Tags Posts tagged with "Appaloosa"

Appaloosa

Fleur van der Scheer

Twee jaar kochten Fleur van der Scheer en haar moeder Peru’s Valentino (v. Peru’s Scen Tao) als recreatiepaard, maar dat plan veranderde al vrij snel toen bleek dat de appaloosa veel meer in zijn mars had. Zonder verwachtingen begon de combinatie op B-niveau, wat ervoor zorgde dat ook het Z ondertussen al in het vooruitzicht ligt.

“Het was de bedoeling dat mijn moeder hem recreatief zou rijden en ik hem een beetje dressuurmatig zou oppakken. Dit plan hebben we twee weken volgehouden, toen wist ik al dat het beter was om een ander paard voor mijn moeder te zoeken”, steekt de amazone vrolijk lachend van wal. “Tinus heeft een heel goed karakter omdat hij heel werkwillig en speels is, daarnaast is het wel een beetje een watje. Thuis wordt hij dan ook altijd de ‘appaloser’ genoemd”.

Nooit verwacht

Zijn vorige eigenaren hadden de ruin al vanaf dat hij een veulen was, maar omdat hij zo klein bleef is hij nooit fanatiek opgepakt. “Al toen hij twee weken bij ons stond kwam ik erachter dat het een heel fijn en werkwillig paard was, zodoende heb ik ons voor de lol een keer opgegeven voor een B-proef. Dit ging dit zo goed dat we na drie maanden Kringkampioen werden en uiteindelijk op het NK mochten rijden”, blikt de amazone lachend terug. “Vanaf het begin vond ik Tinus al een fijn en los paard, maar ik had niet verwacht dat het zo uit zou pakken. Hij kan ontzettend goed stappen en draven, daar liggen echt zijn kwaliteiten. Daarbij is hij is heel werkwillig en heeft altijd zin om te werken”.

De combinatie is in een jaar vanaf de B naar het L2 met winstpunten geklommen. De ruin wordt ongeveer vijf keer per week gereden, waarvan minimaal twee keer op buitenrit. In de bak trainen ze nu op Z-niveau en zodra het weer kan hoopt Van der Scheer hun M-debuut te kunnen maken. “Dat dit zou lukken had ik echt nooit verwacht”, geeft ze eerlijk toe. “Soms kom ik na een oefenproef de ring uit en dan weet ik dat er nog heel veel te verbeteren valt, het is dan wel even schrikken als we dan toch boven de 200 punten weten te scoren”.

Aandacht

De afgelopen twee jaar is de ruin veel gaan betekenen voor Van der Scheer. “Tinus is echt heel speciaal. Naast dat we vanwege zijn uiterlijk veel aandacht trekken op wedstrijden, is het gewoon een heel leuk paard in de omgang”. Volgens de amazone zit het Z er nog zeker in voor de combinatie. “Mits Tinus zichzelf heel houdt”, benadrukt ze lachend. “De paarden staan hier de hele dag op het land en hij zit de hele dag door de paarden op te jagen om te kijken wie er met hem wil spelen. Dat gaat er niet altijd even zacht aan toe want hij gaat regelmatig onderuit. Maar aan zijn werkwilligheid zal het niet liggen, hij heeft sowieso potentie voor meer”.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit/ Emma Emerelle

Moniek en Benjamin © Privébezit

Moniek Drost was acht jaar geleden eigenlijk op zoek naar een Ijslander, maar uiteindelijk kocht ze een 3,5-jarige Appaloosa x NRPS zonder paspoort die net drie weken zadelmak was. Ze noemde hem Benjamin en ging de uitdaging van een jonge pony opleiden aan. Het was een hele weg met vallen en opstaan, maar de amazone kan nu echt met volle overtuiging zeggen dat ze een goed team zijn geworden. 

Een heel ander verhaal

Drost begint te vertellen over haar zoektocht naar haar droompaard. “Na verschillende verzorg- en bijrijd-paarden gehad te hebben ging ik zo’n 8 jaar geleden op zoek naar mijn eerste eigen paardje. Ik wilde heel graag een Ijslander, maar die kon ik niet echt vinden. Dus ben ik bij een stal gaan kijken voor een merrie en toen stond Benjamin, haar volle broertje, daar ook. Ik ben die merrie eerst gaan proberen, want zij was al een jaar onder het zadel. Alle knopjes zaten er al op, maar ik kon het toch niet laten om ook op Benjamin te rijden.” Dit was echter een heel ander verhaal. “Hij was net drie weken onder het zadel en kende nog bijna niks. Het was voor mij meteen duidelijk. Ik vond hem écht leuker!”

Stippen

Benjamin is een Appaloosa x NRPS. “Ik heb hem helemaal bruin gekocht, want ik wilde absoluut geen witte pony. Maar inmiddels is hij toch bijna helemaal wit. Nu beginnen er wel wat meer grijze vlekken doorheen te komen, dus ik heb geen idee wat voor kleur hij over een paar jaar heeft”, lacht zijn amazone.

Onervaren

Moniek en Benjamin © Privébezit

Voordat Drost met haar paard aan de slag ging had ze nog helemaal geen ervaring met paarden doorrijden of überhaupt jonge paarden opleiden. “Ik heb wel eens op wat groenere paarden gereden, maar die waren echt al een stuk verder. Wat mij ondanks zijn onervarenheid meteen aansprak was zijn karakter. Hij is heel temperamentvol en doet vaak niet onder voor een clown. Af en toe kan ik hem ook achter het behang plakken, want hij is nogal snel op zijn teentjes getrapt. Maar, Benjamin wil altijd hard werken en daarom ben ik ook zo gek op hem. Aan de hand is hij wel heel makkelijk en ik kan er zo kleine kinderen mee wegsturen. Dan doet hij drie keer niks.”

Spijt

De amazone kreeg het eerste jaar zelfs bijna spijt van het feit dat ze een jonge pony had gekocht. “Als ik mijn voet in de beugel wilde doen kwam hij vaak omhoog of bokte hij de hele bak rond. Ik dacht echt ‘waar ben ik in vredesnaam aan begonnen’. Maar uiteindelijk werd het steeds iets beter en ging het tussen ons ook makkelijker. Het eerste halfjaar heb ik hem volledig zelf gereden zonder lessen te nemen. Ik wilde er eerst zelf uitkomen. Uiteindelijk ben ik wel wat lessen gaan volgen om zelf verder te komen, maar ook om ervoor te zorgen dat Benjamin wat braver werd. Hij was pas net zadelmak, dus het kwam vaak voor dat na 10 minuten rennen de hele pijp leeg was”, lacht de amazone.

Echte allrounder

Moniek en Benjamin © Privébezit

“Ik heb hem nu ruim zeven jaar en gelukkig is hij wel wat braver geworden. We doen vaak mee aan een oefencross en daar hebben we allebei heel veel plezier in. Officiële dressuurwedstrijden rijden we ook en we mogen nu over naar het M2. Anderhalf jaar geleden begonnen we in de B, dus hij heeft zeker wat in zich. Springen vinden we ook leuk, maar het is een pony van 1.43m, dus tussen de paarden is dat wel een stukje lastiger. Het is dan meteen één meter met paarden-afstanden, dus dat wordt wel heel erg tricky. Hij springt nu alles en dat houd ik liever zo.”

Rare trekjes

Appaloosa’s staan buiten hun opvallende vacht ook bekend om de rare trekjes. “Benjamin heeft die ook! Het kan zo zijn dat hij op de poetsplaats mega rustig stilstaat, maar dat hij zodra je opstapt bijna ontploft. Of dat hij op stal staat te stuiteren, maar hij zodra je opstapt niet meer vooruit wil. Appaloosa’s zijn gewoon een beetje apart. Ik was een keer op wedstrijd en toen zei de jury: “Oh is het een Appaloosa? Hoe meer stippen, hoe meer problemen.” Toen zei ik: “Ik heb ze nooit geteld, maar ik denk dat het er heel veel zijn”, vertelt de amazone vrolijk verder. 

Moniek en Benjamin © Sylvana Dinjan

Leren doorzetten

“Benjamin heeft mij echt leren doorzetten. Achteraf gezien heeft hij heel veel dingen die ik in eerste instantie helemaal niet wilde, maar zou ik niet anders willen. Vóór hem had ik een hele brave pony die ook wel eens druk was of een keertje schrok, maar Benjamin kan vijf keer langs iets heen lopen en de zesde keer denkt hij dat hij vermoord wordt. Dan is het omdraaien, keihard wegrennen en de hele rambam. Op buitenrit vindt hij steeds iets anders eng. Kortom, hij is mega onvoorspelbaar en dat wilde ik eigenlijk niet.”

Van alle markten thuis

Toch heeft de bonte pony een heleboel pluspunten waardoor zijn amazone stapelgek op hem is. “Ik houd van hem om wie hij is. Hij kan ook heel lief en aanhankelijk zijn en dat maakt alle moeilijkheden meteen weer goed. Als hij aan het werk is, wil hij ook voor je werken. Wanneer hij heel schrikkerig is moet ik daar doorheen rijden en dan gaat ineens de knop om en loopt hij hartstikke mooi! Maar wat hem vooral zo leuk maakt is dat hij van alle markten thuis is. Crossen, springen, dressuur, zwemmen of buiten rijden, hij doet het allemaal.”

Voor altijd

Moniek en Benjamin © Serita Fotografie

“Ik hoop dat ik ooit met hem in het Z1 rijd. Vroeger was mijn doel of droom om winstpunten in het M1 te rijden, maar binnen anderhalve maand waren we daar al doorheen. Toen dacht ik dat het M2 ook wel zou lukken, maar door de corona-maatregelen zijn we in deze klasse nog niet gestart. Ik denk dat wij het kunnen! Nu is het doel een winstpunt in het Z. Het was een hele weg met vallen en opstaan, maar ik kan nu echt met volle overtuiging zeggen dat we een goed team zijn geworden. Benjamin blijft bij mij tot hij stok en stokoud is”, besluit Drost vrolijk. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan).

Foto:   Privébezit

 

Patrick van der Burgt met Novia. Foto: LSVW Fotografie

Omdat Patrick van der Burgt merkte dat zijn vorige paard en hij elkaar niet verder konden brengen, was hij op zoek naar een ander paard. Hij kwam in december Novia tegen, een 1,5-jarige Appaloosa merrie, en was op slag verliefd. De eerste paar maanden gingen echter niet zonder slag of stoot. “Ik vond het wel erg moeilijk. Je hebt net een nieuw paard, maar je begint gelijk met een hoop ellende”, vertelt hij.

Niet aanvullen

Op het moment dat de ruiter op zoek ging naar een tweede paard, had hij een 20-jarige KWPN. “Daar reed ik dressuurmatig mee, sprong ik mee en reed ik vooral veel recreatief. De klik tussen hem en mij was er wel, maar het was voor ons allebei niet voldoende. We konden elkaar helaas niet aanvullen. Daarom ben ik verder gaan kijken via handelssites. Mijn voorkeur ging uit naar een jong paard, zodat ik het paard zelf alles aan kon leren. Ik kwam allerlei paarden tegen vanuit allerlei landen. Ik had net op een PRE uit Spanje gereageerd toen ik de advertentie van Novia tegenkwam. Ze stond hier een half uur vandaan”, vertelt de ruiter.

Foto: LSVW Fotografie

Angstig paard

“Ik dacht dat het geen toeval kon zijn, dus ik heb bijna meteen contact opgenomen. Het eerste contact leek goed, dus ik ben bij haar gaan kijken. Toen ik op de stal aankwam, zag ik gelijk dat ze een vrij schuw en angstig paardje was. Een paard met een gebruiksaanwijzing vind ik wel interessant, dus ik ging heel rustig de schuilstal in. Ze keek me een paar keer aan en kwam toen rustig naar me toe gelopen. Ik kon haar wel aaien, maar kwam niet verder dan haar schoft. Op het moment dat ik daar kwam met mijn hand, zette ze een aantal stappen achteruit. Maar ik wist gelijk toen ik mijn hand op haar hals legde: dit is ze.”

Ongeluk in trailer

Van der Burgt was op slag verliefd op de jonge merrie. Vanwege de weersomstandigheden wilde hij niet met de trailer naar huis rijden, dus sprak hij af dat de eigenaren haar een paar dagen later kwamen brengen. Helaas kwam Novia niet heelhuids aan. “Toen we de trailer opendeden, lag ze met haar hoofd naar de klep toe in een plas bloed in de trailer. Ze was uit haar halster gebroken. Ik dacht: er moet iets gebroken zijn. Dat kon niet anders. We hebben haar zo snel mogelijk op stal gezet en haar gelijk nagekeken. Het belangrijkste vond ik dat ze er was. Dus ik heb de dierenarts erbij gehaald, want ze had drie enorm dikke benen.”

Happen

Ondanks dat Novia gewond was, bleef ze wel fel. “Terwijl de dierenarts bezig was stond ze continu naar mij te happen. Ik vond het op dat moment wel erg moeilijk. Je hebt net een nieuw paard, maar je begint gelijk met een hoop ellende. Daarbij hoopte ik niet dat het haar vertrouwen nog verder zou schaden, doordat er zoveel mensen om haar heen moesten. De dierenarts gaf haar medicatie, die gelukkig aansloeg. Haar benen slonken en haar wonden genazen mooi. Alleen achter bleef haar spronggewricht dik, wat geen goed teken was. De dierenarts keek er nog eens naar, en kon zo op het oog al vertellen dat het waarschijnlijk OCD was. Dus we planden een afspraak in bij de voor een scan.”

Operatie

Uit de scan bleek inderdaad dat Novia een OCD-fragment in haar achterbeen had. Het zat op een vervelende plek, waardoor er ontstekingsweefsel ontstond als ze zou bewegen. “Ik stond met mijn rug tegen de muur, want zo’n operatie is best flink. Gelukkig heb ik het met de dierenarts kunnen regelen en afgelopen week is Novia geopereerd. Ik vond het erg spannend, maar ben vooral blij dat het achter de rug is. Als ze hersteld is wil ik langzaam gaan beginnen met van alles oefenen en haar daarna ook het zadelmak maken. Ik heb zin om vrijheidsdressuur en vrijspringen met haar te gaan doen. Ik merk dat ze het heel leuk vindt om bezig te zijn.”

Sterke band

Foto: LSVW Fotografie

In de paar maanden dat de merrie nu bij Van der Burgt is, veranderde haar karakter volledig. “Ze begint meer en meer naar me toe te trekken. Nadat de dierenarts was geweest, veranderde ze van een gemene merrie naar een lief paard met een gouden karakter. Het voelt allemaal zo vertrouwd met haar. Ondanks de ellende die we nu al mee hebben gemaakt, ben ik blij dat ik haar heb. Het heeft onze band heel sterk gemaakt. Ik ben iedere dag met haar bezig geweest en ging steeds een stapje verder. Toen ik uiteindelijk met de borstel kwam, wist ze niet wat haar overkwam. Ze vond het zó lekker! Nu zijn we ook aan het oefenen met beentjes optillen en ze doet het allemaal heel goed. Ik laat haar het tempo bepalen, dus we gaan zien wat de toekomst ons gaat brengen.”

Ontzettend speciaal

“Novia en ik voelen elkaar heel erg aan. Ik vind dat het beste teamverband begint met tijd en vertrouwen. Als ik op een gegeven moment denk: nu kan ik erop, dan weet ik zeker dat het goed gaat. Wanneer ik op stal aankom zie ik binnen 3 seconden in wat voor bui ze is. Dat vind ik heel apart en dat heb ik nog nooit bij een paard gehad. Vandaar dat ze voor mij ontzettend speciaal is. Ik merk tijdens het loslopen dat ze erg leuk kan lopen. Als het haar ligt, ben ik wel van plan om de dressuur in te gaan. Maar als ik erachter kom dat ze kan springen, of dat ze eventing leuk vindt, dan gaan we dat doen. We gaan veel van elkaar leren de komende tijd, dat weet ik zeker. We doen de dingen echt samen en dat maakt Novia voor mij onvergetelijk”, besluit de ruiter.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: LSVW Fotografie

0 1168

Als klein meisje was Melanie Smulders doodsbang voor paarden. Ondanks dat wilde ze absoluut doorgaan in de paardenwereld. Ruim twee jaar geleden ontmoette ze de appaloosa Luus, die haar geholpen heeft haar angsten te overwinnen. “Dankzij Luus heb ik mijn paardenangst om weten te zeggen naar positiviteit, waar weer twee paardenbedrijven uit zijn ontstaan”, vertelt Smulders trots.

“Paarden liepen altijd als een rode draad door mijn leven. Ik heb me altijd aangetrokken gevoeld, maar binnen in mij zat een bang meisje dat al ging huilen als er een paard op me af kwam lopen”, begint ze haar verhaal. “Ik heb vroeger nooit de juiste begeleiding gehad om deze angst te kunnen overwinnen, maar toch had ik altijd het gevoel dat ik niet op moest geven. Op die leeftijd had ik een aantal vriendinnen met paarden en daar heb ik van geleerd dat als ik een paard wat beter leerde kennen, ik steeds meer durfde. De angst leek wat weg te trekken, maar de angst die diep van binnen zat kreeg ik nooit onder controle”.

Luus

Toen vijf jaar geleden een ex-college van Smulders op zoek was naar andere verzorger voor haar verzorgpaard, nam ze de stap om een keer te gaan kijken. Zo ontmoette ze voor het eerst de appaloosa Luus. “Vanaf het eerst moment heeft ze gelijk mijn hart gestolen. Ze was op dat moment super zacht, relaxt en heel kalm. Later heeft ze me in laten zien dat ze dat niet altijd is”, lacht Smulders. “Als eerste ontmoeting was dat perfect natuurlijk. Ik was meteen verkocht en ik kon haar een paar dagen in de week verzorgen”.

De eigenaresse van Luus was al wat ouder en was niet meer in staat om voor de merrie te zorgen, dus kon Smulders haar verzorgpaard uiteindelijk overkopen. Stapje voor stapje ging ze bezig met het overwinnen van haar angst. “Luus hield me een spiegel voor. Als ik sterk in mijn schoenen stond, stond zij dat ook. En andersom ging het net zo. Ik merkte dat ze zeker niet de makkelijkste is en zelf ook veel spanning op kan bouwen, vooral buiten is dat erg moeilijk. Toen ze me voor het eerst de weg over sleurde zakte de moed me gelijk in de schoenen. Een wandeling buiten was een grote overwinning, maar voor mijn gevoel waren we weer terug bij af. Ik had er voor kunnen kiezen om op te geven, maar ik besloot de uitdaging aan te gaan om te kijken waar haar spanning vandaan kwam en hoe ik het op kon lossen”.

Samenwerken

Vanaf dat moment volgt de combinatie fanatiek grondwerklessen en schriktraining. “Ik heb geleerd hoe ik er voor haar moet zijn in zo’n situatie en hoe ik mezelf kan laten zien als leider. Sinds ik weet hoe ik haar onder controle kan houden en wat ik moet doen als zij spanning opbouwt, zijn we allebei erg vooruitgegaan. Ze is niet meer aan het staken of aan het wegrennen. Als iets eng is gaan we juist samenwerken om het probleem op te lossen. Luus heeft mijn leven honderd procent veranderd sinds ik haar ken, en alleen maar in positieve zin”.

Mevrouw Wiebelkont

Het ondernemerschap beviel Smulders wel en ze besloot haar grote droom ook uit te laten komen en haar eigen fotografiebedrijf op te richten. “Ik had een vriendin die paarden fotografeerde en ik vond dat altijd supergaaf om te zien. Ik kocht mijn eerste camera om vakantiefoto’s en mooie plaatjes van Luus te kunnen schieten, maar het groeide steeds verder uit. Ondanks alle gezinsfotoshoots en opdrachten van andere mensen, werd ik het meest blij van paardenfotografie. Na heel wat cursussen en oefenen heb ik het helemaal gevonden en ben ik op professioneel niveau bezig”.

Online laat de onder de naam Mevrouw Wiebelkont haar volgers meegenieten van haar verhalen. “Mevrouw Wiebelkont past bij de vrolijke, nooit stilzittende persoon die ik ben. Deze naam straalt voor mij positiviteit uit. En ik ben ervan overtuigd dat als je met de juiste instelling en mindset een uitdaging aangaat, je alles kan bereiken wat je wil. Met dit in mijn achterhoofd heb ik het Wiebelpaard opgericht en is de Happy Horse Box ontstaan. Een verrassingbox met leuke producten en waardebonnen die gericht zijn op het welzijn en plezier van én met je paard. Er zitten niet alleen veel paardenspullen in, maar ook een verwenmomentje voor jezelf mag niet ontbreken”.

Dankbaar

Over de eerste periode met Luus vertelt Smulders: “Ik had nooit verwacht dat we dit nu allemaal zouden bereiken. Toen ik begon met haar verzorgen heb ik nooit durven dromen dat ze voor zo veel positieve veranderingen in mijn leven heeft gezorgd. Natuurlijk ligt er een stukje bij mezelf, maar zij heeft mij laten zien dat als ik iets echt wil ik er vol voor moet gaan. Daar ben ik haar heel dankbaar voor. Ik kijk elke dag met veel trots en plezier terug op wat we tot nu toe samen bereikt hebben”, sluit ze af.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto’s: Privébezit

Nynke Woerts gaat met haar pony's op bezoek bij verschillende zorginstellingen. Foto: Ria de Boer-Leistra

Samen met haar pony’s Gabriëlle en Isabella gaat Nynke Woerts naar verschillende zorginstellingen. Woerts ziet het als haar persoonlijke missie om het belang van dieren in de gezondheidszorg te promoten. “Het is onbeschrijfelijk hoeveel de paardjes betekenen voor de mensen, juist ook in deze tijd van corona”, vertelt ze.

Eindonderzoek

Woerts is tussen de paarden opgegroeid. Toen ze nog maar een jaar was kochten haar ouders een veulentje  genaamd Lady. Dit was haar eerste pony en is nog steeds in het bezit van de familie. “De paardensport heb ik op verschillende takken beoefend van B tot Z niveau. Nu werk ik als verpleegkundige. Als hobby houd ik me graag bezig met mijn mini appaloosa’s. Ik ga met ze naar keuringen en fok ieder jaar een veulentje. Naast mijn hobby en het werk deed ik er vorig jaar een HBO-studie bij. Om af te studeren deed ik onderzoek naar ‘dieren in de gezondheidszorg’. Ik dacht: hoe kan ik dit beter testen dan met mijn eigen paardje? Dat was echt hartstikke leuk!”

‘Op het matje’

Naar aanleiding van haar actie op de afdeling waar ze werkte werd Woerts uitgenodigd bij de directeur voor een gesprek. “Ik wist natuurlijk niet welke kant dat op zou gaan. Gelukkig gaf ze aan dat ze het een heel erg leuk initiatief vond. Daardoor gaf ze ons de kans om iedere week een locatie van de organisatie te bezoeken. Ik sta ook zeker open om af te reizen naar nieuwe organisaties. Naarmate ik steeds meer aan de slag ging bij verschillende organisaties, schreef ik mijn bedrijf Mens, Dier & Welzijn in bij de KvK. De reacties zijn heel erg enthousiast dus het is leuk om dit breder op te gaan pakken.”

Heel toegankelijk

De pony’s hebben een bepaald knuffel-effect. Foto: Ria de Boer-Leistra

“Paarden houden is gewoon iets wat een beetje bij me hoort”, vervolgt de verpleegkundige. “Het is iets dat je graag doet en wat in je bloed zit. Het is heel mooi om dat te delen. Gabriëlle en Isabella hebben natuurlijk wel een bepaald knuffel-effect. Het zijn beide appaloosa’s, dus ze zijn heel mooi gekleurd en dat maakt wel spraak. Ook zijn ze klein, dus heel aaibaar. Sommige mensen zijn bang voor paarden, maar durven ze doordat ze zo klein zijn wel aan te raken. Door hun formaat kunnen ze goed naar de kamers van patiënten en passen ze zelfs in de lift! Het karakter vind ik ook heel belangrijk, daar probeer ik wel op te fokken, al is dat natuurlijk altijd een gok.  Ik ben zelf een heel nuchter persoon en rustig en dat zorgt er wel voor dat mijn pony’s alles gewoon ‘normaal’ vinden, waardoor ze veel vertrouwen hebben.”

Gelukshormoon

Woerts vertelt over een recente gebeurtenis die veel emoties losmaakte. “Op de locatie waar we heen gingen zat er een oudere man al op ons te wachten. Toen we door de schuifdeur heen stapten – daar geven we namelijk niks om – was deze meneer gelijk in tranen. Hij had altijd met paarden gewerkt, maar sinds hij in het verzorgingstehuis zat had hij geen paard meer gezien. Alle emoties kwamen los. Eens een paardengek, altijd een paardengek. Toch zijn er ook veel mensen die niets met paarden hebben. Of sterker nog: mensen die nog nooit een paard hebben aangeraakt. Het is mooi om te zien dat ook zij uiteindelijk toenadering zoeken bij de pony’s. Contact met dieren maakt toch endorfine, een gelukshormoon, los.”

Ondergeschoven kindje

Ook tijdens de coronacrisis gaat Woerts door met het bezoeken van verschillende zorginstellingen. “Juist nu mensen hun kinderen en familie niet mogen knuffelen is het heel waardevol. Dat ze dan met het beestje mogen knuffelen… de emoties die dat losmaakt zijn onbeschrijfelijk. Het is heel erg mooi om mee te maken. Dit is niet alleen maar voor zorginstellingen met ouderen. Het is eigenlijk voor alle doelgroepen geschikt, ook gehandicapten en kinderen kunnen er veel baat bij hebben. Ik was mijn paardjes altijd voordat we naar een zorginstelling gaan en zorg dat de hoefjes schoon zijn. Ik snap wel dat we hygiëne in Nederland heel belangrijk vinden, dat is het ook. Maar het effect van wat dieren met mensen doen is naar mijn idee nog echt wel een ondergeschoven kindje dat nog niet genoeg gewaardeerd wordt.”

Juist nu belangrijk

De pony’s bieden troost nu familieleden niet geknuffeld mogen worden. Foto: Ria de Boer-Leistra

“Al 160 jaar geleden werd in een onderzoek beschreven dat dieren een positief effect hebben op de fysieke en mentale gesteldheid van mensen. Ik vind het jammer dat het nog zo weinig wordt gebruikt in de gezondheidszorg. Gelukkig is het wel steeds meer in opkomst. Ik hoop dat het tussen nu en vijf jaar steeds vaker gebruikt wordt. Ik wil graag bijdragen aan het bekender maken van de positieve effecten van het contact met dieren. Mensen vinden het nu heel bijzonder, en dat is het ook. Maar ik zou niets liever doen dan iedere dag op pad gaan met de paardjes met dit als doel”, stelt ze. Woerts’ oproep aan zorginstellingen? “Probeer het gewoon eens. Ik hoor vaak dat mensen het pas willen doen als corona voorbij is. Maar waarom is het niet juist nu belangrijk? Morgen kan het te laat zijn.”

De uitkomsten van haar onderzoek en de positieve effecten van dieren op mensen in de gezondheidszorg zijn te vinden op haar website.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Ria de Boer-Leistra

0 3791
Femke Boerma-Maats

Het is een bijzondere verschijning in de ring: Femke Boerma-Maats met haar 1.54-hoge appaloosa Peru’s Wondergirl (v. Axioma’s Casanova C) tussen de grote dressuurpaarden. De afgelopen maanden hebben ze hard getraind. En niet zonder resultaat, want de combinatie wist dit weekend de laatste winstpunten voor het ZZ-licht binnen te slepen.

“Zeven jaar geleden wilde ik mijn toenmalige paard laten dekken, toen ik Wondergirl zag staan”, blikt de amazone terug. “Op dat moment had ik niet de middelen om haar te kopen, maar toen ik vier jaar later op zoek was naar een rijpaard kwam ze bij toeval weer op mijn pad. Ze stond bij kennissen van me, die haar hebben laten inrijden maar er geen geschikte ruiter voor hadden. Ik ben gaan kijken en ik viel opnieuw gelijk voor haar, dus heb ik haar gekocht”.

Vertrouwen

De merrie was vier jaar toen Boerma-Maats haar overnam. “In het begin moest ik echt aan haar wennen, want ik reed alleen maar op mijn grote paard. Ze is best klein, maar heel snel en werkwillig. Op het moment dat je opstapt gaan de oortjes er op en wil ze alleen maar gaan. Toch ging het rijden eerst niet erg goed, ze was snel bang en kon dan in volle vaart op het hek afvliegen en vlak daarvoor opeens keihard remmen. Het heeft drie weken geduurd voordat we achter in de bak konden komen”, lacht de amazone. “Ze heeft dat bange nog steeds een klein beetje. Op de wedstrijd van dit weekend moesten we bijvoorbeeld in uitgestrekte draf naar de achterkant van de bak. Op het moment dat we de overgang naar verzamelde draf maakten voelde ik dat ze begon te twijfelen. Dat ik haar nu het zelfvertrouwen kan geven om toch door te gaan is dan wel echt leuk”.

Super slim

Binnen een jaar klom de combinatie van de B naar het Z. “Wonder is super slim, je hoeft vaak meer één keer iets uit te leggen en dan snapt ze het al. Ondanks dat we het eerste jaar bijna niet trainden en we veel buitenreden, vlogen we de klassen door. We gingen één keer in de week naar de club om te lessen, daar leerde ze dan. Voor de rest oefenden we bijna niet, dat was gewoon niet nodig. Op deze manier hadden we zo de punten voor het Z binnen”.

Ze vervolgt: “Ik had nooit verwacht dat we het Z zouden halen, laat staan dat we nu ZZ-licht mogen starten. Natuurlijk hoop ik dat ze genoeg potentie heeft voor het nog hogere werk, maar dat moeten we gewoon afwachten. We werken nu heel hard aan de vliegende wissel, want ze wil daar nog wel eens wat spanning opbouwen. In deze klasse komt er veel meer verzameling bij kijken, zoals de piroutte. Ook dat willen we nog wat meer bevestigen. Ik heb het gevoel van oneindig, ik denk dat we nog heel ver kunnen komen”.

Doel

De amazone is nu zwanger van haar tweede kindje, maar wil hierna zeker verder komen in de sport met Wondergirl. “Iedereen heeft het altijd over bepaalde doelen, maar die had ik nooit. Ik wilde natuurlijk wel ooit een keer Z starten, maar ik had niet het idee dat dat met deze pony zou lukken. En toch mogen we ZZ-licht. We hebben nog steeds geen einddoel in ons hoofd, we gaan gewoon proberen om zo hoog mogelijk te komen. Ze is pas acht, dus we nemen gewoon lekker de tijd”, sluit ze af.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Anne Kramer

0 1033
Wiebeke Frens en La Reine IWF ©Foto4U

Wiebeke Frens mag samen met haar Appaloosa La Reine IWF (v. Peru’s Scen Tao) na de knappe prestaties van afgelopen weekend Lichte Tour starten. In Emmeloord behaalden ze een eerste en een tweede plaats in het ZZ-Zwaar door 66,64% en 65,57% bijeen te rijden

Tevreden

“Ik heb eigenlijk in allebei de proeven lekker kunnen rijden”, steekt ze van wal. “La Reine heeft af en toe nog wel wat last van spanning op wedstrijd. Soms gaat het echt niet, maar nu had ik haar tijdens het losrijden en tijdens de proef helemaal fijn. Natuurlijk heb je altijd punten die beter kunnen, dat blijf je houden, maar voor wat ik nu mag verwachten ben ik zeker tevreden met wat ze deed.”

Makkelijker de proef door

“Waar ik zelf heel blij mee ben, is dat de pirouettes beter beginnen te worden. Ik had nu voor het eerst een zeven! We vinden dat allebei nog best lastig. Waar ze nu ook goed op begint te scoren is de uitgestrekte stap. Voorheen liep ze net niet lekker genoeg door het lijf, maar nu raakt het steeds beter bevestigd. Ook de draftour vond ik heel goed. In de galop moest ik er voorheen veel aan werken, maar daarin begint ze ook steeds meer zelf aan te pakken en sprong te houden. Het geheel is wat makkelijker bij elkaar te houden, wat ertoe leidt dat we ook makkelijker de proef door komen.”

Aandachtspuntje

Ze vervolgt: “Het duurt eventjes, maar het wordt echt steeds beter. Wat er nu nog aan ontbreekt is het feit dat ik haar niet de hele proef scherp genoeg kan houden. Bij het halthouden en achterwaarts gaat ze bijvoorbeeld net niet fel genoeg weg, dat is een aandachtspunt. La Reine heeft toch last van spanning en op het eind breekt het haar toch een beetje op, met name in de tweede proef. Maar overall ben ik zeer tevreden over haar hoor”, lacht de amazone.

Appaloosa

Frens heeft samen met haar man een Appaloosa-stal. La Reine is dan ook een Ster Prestatie Sport kampioensmerrie bij het Nederlands Appaloosa Stamboek.. “Het is echt eens wat anders”, begint de amazone liefdevol te vertellen over haar paard. “We hebben haar gekocht als jaarling met het idee ‘we kijken wel wat het wordt’. Uiteindelijk bleek het een leuker project dan we vooraf dachten. We hebben haar op driejarige leeftijd zadelmak gemaakt en zijn samen het avontuur aangegaan. Nu rijden we in de subtop, voor ons beide de eerste keer, en dat het zo uitgepakt heeft is natuurlijk super gaaf!”

Opstappen en wegrijden

“Het heeft best lang geduurd voordat zij het zadel accepteerde. We hebben haar er langzaam aan laten wennen, want ze bleef maar springen. Niet een beetje, maar echt heftig. Na verloop van tijd ging het steeds beter. Toen ik er voor de eerste keer op stapte was het opstappen en wegrijden alsof ze nooit anders gedaan had. Dus dat was wel heel apart. Het bleek dus vooral een reactie op het zadel en de singel. Het eerste jaar heb ik haar voordat ik er op klom ook gelongeerd, maar zodra ik in het zadel ging zitten was ze super lief. Dus dat was heel leuk, maar ik merkte wel dat ze een laatbloeier was. Inmiddels is ze 10 jaar oud en gaat het hartstikke fijn.”

Pittige tante

Het is geen makkelijke paard. “Het is een merrie met de nodige dominantie, maar van binnen is het een ontzettend fijn paard die graag voor je wil werken. Dat is een hele mooie eigenschap. Appaloosa’s hebben altijd wel iets aparts in hun karakter. La Reine is verschrikkelijk lief, maar ze is ook wel een pittige tante. Ze heeft duidelijk een eigen willetje en mede daardoor heeft het wel een aantal jaar geduurd voordat we samen de goede kant op gingen”, vertelt Frens verder. “Maar weg gaat ze nooit! Ze is echt ons oogappeltje.”

Waanzinnig gaaf

“Grand Prix zou natuurlijk heel erg gaaf zijn om ooit te bereiken, maar voor nu is mijn eerste doelstelling om goed te gaan scoren in de Lichte Tour. We mogen nu de overstap maken, dus we gaan er voor!” La Reine is wel drachtig. “Ik rijd haar daarom dit jaar nog door en dan krijgt ze volgend jaar een veulentje en pak ik haar daarna weer op. Het zou waanzinnig gaaf zijn als ik ooit met haar in de Prix kom, maar we hebben nog een lange weg te gaan”, besluit de amazone lachend. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Foto4U

Pascalle Wijnands

Ruim een jaar geleden kocht Pascalle Wijnands de toen nog onervaren appaloossapony Connect the Dots. Ondanks dat het niet de bedoeling was om een pony op de leiden, begon de jonge amazone vol goede moed aan het avontuur. Na een lange weg vertelt ze nu trots dat het echt de goede kant op gaat.

“De bedoeling was om gelijk de wedstrijdsport in te gaan, maar toen we haar net hadden bleek ze groener te zijn dan we dachten. Ze kwam rechtstreeks uit Ierland, dus we begonnen gelijk aan een uitdaging”, begint de amazone te vertellen. “In het begin ging het niet altijd even goed. Als ik probeerde op te stappen kon ze uit het niets er keihard vandoor rennen. Ik heb wel echt met mijn handen in mijn haar gezeten op sommige momenten”.

VooruitgangPascalle Wijnands Connect the Dots

De amazone besloot de training anders aan te pakken. “We hebben heel veel oefeningen en werk vanaf de grond gedaan om onze band te verbeteren. Uiteindelijk zijn we dit op gaan bouwen met een zadel en uiteindelijk een ruiter op haar rug”, blikt Wijnands terug. “Ondertussen gaat het echt de goede kant op. Stap en draf zitten er al goed op en ook de galop zijn we heel langzaam aan het opbouwen. Ze vindt het nog best spannend en het is ook nog best moeilijk op sommige momenten, maar er zit vooruitgang in”.

Niks in te brengen

Omdat Dot nog niet helemaal doorgereden is, vindt Wijnands het werk vanaf de grond net zo belangrijk als het rijden. “Ik wil graag meer longeren. Het is handig en komt vaak beter uit dan rijden, maar het lukt nog niet helemaal. Dot vindt het super moeilijk om korte bochten te maken, zo’n kleine volte is extra lastig voor haar. Op het moment dat ze dan niet meer wil kan ze me de hele bak doortrekken, dan heb ik echt niks meer in te brengen”.

Problemen

De amazone besloot een video in te sturen naar de Hoefslag@Home-longeerchallenge, ze koos ervoor om haar problemen voor te leggen bij Monya Spijkhoven. “Ik heb voor Monya gekozen omdat ze aangaf goed te zijn met de dubbele lijnen. Toevallig zat ik een tijdje terug er over na te denken om dit een keer te gaan proberen, omdat Dot longeren met een enkele lijn heel moeilijk vindt. Natuurlijk is het belangrijk om ook overweg te kunnen met een enkele lijn, maar dubbele lijnen is echt iets wat ik heel graag nog wil leren. Niet alleen voor Dot maar ook voor mijn andere pony Witje”.

Ze vervolgt: “De feedback die ik kreeg was echt nuttig. Het was fijn om te horen dat ik goed stond, maar dat de lijn wel een slagje korter kon. Ik mocht wat meer in contact blijven met mijn pony, daar zijn we nu ook hard op aan het oefenen. Daarnaast maakte ik wat foutjes bij het wegsturen, dat was ook een fijne tip waar we echt iets mee kunnen”.

Feedback

“Het was super leuk dat je je vide terugkreeg met ingesproken feedback. Hierdoor kan je gelijk zien waar het fout ging en ga je de feedback beter begrijpen. Ik ga zeker nog een video insturen om mijn verbetering te laten zien. Het concept is leuk en de tips zijn erg nuttig, ik zou het iedereen aanraden om mee te doen”.

Om het longeren te stimuleren en je te helpen tijdens het trainen hebben wij de Hoefslag@Home-longeerchallenge opgericht. Bij Hoefslag@Home film je je trainingen gewoon bij je thuis. Je krijgt binnen drie dagen uitgebreide feedback én je maakt kans op een privéles van het door jou gekozen jurylid. Ben je benieuwd? Klik dan hier voor alle informatie!

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit

0 3152
Zoë Wielaard met Joep. Fot: Devos fotografie Ooltgensplaat

Sinds een paar maanden is Zoë Wielaard samen met haar ouders de trotse eigenaresse van de bijzondere appaloosa-pony Joep. Hoewel Joep nog heel groen was toen hij bij Zoë kwam, is de combinatie op de goede weg en werken ze naar hun eerste wedstrijd toe.

Toch dressuren

Al sinds ze voor het eerst een springwedstrijd zag op TV, wilde Zoë paardrijden. Zodoende ging ze dan ook op paardrijles. Aanvankelijk wilde ze blijven springen, maar: “Nu ik meer gereden heb merk ik dat ik toch meer de dressuurkant op ga en tussendoor misschien een beetje blijf springen. Ondertussen rijd ik al ongeveer 8 jaar. Ik hou echt heel veel van het gevoel dat paardrijden me geeft. Nu heb ik vakantie, maar als ik normaal gesproken naar school ga en veel aan mijn hoofd heb, ga ik naar stal, zadel ik op en dan is mijn hoofd weer leeg”, klinkt de 14-jarige amazone opgewekt.

Andere pony’s

Na een tijdje op de manege kreeg Zoë haar eerste pony. Het was haar voormalige verzorgpony die ze overnam toen de voormalige eigenaar overleed. “Ik heb hem anderhalf jaar gehad”, vertelt Zoë. “Uiteindelijk merkte ik helaas dat het toch niet helemaal klikte. Daarom zijn we naar een andere pony gaan zoeken. We kwamen op een handelsstal terecht, waar we eerst een ander paard dan Joep zagen. We hebben hem toen gereserveerd om te kijken of het wat was. Een andere dag kwamen we terug op die stal, toen zag ik Joep. Ik wist het gelijk: hem kon ik niet laten staan!”

Beleerd paard

“In het begin was het allemaal een beetje spannend”, gaat de goedlachse amazone serieus verder. “Het was allemaal nieuw voor ons allebei en Joep is ook nog best jong. Hij is vooral nog heel erg groen. Eigenlijk was het de bedoeling om een beleerd paard te nemen, maar dat is het niet geworden”, grinnikt ze. “Joep is namelijk een groene pony! Soms snapt hij daarom niet helemaal wat ik bedoel en is het even een beetje moeilijk. Verder is hij wel echt een heel lief beestje. Zijn kleur vond ik gelijk ook heel erg mooi. Hij wil ook echt graag leren, dat vind ik heel leuk aan hem.”

Eerste wedstrijd

De combinatie is nu hard aan het trainen naar hun eerste wedstrijd toe. Volgens Zoë gaat dat eigenlijk hartstikke goed. Ze hoopt binnenkort in de BB te starten. “We oefenen al goed de proefjes. Ik hoop dat we binnenkort kunnen starten, we gaan zien wat hij doet. Het uiteindelijke doel is natuurlijk het liefst om het Z te behalen. Mijn trainer zei ook dat hij daar best goed terecht kan komen als we zo doorgaan met trainen. Ik zou ook wel wat springproefjes willen rijden, hoor. Maar de focus ligt vooral op de dressuur.”

Naar buiten

“Het zou ook leuk zijn als we straks lekker bosritjes en strandritjes kunnen doen”, vervolgt ze. “Maar dan moeten we nog wel even doortrainen. Joep schrikt namelijk nog van alles, dan maakt hij hele onverwachte bewegingen. Van mijn vorige pony heb ik wel leren zitten. Hij schoot er altijd heel hard vandoor. Daardoor gaat het wel makkelijker op Joep nu, maar het uitzitten van een rennend paard is makkelijker dan het uitzitten van een opzij springend paard”, lacht ze. “En dat laatste is wat Joep altijd doet.”

Heel veel lol

Het paardrijden doet Zoë vooral voor haar plezier. “Het is niet mijn droom om echt de paardensport in te gaan. Als het gebeurt, dan gebeurt het. Dan is het wel heel leuk. Maar ik denk dat ik het graag als bijzaak wil blijven doen, voor de leuk. Ik heb er heel veel lol in en ik hoop dat dat lekker zo doorgaat. Dan moet het allemaal wel goedkomen, denk ik!”, sluit ze vrolijk af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Devos fotografie Ooltgensplaat

0 6246
Archief foto ter illustratie

De veertienjarige Mila van Moorselaar uit Baarn is afgelopen weekend minstens 35 keer gestoken door wespen. De pony waarmee ze liep, een appaloosa, is ook overal gestoken door wespen. “Het was vreselijke paniek”, verteld haar moeder Bianca van Moorselaar aan het AD.

Op haar hoofd gestoken

Het gebeurde tijdens een fotosessie van enkele fotografen op de Larense heide waarvoor ze was gevraagd. Haar moeder Bianca van Moorselaar vertelt “Toen ze op haar hoofd werd gestoken, zag ze opeens overal wespen. Ze trok haar jurk uit om de wespen te verjagen. Maar op die jurk zaten veel wespen en toen ze de onderkant naar boven trok kwamen er wel 40, 50 wespen in haar haar terecht, waardoor ze uiteindelijk wel 25 keer op haar hoofd is gestoken.”

Aanvallen

Gebleken is dat de pony op een wespennest in de heidegrond heeft getrapt. “Ze zijn toen eerst de pony gaan aanvallen, die daardoor onrustig werd. De pony heeft een prik gehad van de dierenarts. Hij zat al helemaal onder de bulten.’’

Waarschuwing

Van Moorselaar waarschuwt andere paardenbezitters. “Er zitten veel wespen op de heide hoor ik, en ik hoop dat dit verhaal andere mensen waarschuwt om vooral te letten op ondergrondse wespennesten. Ze zitten op heidevelden, maar ook op weilanden heb ik gehoord. Als je ze verstoort, pakken ze je”.

Bron: AD

Foto: Whitewolfpack

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer