusje. Foto: Hannah Verhoeven

Ook rijdt de amazone de zwarte merrie Guusje bij. “Zij is van een andere eigenaar. Ik ben bij haar terecht gekomen doordat mijn vader het voetbalteam van mijn broertje coacht. Dat doet hij samen met de eigenaren van Guusje. Zij hebben haar gefokt uit het paardje dat zij thuis hebben. Het gezin heeft vier kinderen, maar die rijden allemaal niet. Toen ze hoorden dat ik paardreed hebben ze mij gevraagd om met Guusje aan de slag te gaan. Ze was 4,5 toen ik haar begon te rijden. Daarvoor had ze ook een tijdje stil gestaan. Vanaf het begin af aan heb ik alles met haar opgebouwd. We zijn tot het L2+9 gekomen. Dat was wel echt leuk om zomaar met je ‘boerenpaardje’ te bereiken. Helaas is ze nu geblesseerd. We weten nog niet precies wat het is, dus we gaan verder met onderzoeken. Hopelijk komt er snel meer duidelijkheid.”

Veel leren

“Ik vind het erg leuk dat ik verschillende paarden kan rijden”, stelt Van Aelst. “Alles wat ik geleerd heb van Wouter kan ik nu toepassen op Las Vegas en Guusje. Toen ik met Wouter begon vond ik het op wedstrijd gaan nog best stressvol. Maar hij sloeg mij daar altijd wel doorheen. Hij stond altijd aan op wedstrijd. Dat ik dat gevoel nu mee kan nemen is heel erg leuk. En ook het rijden van verschillende paarden, daar leer je natuurlijk heel veel van. Ik geniet ervan om na een drukke werkdag of werkweek weer lekker naar de paarden te gaan. Even mijn hoofd leegmaken en alleen bezig zijn met de paarden.”

NK rijden

“Ik wil gewoon blijven genieten van de paarden”, begint Van Aelst over haar doelen. “Ik zou niet zonder ze kunnen. Guus is vooral heel erg lief, maar kan ook zo ondeugend zijn onder het zadel. En Las Vegas is gewoon heel erg grappig. Hij trekt soms zulke gekke bekken, zijn gezicht spreekt echt boekdelen. Verder wil ik nog heel graag eens het NK halen. Met Wouter heb ik meerdere keren op de regiokampioenschappen gereden. In het L1 zijn wij zesde geworden. Op dat moment mochten de klasse B en L1 helaas nog niet naar het Nederlands kampioenschap. Dat is wel iets wat ik nog heel graag een keer wil rijden, het maakt me niet uit in welke klasse. Het zou wel heel erg leuk zijn om dat eens mee te maken”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Hannah Verhoeven / Kathleen van Winden

0 1662
Victoria Vaandrager en Samedi tijdens hun Z1-debuut. Foto: Judimage

Toen Victoria Vaandrager, haar moeder en haar broertje Samedi kochten, zochten ze eigenlijk vooral een braaf familiepaard. Toch reed Vaandrager haar ‘vuilnisbakje’ naar het Z, waarin ze nog eens een winstpunt hoopt te rijden. “Ik weet echt niet wat voor kruising hij is, maar ik vermoed een warmbloed x koudbloed”, vertelt ze.

Manege gestopt

“Mijn broertje en ik zijn allebei op de manege begonnen met paardrijden en mijn moeder heeft vroeger altijd paard gereden”, vertelt ze amazone. “Toen we al zes jaar op de manege reden besloot de eigenaar te stoppen met de manege en verder te gaan als pensionstal. Dat was voor ons wel even schrikken, want het was de enige manege op fietsafstand van ons huis. Mijn broertje en ik waren beide een beetje van slag, we vonden paardrijden zó leuk. Op een gegeven moment zei mijn moeder dat ze er even over had nagedacht, en dat ze wel op zoek wilde naar een paard voor ons drieën. Toen zijn we op zoek gegaan.”

Op slag verliefd

“We waren op zoek naar een gezinspaard en het enige dat dan telt is dat hij lief is. Het maakt niet uit wat voor vader hij heeft of wat hij kan. Hij moest lief zijn en we wilden er op kunnen rijden. We zijn bij twee paarden gaan kijken die het allebei helaas net niet waren. Toen zagen we het berichtje van Samedi, een 4-jarige E-pony die bij ons in de buurt stond. Onze wens was niet zozeer een 4-jarige, maar hij stond nou eenmaal dichtbij en zijn foto’s spraken ons aan. Toen we eenmaal daar waren, waren we op slag verliefd. Samedi was heel nieuwsgierig en had zo’n mooi en zachtaardig hoofd. Ook het proefrijden ging goed, dus hij is mee naar huis gegaan.”

Bijzondere geboorte

Toevallig was er al over de naam van Samedi besloten, voordat ze hem überhaupt hadden gezien. “Omdat ik op de manege altijd op zaterdag reed, zei ik eens tegen mijn moeder dat het leuk zou zijn als hij Samedi zou heten, omdat dat Frans is voor zaterdag. Alsof het zo moest zijn heet Samedi dus ook echt Samedi. Wij hebben hem niet zo genoemd, het staat zo in zijn paspoort. De naam kreeg hij omdat hij onverwachts op een zaterdag werd geboren. Hij is nogal een BN’er in de dorpen hier. De vorige eigenaren hadden een ponymerrie gekocht, maar ze wisten niet dat ze drachtig was. En ineens was Samedi daar. Ze hebben hem gehouden en ingereden, maar omdat de eigenaresse andere ambities had hebben ze hem uiteindelijk toch te koop gezet.”

Aan het werk

Samedi is voor de familie het gezinspaard dat ze graag wilden. Foto: Fenna Wondergem

Toen Samedi eenmaal bij de familie op stal stond, is Vaandrager met hem aan de slag gegaan. Dat viel in eerste instantie nog niet mee. “De eerste dag ben ik er al gelijk afgevallen. Niet gek natuurlijk, in een nieuwe bak met nieuwe dingen. Je zag mensen wel denken: ‘Wat hebben ze nou gekocht?’. Samedi zag er toen echt nog wel een beetje uit als een ezel. Hij had weinig bespiering, grote oren en een lang hoofd. Maar ja, wat verwacht je van een 4-jarige? We zijn gewoon gaan rijden, al kwamen we er snel achter dat hij wel een beetje een ADHD’er is. Je moest Samedi echt aan het werk zetten om zijn aandacht vast te houden, anders ging hij rennen. Dat vond ik wel lastig in het begin. We namen heel veel lessen bij mijn instructrice Clementine Bezemer en leerden elkaar steeds beter kennen, waardoor het steeds beter ging.”

Tussen de paarden

Na een jaar besloot de amazone eens op wedstrijd te gaan. “Er was in de buurt een onderling wedstrijdje en ik wilde graag weten of hij dat een beetje kon. Hij liep gewoon lekker en de basis zat er in. Hij was toen nog een pony, dus ik kon nog met hem bij de pony’s starten. De B en het L1 waren wel heftig. Hij was best wel bang in de ring, dus elke proef haalde hij wel een ‘Samedi-streek’ uit. Of hij ging rennen, of hij gaf een bok bij het aanspringen. Tot we bij het L2 terecht kwamen. Hij was toen 6 en begon wat volwassener te worden. Maar we moesten ineens bij de paarden starten omdat hij een groeispurt had gehad. Ik was nog geen 18, maar Samedi was inmiddels 1.60m geworden. Bij de pony’s reden we niet vaak in de prijzen, maar in de L2 reden we gelijk 206 punten en kwam de winst keihard binnen. Het was heel bijzonder om te merken dat hij tussen de paarden zoveel beter liep.”

Blijven gaan

De combinatie vloog dan ook zo door de L2 heen. “Toen begon het echte werk”, lacht Vaandrager. “Eerst ging ik altijd te paard met rugzak om naar de wedstrijden in het dorp naast ons toe, maar nu wilde ik toch graag op pad met de trailer. Een vriend van mijn moeder kon met ons meerijden. Toen we eenmaal meer op wedstrijd gingen, ook buiten het terrein, ging het sneller. In het M2 reden we uiteindelijk ook de punten voor het Z bij elkaar. Het was voor ons wel een pittige klasse. Daardoor waren we de harmonie met elkaar een beetje kwijtgeraakt, wat je ook aan de punten zag. De laatste wedstrijd in het M2 waren de punten wel echt super. Toen hebben we heerlijk gereden en ik wist ook dat we die punten dik verdiend hadden.”

“Samedi liep het toch allemaal maar wel”, klinkt het trots. “Hij heeft misschien niet de benen of de lengtebuitging van een dressuurpaard, maar hij bleef maar gaan. Wat ik het leukst vind is dat hij alles wat hij weet van mij weet. En ik heb het ook maar van mijn mijn instructrice, want ik was gewoon een manegeruiter. Doordat we het samen hebben gedaan voelen we elkaar heel goed aan.”

Een punt in het Z

In augustus 2019 wilde Vaandrager nog heel graag een punt in het Z behalen voor ze ging studeren. “Ik ben met Samedi naar een tweedaagse wedstrijd in Werkendam gegaan zodat ik vier proeven kon rijden. Ik kende de proef wel, maar omdat we thuis geen 20×60 bak hebben had ik hem nog nooit gereden. Zet die 65m uitgestrekte draf dan maar eens neer met je vuilnisbakje. Samedi was onwijs in zijn element, hij gooide het er zo uit. Ik weet nog dat ik mijn moeder aankeek toen ik afgroette en dat we allebei heel hard moesten lachen. We hadden het gewoon gedaan! Met 202 behaalden we helaas net geen winstpunt, maar ik was super trots. Daarna ben ik niet meer op wedstrijd gegaan omdat ik ging studeren en vanwege corona.”

Puntjes op de ‘i’

“Ik zou heel graag nog verder willen gaan met Samedi”, geeft de amazone toe. “Ik ben hem in de training nu vooral sterker aan het maken. De vliegende wissel probeer ik er nu in te krijgen, we zijn met de werkpirouettes bezig en we hebben een begin gemaakt aan het appuyement in galop. Wel doen we dat echt spelenderwijs en niet met het doel om wedstrijden te rijden. Ik heb nog wel ambities, maar er zit wel een top aan. Je weet op een gegeven moment dat je de puntjes op de ‘i’ aan het zetten bent. Als ik veel met hem train gaat hij steeds meer dansen. Het zou leuk zijn om nog wat punten te rijden in het Z1, maar ik probeer de focus vooral op zijn kracht en spieren te leggen in plaats van op de wedstrijden.”

Grapjas

“Wat ik het leukste aan Samedi vind, is dat hij echt een clown is”, stelt Vaandrager. “Hij vindt alles leuk: springen, dressuren, buitenrijden. Maar hij zal ook altijd grapjes uithalen. Ik heb altijd lol met hem. Ookal rijd je een proef en ben je heel serieus bezig, dan nog zal hij proberen een grapje uit te halen. Ik vind het leuk dat hij wel zijn streken houdt. Buiten die punten in het Z1 om is het vooral mijn doel om ook veel ontspannende dingen met hem te doen. Ik ben nu mijn BE-rijbewijs aan het halen zodat we lekker naar het bos en naar het strand kunnen. Ik weet dat hij dat leuk vindt, dus daar ligt op dit moment het doel. Lekker met hem doortrainen, maar ook heerlijk een dagje door het bos kunnen hobbelen”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bon: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto boven: Judimage

Foto in tekst: Fenna Wondergem

Ilse van der Valk met Eldar. Foto: Sanne Vissers Photography

Vanuit haar bedrijf HorseBeat biedt Ilse van der Valk hartslagmetingen aan, die zij inzet om trainingsbegeleiding te faciliteren. “Het wordt al veel toegepast in de topsport, maar ook de breedtesport heeft behoefte aan bruikbare kennis op hun niveau. Van recreatieruiter tot de subtop, we zoeken allemaal de balans tussen ontspanning en inspanning”, vertelt ze.

Ervaring

Ilse vertelt over het ontstaan van haar liefde voor paarden: “Als klein meisje was ik al gek van paarden, ondanks dat ik helemaal niet uit een paardenfamilie kom. Ik had zoveel passie voor paarden, dat ik mijn opleiding aan de HAS Hogeschool ging volgen om van mijn passie mijn werk te maken. Ik heb verschillende paarden voor eigenaren gereden, die voornamelijk voor de verkoop waren. Hierdoor heb ik veel ervaring opgedaan over het trainen van verschillende paarden. Totdat mijn huidige paard op mijn pad kwam.”

Niet gepland

“Eldar kwam eigenlijk bij mij in training met als doel de verkoop. Uiteindelijk heb ik met heel veel geluk een goede regeling kunnen treffen met de fokker, waardoor ik hem heb zelf heb kunnen kopen. Zij zag de klik tussen ons en voor haar was een 5 sterren huisje het belangrijkste. Het was totaal niet gepland want ik studeerde nog en ik had geen spaargeld, maar ik heb nog altijd geen spijt van mijn keuze.”

Allround opleiden

“Toen Eldar bij mij kwam, was hij nog echt groen”, vervolgt Ilse. ” Het plan was om met hem te gaan springen. Hij is spring gefokt en heeft voldoende vermogen, maar miste nog echt de basis. Daarom zijn we begonnen met basis dressuurwerk. Mijn voorkeur gaat uit naar het springen, maar doordat ik in het begin weinig controle had, kreeg ik te veel spanning tijdens het springen. Vorig jaar stelde ik voor mezelf het doel om het springen weer op te pakken. Met behulp van een vriendin, die ruiters mentaal coacht, zijn we samen aan de slag gegaan.”

Vertrouwen en plezier

De spanning heeft inmiddels weer plaats gemaakt voor vertrouwen en plezier, aldus de amazone. “Daardoor is de ambitie ook weer gegroeid om het springen weer op te pakken. Daarnaast hoop ik ook een cross met hem te rijden. Ik vind het erg belangrijk om variatie in de trainingen toe te passen, dus leid ik Eldar allround op. Hij kan leuk dressuurmatig lopen, hij heeft springvermogen en is brutaal genoeg om ook voor de cross geschikt te zijn. Wanneer de wedstrijden weer mogen, dan gaan we!”

Inspirerende stage

Door haar plezier en passie in de paardenwereld, kriebelde het bij Ilse ook om in deze wereld aan de slag te gaan. Tijdens haar studie liep ze stage bij Carolien Munsters, waar ze voor het eerst in aanraking kwam met hartslagmetingen bij paarden. “Ik heb heel veel van haar geleerd en ik heb een super leuke tijd gehad. Zij begeleidt voornamelijk ruiters in de topsport. Toch zag ik ook voor de breedtesport een toegevoegde waarde om de hartslagmeter in te zetten. Hier hebben ruiters immers ook behoefte aan begeleiding en is de gezondheid van het paard belangrijk.”

Leuke variatie

“Wat ik ruiters meegeef moet toepasbaar zijn in de trainingen, anders hebben ze er niet zo veel aan”, licht ze verder toe. “Ik ben een heel ondernemend persoon en vind het erg leuk om ruiters te kunnen helpen door mijn kennis van deze materie te delen. Mijn doelgroep is erg breed, wat voor een leuke variatie zorgt. Van recreatieve ruiters tot crossmetingen, van springen tot dressuur. Daarnaast help ik ook bij het revalidatieproces bij paarden. De metingen kunnen namelijk een belangrijke toevoeging zijn bij het opbouwen van de training na een blessureperiode.”

Gerichter trainen

“Mijn hoofddienst is trainingsbegeleiding, waarbij ik de hartslagmeter inzet. Door de hartslag van het paard en de ruiter te meten tijdens de training, krijg je meer inzichten over de intensiteit van een training. Daarnaast geeft het inzicht in de algehele gezondheid en conditie van een paard, maar ook de mate van spanning of een verklaring van gedragingen van het paard. Ze kunnen ons soms echt voor de gek houden. Ik hoor vaker dat paarden een snelle ademhaling hebben of snel zweten, waardoor ruiters vaak denken dat een paard hard heeft gewerkt. Uit een hartslagmeting blijkt soms dat een paard helemaal niet zo hard hoeft te werken als de ruiter denkt.”

Ilse van der Valk tijdens een trainingsbegeleiding. Foto: Sanne Vissers Photography

“Ik wil nooit het ruitergevoel wegnemen, want dat blijft belangrijk. Ik denk wel dat je door nieuwe inzichten als ruiter én als combinatie groeit. Daardoor kom je dichter bij het bereiken van je doelen. Ook kan er uit de hartslagmeting blijken dat er door de ruiter ook (onbewust) dingen op het paard overgebracht worden, zoals bijvoorbeeld spanning. Je krijgt dus zowel inzicht in jouw paard als in jouzelf”, legt Ilse uit.

Trainen met een plan

Vanuit de hartslagmetingen stelt de amazone een persoonlijk trainingsschema op. “Hiermee wil ik de ruiter voorzien van handvaten om het paard op een gerichte manier te trainen. Ik kijk met name naar wat het paard nodig heeft en minder naar de agenda van de ruiter. Het schema biedt een goede balans tussen intensieve trainingen, herstelperiodes en rustmomenten voor je paard. Dit zorgt ervoor dat je op een verantwoorde manier je paard sterker kan maken. Mijn motto is om juist slimmer te trainen en niet harder. Less is more.”

Blije paarden

Ilse vertelt dat eigenlijk alle ruiters wel een bepaalde verwachting hebben als ze een hartslagmeting. “Die verwachtingen bespreken we ook van tevoren: op welke vragen wil je antwoord hebben? Na afloop is het zelden zo geweest dat ze die antwoorden niet hebben gekregen. Van ruiters die het begeleidingstraject zijn ingegaan, hoor ik vaak na een tijdje dat hun paard echt beter in zijn vel zit. Daar ben ik altijd erg blij mee, want een paard kan niet presteren als hij niet happy is. Ik ben blij dat ik ruiters met de niewe inzichten een stapje verder kan helpen. Ik ben er nog niet fulltime mee bezig, maar dat is natuurlijk wel mijn droom. Momenteel ben ik ook bezig met de ontwikkeling van een boek waar doelen en trainingen bijgehouden kunnen worden. Het lijkt me super leuk om verder te kijken dan alleen de dienst, maar ook producten te ontwikkelen die ruiters verder kunnen helpen.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Sanne Vissers Photography

Eveline Esser met Vally (links), Don Diego (onder) en Brasi (rechts). Foto: M&M fotografie

Wat voor Eveline Esser begon als een bijbaan, groeide uit tot haar bedrijf How To Horse. Ze beleert jonge paarden voor eigenaren en rijdt met twee van haar eigen paarden in het M2 en het Z. “Ik ga uit van waar het paard goed in is. Het is veel leuker om eerst met de goede dingen bezig te gaan. Vanaf daar vind ik wel weer een manier om zwakkere punten te verbeteren”, vertelt de amazone over haar werkwijze.

Bijbaan

“Ik rijd al van jongs af aan paard en op mijn veertiende had ik mijn eerste eigen paard”, steekt Esser van wal. “Haar heb ik nu nog steeds. De hobby is een beetje uit de hand gelopen in de tijd dat ik studeerde. Net als de anderen wilde ik wel een bijbaantje, maar werken in de supermarkt of horeca leek me maar niks. Ik dacht weet je wat ik ga doen? Ik ga les geven! Zodoende heb ik een advertentie op Marktplaats gezet en kwam het balletje aan het rollen. Inmiddels is dat uitgegroeid tot een eigen stalletje met een eigen kudde. Ik geef les, veel in grondwerk en Centered Riding, maar ook dressuur- en soms springles. Daarnaast train ik paarden en rijd ik heel veel paarden in.”

Eveline Esser met Vally, haar eerste paard. Foto: M&M fotografie

Rustig en ontspannen

“Inmiddels staat het altijd vol met paarden om in te rijden. Dat gaat om allerlei verschillende soorten paarden. Ik rijd veel Tinkers in, maar ook KWPN’ers, dravers en Spanjaarden. Ik vind het echt harstsikke leuk om te werken met paarden die weinig ervaring hebben omdat het wat puurs heeft. Het gaat echt om het contact krijgen en het vertrouwen dat je opbouwt. Het is een fantastisch gevoel als zij jou het vertrouwen geven, vooral omdat ze dat niet hoeven te doen. Daar kan niets tegenop. Het is natuurlijk wel hard werken en soms duurt het lang, maar het levert zoveel op. Ik bereid de paarden eerst heel goed voor via grondwerk. Dat zorgt eigenlijk bijna altijd voor een rustige en ontspannen ervaring voor zowel het paard als voor mij.”

Goed willen doen

Zonder haar eerste paard Vally was Esser nooit zo ver gekomen. “Zij is de merrie waar alles om draait. Alles wat ik nu doe heb ik geleerd doordat ik het goed wilde doen voor haar. En dat is natuurlijk met vallen en opstaan gegaan. Als je veertien bent weet je nog niet zoveel. Ik heb haar toen met 3 jaar ingereden, dat zou ik nu bijvoorbeeld nooit meer doen. Op een gegeven moment begon zij te bokken en kreeg ik het advies dat ik het ‘er uit moest slaan’. Dat kon ik gewoon niet, dus toen ben ik me gaan verdiepen in grondwerk en Horsemanship. Ik ben gaan leren dat paarden niet zomaar dingen doen. Dus eigenlijk heeft dat alles in gang gezet en daar ben ik Vally dan ook heel erg dankbaar voor.”

Tweede rijpaard

Eeveline Esser tijdens een dressuurwedstrijd met Brasi. Foto: Hannah Augustijn

Met Vally is de amazone Z1 dressuur en reed ze veel TREC. “We hebben zelfs nog eens het Nederlands Kampioenschap TREC in de klasse T2 mogen winnen!”, vertelt ze trots. Op een gegeven moment kreeg Vally een blessure en wist de amazone niet of ze er nog bovenop zou komen. “Toen heb ik een tweede rijpaard gekocht. Brasileña, ofwel Brasi, is een jonge, Spaanse merrie die ik bitloos heb opgeleid. Ik ben nu M2 dressuur met winst met haar. Tot op heden mocht ik bitloos met haar nog niet verder. Ik ben echt niet tegen het gebruiken van een bit, maar ik zou niet weten waarom ik dat toe zou voegen als het niet nodig is. We zijn dus wat meer aan het springen en aan het crossen om uit te vinden wat we gaan doen. Het is voor ons heel fijn en leuk nieuws dat bitloos rijden nu tot en met het ZZ-licht mag. Dat geeft veel meer opties!”

Grijns van oor tot oor

Eveline Esser en Don Diego. Foto: Hannah Augustijn

Inmiddels bestaat de kudde van Esser uit vijf paarden. Vally en Brasi worden vergezeld door Falabella Don Diego,  de jonge, onbeleerde Tinker Sol en Morgan-merrie May uit Italië. “Ik train al mijn paarden anders”, stelt ze. “Ik ga uit van waar zij goed in zijn en waarvan ik denk dat zij het leuk vinden. Dat is ook wel een beetje het imago dat ik heb opgebouwd: ik zit altijd met een grijns van oor tot oor op mijn paard, wat ik ook aan het doen ben. En ik doe ook alles maar gewoon. Er zijn altijd dingen die beter kunnen en dat is vaak makkelijker om te zeggen. Het is veel leuker om eerst bezig te gaan met waar het paard goed in is, dan dat we ons focussen op de minder sterke punten. Vanaf daar vind ik wel weer een manier om de minder goede dingen beter te maken.”

Verder ontwikkelen

Doelen voor de toekomst heeft ze niet heel scherp in zicht. “Voor nu ga ik gewoon lekker met de ‘flow’ mee. Dat is sowieso wel mijn ding, ik doe alles op gevoel. Ik ben wel van het aanpakken en ook redelijk ambitieus, dus ik wil me wel graag verder ontwikkelen in de Centered Riding. Daar zie ik mogelijkheden in en daarbij word ik ondersteund door hele leuke mensen. Wat betreft mijn eigen paarden vind ik competitie in de breedste zin van het woord heel leuk. Ik zou graag verder willen in de sport, maar niet kosten wat het kost. Vally zit nu wel aan haar max. Ze is 18 en heeft blessures gehad, ze hoeft niet verder. Met Brasi zou het leuk zijn om verder te gaan. Nu de regels zijn bijgesteld is ons motto: gaan met die banaan! Wie weet ga ik ook nog wel weer TREC met haar rijden, en Working Equitation lijkt me ook wel wat”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: M&M fotografie en Hannah Augustijn

 

Patricia Nijkamp en Legend. Foto: Rene Nobel fotografie

Na 2,5 jaar niet gereden te hebben stapte Patricia Nijkamp aan het begin van de coronaperiode weer op een paard. Toen ze de 4-jarige Legend ging leasen was dit wel even een uitdaging. Inmiddels is de combinatie helemaal op elkaar ingespeeld en zijn ze op weg naar het L-dressuur. “Legend is echt mijn droompaard, ik had aan het begin niet gedacht dat het zo zou lopen”, vertelt ze.

Fantastisch paard

Toen Nijkamp weer begon met paardrijden, startte ze eerst weer laagdrempelig met wat buitenritten. “Ik huurde een paard van de manege waar ik eerder altijd gereden heb. Toen ik merkte hoeveel ik het gemist had wilde ik graag een paardje gaan leasen. Ik had een maand een paard gehuurd en die wilde ik graag leasen maar helaas kon dat niet omdat ze nodig was in de lessen. Ik had Legend al wel eens voorbij zien komen toen ze hem aan het inrijden waren. Ik vond hem een fantastisch paard, zo groot en zo mooi. In het gesprek over het leasen vroeg ik: ‘En die grote bruine dan?’. ‘Dat we daar niet aan gedacht hebben!’, zeiden de eigenaren. Het leek ze wel een leuke match.”

Niet betrouwbaar

Zodoende ging de amazone met de 4-jarige ruin aan de slag. “Hij kende alleen nog maar de basis en omdat hij zo groot is was het net een Bambi, zijn benen vlogen nog alle kanten op”, lacht ze. “Ik ben hem een beetje gaan rijden en in april heb ik maar gewoon gekozen om ervoor te gaan. Destijds was Legend nog niet zo’n super lief paard. Je kon niet achter hem langs lopen want dan haalde hij uit, hij was niet echt betrouwbaar. Het duurde dan ook even voordat we echt de klik hadden samen. Ik moet ook eerlijk bekennen dat ik het wel spannend vond om gelijk weer op een groot, lomp en jong paard te stappen.”

Genoeg ervaring

“Aanvankelijk heb ik wel getwijfeld. Kan ik het wel? Ga ik hem niet verpesten? Voordat ik stopte heb ik wel veel sportpaarden voor eigenaren gereden. Ook heb ik diverse jonge paarden gereden en uitgebracht. Maar ja, ik was er natuurlijk wel 2,5 jaar tussenuit geweest. En het paard dat ik eerst wilde leasen was een 8-jarige die alles al kende, niet een 4-jarige die nog niets kende. Gelukkig heb ik fijne mensen om me heen die me zeiden dat het met mijn ervaring echt wel moest lukken. Ook hebben de eigenaren van de stal me geholpen in de periode dat het niet zo lekker ging. Dat was erg fijn.”

Uitbreken

Legend heeft namelijk een periode gehad waarin hij constant uitbrak op de linkerhand. “Dat was ongeveer een maand nadat ik hem ben gaan leasen. Bij het aanspringen in de linkergalop draaide hij om en rende hij er op de rechterhand vandoor. Hij hield dan gewoon niet op, ik had geen controle en kon hem niet begrenzen. Hij deed het niet in stap, niet in draf maar altijd in galop. Niets hielp. De eigenaar gaf wel aanwijzingen vanaf de grond, maar toen hij er eenmaal op ging zitten liep hij ook tegen hetzelfde probleem aan. Mensen om me heen zeiden dat het gedrag was, dat het jongigheid was. Dat geloofde ik niet helemaal, ik was bang dat hij ergens pijn had.”

Gereset

Vervolgens werd Legend nagekeken door een tandarts en een masseur. “Met zijn gebit was niets bijzonders aan de hand. De tandarts heeft het even netjes bijgewerkt, maar daar zat niets dat hem pijn kon doen. De masseur heeft hem vervolgens flink behandeld. Daar had hij wel echt last van. Hij is nog drie keer geweest, maar ik merkte nog steeds niet veel verschil. Inmiddels waren we al bijna twee maanden verder. Toen ben ik een weekje op vakantie geweest. Sinds ik terugkwam van vakantie en er weer op ging zitten heeft hij het nooit meer gedaan. Het is net alsof hij gereset is toen ik op vakantie was. Hij heeft nog wel eens een beetje de neiging gehad om uit te breken, maar ik kon hem sindsdien ineens gewoon begrenzen.”

Winstpunten

“Sinds die tijd gaat het alleen maar bergopwaarts. Eerst was mijn doel om ergens eind dit jaar wat oefenwedstrijdjes te rijden zodat hij aan vreemd terrein kon wennen, maar nu het zo goed gaat zijn we in september voor het eerst in de B gestart. Het ging gelijk super goed en we namen twee winstpunten mee naar huis. De tweede en derde keer deed hij het net zo. Ik baal natuurlijk wel dat er nu geen wedstrijden zijn, juist omdat het nu zo goed gaat. We hebben ondertussen les van iemand die in het Z heeft gereden. Springen hadden we even opzij gezet, maar nu er geen wedstrijden zijn pakken we dat wat meer op. Hij doet dat ook echt heel erg leuk. Het zou tof zijn om dit jaar eens een BB-wedstrijdje met hem te gaan springen.”

Veel factoren

Soms zit de ruin nog een beetje in de knoei met zijn lichaam. Niet gek, vindt Nijkamp. “Hij is echt gigantisch groot. Hij is 1.81m en moet nog vijf worden. Legend is nu onder behaldeling bij een ostheopaat. We zijn erachter gekomen dat zijn bekken wat scheef zijn en het is onduidelijk hoe lang hij dat al heeft. Misschien heeft dat ook wel een rol gespeeld in dat uitbreken, samen met een gebrek aan evenwicht. Het zullen veel factoren bij elkaar zijn geweest. Inmiddels vertrouwen Legend en ik elkaar. Door de maanden heen is hij echt een gigantisch lief paard geworden. Waar hij eerst schuw was, wil hij nu alleen nog maar knuffelen. En als ik zou willen kan ik nu een half uur tegen zijn billen aan staan zonder dat hij een kik geeft. Dat is echt top.”

Meisjesdroom

Patricia Nijkamp en Legend. Foto: Equigraphy paardennfotografie

“Mijn ultieme doel is het Z halen”, stelt de amazone. “Van kleins af aan wil ik al een keer een kür op muziek rijden, en dan toch wel minimaal op Z-niveau. In de toekomst wil ik ook graag met hem gaan crossen. Als het aan mij ligt wordt Legend echt een allrounder. Ik ben nu bezig met het afronden van mijn HBO-studie. Wanneer ik daarmee klaar ben neem ik Legend over van zijn eigenaren. Ik wil eerst een baan hebben, omdat ik zeker wil weten dat ik geen onzekerheden heb als er wat met Legend gebeurt. Legend kopen is voor mij wel echt een meisjesdroom die uitkomt. Ik heb daar zelf keihard voor gewerkt, dus ik ben des te trotser dat het straks helemaal mijn eigen verdienste is. Ik krijg er een heel voldaan gevoel van.”

“Als ik nu terugkijk kan ik me bijna niet meer herinneren dat het zo rot ging. Ik ben echt zo gigantisch trots op Legend, maar ook op mijzelf. Als je ziet waar we vandaan komen: uitbreken in de bak en omkeren in het bos, dan ben ik echt blij dat het nu zo goed gaat”, sluit ze af.

De avonturen van Patricia en Legend zijn te volgen op Instagram via @legend_kwpn.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto boven: René Nobel fotografie

Foto’s in tekst: Equigraphy fotografie

Sabine Voltman en Suus tijdens een training. Foto: Natasja van Manen

Bijna twee jaar geleden was Sabine Voltman op zoek naar een nieuw bijrijdpaard. Via Marktplaats kwam ze bij de PRE-merrie Suena de la Muralla (Suus) terecht. Hoewel de merrie heel eerlijk was, zat er toch ook wel veel pit in. Voltman ging met haar aan de slag en inmiddels zijn ze klaar voor het M. “Suus heeft veel karakter, maar ik heb liever een uitdaging dan een flegmatiek paard”, stelt Voltman.

Pittig maar eerlijk

“Eigenlijk ben ik heel toevallig bij Suus terecht gekomen”, begint de amazone te vertellen. “De eigenaresse van Suus heeft me via een kennis benaderd. Bij het proefrijden werd er gelijk al gezegd dat ze pittig was. Suus had lang stilgestaan en was ook best dik. Toch was ze wel heel eerlijk. Vanaf februari 2019 ben ik haar gaan leasen. Ze is echt een paard met karakter. Onwijs lief, ook aan de hand, maar toch ook ontzettend eigenwijs. Suus is heel werkwillig, soms zelfs té looplustig. Ik vind het soms nog wat lastig om de ontspanning te bewaren. Als ik terugkijk naar wat we tot nu toe allemaal al bereikt hebben denk ik dat doorzettingsvermogen ons zo ver heeft gebracht.”

Voltman en Suus zijn samen veel vooruit gegaan. Foto onder: Nicky Koopmans

Opnieuw opbouwen

De schimmel is sinds Voltman haar rijdt veel afgevallen. “Daar ben ik heel erg trots op”, stelt ze. “Voordat ik Suus ging rijden is ze spierbevangen geweest. Daarom had ze ook een tijdje stil gestaan. Toen ik het rijden met haar oppakte kwam ze weer lekker in beweging. Ook de eigenaresse heeft haar toen zelf weer opgepakt. Nu nemen we haar training samen op ons. Goed voer hielp haar natuurlijk ook enorm. Aanvankelijk moest ze vooral veel conditie opbouwen. We zijn dat gewoon heel langzaam een beetje gaan uitbreiden. Veel rust tussendoor en niet overvragen. Als je zelf een lange tijd gesport hebt ga je ook niet ineens vol gas met de zwaarste gewichten bezig”, vergelijkt ze.

Lastige start

Op een gegeven moment zijn Voltman en Suus wedstrijden gaan starten. “In het begin kregen we alleen nog maar drieën en vieren voor de stap. Nu halen we voor deze onderdelen vaak zevens. Ik ben heel erg blij dat ik de filmpjes van onze eerste wedstrijden nog heb. Het is tof om dat terug te kijken. Ik had niet verwacht dat we in zo’n korte tijd zo ver zouden komen. Vooral niet omdat we in de eerste paar wedstrijden in de B hele lage punten haalden. ‘Zorg voor meer ontspanning en rust’, schreef de jury dan. Dat wist ik wel, maar ja, dan moet je dat op wedstrijd ook nog maar laten zien. Ineens sloeg het om en gingen we ineens met zes winstpunten naar huis. We zijn vanaf daar thuis lekker aan de slag gegaan en maakten veel kilometers.”

Balans

“Iedere stap is weer een stapje verder”, stelt de amazone gedreven. “Het is fijn dat de jury’s veel feedback op het protocol schrijven zodat ik ermee verder kan. Mijn L2-debuut heb ik online gemaakt en inmiddels mijn M1-debuut ook. Als het goed is komen er deze maand nieuwe proeven online. De M vind ik best pittig, vooral de contragalop. Daar zit het echt in een stukje balans dat we missen. Suus en ik willen allebei heel graag, misschien wel té graag. Maar als ik merk dat zij het niet aankan dan doen we gelijk een stapje terug. We gaan dan eerst weer naar de ontspanning en pas als dat goed gaat pakken we de oefening weer op.”

Goed aanvoelen

Foto: Eliane van Schaik

Voltman is erg blij dat ze Suus is tegengekomen. “Ze is echt een Spaanse, ze gaat voor je door het vuur. Mijn instructrice zegt ook: als je het zou willen kan je haar kapot rijden. Daarom moet ik heel goed aanvoelen wanneer ze moe begint te worden. Het leukste aan haar vind ik dat het een paard met karakter is. Ik houd wel van dat eigenwijze. Ik heb liever een uitdaging dan een flegmatiek paard. Het zou heel tof zijn als ik met Suus het Z kan bereiken. Nu zeg ik altijd dat één proef in het Z goed is. Dat is het doel, en alles wat daar boven komt is mooi meegenomen. We hebben geen haast en het moet ook gewoon leuk blijven. Ik ben allang trots op wat we nu hebben bereikt, vooral omdat het zo moeilijk was in het begin.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron:  Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto boven: Natasja van Manen

Foto’s in tekst: Privébezit/Nicky Koopmans/Eliane van Schaik

Jantine van Genderen en Bill. Foto: Antoinette Verschoor

Nadat de verzorgpony van Jantine van Genderen werd verkocht, kreeg ze een paar Shires bij te rijden. Uiteindelijk mocht ze van haar vader één van de twee uitkiezen voor haarzelf. Dat werd Bill. Jantine en Bill zijn nu ontzettend veelzijdig aan het trainen en hopen deze winter de klasse B uit te rijden.

Onderbuikgevoel

“De Welsh pony die ik eerst had werd helaas door vervelende omstandigheden verkocht”, begint de vrolijke amazone te vertellen. “In de tussentijd reed ik bij een man die drie Shires en een Belgisch trekpaard had staan. Die ben ik na de verkoop van mijn pony blijven verzorgen. Op mijn verjaardag zei mijn vader dat ik één van de twee Shires die ik reed mocht uitzoeken. Ik heb er wel een tijdje over na moeten denken, want het was een lastige keuze. Uiteindelijk werd het Bill. Iedereen had eigenlijk gedacht dat ik voor zijn halfzus zou gaan, maar ik had een onderbuikgevoel dat Bill beter bij me paste. Toen ben ik anderhalf jaar geleden dus voor hem gegaan.”

Rennerig en schrikkerig

Voordat ze echt goed aan de slag konden heeft de combinatie nog wel enkele obstakels moeten overwinnen. “Shires staan erom bekend dat ze brede platvoeten hebben. Dat zorgde er bij Bill voor dat hij enorme scheuren in zijn hoeven had. Ook was hij aan het begin heel erg rennerig en schrikkerig, hij pakte altijd het bit vast. We kwamen erachter dat hij diastase had en dat dit was gaan ontsteken. Het was dus heel logisch dat hij door die pijn zo schrikkerig en rennerig was. Uiteindelijk zijn we bij een gespecialiseerde paardentandarts terechtgekomen die het heel goed heeft opgelost. Sindsdien laat Bill veel meer los in zijn lijf en is hij veel soepeler gaan lopen.”

Moeilijke gangen

Foto: Antoinette Verschoor

Voordat ze Bill te rijden kreeg had Jantine nooit gedacht dat ze een Shire zou kopen. “Ik heb altijd gezegd: ik neem geen koudbloed, geen trekpaard en geen paard met sokken. En hij moest liever niet hoger zijn dan 1.50m. Dat is echt grandioos mislukt”, lacht ze. “Maar Bill is super werkwillig en niet eens echt een trekpaard. Het is net alsof je op een KWPN’er zit, maar dan met hele moeilijke gangen. Bill is super heet, je moet hem daar echt doorheen rijden in plaats van dat je hem als het ware vooruit moet duwen. Vanwege de zorg die Shires nodig hebben vind ik het niet een paard voor iedereen, maar het is wel een goed leerpaard. Je leert er goed van rijden en krijgt een hele goede onafhankelijke zit”, licht de amazone enthousiast toe.

Terug naar de basis

Ze vertelt verder over haar grote kanjer: “Zoals ik al zei was het in het begin absoluut niet makkelijk. Bill was super schrikkerig, dus ik durfde bijna niet buiten te rijden met hem. Als hij schrok dan sprong hij ook gelijk met vier benen de lucht in en twee meter opzij. Toen ben ik terug naar de basis gegaan en deed ik de meest idiote dingen. Ik legde zeiltjes op de grond en over hem heen, ging achterstevoren op hem zitten en ging met heb springen. Iedere keer dat ik vastliep in de training, bekeek ik YouTube-video’s. Ik was namelijk een jaar of 15 en had toen nog een geld om ergens te lessen. Door die video’s leerde ik hem meer van achter naar voren rijden om een zo soepel en flexibel mogelijk paard te krijgen. Dat is Bill zeker op dit moment.”

Betrouwbaar

Foto: Antoinette Verschoor

“Ik ben echt van 4 kilo in mijn handen naar 10 gram in mijn handen gegaan. Dat verschil merk ik ook zeker op wedstrijd nu. Je ziet veel paarden zie heet worden wat hangen in de hand. Bill blijft daarin nu soepel en makkelijk, zelfs op wedstrijd heb ik niets in handen terwijl hij zich wel heet kan maken. Dat geeft een stukje betrouwbaarheid bij hem. Hij zou echt letterlijk voor je door het vuur gaan. Het is natuurlijk harder werken en trainen met een Shire om hetzelfde doel te behalen dan met een KWPN’er. Zo is doorzitten echt ontiegelijk moeilijk”, geeft ze lachend aan. “Zelfs na anderhalf jaar heb ik er nog veel moeite mee. Bill heeft gewoon hele aparte gangen, het gevoel is nergens mee te vergelijken.”

Wedstrijdgericht trainen

Op dit moment is de combinatie actief in de B dressuur. “Deze hopen we in de winter uitgereden te hebben”, stelt Jantine. “Doorzitten op wedstrijd is echt nog lastig, mijn buikspieren gaan dan echt branden. Maar ambities hebben we zeker. In het begin trouwens absoluut niet, maar toen de training van Bill gaandeweg steeds beter ging kreeg ik ook steeds meer ambities. Nu trainen we thuis steeds meer wedstrijdgericht en lessen we ook bij Grand Prix-amazone Myrna van Wijk. Ik ben echt een voorstander van zo goed mogelijk les krijgen, en niet zo veel mogelijk les krijgen voor minder geld. De kwaliteit van de les is voor mij heel belangrijk en dat zie ik ook terugkomen in onze verbeteringen.”

Meer dan recreatie

“We zijn heel hard aan het trainen om naar het Z toe te rijden”, gaat Jantine gedreven verder. “Dat we dan echt de basis hebben afgesloten is het doel, al denk ik wel dat hij echt verder kan komen. Mijn stalgenootjes en ik denken dat Bill echt wel richting het ZZ-Licht kan gaan. Zijn halfzus loopt momenteel op M1-niveau en verder ken ik één andere Shire die op dit moment ZZ-zwaar loopt. Het zijn er absoluut niet veel in de sport en dat vind ik jammer. Ik vind dat Shires nog echt te veel onderschat worden. Veel mensen zien er alleen een recreatiepaard of menpaard in, maar ze hebben echt de mentaliteit van een wedstrijdpaard. Ze zijn goed heet te krijgen maar op zijn tijd ook rustig en kalm. Je kan het aan en uit zetten, dat vind ik heel belangrijk.”

Combineren

Buiten de wedstrijdambities om hopen Jantine en Bill gewoon heel veel lol te hebben. Jantine: “Ik vind het leuk om zo veel mogelijk te doen. We gaan regelmatig zwemmen bij een rivier in de buurt. Eerst vond Bill dat heel eng, maar hij doet echt alles voor me. Hij springt ook over de raarste hindernissen. Dit paard zou letterlijk voor me door het vuur gaan. Ook rijd ik hem op neckrope, cross ik met hem en pak ik elementen uit de klassieke dressuur mee. Working Equitation doen we ook graag. Dit allemaal probeer ik te combineren en daarin onze eigen manier vinden waarin we verder kunnen trainen”, besluit ze gedreven.

De avonturen van Jantine en Bill zijn te volgen via hun Instagram-account.

View this post on Instagram

⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣ I don’t have to go to the gym anymore after riding Bill. It always looks easy, but his gaits are just impossible.. 😆🤯⁣ ⁣ ———————⁣ ⁣ At the moment I’m preparing everything for my competition this friday. It will be our first official competition, so I’m a bit nervous about it. This week I need to wash his feathers a lot and I also need to clean all of our tack/clothes. 🙃 ⁣ ⁣ ———————⁣ ⁣ Stay updated and keep an eye on my stories. 😇⁣ ⁣⁣⁣ ⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣ ⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣ ⁣⁣ #shire #shirehorse #swimming #summer #winter #roadtosuccess #training #horseriding #horsebackriding #merrie #paardrijden #dressage #dressageshire #dressuur #springen #passion #loveofmylife #arena #littleme #bighorse #kleineik #passie #grootpaard #goingonahack #lookatthisview #beautiful #gelding #bill #snow⁣

A post shared by Jantine Van Genderen (@blackwhiteshire) on

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Antoinette Verschoor

0 3152
Zoë Wielaard met Joep. Fot: Devos fotografie Ooltgensplaat

Sinds een paar maanden is Zoë Wielaard samen met haar ouders de trotse eigenaresse van de bijzondere appaloosa-pony Joep. Hoewel Joep nog heel groen was toen hij bij Zoë kwam, is de combinatie op de goede weg en werken ze naar hun eerste wedstrijd toe.

Toch dressuren

Al sinds ze voor het eerst een springwedstrijd zag op TV, wilde Zoë paardrijden. Zodoende ging ze dan ook op paardrijles. Aanvankelijk wilde ze blijven springen, maar: “Nu ik meer gereden heb merk ik dat ik toch meer de dressuurkant op ga en tussendoor misschien een beetje blijf springen. Ondertussen rijd ik al ongeveer 8 jaar. Ik hou echt heel veel van het gevoel dat paardrijden me geeft. Nu heb ik vakantie, maar als ik normaal gesproken naar school ga en veel aan mijn hoofd heb, ga ik naar stal, zadel ik op en dan is mijn hoofd weer leeg”, klinkt de 14-jarige amazone opgewekt.

Andere pony’s

Na een tijdje op de manege kreeg Zoë haar eerste pony. Het was haar voormalige verzorgpony die ze overnam toen de voormalige eigenaar overleed. “Ik heb hem anderhalf jaar gehad”, vertelt Zoë. “Uiteindelijk merkte ik helaas dat het toch niet helemaal klikte. Daarom zijn we naar een andere pony gaan zoeken. We kwamen op een handelsstal terecht, waar we eerst een ander paard dan Joep zagen. We hebben hem toen gereserveerd om te kijken of het wat was. Een andere dag kwamen we terug op die stal, toen zag ik Joep. Ik wist het gelijk: hem kon ik niet laten staan!”

Beleerd paard

“In het begin was het allemaal een beetje spannend”, gaat de goedlachse amazone serieus verder. “Het was allemaal nieuw voor ons allebei en Joep is ook nog best jong. Hij is vooral nog heel erg groen. Eigenlijk was het de bedoeling om een beleerd paard te nemen, maar dat is het niet geworden”, grinnikt ze. “Joep is namelijk een groene pony! Soms snapt hij daarom niet helemaal wat ik bedoel en is het even een beetje moeilijk. Verder is hij wel echt een heel lief beestje. Zijn kleur vond ik gelijk ook heel erg mooi. Hij wil ook echt graag leren, dat vind ik heel leuk aan hem.”

Eerste wedstrijd

De combinatie is nu hard aan het trainen naar hun eerste wedstrijd toe. Volgens Zoë gaat dat eigenlijk hartstikke goed. Ze hoopt binnenkort in de BB te starten. “We oefenen al goed de proefjes. Ik hoop dat we binnenkort kunnen starten, we gaan zien wat hij doet. Het uiteindelijke doel is natuurlijk het liefst om het Z te behalen. Mijn trainer zei ook dat hij daar best goed terecht kan komen als we zo doorgaan met trainen. Ik zou ook wel wat springproefjes willen rijden, hoor. Maar de focus ligt vooral op de dressuur.”

Naar buiten

“Het zou ook leuk zijn als we straks lekker bosritjes en strandritjes kunnen doen”, vervolgt ze. “Maar dan moeten we nog wel even doortrainen. Joep schrikt namelijk nog van alles, dan maakt hij hele onverwachte bewegingen. Van mijn vorige pony heb ik wel leren zitten. Hij schoot er altijd heel hard vandoor. Daardoor gaat het wel makkelijker op Joep nu, maar het uitzitten van een rennend paard is makkelijker dan het uitzitten van een opzij springend paard”, lacht ze. “En dat laatste is wat Joep altijd doet.”

Heel veel lol

Het paardrijden doet Zoë vooral voor haar plezier. “Het is niet mijn droom om echt de paardensport in te gaan. Als het gebeurt, dan gebeurt het. Dan is het wel heel leuk. Maar ik denk dat ik het graag als bijzaak wil blijven doen, voor de leuk. Ik heb er heel veel lol in en ik hoop dat dat lekker zo doorgaat. Dan moet het allemaal wel goedkomen, denk ik!”, sluit ze vrolijk af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Devos fotografie Ooltgensplaat

0 1178
Nikky Robben met Heitse fan stal de Lagevoort. Foto: Karlijn Sol

Nikky Robben en haar Friese ruin Heitse fan stal de Lagevoort reden in het showteam Phaidra en waren goed op weg richting het L2. Tot de amazone een ongeluk kreeg waardoor ze angstig werd. Enkele jaren later is de combinatie eindelijk weer fijn aan de slag en werken ze naar hun eerstvolgende show toe.

Gelijk verliefd

Nadat ze haar vorige Friese ruin Bo in moest laten slapen reed Robben tijdelijk op een leenpaard van iemand die ze via Phaidra kende. Toch wilde ze wel graag weer een eigen paard. Via het friezencarrousel kwam ze terecht bij de stal waar Heitse te koop stond. “Daar was ik op zoek naar een Friese ruin. Gewoon een mooi dier, niet te groot en niet te klein en natuurlijk voor een bepaald budget. Ze hadden twee stallen vol met Friezen maar het was het allemaal net niet. Tot ik naar links keek. Daar stond een hengst, Heitse, en het was liefde op het eerste gezicht. Maar hij was dus hengst, enorm groot en vooral ook boven mijn budget.”

Geen stap verkeerd

“Ik ben nog een keer bij hem gaan kijken en heb toen mijn vader meegebracht, al is die meer van de koeien”, lacht ze. “Hij zag hoe enthousiast ik was over Heitse en is in gesprek gegaan met de verkoper. Zo is Heitse uiteindelijk toch bij ons terechtgekomen. In de eerste week dacht ik wel even: waar zijn we aan begonnen? Het was een 4-jarige hengst die net onder het zadel was. Maar hij heeft echt geen stap verkeerd gezet en deed het allemaal heel erg braaf.” Toch maakte ze het showseizoen nog wel af met haar leenpaard. “Want je neemt natuurlijk niet zomaar een 4-jarige hengst mee”, stelt ze. Als bedankje voor de eigenaresse gingen de dames met het leenpaard in de duinen rijden. Daar ging het helaas mis.

Op het asfalt

“Dat paard is geschrokken van iets en wilde zich toen omdraaien”, licht Robben toe. “Dat ging niet goed, waardoor we samen op het asfalt terechtkwamen. Zelf heb ik ook met mijn hoofd nog het asfalt geraakt, ik had gelukkig wel een cap op. Eigenlijk zouden we na de rit nog samen uit eten gaan, maar in plaats daarvan is het een lange avond op de spoedeisende hulp geworden. Ik ben daardoor een paar maanden uit de roulering geweest. Wel hebben ik vrij snel Heitse weer opgepakt. Dat ging een halfjaar goed, we hebben toen zelfs nog op de Friese hengstenkeuring gereden. Er was niks aan de hand. Maar toen we weer meegingen naar shows, merkte ik dat ik ontzettend bang was geworden om met hem over het asfalt te gaan.”

Strontvervelend

Doordat de amazone bang was geworden, werd haar paard ook bang. Daarom nam ze EMDR-therapie. Helaas moest de behandeling vroegtijdig worden stopgezet. “Daarna hebben we nog anderhalf jaar aangehobbeld. De shows gingen weer goed en we gingen ook op wedstrijd. We leerden elkaar steeds beter aanvoelen. Tot maart 2019. Dat was de eerste show van het jaar en Heitse was echt strontvervelend. Hij ging om niks bokken, rennen en gek doen. We zijn op een gegeven moment maar uit de groep gegaan omdat we op die manier geen show konden rijden. Een paar dagen later stond hij op drie benen. Heitse had een pees overbelast of overstrekt, we weten niet precies wat het was.”

Niet meer leuk

Na tien weken boxrust stapte Robben weer op haar paard. Hierbij merkte ze echter dat de angst van het ongeluk weer omhoog was gekomen. “Ik heb geprobeerd om het met mijn instructrice op te pakken. Dat ging op zich wel redelijk, maar shows en wedstrijden gingen helemaal niet meer. Ik werd steeds banger en uiteindelijk durfde ik niet eens meer de hele bak door.” Heitse was daarna nog een tijdje uit de roulering vanwege ernstige mok. Toen de amazone hem opnieuw wilde oppakken, ging het echt niet meer. “Omdat ik bang was geworden, schoot hij bij ieder dingetje weg. Daardoor ging ik aan de teugels trekken, waar hij dan weer op reageerde. Uiteindelijk zei ik tegen mijn moeder: ‘Ik vind het niet meer leuk’.”

Opgelucht

“Ik wilde Heitse niet kwijt, maar ik wilde hem ook niet meer rijden”, gaat ze verder. “Ik zag er echt tegenop om te gaan rijden, dat was echt niet goed. Mijn moeder las ik een artikel over hypnotherapie en dacht dat het wel wat voor mij was. Ik vond het wel de moeite waard om het te gaan proberen. Baadt het niet, dan schaadt het niet. Ondertussen ben ik keer geweest en ik durf inmiddels alweer de hele bak rond. Nu ga ik ook eindelijk weer met plezier rijden, daar ben ik wel heel opgelucht om. Mijn moeder ben ik heel erg dankbaar voor haar steun tijdens het hele proces. Zonder haar zouden we dit nu niet kunnen. Ik wilde Heitse ook niet door iemand anders laten rijden, op de wei zetten of verkopen. Vanaf moment één heb ik altijd gezegd dat hij op nummer één staat. Door de hulp van mijn moeder kunnen we nu samen verder.”

Alles weer oppakken

De combinatie is inmiddels al weer een paar keer met Phaidra wezen trainen. “In verband met Corona in een wat rustiger groepje, maar dat is nu juist wel heel fijn. Ik wil het rijden van shows graag weer gaan oppakken. Ook wil ik graag weer op wedstrijd. We kunnen namelijk binnenkort de overstap maken naar het L2. Het zou leuk zijn als we stap voor stap steeds hoger kunnen komen. Echt doelen heb ik niet, we bekijken het gewoon per klasse. Heitse is groot en dat is soms wel aan nadeel. Hij is wat lomp en minder flexibel, waardoor het minder makkelijk is om het aan elkaar te rijden. Ons eerste doel was een winstpunt behalen in de B, daar zijn we dus allang voorbij! We gaan nu gewoon kijken hoe ver we komen.”

Heb vertrouwen

Wat zou de amazone voor tip geven aan anderen die rijden met angst? “Sowieso die hypnotherapie, sinds ik dat heb gedaan gaat het een stuk beter. En heb vooral vertrouwen in je paard. Ik kreeg zelf meer vertrouwen doordat ik merkte dat Heitse niet bang was. Focus niet op je angst, maar op je paard en op het vertrouwen dat je in elkaar hebt. Als jij je paard niet vertrouwt, dan kan hij jou ook niet vertrouwen”, besluit ze.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Karlijn Sol

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer