Tags Posts tagged with "basissport"

basissport

Patricia Nijkamp en Legend. Foto: Rene Nobel fotografie

Na 2,5 jaar niet gereden te hebben stapte Patricia Nijkamp aan het begin van de coronaperiode weer op een paard. Toen ze de 4-jarige Legend ging leasen was dit wel even een uitdaging. Inmiddels is de combinatie helemaal op elkaar ingespeeld en zijn ze op weg naar het L-dressuur. “Legend is echt mijn droompaard, ik had aan het begin niet gedacht dat het zo zou lopen”, vertelt ze.

Fantastisch paard

Toen Nijkamp weer begon met paardrijden, startte ze eerst weer laagdrempelig met wat buitenritten. “Ik huurde een paard van de manege waar ik eerder altijd gereden heb. Toen ik merkte hoeveel ik het gemist had wilde ik graag een paardje gaan leasen. Ik had een maand een paard gehuurd en die wilde ik graag leasen maar helaas kon dat niet omdat ze nodig was in de lessen. Ik had Legend al wel eens voorbij zien komen toen ze hem aan het inrijden waren. Ik vond hem een fantastisch paard, zo groot en zo mooi. In het gesprek over het leasen vroeg ik: ‘En die grote bruine dan?’. ‘Dat we daar niet aan gedacht hebben!’, zeiden de eigenaren. Het leek ze wel een leuke match.”

Niet betrouwbaar

Zodoende ging de amazone met de 4-jarige ruin aan de slag. “Hij kende alleen nog maar de basis en omdat hij zo groot is was het net een Bambi, zijn benen vlogen nog alle kanten op”, lacht ze. “Ik ben hem een beetje gaan rijden en in april heb ik maar gewoon gekozen om ervoor te gaan. Destijds was Legend nog niet zo’n super lief paard. Je kon niet achter hem langs lopen want dan haalde hij uit, hij was niet echt betrouwbaar. Het duurde dan ook even voordat we echt de klik hadden samen. Ik moet ook eerlijk bekennen dat ik het wel spannend vond om gelijk weer op een groot, lomp en jong paard te stappen.”

Genoeg ervaring

“Aanvankelijk heb ik wel getwijfeld. Kan ik het wel? Ga ik hem niet verpesten? Voordat ik stopte heb ik wel veel sportpaarden voor eigenaren gereden. Ook heb ik diverse jonge paarden gereden en uitgebracht. Maar ja, ik was er natuurlijk wel 2,5 jaar tussenuit geweest. En het paard dat ik eerst wilde leasen was een 8-jarige die alles al kende, niet een 4-jarige die nog niets kende. Gelukkig heb ik fijne mensen om me heen die me zeiden dat het met mijn ervaring echt wel moest lukken. Ook hebben de eigenaren van de stal me geholpen in de periode dat het niet zo lekker ging. Dat was erg fijn.”

Uitbreken

Legend heeft namelijk een periode gehad waarin hij constant uitbrak op de linkerhand. “Dat was ongeveer een maand nadat ik hem ben gaan leasen. Bij het aanspringen in de linkergalop draaide hij om en rende hij er op de rechterhand vandoor. Hij hield dan gewoon niet op, ik had geen controle en kon hem niet begrenzen. Hij deed het niet in stap, niet in draf maar altijd in galop. Niets hielp. De eigenaar gaf wel aanwijzingen vanaf de grond, maar toen hij er eenmaal op ging zitten liep hij ook tegen hetzelfde probleem aan. Mensen om me heen zeiden dat het gedrag was, dat het jongigheid was. Dat geloofde ik niet helemaal, ik was bang dat hij ergens pijn had.”

Gereset

Vervolgens werd Legend nagekeken door een tandarts en een masseur. “Met zijn gebit was niets bijzonders aan de hand. De tandarts heeft het even netjes bijgewerkt, maar daar zat niets dat hem pijn kon doen. De masseur heeft hem vervolgens flink behandeld. Daar had hij wel echt last van. Hij is nog drie keer geweest, maar ik merkte nog steeds niet veel verschil. Inmiddels waren we al bijna twee maanden verder. Toen ben ik een weekje op vakantie geweest. Sinds ik terugkwam van vakantie en er weer op ging zitten heeft hij het nooit meer gedaan. Het is net alsof hij gereset is toen ik op vakantie was. Hij heeft nog wel eens een beetje de neiging gehad om uit te breken, maar ik kon hem sindsdien ineens gewoon begrenzen.”

Winstpunten

“Sinds die tijd gaat het alleen maar bergopwaarts. Eerst was mijn doel om ergens eind dit jaar wat oefenwedstrijdjes te rijden zodat hij aan vreemd terrein kon wennen, maar nu het zo goed gaat zijn we in september voor het eerst in de B gestart. Het ging gelijk super goed en we namen twee winstpunten mee naar huis. De tweede en derde keer deed hij het net zo. Ik baal natuurlijk wel dat er nu geen wedstrijden zijn, juist omdat het nu zo goed gaat. We hebben ondertussen les van iemand die in het Z heeft gereden. Springen hadden we even opzij gezet, maar nu er geen wedstrijden zijn pakken we dat wat meer op. Hij doet dat ook echt heel erg leuk. Het zou tof zijn om dit jaar eens een BB-wedstrijdje met hem te gaan springen.”

Veel factoren

Soms zit de ruin nog een beetje in de knoei met zijn lichaam. Niet gek, vindt Nijkamp. “Hij is echt gigantisch groot. Hij is 1.81m en moet nog vijf worden. Legend is nu onder behaldeling bij een ostheopaat. We zijn erachter gekomen dat zijn bekken wat scheef zijn en het is onduidelijk hoe lang hij dat al heeft. Misschien heeft dat ook wel een rol gespeeld in dat uitbreken, samen met een gebrek aan evenwicht. Het zullen veel factoren bij elkaar zijn geweest. Inmiddels vertrouwen Legend en ik elkaar. Door de maanden heen is hij echt een gigantisch lief paard geworden. Waar hij eerst schuw was, wil hij nu alleen nog maar knuffelen. En als ik zou willen kan ik nu een half uur tegen zijn billen aan staan zonder dat hij een kik geeft. Dat is echt top.”

Meisjesdroom

Patricia Nijkamp en Legend. Foto: Equigraphy paardennfotografie

“Mijn ultieme doel is het Z halen”, stelt de amazone. “Van kleins af aan wil ik al een keer een kür op muziek rijden, en dan toch wel minimaal op Z-niveau. In de toekomst wil ik ook graag met hem gaan crossen. Als het aan mij ligt wordt Legend echt een allrounder. Ik ben nu bezig met het afronden van mijn HBO-studie. Wanneer ik daarmee klaar ben neem ik Legend over van zijn eigenaren. Ik wil eerst een baan hebben, omdat ik zeker wil weten dat ik geen onzekerheden heb als er wat met Legend gebeurt. Legend kopen is voor mij wel echt een meisjesdroom die uitkomt. Ik heb daar zelf keihard voor gewerkt, dus ik ben des te trotser dat het straks helemaal mijn eigen verdienste is. Ik krijg er een heel voldaan gevoel van.”

“Als ik nu terugkijk kan ik me bijna niet meer herinneren dat het zo rot ging. Ik ben echt zo gigantisch trots op Legend, maar ook op mijzelf. Als je ziet waar we vandaan komen: uitbreken in de bak en omkeren in het bos, dan ben ik echt blij dat het nu zo goed gaat”, sluit ze af.

De avonturen van Patricia en Legend zijn te volgen op Instagram via @legend_kwpn.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto boven: René Nobel fotografie

Foto’s in tekst: Equigraphy fotografie

Sabine Voltman en Suus tijdens een training. Foto: Natasja van Manen

Bijna twee jaar geleden was Sabine Voltman op zoek naar een nieuw bijrijdpaard. Via Marktplaats kwam ze bij de PRE-merrie Suena de la Muralla (Suus) terecht. Hoewel de merrie heel eerlijk was, zat er toch ook wel veel pit in. Voltman ging met haar aan de slag en inmiddels zijn ze klaar voor het M. “Suus heeft veel karakter, maar ik heb liever een uitdaging dan een flegmatiek paard”, stelt Voltman.

Pittig maar eerlijk

“Eigenlijk ben ik heel toevallig bij Suus terecht gekomen”, begint de amazone te vertellen. “De eigenaresse van Suus heeft me via een kennis benaderd. Bij het proefrijden werd er gelijk al gezegd dat ze pittig was. Suus had lang stilgestaan en was ook best dik. Toch was ze wel heel eerlijk. Vanaf februari 2019 ben ik haar gaan leasen. Ze is echt een paard met karakter. Onwijs lief, ook aan de hand, maar toch ook ontzettend eigenwijs. Suus is heel werkwillig, soms zelfs té looplustig. Ik vind het soms nog wat lastig om de ontspanning te bewaren. Als ik terugkijk naar wat we tot nu toe allemaal al bereikt hebben denk ik dat doorzettingsvermogen ons zo ver heeft gebracht.”

Voltman en Suus zijn samen veel vooruit gegaan. Foto onder: Nicky Koopmans

Opnieuw opbouwen

De schimmel is sinds Voltman haar rijdt veel afgevallen. “Daar ben ik heel erg trots op”, stelt ze. “Voordat ik Suus ging rijden is ze spierbevangen geweest. Daarom had ze ook een tijdje stil gestaan. Toen ik het rijden met haar oppakte kwam ze weer lekker in beweging. Ook de eigenaresse heeft haar toen zelf weer opgepakt. Nu nemen we haar training samen op ons. Goed voer hielp haar natuurlijk ook enorm. Aanvankelijk moest ze vooral veel conditie opbouwen. We zijn dat gewoon heel langzaam een beetje gaan uitbreiden. Veel rust tussendoor en niet overvragen. Als je zelf een lange tijd gesport hebt ga je ook niet ineens vol gas met de zwaarste gewichten bezig”, vergelijkt ze.

Lastige start

Op een gegeven moment zijn Voltman en Suus wedstrijden gaan starten. “In het begin kregen we alleen nog maar drieën en vieren voor de stap. Nu halen we voor deze onderdelen vaak zevens. Ik ben heel erg blij dat ik de filmpjes van onze eerste wedstrijden nog heb. Het is tof om dat terug te kijken. Ik had niet verwacht dat we in zo’n korte tijd zo ver zouden komen. Vooral niet omdat we in de eerste paar wedstrijden in de B hele lage punten haalden. ‘Zorg voor meer ontspanning en rust’, schreef de jury dan. Dat wist ik wel, maar ja, dan moet je dat op wedstrijd ook nog maar laten zien. Ineens sloeg het om en gingen we ineens met zes winstpunten naar huis. We zijn vanaf daar thuis lekker aan de slag gegaan en maakten veel kilometers.”

Balans

“Iedere stap is weer een stapje verder”, stelt de amazone gedreven. “Het is fijn dat de jury’s veel feedback op het protocol schrijven zodat ik ermee verder kan. Mijn L2-debuut heb ik online gemaakt en inmiddels mijn M1-debuut ook. Als het goed is komen er deze maand nieuwe proeven online. De M vind ik best pittig, vooral de contragalop. Daar zit het echt in een stukje balans dat we missen. Suus en ik willen allebei heel graag, misschien wel té graag. Maar als ik merk dat zij het niet aankan dan doen we gelijk een stapje terug. We gaan dan eerst weer naar de ontspanning en pas als dat goed gaat pakken we de oefening weer op.”

Goed aanvoelen

Foto: Eliane van Schaik

Voltman is erg blij dat ze Suus is tegengekomen. “Ze is echt een Spaanse, ze gaat voor je door het vuur. Mijn instructrice zegt ook: als je het zou willen kan je haar kapot rijden. Daarom moet ik heel goed aanvoelen wanneer ze moe begint te worden. Het leukste aan haar vind ik dat het een paard met karakter is. Ik houd wel van dat eigenwijze. Ik heb liever een uitdaging dan een flegmatiek paard. Het zou heel tof zijn als ik met Suus het Z kan bereiken. Nu zeg ik altijd dat één proef in het Z goed is. Dat is het doel, en alles wat daar boven komt is mooi meegenomen. We hebben geen haast en het moet ook gewoon leuk blijven. Ik ben allang trots op wat we nu hebben bereikt, vooral omdat het zo moeilijk was in het begin.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron:  Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto boven: Natasja van Manen

Foto’s in tekst: Privébezit/Nicky Koopmans/Eliane van Schaik

Jantine van Genderen en Bill. Foto: Antoinette Verschoor

Nadat de verzorgpony van Jantine van Genderen werd verkocht, kreeg ze een paar Shires bij te rijden. Uiteindelijk mocht ze van haar vader één van de twee uitkiezen voor haarzelf. Dat werd Bill. Jantine en Bill zijn nu ontzettend veelzijdig aan het trainen en hopen deze winter de klasse B uit te rijden.

Onderbuikgevoel

“De Welsh pony die ik eerst had werd helaas door vervelende omstandigheden verkocht”, begint de vrolijke amazone te vertellen. “In de tussentijd reed ik bij een man die drie Shires en een Belgisch trekpaard had staan. Die ben ik na de verkoop van mijn pony blijven verzorgen. Op mijn verjaardag zei mijn vader dat ik één van de twee Shires die ik reed mocht uitzoeken. Ik heb er wel een tijdje over na moeten denken, want het was een lastige keuze. Uiteindelijk werd het Bill. Iedereen had eigenlijk gedacht dat ik voor zijn halfzus zou gaan, maar ik had een onderbuikgevoel dat Bill beter bij me paste. Toen ben ik anderhalf jaar geleden dus voor hem gegaan.”

Rennerig en schrikkerig

Voordat ze echt goed aan de slag konden heeft de combinatie nog wel enkele obstakels moeten overwinnen. “Shires staan erom bekend dat ze brede platvoeten hebben. Dat zorgde er bij Bill voor dat hij enorme scheuren in zijn hoeven had. Ook was hij aan het begin heel erg rennerig en schrikkerig, hij pakte altijd het bit vast. We kwamen erachter dat hij diastase had en dat dit was gaan ontsteken. Het was dus heel logisch dat hij door die pijn zo schrikkerig en rennerig was. Uiteindelijk zijn we bij een gespecialiseerde paardentandarts terechtgekomen die het heel goed heeft opgelost. Sindsdien laat Bill veel meer los in zijn lijf en is hij veel soepeler gaan lopen.”

Moeilijke gangen

Foto: Antoinette Verschoor

Voordat ze Bill te rijden kreeg had Jantine nooit gedacht dat ze een Shire zou kopen. “Ik heb altijd gezegd: ik neem geen koudbloed, geen trekpaard en geen paard met sokken. En hij moest liever niet hoger zijn dan 1.50m. Dat is echt grandioos mislukt”, lacht ze. “Maar Bill is super werkwillig en niet eens echt een trekpaard. Het is net alsof je op een KWPN’er zit, maar dan met hele moeilijke gangen. Bill is super heet, je moet hem daar echt doorheen rijden in plaats van dat je hem als het ware vooruit moet duwen. Vanwege de zorg die Shires nodig hebben vind ik het niet een paard voor iedereen, maar het is wel een goed leerpaard. Je leert er goed van rijden en krijgt een hele goede onafhankelijke zit”, licht de amazone enthousiast toe.

Terug naar de basis

Ze vertelt verder over haar grote kanjer: “Zoals ik al zei was het in het begin absoluut niet makkelijk. Bill was super schrikkerig, dus ik durfde bijna niet buiten te rijden met hem. Als hij schrok dan sprong hij ook gelijk met vier benen de lucht in en twee meter opzij. Toen ben ik terug naar de basis gegaan en deed ik de meest idiote dingen. Ik legde zeiltjes op de grond en over hem heen, ging achterstevoren op hem zitten en ging met heb springen. Iedere keer dat ik vastliep in de training, bekeek ik YouTube-video’s. Ik was namelijk een jaar of 15 en had toen nog een geld om ergens te lessen. Door die video’s leerde ik hem meer van achter naar voren rijden om een zo soepel en flexibel mogelijk paard te krijgen. Dat is Bill zeker op dit moment.”

Betrouwbaar

Foto: Antoinette Verschoor

“Ik ben echt van 4 kilo in mijn handen naar 10 gram in mijn handen gegaan. Dat verschil merk ik ook zeker op wedstrijd nu. Je ziet veel paarden zie heet worden wat hangen in de hand. Bill blijft daarin nu soepel en makkelijk, zelfs op wedstrijd heb ik niets in handen terwijl hij zich wel heet kan maken. Dat geeft een stukje betrouwbaarheid bij hem. Hij zou echt letterlijk voor je door het vuur gaan. Het is natuurlijk harder werken en trainen met een Shire om hetzelfde doel te behalen dan met een KWPN’er. Zo is doorzitten echt ontiegelijk moeilijk”, geeft ze lachend aan. “Zelfs na anderhalf jaar heb ik er nog veel moeite mee. Bill heeft gewoon hele aparte gangen, het gevoel is nergens mee te vergelijken.”

Wedstrijdgericht trainen

Op dit moment is de combinatie actief in de B dressuur. “Deze hopen we in de winter uitgereden te hebben”, stelt Jantine. “Doorzitten op wedstrijd is echt nog lastig, mijn buikspieren gaan dan echt branden. Maar ambities hebben we zeker. In het begin trouwens absoluut niet, maar toen de training van Bill gaandeweg steeds beter ging kreeg ik ook steeds meer ambities. Nu trainen we thuis steeds meer wedstrijdgericht en lessen we ook bij Grand Prix-amazone Myrna van Wijk. Ik ben echt een voorstander van zo goed mogelijk les krijgen, en niet zo veel mogelijk les krijgen voor minder geld. De kwaliteit van de les is voor mij heel belangrijk en dat zie ik ook terugkomen in onze verbeteringen.”

Meer dan recreatie

“We zijn heel hard aan het trainen om naar het Z toe te rijden”, gaat Jantine gedreven verder. “Dat we dan echt de basis hebben afgesloten is het doel, al denk ik wel dat hij echt verder kan komen. Mijn stalgenootjes en ik denken dat Bill echt wel richting het ZZ-Licht kan gaan. Zijn halfzus loopt momenteel op M1-niveau en verder ken ik één andere Shire die op dit moment ZZ-zwaar loopt. Het zijn er absoluut niet veel in de sport en dat vind ik jammer. Ik vind dat Shires nog echt te veel onderschat worden. Veel mensen zien er alleen een recreatiepaard of menpaard in, maar ze hebben echt de mentaliteit van een wedstrijdpaard. Ze zijn goed heet te krijgen maar op zijn tijd ook rustig en kalm. Je kan het aan en uit zetten, dat vind ik heel belangrijk.”

Combineren

Buiten de wedstrijdambities om hopen Jantine en Bill gewoon heel veel lol te hebben. Jantine: “Ik vind het leuk om zo veel mogelijk te doen. We gaan regelmatig zwemmen bij een rivier in de buurt. Eerst vond Bill dat heel eng, maar hij doet echt alles voor me. Hij springt ook over de raarste hindernissen. Dit paard zou letterlijk voor me door het vuur gaan. Ook rijd ik hem op neckrope, cross ik met hem en pak ik elementen uit de klassieke dressuur mee. Working Equitation doen we ook graag. Dit allemaal probeer ik te combineren en daarin onze eigen manier vinden waarin we verder kunnen trainen”, besluit ze gedreven.

De avonturen van Jantine en Bill zijn te volgen via hun Instagram-account.

View this post on Instagram

⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣ I don’t have to go to the gym anymore after riding Bill. It always looks easy, but his gaits are just impossible.. 😆🤯⁣ ⁣ ———————⁣ ⁣ At the moment I’m preparing everything for my competition this friday. It will be our first official competition, so I’m a bit nervous about it. This week I need to wash his feathers a lot and I also need to clean all of our tack/clothes. 🙃 ⁣ ⁣ ———————⁣ ⁣ Stay updated and keep an eye on my stories. 😇⁣ ⁣⁣⁣ ⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣ ⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣ ⁣⁣ #shire #shirehorse #swimming #summer #winter #roadtosuccess #training #horseriding #horsebackriding #merrie #paardrijden #dressage #dressageshire #dressuur #springen #passion #loveofmylife #arena #littleme #bighorse #kleineik #passie #grootpaard #goingonahack #lookatthisview #beautiful #gelding #bill #snow⁣

A post shared by Jantine Van Genderen (@blackwhiteshire) on

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Antoinette Verschoor

0 3149
Zoë Wielaard met Joep. Fot: Devos fotografie Ooltgensplaat

Sinds een paar maanden is Zoë Wielaard samen met haar ouders de trotse eigenaresse van de bijzondere appaloosa-pony Joep. Hoewel Joep nog heel groen was toen hij bij Zoë kwam, is de combinatie op de goede weg en werken ze naar hun eerste wedstrijd toe.

Toch dressuren

Al sinds ze voor het eerst een springwedstrijd zag op TV, wilde Zoë paardrijden. Zodoende ging ze dan ook op paardrijles. Aanvankelijk wilde ze blijven springen, maar: “Nu ik meer gereden heb merk ik dat ik toch meer de dressuurkant op ga en tussendoor misschien een beetje blijf springen. Ondertussen rijd ik al ongeveer 8 jaar. Ik hou echt heel veel van het gevoel dat paardrijden me geeft. Nu heb ik vakantie, maar als ik normaal gesproken naar school ga en veel aan mijn hoofd heb, ga ik naar stal, zadel ik op en dan is mijn hoofd weer leeg”, klinkt de 14-jarige amazone opgewekt.

Andere pony’s

Na een tijdje op de manege kreeg Zoë haar eerste pony. Het was haar voormalige verzorgpony die ze overnam toen de voormalige eigenaar overleed. “Ik heb hem anderhalf jaar gehad”, vertelt Zoë. “Uiteindelijk merkte ik helaas dat het toch niet helemaal klikte. Daarom zijn we naar een andere pony gaan zoeken. We kwamen op een handelsstal terecht, waar we eerst een ander paard dan Joep zagen. We hebben hem toen gereserveerd om te kijken of het wat was. Een andere dag kwamen we terug op die stal, toen zag ik Joep. Ik wist het gelijk: hem kon ik niet laten staan!”

Beleerd paard

“In het begin was het allemaal een beetje spannend”, gaat de goedlachse amazone serieus verder. “Het was allemaal nieuw voor ons allebei en Joep is ook nog best jong. Hij is vooral nog heel erg groen. Eigenlijk was het de bedoeling om een beleerd paard te nemen, maar dat is het niet geworden”, grinnikt ze. “Joep is namelijk een groene pony! Soms snapt hij daarom niet helemaal wat ik bedoel en is het even een beetje moeilijk. Verder is hij wel echt een heel lief beestje. Zijn kleur vond ik gelijk ook heel erg mooi. Hij wil ook echt graag leren, dat vind ik heel leuk aan hem.”

Eerste wedstrijd

De combinatie is nu hard aan het trainen naar hun eerste wedstrijd toe. Volgens Zoë gaat dat eigenlijk hartstikke goed. Ze hoopt binnenkort in de BB te starten. “We oefenen al goed de proefjes. Ik hoop dat we binnenkort kunnen starten, we gaan zien wat hij doet. Het uiteindelijke doel is natuurlijk het liefst om het Z te behalen. Mijn trainer zei ook dat hij daar best goed terecht kan komen als we zo doorgaan met trainen. Ik zou ook wel wat springproefjes willen rijden, hoor. Maar de focus ligt vooral op de dressuur.”

Naar buiten

“Het zou ook leuk zijn als we straks lekker bosritjes en strandritjes kunnen doen”, vervolgt ze. “Maar dan moeten we nog wel even doortrainen. Joep schrikt namelijk nog van alles, dan maakt hij hele onverwachte bewegingen. Van mijn vorige pony heb ik wel leren zitten. Hij schoot er altijd heel hard vandoor. Daardoor gaat het wel makkelijker op Joep nu, maar het uitzitten van een rennend paard is makkelijker dan het uitzitten van een opzij springend paard”, lacht ze. “En dat laatste is wat Joep altijd doet.”

Heel veel lol

Het paardrijden doet Zoë vooral voor haar plezier. “Het is niet mijn droom om echt de paardensport in te gaan. Als het gebeurt, dan gebeurt het. Dan is het wel heel leuk. Maar ik denk dat ik het graag als bijzaak wil blijven doen, voor de leuk. Ik heb er heel veel lol in en ik hoop dat dat lekker zo doorgaat. Dan moet het allemaal wel goedkomen, denk ik!”, sluit ze vrolijk af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Devos fotografie Ooltgensplaat

0 1171
Nikky Robben met Heitse fan stal de Lagevoort. Foto: Karlijn Sol

Nikky Robben en haar Friese ruin Heitse fan stal de Lagevoort reden in het showteam Phaidra en waren goed op weg richting het L2. Tot de amazone een ongeluk kreeg waardoor ze angstig werd. Enkele jaren later is de combinatie eindelijk weer fijn aan de slag en werken ze naar hun eerstvolgende show toe.

Gelijk verliefd

Nadat ze haar vorige Friese ruin Bo in moest laten slapen reed Robben tijdelijk op een leenpaard van iemand die ze via Phaidra kende. Toch wilde ze wel graag weer een eigen paard. Via het friezencarrousel kwam ze terecht bij de stal waar Heitse te koop stond. “Daar was ik op zoek naar een Friese ruin. Gewoon een mooi dier, niet te groot en niet te klein en natuurlijk voor een bepaald budget. Ze hadden twee stallen vol met Friezen maar het was het allemaal net niet. Tot ik naar links keek. Daar stond een hengst, Heitse, en het was liefde op het eerste gezicht. Maar hij was dus hengst, enorm groot en vooral ook boven mijn budget.”

Geen stap verkeerd

“Ik ben nog een keer bij hem gaan kijken en heb toen mijn vader meegebracht, al is die meer van de koeien”, lacht ze. “Hij zag hoe enthousiast ik was over Heitse en is in gesprek gegaan met de verkoper. Zo is Heitse uiteindelijk toch bij ons terechtgekomen. In de eerste week dacht ik wel even: waar zijn we aan begonnen? Het was een 4-jarige hengst die net onder het zadel was. Maar hij heeft echt geen stap verkeerd gezet en deed het allemaal heel erg braaf.” Toch maakte ze het showseizoen nog wel af met haar leenpaard. “Want je neemt natuurlijk niet zomaar een 4-jarige hengst mee”, stelt ze. Als bedankje voor de eigenaresse gingen de dames met het leenpaard in de duinen rijden. Daar ging het helaas mis.

Op het asfalt

“Dat paard is geschrokken van iets en wilde zich toen omdraaien”, licht Robben toe. “Dat ging niet goed, waardoor we samen op het asfalt terechtkwamen. Zelf heb ik ook met mijn hoofd nog het asfalt geraakt, ik had gelukkig wel een cap op. Eigenlijk zouden we na de rit nog samen uit eten gaan, maar in plaats daarvan is het een lange avond op de spoedeisende hulp geworden. Ik ben daardoor een paar maanden uit de roulering geweest. Wel hebben ik vrij snel Heitse weer opgepakt. Dat ging een halfjaar goed, we hebben toen zelfs nog op de Friese hengstenkeuring gereden. Er was niks aan de hand. Maar toen we weer meegingen naar shows, merkte ik dat ik ontzettend bang was geworden om met hem over het asfalt te gaan.”

Strontvervelend

Doordat de amazone bang was geworden, werd haar paard ook bang. Daarom nam ze EMDR-therapie. Helaas moest de behandeling vroegtijdig worden stopgezet. “Daarna hebben we nog anderhalf jaar aangehobbeld. De shows gingen weer goed en we gingen ook op wedstrijd. We leerden elkaar steeds beter aanvoelen. Tot maart 2019. Dat was de eerste show van het jaar en Heitse was echt strontvervelend. Hij ging om niks bokken, rennen en gek doen. We zijn op een gegeven moment maar uit de groep gegaan omdat we op die manier geen show konden rijden. Een paar dagen later stond hij op drie benen. Heitse had een pees overbelast of overstrekt, we weten niet precies wat het was.”

Niet meer leuk

Na tien weken boxrust stapte Robben weer op haar paard. Hierbij merkte ze echter dat de angst van het ongeluk weer omhoog was gekomen. “Ik heb geprobeerd om het met mijn instructrice op te pakken. Dat ging op zich wel redelijk, maar shows en wedstrijden gingen helemaal niet meer. Ik werd steeds banger en uiteindelijk durfde ik niet eens meer de hele bak door.” Heitse was daarna nog een tijdje uit de roulering vanwege ernstige mok. Toen de amazone hem opnieuw wilde oppakken, ging het echt niet meer. “Omdat ik bang was geworden, schoot hij bij ieder dingetje weg. Daardoor ging ik aan de teugels trekken, waar hij dan weer op reageerde. Uiteindelijk zei ik tegen mijn moeder: ‘Ik vind het niet meer leuk’.”

Opgelucht

“Ik wilde Heitse niet kwijt, maar ik wilde hem ook niet meer rijden”, gaat ze verder. “Ik zag er echt tegenop om te gaan rijden, dat was echt niet goed. Mijn moeder las ik een artikel over hypnotherapie en dacht dat het wel wat voor mij was. Ik vond het wel de moeite waard om het te gaan proberen. Baadt het niet, dan schaadt het niet. Ondertussen ben ik keer geweest en ik durf inmiddels alweer de hele bak rond. Nu ga ik ook eindelijk weer met plezier rijden, daar ben ik wel heel opgelucht om. Mijn moeder ben ik heel erg dankbaar voor haar steun tijdens het hele proces. Zonder haar zouden we dit nu niet kunnen. Ik wilde Heitse ook niet door iemand anders laten rijden, op de wei zetten of verkopen. Vanaf moment één heb ik altijd gezegd dat hij op nummer één staat. Door de hulp van mijn moeder kunnen we nu samen verder.”

Alles weer oppakken

De combinatie is inmiddels al weer een paar keer met Phaidra wezen trainen. “In verband met Corona in een wat rustiger groepje, maar dat is nu juist wel heel fijn. Ik wil het rijden van shows graag weer gaan oppakken. Ook wil ik graag weer op wedstrijd. We kunnen namelijk binnenkort de overstap maken naar het L2. Het zou leuk zijn als we stap voor stap steeds hoger kunnen komen. Echt doelen heb ik niet, we bekijken het gewoon per klasse. Heitse is groot en dat is soms wel aan nadeel. Hij is wat lomp en minder flexibel, waardoor het minder makkelijk is om het aan elkaar te rijden. Ons eerste doel was een winstpunt behalen in de B, daar zijn we dus allang voorbij! We gaan nu gewoon kijken hoe ver we komen.”

Heb vertrouwen

Wat zou de amazone voor tip geven aan anderen die rijden met angst? “Sowieso die hypnotherapie, sinds ik dat heb gedaan gaat het een stuk beter. En heb vooral vertrouwen in je paard. Ik kreeg zelf meer vertrouwen doordat ik merkte dat Heitse niet bang was. Focus niet op je angst, maar op je paard en op het vertrouwen dat je in elkaar hebt. Als jij je paard niet vertrouwt, dan kan hij jou ook niet vertrouwen”, besluit ze.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Karlijn Sol

Saffira Kortink Wever met Gigant. Foto: Maaike Priems

De afgelopen jaren is Saffira Kortink Wever door de komst van haar paard Gigant (v. Oscar) getransformeerd van recreatieruiter tot wedstrijdsporter. Haar ruin leidde ze zelf op van 4-jarige tot het Z1. “Ik dacht altijd dat het competitiegevoel niets voor mij was, maar het stap voor stap werken naar een hoger niveau vind ik heel erg fijn en een mooie uitdaging”, vertelt ze.

Sportpaard

“Voor Gigant had ik een klein paardje waarmee ik alleen maar in het bos reed”, begint Kortink Wever haar verhaal. Met haar reed ik echt puur recreatief. Op een gegeven moment ontdekte ik dat ik de sport wel heel er leuk vind. Mijn merrie kon helaas niet in de sport lopen vanwege een aangeboren plekje op haar bot. Na een tijdje wikken en wegen maakte ik de keuze om haar te verkopen en op zoek te gaan naar een sportpaard. Dar was best spannend, want ik moest daarvoor ook op zoek naar een andere stal waar we wel een bak hadden. Het was een hele andere aankoop dan toen ik mijn merrie kocht.”

Helemaal verkocht

“Toen ik de advertentie van Gigant zag was ik meteen verkocht”, gaat de amazone verder. “Mijn man verklaarde me voor gek, want hij stond drie uur rijden van ons vandaan. Uiteindelijk besloten we toch te gaan kijken. Ondertussen had ik al wat andere paarden bekeken, maar die waren het allemaal niet. Gigant was het wel.” Twee weken later haalde ze de ruin op en gingen ze samen aan de slag. Hoewel Kortink Wever en Gigant allebei nog groen waren, ging het erg goed. “In eerste instantie wilde ik een paard waar ik zelf wat meer van kon leren, maar ik was helemaal verkocht van Gigant. De reis naar het Z1 was wisselend, maar wel echt heel erg leuk.”

Onstuimig

Na een paar maanden trainen was Kortink Wever zo enthousiast, dat ze zich inschreef voor hun eerste B-proefje. “Op onze eerste wedstrijden behaalden we twee tot drie winstpunten per proef. Daarom zijn we na een paar wedstrijdjes L1 gestart. Dat lukte wel, maar je komt jezelf wel tegen. Soms waren we nog te vlug en kregen we woorden als ‘onstuimig’ op het protocol. Ik kwam erachter dat ik goed voorbereid moest zijn voor ik naar een volgende klasse ging. Dat is in het L2 wel gelukt. We hadden ons toen ook geselecteerd voor de Brabantse Kampioenschappen door derde  van de 37 combinaties van onze kring te worden. Helaas blesseerde Gigant zich twee weken van tevoren tijdens het spelen in de bak en konden we niet meedoen.”

Genieten

Toen de combinatie net weer mocht opbouwen richting het wedstrijdritme, was Kortink Wever inmiddels 20 weken zwanger. Om die reden vroeg ze haar instructrice Wenda Welten haar paard voor een seizoen uit te brengen. “Ik vond het namelijk zonde om hem af te bouwen nu we net weer mochten. Ik vond het heel leuk dat hij onder Wenda meekon op wedstrijd. Zo kon ik toch nog van mijn paard genieten in de wedstrijdsport. Zij heeft hem toen in het M1 uitgebracht en ze zijn samen zesde geworden op het Nederlands Kampioenschap. Dat was echt super leuk en heel erg spannend. Op sommige momenten was ik wel blij dat ik er niet op zat, hoor!”, lacht ze.

Brave boef

Vervolgens pakte ze de ruin zelf weer op en hoewel het even weer inkomen was, klom de combinatie op naar het Z1. Over haar paard vertelt Kortink Wever: “Hij is echt een boef, maar ook wel heel braaf. Het is een sympathiek paard met een mooie bovenlijn. Hij is zeker niet gemeen maar wel heel erg speels. Hij is ook vrij lang hengst geweest en heeft zelfs natuurlijk gedekt, er loopt ergens nog een nakomeling van hem rond. Daardoor had hij vrij weinig met andere paarden gestaan. Hij moest echt nog leren socialisen naar andere paarden. In het rijden was hij groen. Hij ging plat door de bochten en kon flink bokken als hij spanning had.”

Afwerking

“Toen ik doorhad dat het bokken vanuit spanning kwam en hem beter kon sturen ging het beter”, licht ze toe. “Hij gaat niet in het verzet en werkt graag mee. Gigant is wel voorwaarts en op wedstrijd soms zelfs een beetje té. Dat is ook het stukje waar ik nu heel erg mee bezig ben: hoe kan ik hem dan goed opvangen en goed bij elkaar houden? En hoe kan ik de oefeningen netjes afwerken zonder dat we spanning opbouwen in de proef? Gigant is soms nog steeds een beetje jolig en speels, maar hij is vooral gewoon heel enthousiast. Ik vind hem gewoon echt heel leuk en ik heb een goede klik met hem”, stelt de amazone trots.

Even inkomen

Het Z1-debuut heeft inmiddels plaatsgevonden en het eerste winstpunt werd behaald. “De eerste proef ging nog wat te snel en te enthousiast, maar in de tweede proef ging het beter omdat ik wat meer controle had. Het was even inkomen na zo’n lange tijd niet weggeweest te zijn maar ik ben superblij met dit debuut. Toen ik haar kocht vroeg de verkoper aan mij wat mijn doel was met hem. Ik vertelde haar dat ik het Z wilde halen. Toen zei ze: ‘Iedere kroket loopt het Z, en deze moet het zeker kunnen!’. Dat bleek dus ook zo. Hij kan zeker nog wel verder groeien, al probeer ik mijn doelen niet te groot te maken.”

Meer ritme

Wel werkt Kortink Wever alweer langzaamaan naar de volgende klasse toe. “De galopappuyementen lukken al en we zijn aan de werkpirouette begonnen. Het verrast me hoe goed hij dat oppakt. Met de vliegende wissels gaan we de komende tijd aan de slag. Met de inzichten vanuit de training moet het ZZ-licht nog wel lukken. Het ZZ-zwaar zou natuurlijk al helemaal mooi zijn. Mijn doel is om weer meer in het ritme te komen zodat de spanning aan mijn kant wat minder hoog ligt, waardoor we beter kunnen presteren. En ik zou graag nog een keer succesvol met Gigant op de Brabantse willen starten”, klinkt ze vastberaden.

Niet gedacht

“Toen ik begon met het rijden van wedstrijden reed ik nog niet zo lang paard. De merrie waarmee ik buiten reed was het eerste paard dat ik kocht. Toen had ik nog maar een paar jaar rijervaring. Eerder wilde ik nooit wedstrijden rijden omdat ik de competitie lastig vind. Toen kwam ik erachter dat wedstrijden rijden wel doelen geeft in mijn training. Dat ik selecties ging rijden was op aandringen van Wenda en mijn man”, lacht ze. “Daarin heb ik mijzelf echt wel ontdekt. Gigant en ik zijn, als je de tussenpozen niet meerekent, binnen 2 jaar naar het Z gereden. Ik had in het begin niet gedacht dat ik het zo snel voor elkaar zou krijgen. Voor nu gaan we rustig verder trainen en naar ons nieuwe doel toewerken, al heeft dat totaal geen haast”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Maaike Priems

Yoran Hazenberg met Eduard. Foto: AH Fotografie

Yoran Hazenberg leerde van zijn eerste paard Arrivederci (v. Haarlem) de fijne kneepjes van de dressuur, waardoor hij vervolgens zijn tweede paard Eduard (v. Odermus R) kon opleiden. Hij is met beide paarden vaak te vinden in de dressuurring. Met Eduard is hij tevens actief in de springsport.

Open dag

Zijn paardenavontuur begon op de basisschool. Hazenberg had wat andere sporten geprobeerd, maar dat was het allemaal net niet. “Mijn moeder reed vroeger ook altijd paard. Op een gegeven moment ben ik paardrijden gaan proberen tijdens de open dag van een manege en dat vond ik wél leuk. Zodoende ben ik begonnen. In 2016 heb ik Ari gekocht van de eigenaar van de manege. Hij had toen al M2 gelopen. Van hem heb ik vervolgens alles geleerd”, licht Hazenberg toe.

Goed opgeleid

“Ari was heel goed opgeleid dus kon mij eigenlijk alles leren”, gaat de ruiter verder. “Het is een heel fijn paard, hij is ontzettend braaf en ik kan alles met hem. Zelf rijd ik ondertussen ook met hem in het M2. Hij is nu 15 en ik ga er niet vanuit dat hij nog veel hogere niveaus gaat lopen. Toch is het vanaf de eerste dag wel mijn doel om een winstpunt in het Z1 te behalen met hem. Ook moet ik voor mijn opleiding paardensport in mijn vierde jaar een aantal keer Z2 gestart hebben, dus ik hoop hem toch stiekem wel ook Z2 te starten. Stel dat Eduard, mijn huidige schoolpaard, uitvalt, dan heb ik Ari nog achter de hand.”

Yoran Hazenberg met Arrivederci. Foto: AH fotografie.

Binnenvetter

Hazenberg vertelt verder over zijn paarden: “Ari is thuis heel rustig en kijkt dan nergens van op of om. Op wedstrijd wil hij soms nog wel een beetje spanning opbouwen. Hij is een binnenvetter, dus dan slaat hij dicht. Gelukkig heb ik nu een manier gevonden om hem bij me te houden op wedstrijd. Met het losrijden rijd ik hem alleen lang en laag en geef ik gas. Pas wanneer ik de ring in kom, pak ik de teugels op. Dan loopt Ari zijn beste proeven!” Met Arrivederci is de paardensportstudent alleen in de dressuurring te vinden, maar met Eduard rijdt hij ook springwedstrijden. “Daarom is Ed ook mijn schoolpaard: voor mijn opleiding moet ik een paard hebben die kan springen”, legt hij uit.

Goed lopen en springen

“Ed is nu 11 jaar en kwam bij mij toen hij 9 was. Voordat ik aan mijn opleiding begon moest ik B+2 springen zijn, dus daar ben ik toen met hem aan begonnen. Inmiddels ben ik L springen en M1 dressuur met hem. We hebben zelfs ook al een paar oefencrossjes gereden, daar gaan we in september mee verder. Ik hoop dat Eduard veel verder komt in de dressuur. Hij kan goed lopen, maar ook goed springen. Eventing is niet echt mijn ding, dus het plan is niet om hem daarin uit te brengen. Wel vind ik zo nu en dan een oefencross leuk voor de afwisseling”, stelt hij.

Veel begeleiding

Eigenlijk heeft leermeester Arrivederci Hazenberg geholpen om Eduard op te leiden van de B naar het M. Hij vertelt: “Van hem heb ik heel veel geleerd. Hij heeft me eigenlijk de kneepjes van het vak geleerd. Ook reed ik voor werk en op stages jonge paarden, waar ik veel van leerde. Daarnaast had ik met Ed veel begeleiding, zowel vanuit school als thuis. Vrienden van mij die bij ons op stal staan hebben ook de instructeursopleiding gedaan. Daarom kunnen we elkaar heel veel helpen, dat is echt fijn. Dat hielp me dan ook wel heel erg als ik even tegen een dood punt aan liep.”

Toekomst

Nu zijn twee paarden steeds iets ouder worden, moet Hazenberg ook alvast een beetje aan de toekomst denken. Daarom heeft hij samen met zijn ouders zijn eerste veulentje gefokt. “De merrie van mijn moeder stond al een tijdje stil vanwege onder andere een blessure. We weten niet goed wat het is. Het gaat nu wel goed maar soms heeft ze ook slechte dagen. Daarom dachten we: we gaan niet meer moeilijk doen in de sport, maar we laten haar dekken. Het veulen lijkt al zo goed dat we haar nog een keer gedekt hebben. Tegen de tijd dat ik klaar ben met school, is het veulen 3 jaar en kan ik het werk gaan oppakken. Dat komt wel mooi samen.”

Elke dag

Wat maakt nou dat de ruiter zich zo graag bezighoudt met paarden? “Het leukste is dat je gewoon je gevoel erin kwijt kan. Ik ben er de hele dag mee bezig. Ik zou niet weten wat ik allemaal moest doen op een dag als ik geen paarden had”, lacht hij. Voorlopig traint de enthousiaste ruiter nog even door met zijn twee kanjers. “Ik vind ik het heel gaaf dat je steeds verder komt. Ik zou het liefst elke dag op wedstrijd gaan, al helemaal als je goede punten haalt of goed springt: dan motiveert mij dat echt ontzettend.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: AH Fotografie

0 1151
Charlotte Coquerelle en Olivia in Houten. Foto: Privébezit

De Franse amazone Charlotte Coquerelle gooide vrijdag hoge ogen tijdens de basissportwedstrijd in Houten. In het L1 behaalde ze met Olivia (v. San Amour) monsterscores van 244,5 en 250,5. Beide scores gingen daarmee ruim over de 80%.

Uiterste best

De 16-jarige is samen met drie van haar paarden naar Nederland gekomen hier om meer te leren over dressuur en om aan haar Engelse vaardigheden te sleutelen. Coquerelle wordt momenteel getraind door Estelle van Herwijnen en Maurice Simons van 3E Horses. Over de 6-jarige merrie waarmee ze topscores behaalde in Houten vertelt ze: “Olivia is een hele bijzondere merrie. Daarbij beschikt ze over super kwaliteiten. Ze is nog maar vijf maanden onder het zadel maar doet echt haar uiterste best voor je. Dat voel ik dan ook in de proef: ze geeft zichzelf echt volledig.”

Toevallige ontmoeting

Hoe kwam de jonge amazone zo bij 3E Horses terecht? Maurice Simons vertelt: “In februari ging ik naar Le Mans voor een afspraak met Morgan Barbançon. We gaan namelijk samen clinics organiseren in Nederland. Op dat concours ontmoette ik per toeval de ouders van Charlotte. Eenmaal aan de praat vertelden ze mij dat de FEI-pony Indoorrain in Nederland hadden gekocht. Dat was toevallig een pony die wij drie jaar geleden verkochten aan een Nederlandse familie. De ouders gaven aan dat Charlotte en de pony nog niet echt een goede combinatie vormden. Een maand later kreeg ik een telefoontje van de vader van Charlotte: ze waren op weg naar Nederland met Indoorrain en de vraag was of wij hem wilden trainen. Daar zeiden wij natuurlijk geen nee tegen!”, geeft hij aan.

Getalenteerd

Tijdens het trainen van de pony werden Simons en Van Herwijnen naar eigen zeggen ‘weer helemaal verliefd’. Daarom besloten ze Indoorrain terug te kopen. “Kort daarna kreeg ik wederom telefoon van de vader van Charlotte”, gaat Simons verder. “Dit keer was de vraag of Charlotte bij ons mocht komen trainen. Daarnaast was de opdracht dat ze aan haar Engelse vaardigheden moest werken. Gezien wij momenteel ruim 15 dressuurpaarden op stal hebben staan, konden wij de hulp van Charlotte goed gebruiken.” Van Herwijnen vult aan: “Charlotte is een getalenteerde amazone met een aantal mooie sportpaarden. Het is dan ook mooi om haar te kunnen trainen en om haar wekelijks te zien groeien. Het technisch rijden verdient nog wat aandacht, maar daar is nog veel ruimte voor verbetering!”

Derde wedstrijd

“Olivia heeft echt een heel goed karakter”, stelt Charlotte zelf over haar pony. “Ze is echt ontzettend lief voor een merrie. Ze moppert niet en doet alles wat we van haar vragen. Zelfs als ze het even niet begrijpt probeert ze het toch. Vrijdag was pas haar derde wedstrijd. In Frankrijk liep ze haar eerste wedstrijd tijdens de Grand National in Mâcon, daar won ze beide proeven. Ze werd toen gereden door een goede vriendin van mij. Vorige week was de eerste keer dat ik haar in Nederland startte, waarbij ze ook alle proeven won met super scores. Olivia stond te koop net voordat de lockdown in ging. Mijn moeder zei dat we haar écht moesten ophalen omdat we de kans niet konden missen. De dag nadat ik haar kocht ging de lockdown in. We waren dus net op tijd!”

Twee jaar

Naast Olivia heeft Coquerelle nog een paar andere pony’s. Eén daarvan is in Frankrijk gebleven. “Dat is Pearson Junior. Door hem ben ik twee jaar geleden begonnen met het rijden van dressuur. Hij had al op de Europese Kampioenschappen en meerdere CDIP’s gelopen toen ik hem kocht. Omdat ik nog nooit dressuur had gereden was het aan het begin best moeilijk maar hij heeft me alles geleerd. Dit jaar zijn we begonnen op Grand Prix Pony-niveau maar door de lockdown konden we helaas niet veel op wedstrijd. Pearcy is in Frankrijk gebleven en wordt nu door iemand anders geleased.”

Verschillende paarden

De 12-jarige KWPN’er Don Juan is ook onder het zadel bij de talentvolle amazone. Vorig jaar startte ze de ruin in de wedstrijden op een niveau soortgelijk aan de Children, die wedstrijd wonnen ze bijna. De ruin staat momenteel te koop. “Daarnaast heb ik nog Waddenhoek’s Merlin, een Nederlandse pony. Ook hem kocht ik net voor de lockdown. Helaas moest hij vanwege gezondheidsproblemen met pensioen, dus met hem zal ik nooit op wedstrijd kunnen gaan. Dat is wel heel erg jammer.” Op dit moment werkt de amazone als groom bij 3E Horses. “Daarom rijd ik ook verschillende paarden voor Maurice en Estelle. Het is echt een hele gave kans en ik ben blij voor deze samenwerking.”

Goed van pas

Naast Van Herwijnen Coquerelle begeleidt, klimt ze zelf ook in het zadel van de paarden die haar pupil meenam uit Frankrijk. Ze vertelt: “Ik ben ontzettend blij dat ik Don Juan nu in het ZZ-Zwaar mag starten. Het is een hele brave ruin met goede gangen en hij is ook geschikt voor het hogere werk. Het doel is dan ook om hem naar de Zware Tour te brengen dit jaar. Zaterdag behaalden we een tweede plek in Blaricum. Daarnaast zou ik het gaaf vinden om Olivia naar het WK Jonge Dressuurpaarden 2021 te mogen rijden. Omdat ik zelf ook nog de 11-jarige Surabaya in de Inter 2 heb lopen en we dus veel goede paarden hebben staan, komt de hulp van Charlotte zeer goed van pas”, is ze enthousiast.

Het doel van Coquerelle’s verblijf in Nederland is dus in ieder geval beter worden in dressuurrijden, zoals ze al aangaf. En verder? Coquerelle vertelt: “Ik wil het gewoon zo goed mogelijk doen en zo ver mogelijk komen. Vanaf dit jaar zou ik graag in de Junioren starten en vanaf daar steeds verder omhoog klimmen. Ik ga zien hoe ver ik kan komen!”, sluit ze gemotiveerd af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit / 3E Horses

Britt Schiks en Finn. Foto: Vera Marjoleine Fotografie

Britt Schiks was op zoek naar een bomproof pony en kwam uit bij Finn, al was het nog niet direct liefde op het eerste gezicht. De pony was vermagerd en zag er sip uit. Inmiddels is hij omgetoverd tot een fitte en vrolijke sportpony, die graag met zijn eigenaresse op avontuur gaat.

Tweede paard

“Het begon eigenlijk bij mijn andere pony, Zara”, begint Schiks te vertellen. “Ik heb gekozen om haar op pensioen te zetten vanwege luchtwegproblemen. Ik wilde zelf wel door met de sport en ook wedstrijden blijven rijden. Daarom heb ik ervoor gekozen om een tweede paard te kopen. Mijn enige eis was dat het een bomproof pony moest zijn, dus nuchter en braaf. Ik kreeg de advertentie van Finn via Facebook en Marktplaats doorgestuurd van allemaal vrienden. In eerste instantie vond ik hem heel lelijk. Op de foto’s was hij niet zo charmant, maar de tekst was precies wat ik zocht.”

Sneue pony

Daarom besloot de amazone toch maar te gaan kijken bij de witte ruin. Ze vertelt: “Het karakter bleek precies te zijn wat ik zocht maar Finn zag er echt niet zo fraai uit. Hij stond bij een handelaar en hij was een beetje een sneue pony. Hij stond er een beetje depri bij, was heel mager en keek een beetje sneu uit zijn ogen. Ik dacht deze neem ik mee, want hier kan ik nog wel wat moois van maken. Er moest nog wel een hele hoop gebeuren. Er was zo goed als niks met hem gedaan. Over zijn geschiedenis weet ik dan ook heel weinig. Hij is waarschijnlijk ooit van een gezin geweest en daar gereden door de jonge kinderen.”

Kilo’s aankomen

“Toen hij bij mij kwam had hij nog nooit een tandarts gezien, was er in maanden geen hoefsmid geweest en zijn entingen waren niet op orde. Dat heb ik eerst moeten fiksen. De maanden daarna heb ik er heel veel hooi in gestopt. Finn mocht echt nog flink wat kilo’s aankomen. We hadden toen ook nog geen zadel, dus heb hem vooral in rechte lijnen gelongeerd. Hij had namelijk nog totaal geen balans. Dat was best wel een uitdaging.” Hoe zijn ze uiteindelijk gekomen waar ze nu zijn? “Met heel veel lessen en heel veel geduld”, stelt Schiks. “Hele kleine stapjes, lekker opbouwen en belonen voor elk klein dingetje.”

Heel fijn karakter

“Finn heeft een enorm meewerkend karakter”, vervolgt ze. “Hij wil heel graag het goede antwoord geven als je iets van hem vraagt. Aan het begin vond hij het heel moeilijk, hij moest zijn eigen lijf helemaal opnieuw leren kennen. Daarbij is hij ook niet echt de meest snuggere”, lacht Schiks. “Hij kan een beetje dom overkomen, maar zal altijd zijn best doen als je nieuwe dingen vraagt. Dat maakt zijn karakter heel fijn om mee te werken. Finn is precies zoals ik zocht: bomproof en super, super nuchter. Ik kan echt alles met hem. Het maakt niet uit of ik er achterstevoren op zit, op de kop of er onder hang: hij doet helemaal niks.”

Leuke uitdaging

Finn is daardoor geschikt voor zowel beginnende als ervaren ruiters en amazones. “Als je er een kind op zet zal hij netjes over de hoefslag lopen. Zet je er een ervaren ruiter op, dan is hij een leuke uitdaging waar je lekker mee kan werken.” Sinds vorig jaar september is de combinatie ook te vinden in de wedstrijdring. “Toen was hij eigenlijk nog niet helemaal B-klaar”, geeft Schiks toe. “Ik wilde het vooral voor de ervaring meepakken, om te kijken hoe hij het zou vinden. Met zijn nuchtere karakter boeide het hem natuurlijk helemaal niets, maar het was wel een goede ervaring.”

Nooit gedacht

Inmiddels zijn ze bijna een jaar verder en ook een stuk vaker gestart. “De laatste tijd zijn we ook in de online wedstrijden gestart en dat gaat super goed. Finn gaat zo hard vooruit, dat is echt niet normaal. Onze laatste wedstrijd reden we 206 punten bij elkaar. Daar schrok ik wel van. Ik had nooit gedacht dat dat mogelijk zou zijn. We moeten nog vier winstpunten en dan mogen we door naar het L. Ik ben al zeker wel bezig met hem klaarmaken daarvoor. Hopelijk kunnen we dit jaar de overstap nog maken.”

Huis-tuin-en-keuken-pony

Op wedstijden trekt de combinatie nog wel eens bekijks. “Finn heeft natuurlijk een bijzonder kleurtje en dat valt op. Ook is hij een pony tussen de paarden. Dat maakt het ook wel weer een uitdaging. Niet iedereen kan een pony in de ring waarderen. Het is vooral ook lastig dat hij geen fantastische beweger is. Ik noem hem altijd meer een ‘huis-tuin-en-keuken-pony’. Het is voor mij dus best hard werken om hem netjes voor te stellen. Wel heb ik bewust voor een pony gekozen omdat ik zelf ook maar klein ben. Het is voor mij fijn om iets kleins onder me te hebben.”

Zo allround mogelijk

En wat is het doel van de combinatie nu ze zo goed op dreef zijn? “Mijn doel is voornamelijk om Finn zo allround mogelijk op te leiden. Dressuur gaat heel erg goed, dus ik wil nu meer het springen gaan meepakken. Ook wil ik crosslessen en oefencrossjes gaan rijden. Ik heb niet het doel om op een bepaald niveau te eindigen met hem. Ik wil gewoon lekker naar buiten, springen, crossen, dresuren… Ik wil gewoon alles doen met hem!”, sluit ze enthousiast af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Vera Marjoleine Fotografie

Linda van 't Hoenderdal en Raika. Foto: Rowan de Bont.

Eigenlijk was de jonge, onbeleerde merrie Raika helemaal niet wat Linda van ’t Hoenderdal zocht. Toch was ze op slag verliefd. De combinatie was goed op weg, tot Raika een koliekoperatie moest ondergaan. Enige complicaties volgden en de toekomst was onzeker, maar nu is de combinatie gelukkig weer aan het opbouwen.

Fjordenmens

“Ik ben wel echt een fjordenmens”, stelt Linda. “Mijn moeder heeft niet zo veel met paarden maar haar broer is een echte fjordenman. Hij vertelde altijd dat fjorden sterke paarden zijn. Daarom zei mijn moeder: als er dan een paard moet komen, kijk dan maar naar een Fjord. Daardoor was mijn eerste pony dan ook een Fjord. Tussendoor heb ik een uitstapje gemaakt nar een KWPN’er. Van beide paarden heb ik heel veel plezier gehad, maar ik ben toch meer een ponymens. Als ik dan toch moet kiezen, dan kies ik een Fjord. Met mijn twee paarden had ik veel pech en blessureleed. Ik ben ermee gestopt en heb zes jaar niet paardgereden. Misschien moest ik maar accepteren dat het niet voor mij was weggelegd”, vertelt Linda openhartig.

Brave goedzak

In de tussentijd had ze wel wat minipaarden waarmee ze het mennen oppakte, maar dat bleek niets voor haar. “Ik miste het rijden op een gegeven moment heel erg. Dus ik ging weer op zoek naar een leuke Fjord. Omdat ik er zo lang uit was geweest, had ik het idee om op zoek te gaan naar een brave goedzak waarmee ik weer lekker van start kon gaan. Maar Fjorden zijn best wel schaars, vooral als het gaat om volwassen dieren. Via een vriendin kreeg ik de tip om contact op te nemen met de fokker van Raika. Toen ben ik bij haar gaan kijken en ik was natuurlijk gelijk verliefd”, klinkt ze vrolijk. “Maar ik heb het de eerste dagen wel wat afgehouden. Ze was niet wat ik zocht, want ze was volledig onbeleerd.”

Onwennig

“Omdat ik er zo lang uit was geweest dacht ik dat het misschien niet de beste combinatie was. Maar ja, ik kreeg Raika al niet meer uit mijn hoofd. Toen zijn we er gewoon voor gegaan. De eerste twee keer dat ik er op zat vond ik het heel onwennig doordat ik zelf zo lang niet gereden had. Ik heb hulp gehad van een stalgenoot en daarna is het gewoon als een soort van vanzelf gegaan. We zijn al wel heel snel begonnen met lessen, ookal duurden ze soms maar 20 minuten. Ik wilde voorkomen dat er fouten in zouden sluipen doordat ik zo lang niet gereden had en zij niets kende.”

Ontzettend goed

“Vanaf daar ging eigenlijk super goed en snel. Ik kan nu alleen nog maar lovend praten”, vervolgt ze enthousiast. “Alles ging goed, Raika pakte alles goed aan en ze leerde heel snel. Ook ik rolde er snel weer in. Daarom zijn we ook vrij snel begonnen aan dressuurwedstrijden in de B. Daar zijn we in november 2019 mee gestart toen ze net een paar maanden zadelmak was. Gewoon voor de lol, om het eens te proberen. Het ging zo ontzettend goed! Eind januari hadden we de punten al ruimschoots binnen voor het L1. Maar er lijkt een soort vloek op het L1 te rusten. Allebei mijn vorige paarden raakten net voor of net in de L1 geblesseerd. En nu werd Raika ziek.”

Linda van ’t Hoenderdal en Raika tijdens training. Foto: Rowan de Bont.

Ernstige koliek

“Begin februari kreeg ze koliek. Eigenlijk gewoon ordinaire koliek”, vervolgt de amazone emotioneel. “De dierenarts is erbij geweest en kwam ieder uur controleren. Ze kreeg een darmverslapper, werd gespoeld met parafine, maar het ging maar niet beter. Uiteindelijk had de dierenarts ook geen opties meer dus zijn we doorverwezen naar de kliniek. Fjorden zijn over het algemeen best heel hard voor zichzelf. Dat merkten wij ook. Het leek van de buitenkant niet zo ernstig, maar in de kliniek bleek dat ze een obstructie in haar dunne darm had. Dat was best een spannende en heftige periode voor mij als eigenaar. Je hoort en leest er vaak over, je weet dat het uit de hand kan lopen, en ineens sta je er zelf.”

MRSA-bacterie

Na overleg met de dierenarts maakte Linda de keuze om haar merrie te laten opereren. “Raika is een hele jonge en topfitte pony, op dat moment waren we volop bezig met onze trainingen. Omdat ze zich ook al zo sterk hield hoopte ik dat ze zich in het verdere traject ook sterk zou houden. De operatie is heel goed gegaan en de dierenartsen waren tevreden. Ze kwam ook goed uit de narcose en de dagen er na leek het prima te gaan. Thuis merkten we echter dat de behandeling van haar wond niet goed ging. De antibiotica sloeg niet aan.” De merrie bleek de MRSA-bacterie te hebben, een bacterie waardoor ze resistent is voor antibiotica. “Ondertussen was het best een heftige wond die enorm aan het rommelen was…”

Moed in de schoenen

“Als eigenaar doet dat wel wat met je, al vond de kliniek het nog niet zo heel spannend. We gingen vaak op  controle. Het leek goed te gaan maar later bleek dat ze een inwendige infectie had. Omdat antibiotica niet werkte moest de wond meermaals opnieuw worden opengemaakt. We zijn het gaan spoelen met water in de hoop dat haar lichaam het zelf wilde aanvechten. Toen werd ook de kliniek minder enthousiast, dan voel je de moed toch wel in je schoenen zakken. Het kwam heel hard aan omdat ik het niet verwacht had. Alles rondom de operatie was goed gegaan. Je voelt je echt machteloos en je hoopt maar dat haar lichaam het kan fiksen. Gelukkig kregen we bij de laatste controle goed nieuws. Ze mocht weer de wei op en we mogen voorzichtig weer gaan opbouwen.”

Heel veel doorstaan

“Eind dit jaar hoop ik de vloek van het L1 te kunnen doorbreken”, vertelt Linda over haar ambities met de merrie. “Ik heb één groot doel met Raika, en dat is het sportpredicaat. Die behaalt ze bij M2+2. Zelf heb ik geen verleden in de sport dus ik hoop het samen met haar te kunnen bereiken. In eerste instantie was het doel ook om een veulen te fokken, maar haar koliekoperatie heeft alles veranderd. Het is niet definitief van de baan, maar ik ben erg terughoudend geworden. We hebben zoveel doorstaan, ik wil niet dat er dan in de dracht iets misgaat omdat ik per sé een veulentje wilde. De fokplannen schuif ik voorlopig opzij, we gaan ons eerst focussen op de sport.”

“Alles wat we nu bereiken hebben we ook echt samen gedaan, dat vind ik het mooie aan het opleiden van een jonge pony. In korte tijd heeft Raika al heel veel meegemaakt, ook in de korte tijd van ons samen. Dat heeft onze band wel echt heel erg sterk gemaakt”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Rowan de Bont

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer