Tags Posts tagged with "basisdressuur"

basisdressuur

Eva Verhoeven met Indian Fifty Kid.

Toen Eva Verhoeven een jaar geleden merkte dat haar Paint Horse Indian Fifty Kid het westernrijden niet meer zo leuk vond, is ze overgestapt naar de dressuursport. Ondanks de beperkte startmogelijkheden afgelopen jaar staat de teller inmiddels op L1+8. “Fifty wilde gewoon gaan, hij kon al zijn energie niet kwijt in de westernsport”, verelt ze.

Op slag verkocht

“Fifty heb ik echt als een scharminkel gekocht”, begint Verhoeven te vertellen. “Ik was voor een vriendin op zoek naar een paardje voor haar. Zelf wilde ik eigenlijk pas een jaar later een paard kopen. Tot ik de advertentie van Fifty voorbij zag komen op Marktplaats. Hij had iets in zijn ogen waardoor ik op slag verkocht was, ik móest wel gaan kijken. Fifty was destijds een 2,5-jarige hengst. Hij was graatmager, echt vel over been. Hij was de enige die bij de handelaar over was gebleven, niemand wilde hem hebben. Fifty was helemaal niet waar ik naar op zoek was en hij was ook nog best bang en groen, maar ik heb ter plekke een aanbetaling gedaan.”

Overstap

Eva Verhoeven en Indian Fifty Kid in westernstijl.

Toen de inmiddels geruinde Fifty bij Verhoeven was bleek dat hij diastase had. “Hij had aan zes kiezen ontstekingen van zo’n zes centimeter diep. Het was helemaal niet gek dat hij zo mager was, hij kon namelijk helemaal niet eten. Met behulp van de tandarts hebben we het onder controle gekregen en toen hij eenmaal bij was getrokken zijn we begonnen met hem beleren.” De amazone was altijd al wel geïnteresseerd in de westernsport, maar het leek haar ver buiten bereik. Nu ze haar eigen Amerikaans paard had besloot ze het gewoon te gaan doen. “De vriendin waarvoor ik oorspronkelijk op zoek was naar een paard reed al langer western. Zij heeft met me meegekeken en uiteindelijk heb ik er ook een western trainer bij gehaald.”

Wel of niet bitloos

“De eerste keer dat ik erop ging zitten dacht Fifty dat hij niet meer kon lopen”, lacht ze. “Mijn vriendin heeft hem toen aan de hand meegenomen terwijl ik erop zat en sindsdien is alles heel makkelijk gegaan. Ik wilde hem eigenlijk op een bosal beleren, dat is de enige toegestane bitloze optoming in de westernsport. Deze optoming vond Fifty echter zo eng dat hij zelfs omhoog kwam. Toen heb ik maar besloten hem op een touwhalster te beleren. Dat ging goed, maar daar mochten we niet mee starten. Toen we klaar waren voor de wedstrijden heb ik hem dus toch maar een bitje in gedaan. We zijn bij de WRAN gestart in de categorie L4. Hij kwam daarin goed mee. In de Trail werden we de eerste twee keer niet geplaatst maar daarna zaten we steeds in de top vier. Bij Ranch Riding was hij de allereerste wedstrijd gelijk vierde. Daar zijn we later ook nog een keer eerste geworden!”

Te veel teugel

De amazone merkte wel dat Fifty op wedstrijden erg druk werd. “Hij vond het niet eng, maar kwam gewoon heel hoog in zijn energie. In principe is het bij Trail en Ranch Riding de bedoeling dat hij heel ontspannen aan een lange contactteugel in een laag frame loopt. Die controle had ik bij hem wat minder, omdat hij zó enthousiast werd. De oefeningen deed hij super, maar ik had meer teugels nodig dan eigenlijk gewenst was. Ik dacht in eerste instantie dat het misschien nog weg zou zakken, maar hij bleef zo hoog in zijn energie. Ook thuis tijdens de trainingen ging hij steeds meer drammen, terwijl hij daarbij eerst altijd erg relaxed was. Daardoor merkte ik aan hem dat hij het niet zo leuk meer vond. Hij kon zijn energie er niet in kwijt.”

De omschakeling zorgde voor meer ontspanning.

Ontspanning

“In december 2019 dacht ik: ‘Vriend, volgens mij hebben wij zo geen plezier meer samen’. Dat is het punt waarop ik dacht dat we wat anders moesten gaan doen en moesten zoeken naar een training die wel paste. Ik besloot eens te kijken wat een dressuurtraining met hem zou doen. Ik pakte een barebackpad, reed er meer met mijn been aan en pakte het contact meer op. Binnen 20 minuten had ik een compleet ander paard onder mijn kont. In plaats van een drammend paard dat aan mijn handen aan het trekken was, had ik een paard dat ontspannen door zijn lijf naar de hand liep. Toen dacht ik gelijk: ‘Is goed vriend, dan gaan we dit doen!’. Ik kocht een Engels zadel en hoofdstel en met een andere vriendin die instructrice in de dressuursport is ben ik aan de slag gegaan.”

Over naar bitloos

Dat ging zo goed dat Verhoeven in januari al een startpas aanschafte. Een maand nadat ze besloten om over te stappen van western naar Engels, startten ze hun eerste B-wedstrijd. “Eigenlijk reden we elke proef winst, dat was niet verkeerd. We reden drie wedstrijden en toen kwam corona. Dat was natuurlijk balen. Ik had in eerste instantie ook geen bak om de online proeven in op te nemen. Omdat ik altijd al bitloos wilde rijden besloot ik die periode te benutten om op zoek te gaan naar een fijne optoming. We kwamen bij een kingekruisd hoofdstel terecht. Fifty liep echt gelijk als een zonnetje en zo heeft hij zo min mogelijk tuig aan zijn hoofd. Aan het eind van de zomer konden we weer starten en zijn we bitloos de ring in gegaan.”

Overtuigen

“We zijn toen bitloos begonnen en we reden meteen drie winstpunten. We hadden dus nog één puntje nodig om door te mogen naar het L. De eerstvolgende wedstrijd reden we vijf winstpunten! We hadden een wat oudere man als jury. Toen ik mij ging aanmelden vroeg hij wat ik voor gek hoofdstel had. Toen ik beantwoordde dat het een bitloos hoofdstel was, vroeg de man zich af of je daar wel een goede aanleuning mee kon krijgen. Hij snapte er helemaal niets van. Ik was daardoor natuurlijk ontzettend nerveus voor de proef, maar de jury gaf me drie winstpunten en een eerste plaats. Dat was wel een heel gaaf gevoel, om met je kleine Amerikaan en een bitloos hoofdstel tussen de dressuurpaarden een jurylid van de ‘oude garde’ te kunnen overtuigen”, klinkt Verhoeven enthousiast.

Stemhulpen

In het najaar heeft de amazone nog een paar online proeven opgenomen, maar ze miste toch het echte wedstrijdgevoel. “We stoppen er nu even mee en gaan lekker veel plezier maken deze winter. Veel in het bos rijden, en we hebben ook stiekem weer wat oefeningen van de westernsport op een neckrope opgepakt. Wel is het soms nog lastig. Ik ben gewend om Fifty op zit en stemhulpen te rijden, maar ik mag in de dressuursport eigenlijk geen stemhulpen gebruiken. Toch zit het er bij Fifty zo ingebakken dat hij vaak maar blijft wachten tot hij de stemhulp krijgt. Ik doe het dus soms nog wel stiekem zachtjes, zodat het er beter uitziet”, geeft ze toe. “We gaan straks lekker door en zien wel waar we uitkomen. Ik hoop in ieder geval naar het M te rijden, en vanaf daar zien we wel of hij nog goed meekomt voor het Z.”

Toekomst

“Ik heb ook nog een jonge merrie staan die ik volgend jaar kan inrijden. Als zij de wedstrijden leuker vindt dan Fifty, dan mag Fifty lekker boscrossen. Of wat anders doen. We hebben ook al eens een WE-clinic en aansluitend een westrijd gereden. Dat is natuurlijk een beetje een combinatie van Trail en dressuur en dat past ons wel heel goed. Wie weet dat we daar nog aan meerijden als er meer wedstrijden komen. Wat voor mij voorop staat is plezier maken met mijn maatje. Fifty en ik zijn echt een team. Anderen zeggen ook vaak dat we echt bij elkaar horen en zo voelt het ook wel. Ik denk niet dat ik Fifty ooit weg zou kunnen doen, ik krijg al tranen in mijn ogen als ik daaraan denk”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit Eva Verhoeven

Floor Wiegersma en Enzo. Foto: Salina Steenmeijer

De Andalusiër Enzo is al sinds veulen af aan bij Floor Wiegersma. Vanaf moment één had zij het gevoel dat Enzo en zij bij elkaar hoorden. Ze leidde de ruin zelf op en inmiddels hebben ze hun eerste winstpunten behaald in de B. Dat deden ze nog bitloos ook.

Niet op zoek

Toen Wiegersma de Marktplaats-advertentie zag waarin Enzo te koop werd aangeboden was ze op slag verliefd. “Destijds had ik een KWPN’er en ik was eigenlijk helemaal niet op zoek naar een tweede paard erbij. Wie doet dat niet, af en toe even door Marktplaats scrollen om te kijken wat voor paarden er te koop staan? Ik zag zijn foto en had gelijk iets van: wow, die wil ik. Ik was al helemaal weg van het ras. Mijn ouders hadden me voor mijn verjaardag zelfs al eens een reis naar Andalusië gegeven, waar we ook naar paarden zijn gaan kijken.”

Floor Wiegersma met Enzo als veulen.

Heel voorzichtig

Op het moment dat Enzo te koop werd aangeboden was de amazone pas 17. Daarom moest ze in overleg met haar ouders. “Zij vonden het prima, maar omdat ik al een eigen paard had moest ik wel zelf voor de kosten opdraaien. Dat was natuurlijk geen probleem, want ik wilde hem zó graag hebben. Ik had gelijk het gevoel dat we bij elkaar hoorden. Ik ben in overleg gegaan met de toenmalige eigenaresse. Omdat ik zo jong was, was zij eerst heel voorzichtig. Ze wilde eerst eens met mijn ouders spreken dus dat hebben we gedaan. Omdat er heel veel interesse was in hem heb ik zelfs een aanbetaling gedaan, ik had hem dus ongezien al gekocht. Toen ik er uiteindelijk met mijn vader heen ging hebben we gelijk de trailer meegenomen.”

Opleiding

De eerste jaren stond de toen nog hengst in groepen met andere paarden van zijn leeftijd. Op het moment dat Enzo 2,5 jaar was haalde de amazone hem naar huis en ruinde ze hem. Daarna begonnen ze langzaamaan met zijn opleiding. “Ik ben er toen hij net vier was voor het eerst een keertje op gaan zitten. Daarvoor heb ik altijd veel met hem gewandeld en heb ik wat vrijheidsdressuur met hem gedaan. Toen hij 4 was ben ik ook begonnen met de opleiding Academische Rijkunst bij Greetje Hakvoort. Dat heeft heel erg geholpen in het proces van beleren, al heb ik er daar nooit op gezeten. Ik deed het verder helemaal zelf.”

Sterk genoeg

Floor Wiegersma en Enzo tijdens een dressuurtraining.

“Voordat ik ging rijden kon hij al heel erg veel vanaf de grond”, gaat Wiegersma verder. “Dat was echt super fijn. Het heeft ons heel erg geholpen in het opbouwen van vertrouwen en van onze band. Hij was er op zijn vierde echt aan toe. Ik heb dan ook bewust gewacht tot hij sterk genoeg was. Al had ik er als het aan hem lag al op gezeten toen hij drie was”, lacht ze. “Aan alles gaf hij aan dat hij mee wilde en wilde werken. Toen ik tijdelijk een ander paard reed en voornamelijk daarvoor op stal kwam, was juist Enzo de eerste die kwam aangalopperen.”

Heel bijzonder

In het begin deed de combinatie nog veel aan grondwerk. Ook reden Wiegersma en Enzo veel buiten. “Sinds een half jaar zijn we ook de dressuur wat meer aan het oppakken. We zijn nu vier keer gestart via de online wedstrijden en hadden drie winstpunten. Enzo is heel meewerkend en ook wel koel. Hij denkt heel erg mee en is soms zelfs een beetje overijverig. Dat merk ik ook wel in het grondwerken, hij zet zich altijd voor de volle 200% in. Daarnaast crossen en springen we ook. Zelfs het springen doet hij goed, dat vindt hij volgensmij echt heel leuk. Alles wat ik vraag doet hij gewoon. Ik vind het heel bijzonder dat een paard dat zo voor je doet. Dat hij zo voor je door het vuur gaat”, geeft de amazone aan.

Floor Wiegersma en Enzo aan het crossen.

Bit geen noodzaak

Dit alles doen ze bitloos. Niet omdat Wiegersma anti-bit is, want dat is ze niet. “Ik heb gewoon de keuze gemaakt om zo te beginnen. Daarmee zijn we doorgegaan en het gaat prima zo. Ik kan hem net zo goed opleiden als wanneer ik met bit zou rijden. Ik ben hem nu wel heel rustig aan het bit laten wennen. Je weet natuurlijk maar nooit wat je ambities zijn. Ik vind het wel een fijn idee dat hij het accepteert maar ik vind het ook een fijn gevoel dat ik weet dat we het bit niet nodig hebben. Tot nu toe heb ik het nog geen enkel moment gemist. Ik voel gewoon geen noodzaak om met bit te rijden als het zonder net zo goed gaat. Misschien wel beter zelfs.”

Wedstrijdambities?

“Ik heb niet hele grote ambities om wedstrijden te rijden”, stelt ze. “Maar ik vind het wel heel leuk om af en toe een keertje te gaan om te kijken waar we staan. Het is fijn om ons te laten beoordelen om te kijken wat er goed gaat en wat er minder goed gaat. Natuurlijk heb je dat ook wel een beetje als je les neemt. Toch is  zo af en toe waardering krijgen voor wat je doet en een puntje halen wel heel leuk. Ook starten met crossen lijkt me tof maar ik sta er eigenlijk heel neutraal in. Ik zie het wel of het lukt. Lukt het niet, dan houden we het gewoon bij wat lesjes en een oefencross. Het zou wel heel gaaf zijn om ooit een keer Z te rijden met mijn zelf beleerde paard. Maar als Enzo en ik daar niet aan toe komen omdat we bezig zijn met andere dingen die we leuk vinden, maakt dat me niet zoveel uit.”

Plezier

“Verder vind ik het dus belangrijk om gewoon plezier te maken. Om samen te genieten van het zwemmen, crossen, buitenrijden en dressuren. Ik wil dat Enzo goed in zijn vel zit en plezier beleeft. Wel zou ik het heel cool vinden als hij de dressuuroefeningen straks ook op neckrope kan. Het zou ook leuk zijn als we ooit een keer een piaffe kunnen rijden of een schoolhalt kunnen doen”, klinkt ze enthousiast. “Ook hoop ik mensen door mijn opleiding te kunnen helpen. Zodat zij hun paard op een juiste en fijne manier kunnen trainen en hun paard goed in zijn vel zit. Dat vind ik ook bij Enzo het allerbelangrijkst”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto boven: Salina Steenmeijer

Foto’s in tekst: Privébezit

Denise Dickhoff en Rosie tijdens Endurance Leenderbos op 7 maart. Foto: M de Rooij Fotografie

Amazone Denise Dickhoff is actief in zowel de dressuursport als in de endurance. Samen met haar paard Rosie hoopt de amazone binnenkort de overstap te maken naar endurance klasse 3, het één na hoogste niveau. Afgelopen winter maakte de combinatie in de dressuur al de overstap van de B naar het L1. “Ik vind dat het elkaar heel erg aanvult”, stelt de amazone. “Maar als ik zou moeten kiezen, dan zou ik toch de endurance kiezen. Ik vind buiten rijden nu eenmaal leuker dan in de bak rijden.”

Klaar voor

Op 7 maart startten Dickhoff en haar merrie voor het laatst in klasse 2. “Die wedstrijd hebben we goed uitgereden, we zijn ook nog op de eerste plaats geëindigd. Ik had me ook al ingeschreven voor klasse 3, namelijk op 5 april. Helaas wordt ons klasse 3-debuut nu nog even uitgesteld. Dat is wel jammer, want we waren er nu wel klaar voor.” Ook in haar training houdt de amazone veel rekening met de maatregelen omtrent het coronavirus. “Ik sta met mijn paard midden in Rotterdam, maar we kunnen gelukkig nog wel richting het Kralingse Bos en het Lage Bergse Bos. Het is voor de endurance fijn om op verschillende ondergronden te trainen, maar we gaan nu even niet weg met de trailer om drukke gebieden te vermijden.”

Hoogste niveau

“Als het kan gaan we wel doen dit jaar”, stelt de amazone over haar start in klasse 3. “Maar het is natuurlijk even afwachten hoe het loopt. Hoe het na 1 juni gaat is natuurlijk koffiedik kijken. Het endurance seizoen loopt wel van maart tot en met oktober, dus na 1 juni is er nog genoeg te starten. Als dat dan wel doorgaat is het wel de bedoeling dat we dit seizoen klasse 3 gaan rijden. Het hoogste niveau binnen de endurancesport is klasse 4. Het zou heel erg leuk zijn als we dat nog eens kunnen rijden. Die klasse varieert van de 120 tot 160 kilometer. Ik weet niet of Rosie genoeg motivatie heeft om een 160’er te lopen, maar 120 kilometer moet haar zeker wel lukken”, klinkt het ambitieus.

Vertrouwen

Over haar paart vertelt Dickhoff: “Ik heb haar sinds ze vier, dit jaar wordt ze acht. Het eerste jaar moesten we echt een beetje aan elkaar wennen. Rosie had totaal geen vertrouwen in de ruiter, ze had een beetje slechte ervaringen gehad. Ik was de zesde eigenaar binnen 1,5 jaar tijd. Dat zegt wel wat. We hebben daarom veel gewerkt aan het opbouwen van vertrouwen. Daarvoor hebben we veel verschillende dingen gedaan, zoals schriktraining en Enjoy the Ride. Dat deed ik puur om haar ervaring op te laten doen en om haar te leren dat het allemaal niet zo spannend was als ze dacht. We hebben het ook lekker rustig aan gedaan en rustig opgebouwd. Dit is nu het vierde seizoen dat we samen ingaan, en het is hartstikke leuk.”

Voordelen

Over de combinatie van dressuur en endurance rijden is Dickhoff erg enthousiast. “Het vult elkaar heel erg aan. Ik vind persoonlijk dat een goed endurancepaard een bepaalde dressuurbasis moet hebben. Ik vind dat ze in ieder geval een goede B-proef moeten kunnen lopen. Daartegenover vind ik ook dat een dressuurpaard een klasse 1 moet kunnen uitrijden. In de dressuur werk je aan de rijtechnische basis; je zorgt dat je paard in balans is en je zet je paard goed aan de hulpen. Tijdens het endurance-rijden heb je daar flink profijt van. Maar als je paard conditie heeft doordat hij endurance loopt, is het ook een voordeel dat je paard een goede conditie heeft en niet moe is als hij de proef in gaat. Het één is dus ook niet zozeer leuker dan het ander, het kan voor mij eigenlijk niet zonder elkaar.”

Succesvol verlopen

De wedstrijden met elkaar combineren is nog wel een beetje lastig. Daarom start Dickhoff nu ’s winters dressuur ’s zomers endurance. “Je moet een goede balans vinden in je training. Je wil niet te weinig doen, want je moet wel regelmatig een trainingsprikkel geven om conditie en kracht op te bouwen. Maar je wil natuurlijk ook overbelasting voorkomen, dus is het waken voor een te snelle opbouw van de training.” Naast dat die balans heel belangrijk is voor het succesvol laten verlopen van een wedstrijd, zijn volgens de amazone ook grooms van onmiskenbaar belang. “Ik heb hele fijne mensen om mij heen. Die steun is heel belangrijk. Met een goed groomteam heb je in de endurance gelijk al een streepje voor. Het is me meermaals gebeurd dat ik op wedstrijd dankzij mijn fijne grooms mijn paard meteen kon aanbieden, waardoor ik de wedstrijd won.” Ze concludeert: “Het is zeker een extra kracht.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: M de Rooij Fotografie

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer