Tags Posts tagged with "angst"

angst

0 9372

Marianne Stas uit het Belgische Overijse heeft de afgelopen dagen een bijzondere tocht gemaakt. Haar paard Ease moet geopereerd worden, maar kan niet naar de kliniek vervoerd worden met een trailer. Ze besloot om ruim 100 kilometer te gaan lopen naar equine clinic Equitom.

Het paard heeft het Wobbler-syndroom en de kans is groot dat hij verlamd raakt als hij niet geopereerd wordt. In de eerste instantie was het de bedoeling dat de operatie maandag al plaats zou vinden, maar op het moment van vertrek ging het mis. “We wilden Ease in een ambulancetrailer zetten”, vertelt Stas. “Daar ging hij braaf zelf in. Maar net toen we wilden vertrekken, raakte het paard in paniek. Door zijn balansprobleem is hij gevallen en heeft daar een trauma opgelopen. Het was daarna absoluut onmogelijk om hem nog in de trailer te krijgen. De enige oplossing was te voet gaan. Wandelen in een rechte lijn kan Ease nog wel”.

Hart voor paarden

Na bijna vijf dagen kwamen het paard en zijn eigenaresse aan op de kliniek, waar de rode loper voor de gelegenheid uitgerold lag. Chirurg Tom Mariën vertelt: “Het is erg straf om zo’n traject af te leggen met zo’n paard. Het weegt 600 kg en meet 190 cm. Het paard heeft coördinatiestoornissen die je kan vergelijken met iemand die dronken is. 100 km de openbare weg op met een dronken paard, dan kan je je wel inbeelden wat voor een groot hart deze mevrouw voor haar paard heeft”.

Bron: VRT NWS

Foto: DigiShots

Mandy Verhaaf
© Diana Verburg fotografie

Drie jaar geleden liep Mandy Verhaaf een heuptrauma op bij een ongeluk tijdens het trainen van een paard. Sindsdien speelt angst een grote rol in haar leven. Na heel veel trainingen, bloed, zweet en tranen kan ze een heftige periode achter zich laten en met een schone lei beginnen. Ze laat zich niet meer uit het veld slaan en heeft een groot doel voor ogen: de Subtop.

“Na een pauze van 21 jaar ben ik zes jaar geleden weer begonnen met paardrijden. Tot op de dag van vandaag heb ik alleen maar pech gehad met paarden”, steekt ze van wal. “Of ze liepen een blessure op of hun gedrag was dusdanig slecht dat ik er gewoon niet mee overweg kon. Twee jaar geleden bereikte ik mijn dieptepunt in dit verhaal en heb ik een ongeluk gehad met een Johnson-nakomeling. Hierbij heb ik niet alleen een heuptrauma, maar ook een mentaal trauma opgelopen”.

Portugal

Nuno Bapista

Toegeven aan de je angst is moeilijk, dat ondervond Verhaaf ook in deze periode. “Wat ik mijn omgeving veel hoorde was; ‘stel je niet aan’, ‘hij doet toch niks!’ en ‘stap gewoon op en ga rijden’. Helaas is dit makkelijker gezegd dan gedaan, in mijn hoofd zit dat allemaal anders. Ik heb het nog een tijdje geprobeerd met een dressuurtrainer, maar in mijn optiek trainen dat soort mensen de paarden zodat ze er zelf goed op kunnen rijden. Op het moment dat het mij, als klant uiteindelijk niet lukte. Werd ik nog onzekerder wat uiteindelijk resulteerde in dat ik nog banger werd. Ik begon te twijfelen aan mezelf en werd op een gegeven moment zo bang, dat ik meerdere malen op het punt heb gestaan om op te geven. Ik wist wat ik moest doen, ik wilde het heel graag maar mijn angst zat me in de weg”.

Ze vervolgt: “Op een gegeven moment was ik er klaar mee en was ik er van overtuigd dat het niks meer ging worden, de angst zat heel diep. Totdat ik terecht kwam bij Nuno Bapista, een trainer in Portugal die zich vooral op dressuur, Working Equitation en Horsemanship richt. Hij heeft heel veel inlevingsvermogen en begreep precies hoe ik me voelde. Ik heb met hem de situatie besproken en hij heeft mij laten zien hoe paarden zich van nature gedragen. Daarna heeft hij mij uitgelegd hoe je je mentale onzekerheid kan omzetten naar een zelfverzekerde houding. Uiteindelijk heb ik op zijn paarden gereden, puur voor mijn eigen zelfvertrouwen. Ik ben er daar achter gekomen dat ik het wel kan, daar ben ik hem heel dankbaar voor”.

Het roer om

Na een aantal trainingen besloot de amazone terug te gaan naar Nederland, om haar eigen paard verder te trainen met de opgedane kennis. “Ik ging vol goede moed terug, maar de angst kwam vrijwel gelijk weer opzetten. Ik werd nog onzekerder dan daarvoor en besloot nog een training te volgen bij Nuno. Toen ik weer iets meer zelfvertrouwen had ging ik weer terug naar huis met de intentie om te gaan kijken of ik verder zou kunnen komen met mijn eigen paard. Op dat moment was er rijtechnisch een begeleider, maar voor de angst niet. Dit zorgde ervoor dat ik het niet meer leuk vond om te rijden. Ik moest een manier vinden om mijn angst te overwinnen, dus ik besloot het roer om te gooien”.

Belangrijk moment

Verhaaf kocht een ander paard en verhuisde naar de stal van Ton Duivenvoorden. “Ik wilde met Impacto

© Devica Fotografie

Galopin vanaf het begin af aan op een positieve manier starten. Ik ben dus met Ton gaan overleggen wat voor training bij ons beide zou passen. Volgens mij was dit een van de belangrijkste momenten van de afgelopen jaren, want ik had iemand gevonden die naar me luisterde en anticipeerde op wat ik nodig heb. Een paard blijft een vluchtdier, dus schrikken kan altijd. Maar we gingen kijken naar hoe ik mezelf daarin kan verbeteren. Want voorheen als een paard schrok, stapte ik af en dan reed ik gewoon niet meer. Ik verzon allerlei smoejes om er niet meer op te hoeven. Met Ton heb ik een plan gemaakt wat bestaat uit kleine stapjes. Dit hebben we op een rustige manier doorlopen, zonder dat er ook maar enige druk op gelegd werd. Nuno en Ton hebben mij het vertrouwen weer teruggegeven. Niet alleen in het zadel, maar in de hele omgang met paarden”.

Vorige week beleefde de amazone een grote doorbraak met haar paard. “Hij ging er flink vandoor, voor het eerst met mij erop. Maar doordat Ton heel rustig bleef en mij vertelde wat ik moest doen, bleef ik zelf ook rustig. Op het moment dat ik hem onder controle had barstte ik in huilen uit: ‘het is me gelukt’. Ik kwam er achter dat het helemaal niet erg was als het een keer verkeerd ging, er viel gelijk een last van mijn schouders af. Ik ben de volgende dag gewoon weer opgestapt en we hebben heerlijk gereden”.

Steun

© Diana Verburg fotografie

Ze blikt terug op de afgelopen jaren: “Ondanks de tegenslagen kijk ik er positief op terug. Ik heb gemerkt dat het heel belangrijk is dat je je openstelt naar de mensen die je begrijpen. Die snappen wat angst en onzekerheid is en die je vertrouwen kunnen geven in jezelf en je paard. Ik denk dat veel mensen worstelen met angst, aan hen wil ik meegeven dat het belangrijk is dat je steun zoekt. Dit kan bij een trainer in je omgeving, maar ook mijn inbox staat altijd open als je je verhaal kwijt wil”.

Haar angst is grotendeels overwonnen en de amazone gaat een rooskleurige toekomst tegemoet. “Op dit moment trainen we lekker verder en mijn doel is toch echt wel om de wedstrijden weer in te kunnen. We beginnen met thuiswedstrijden en voor de rest laat ik het gewoon over me heenkomen. We zien wel wat er gebeurt, we gaan het gewoon doen. Winstpunten zijn niet belangrijk, ik wil gewoon ontspannen rijden en we zien wel hoe ver we komen. Heel stiekem hoop ik uiteidelijk weer de Subtop te kunnen halen”.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: © Diana Verburg fotografie/ Devica Fotografie/ Privébezit

paardrijden dressuur

Tja. Vallen. Iedereen in de paardenwereld haalt bij dit onderwerp lichtjes zijn schouders op en mompelt: ‘hoort erbij’. En dat klopt ook, helaas, maar leuk is anders.

Tenzij je op miraculeuze wijze precies op het juiste moment een koprol maakt en, tadaa, meteen weer lachend opveert. Maar dan is ook iedereen het er over eens dat je ‘geluk hebt gehad’. En zelfs als je wel met gierende pijn de bak uit strompelt maar niets gebroken hebt, mag je als slachtoffer blij zijn, want (hier komt cliché nummer drie) ‘het had nog veel erger gekund’. Dit is het relativeringsvermogen van bijna iedere ruiter in een notendop.

De Sjaakblog koosje mulders vallen

Ik maak mij er ook schuldig aan hoor. Een tijdje geleden was ik weer eens de Sjaak. Nadat ik met de ambulance was opgehaald en door de röntgen was gegaan, lepelde ik ook alle standaard teksten op. Want ach, er was niets écht kapot. Ik was van een van mijn jonge paarden gevallen en er onder terecht gekomen, waardoor hij op mijn lies was gaan staan. Dat doet best pijn. Ik was echter allang blij dat mijn bekken en heup nog intact waren.

“Ik ben een professionele Grand Prix amazone en ik ben soms een bange poeperd.”

Binnen een dag was mijn hele bovenbeen en bil gitzwart en dubbel zo dik. Twee maanden niet kunnen rijden, maarrrr (daar kwam de eerdergenoemde gevleugelde uitspraak nummer drie) ‘het had veel erger kunnen zijn’!

Vallen is shit

Nu ik meer paarden heb, is maanden langs de kant staan wel wat onhandiger geworden. Gelukkig waren ze in goede handen en zijn ze fijn doorgetraind. Toch ben ik opnieuw tot de conclusie gekomen: het mag er dan wel bij horen en we mogen dan wel lekker relativeren met z’n allen, vallen is ronduit shit.

Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar niet alleen mijn kont raakte gekneusd, ook mijn vertrouwen. Mijn paard in kwestie deed het heus niet expres, het was een lullige samenloop van omstandigheden. Maar ik weet ook dat dit niet vaker moet gebeuren.

Op je hoede

Vandaag heb ik hem voor het eerst weer gereden en ik voelde de knietjes toch een beetje knikken. En het ergste is dat ik mezelf voor de zoveelste keer hoor roepen: ‘ik ben niet zo’n held hoor’. Alsof ik mij daarvoor moet verontschuldigen. Alsof het stom is als je voorzichtig of op je hoede bent.

Dat is namelijk ook een trend in paardenland, tegen jezelf (of misschien zelfs tegen anderen) zeggen: ‘stel je niet zo aan’. Wat een onzin eigenlijk. We werken met beesten van 700 kilo die nooit 100% te vertrouwen zijn. Kunnen zij niets aan doen, het ligt in hun natuurlijke aard om te vluchten, wij hebben ooit bedacht om erop te gaan zitten.

Zoek hulp

Dus voor alle mensen, mijzelf inclusief, die af en toe met hartkloppingen opstijgen: hé het is ok! En als de angst echt te groot is, doe het dan niet. Dan is het namelijk niet leuk meer. Of zoek hulp.

Onder het motto dat toegeven mag, sluit ik af met de hand in eigen boezem te steken. Ik ben een professionele Grand Prix amazone en ik ben soms een bange poeperd.

Foto: Remco Veurink

Claire Dijkman met J'adee

Toen Claire Dijkman vorig jaar van haar grote ruin J’adee af viel, is ze zo bang geworden dat ze hem verkocht. Toen hij na een tijdje onverwachts terugkwam heeft ze haar angst overwonnen en is ze toch weer opgestapt. “Na onze eerste les begon het vertrouwen langzaam terug te komen”, vertelt ze.

Geschiedenis

“Ik heb een KWPN ruin van bijna zes, J’adee. Ik deel hem samen met een vriendin, die heeft hem al sinds hij zeven maanden is”, begint Dijkman haar verhaal. “We hebben nogal een geschiedenis samen. Vorig jaar heb ik een nare val gemaakt. Het vertrouwen was weg en we durfden er beide niet meer op. Toen hebben we de moeilijke beslissing gemaakt om hem te verkopen. Hij kwam terecht bij de politie, maar bleek achteraf toch niet geschikt te zijn voor dat werk. Dus toen kwam hij weer terug bij ons.”

Valeriaan

Toen de ruin plotseling terug was, besloot de amazone haar angst aan de kant te zetten. “Na lang twijfelen heb ik de beslissing gemaakt om hem dan toch weer op te pakken. De eerste tijd durfde ik er eigenlijk niet op. Ik heb voor mijn eerste les vooraf valeriaan genomen, tegen de spanning”, geeft de amazone lachend toe. “Ik zei tegen mijn instructrice dat ik absoluut alleen wilde stappen. Toch hebben we na vijf minuten gedraafd, en zelf en galopje gedaan. Hierna begon het vertrouwen langzaam terug te komen.”

Wedstrijdgevoel

Het vertrouwen groeide zo snel dat Dijkman besloot zich op te geven voor een wedstrijd. “Sinds een half jaar zijn we weer fanatiek aan het lessen. Ik heb zelf een startkaart aangevraagd en had mijn eerste wedstrijd al gepland staan. Helaas kan dat nu niet meer door het coronavirus. Toch vind ik het heel leuk om een doel te hebben. Ik ben best wel ambitieus van mezelf. Daarom heb ik me opgegeven voor Hoefslag@Home, zo kan ik toch een soort van wedstrijden rijden. Ik wil gewoon graag weten waar ik sta, in combinatie met het jurycommentaar heb ik toch nog een beetje dat wedstrijdgevoel.”

Video

“Het is goed dat er aangepaste mogelijkheden zijn om wedstrijden te rijden, maar het is wel moeilijk om de video’s aan de eisen te laten voldoen. Je moet bijvoorbeeld filmen bij de C, maar daar zit een deur bij ons. Bij de A zit een tribune waar je makkelijker kan staan. Ik heb vandaag alle bakletters omgedraaid en ik ben de bak andersom gaan rijden, zodat er breed gefilmd kon worden”, lacht Dijkman. Het commentaar wat ik tot nu toe gehad heb, kan ik echt heel veel mee. Het was heel positief en opbouwend. Ik krijg er gewoon heel veel energie van om er weer mee aan de slag te gaan. Ik kon me er heel goed in vinden. We hebben vandaag onze tweede video opgenomen, die gaan we ook zeker insturen.”

Finnegan

“In de tijd dat J’adee weg was hebben de amazones een tinker gekocht, Finnegan. “Het is een hele coole sporttinker. Hij is nu een beetje dik, omdat we niks konden doen door een blessure, maar we zijn bezig met het oppakken. Onze bijrijdster gaat ook meedoen aan de Hoefslag@Home competitie, het is leuk om te weten waar ze staan in de training.”

Finnegan met zijn mede-eigenaresse Angelique Jornick

Trots

De amazone had nooit verwacht dat ze zo ver zou komen met haar paard. “De angst was heel diep geworteld. We komen nu echt steeds verder, dat gevoel is echt onbeschrijfelijk. Dat we vandaag zo’n proefje konden rijden heb ik nooit durven dromen. Het is nog maar een B proefje, maar dit hebben we maar mooi even voor elkaar gekregen”, vertelt ze trots.

 

“De komende tijd ben ik wat makkelijker met het trainen. We gaan af en toe lekker naar het bos en richten ons nu op de afwerking van oefeningen. Mijn doel is wel echt om hoger te komen in het sport. Het liefst wil ik toch wel in het Z komen”, sluit ze haar verhaal af.

 

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit

yvonne schoo

Yvonne Schoo maakte eerder al enkele instructievideo’s voor Hoefslag, maar het was een poosje stil rondom de amazone. Nu maakte ze weer een nieuwe video, waarin ze zich opnieuw voorstelt.

Dat doet ze dit keer niet alleen!

Coachen en trainen

De 29-jarige Schoo is fulttime docente op een middelbare school. Ze was met haar Alwin (v Archipel) Zware Tour startgerechtigd, maar haar 23-jarige ruin is inmiddels met pensioen. Daarom is Schoo momenteel vooral bezig met het coachen en trainen van anderen.

Daarnaast heeft ze het rijden van haar 14-jarige E-pony Nigel weer opgepakt. “We trainen op M-Z-niveau en misschien ga ik met hem wel weer ‘s op wedstrijd,” vertelt ze. “Het is zo’n leuk dier, dat ik zijn beperkingen vanwege zijn afmeting voor lief neem.”

Breder trekken

In haar nieuwe filmpjes voor Hoefslag wil Schoo meer onderwerpen aanboren dan alleen (het trainen voor) de dressuursport. “Ik wil het breder trekken dan dat. Daarom komen ook springen, eventing en de paarden- en ponysport in het algemeen aan de orde.”

In haar nieuwe video stelt Yvonne Schoo haar nichtjes en neefje voor, die samen de New Forest-pony Floxs delen. Ze rijden Bixie dressuur en Wout springt ook met hem. Vragen die in de voorstelronde aan de orde komen zijn: Ben je wel eens bang geweest, heb je wel eens paardenvoer geproefd, ben je tijdens een wedstrijd wel een verkeerd gereden en zou je met je paard willen praten?

Bron: Hoefslag

neus algemeen
Foto: Jessica Pijlman

De bewering dat dieren angst kunnen ruiken, kennen we allemaal. Maar is dat ook echt zo? Onderzoekers denken van wel.

Paarden kunnen namelijk emoties onderscheiden in menselijk transpiratievocht.

Angst en blijdschap

Italiaanse onderzoekers legen een verband tussen de hartslag van paarden en de aanwezigheid van lichaamsgeuren. Verschillende paarden reageerden anders op angstgevoelens en blijdschap.

“Deze resultaten laten zien dat de menselijke lichaamsgeur invloed heeft op het parasympathische zenuwstelsel van paarden,” geeft Dr Antonio Lanata van de Universiteit van Pisa aan. “Dat betekent de overdracht van emoties bij paarden ook via de lichaamsgeur plaatsvindt.”

Okselpads

De menselijk geuren werden verkregen door proefpersonen met steriele okselpads naar 25-minuten durende filmpjes te laten kijken die ofwel grappig of beangstigend waren.

Van zeven paarden werd voorafgaand aan het daadwerkelijke onderzoek een hartfilmpje gemaakt waarna ze in contact werden gebracht met, voor hen, vreemde mensen die de geur van de verschillende okselpads op hun handen hadden gewreven. Ook werd een deel benaderd door mensen met een ‘neutrale’ geur.

Groot verschil

Vervolgens werd weer en hartfilmpje gemaakt. Daarop was een groot verschil te zien tussen de paarden die aan de ‘angstgeur’ hadden moeten ruiken en paarden die de geur van blijdschap hadden geroken. Dat verschil zat hem met name in de elektrische signalen met een lage frequentie.

De onderzoekers proberen met de resultaten in kaart te brengen wat de invloed van de menselijke emotie is op het gedrag van een paard. Dat is vooral ook interessante materie voor angstige ruiters die hun gevoelens wellicht onbewust overbrengen.

Bron: Horse & Hound

Foto: Jessica Pijlman

0 956
vuurwerk

Het afsteken van vuurwerk leidt niet alleen in ons land tot slachtoffers bij paarden. Ook in andere Europese landen is het leed groot; meerdere paarden kwamen tijdens de nieuwjaarsnacht om het leven.

In het Oostenrijkse Wolfau moest Marianne Bodendorf haar paard in laten slapen nadat de merrie van angst en stress koliek kreeg. De eigenaresse is ervan overtuigd dat vuurwerk de oorzaak van de koliek is. ‘Denk in het vervolg aan de dieren,’ roept ze op. ‘Ze kunnen daadwerkelijk van angst sterven.’

Dat bevestigt ook haar dierenarts. ‘Het is helaas niet het enige dier dat we tijdens deze jaarwisseling niet hebben kunnen redden.’

Tragisch ongeval

Op de snelweg A40 bij het Duitse Duisburg vond een bijzonder tragisch ongeval plaats. Twee paarden die uit angst voor het vuurwerk waren uitgebroken, renden de snelweg op en werden door een auto geschept. De auto knalde vervolgens tegen de vangrail en de gewonde bestuurder kon pas na enkele uren worden bevrijd.

De eigenaren van de dieren verklaarden dat een 17-jarige persoon vuurwerk afstak toen zij ze met de paarden aan de hand voorbij kwamen.

Ook in het Duitse Beieren raakten meerdere paarden gewond in het verkeer. Een paard liep tegen een stilstaande auto op, twee andere paarden werden aangereden en werden pas een dag later teruggevonden. In alle gevallen waren de dieren van vuurwerk geschrokken.

Bron: St-Georg

Foto: archief

vuurwerk

Het afsteken van vuurwerk is voor de meeste paardeneigenaren een jaarlijks terugkerend drama. Je kunt de nodige voorzorgsmaatregelen nemen, maar dit is niet voor iedereen haalbaar. En al helemaal niet als de vuurpijlen al op de 21e van december rond je oren vliegen.

De paarden van Anneloes Ardon staan in de regio Den Haag/Voorburg. De amazone loopt jaarlijks tegen hetzelfde probleem aan, haar paarden zijn als de dood voor het geluid van vuurwerk. ‘Elk jaar is dit een stressfactor voor ze,’ vertelt Ardon.

Jaarwisseling op stal

Voor Ardon zit er niks anders op dan de jaarwisseling bij de paarden door te brengen. ‘Ik kan ze helaas niet verplaatsen omdat ze erg gestrest worden op een andere plek. Een van de paarden heeft daarnaast een trailerlaadprobleem en daardoor kunnen we met hem nog niet ver rijden met de trailer.’

Dat er al voor kerst vuurwerk werd afgestoken, maakt het probleem alleen maar groter. ‘Wij hebben contact met de politie en ze rijden regelmatig langs met oud en nieuw.’

Het filmpje werd gemaakt door de partner van Ardon toen hij de paarden kwam voeren.

Bron: Hoefslag

Foto: archief

 

0 955

Oliebollen, champagne, een nieuwjaarsconferentie, spelletjes doen, zoenen om 00.00 uur en dan… vuurwerk! Oud en Nieuw en de aanloop daar naar toe is voor ons een feestelijk gebeuren. Voor veel paarden is het echter een stressvolle en angstige periode. Hoe help je een angstig paard zo rustig mogelijk de jaarwisseling door?

Een aantal tips!

Vóór Oud en Nieuw:
1.    Blijf rustig. Doe of er niets aan de hand is en negeer de knal. Jouw zelfverzekerdheid zal mogelijk reflecteren op je paard.
2.    Als er in de aanloop naar oud en nieuw veel vuurwerk wordt afgestoken in de buurt van de stal, vraag dan omwonenden om rekening te houden met de paarden.
3.    Probeer bij het vermijden van vuurwerk de dagelijkse routine zo veel mogelijk vast te houden, dit geeft een paard rust. Geef het paard zijn normale beweging, het opstallen kan er namelijk voor zorgen dat het juist onrustig wordt.
4.    Even geen buitenritjes meer of kies ervoor om samen met een ‘rustig’ paard te rijden. Schrikt je paard toch hevig? Denk dan aan alternatieve manieren om met je paard te werken, zoals longeren.
5.    Controleer de stal op veiligheid om er zeker van de te zijn dat je paard zich in een paniekreactie nergens aan kan verwonden.
6.    Zorg er bij paarden die buiten staan voor dat de omheining van het weiland veilig en in orde is en dat er zich geen vreemde voorwerpen in het weiland bevinden.
7.    Paarden die buiten staan voelen zich daarbij het meest op hun gemak bij hun vaste weidegenoten.
8.    Zorg ervoor dat je eigen veiligheid gewaarborgd blijft. Een paniekerig paard kan impulsieve en gevaarlijke dingen doen.
9.    Heeft het paard last van extreme angst? Indien mogelijk zou je ervoor kunnen kiezen het paard een paard dagen ‘op vakantie’ te brengen naar een vuurwerkvrije/-arme omgeving.
10.    Vraag informatie aan bij je dierenarts. Deze kan ervoor kiezen om het paard te behandelen met rustgevende middelen of in sommige extreme gevallen een specifiek sedatiemiddel te gebruiken.

Op stal tijdens de hausse aan vuurwerk om 00.00 uur:
11.    Zorg ervoor dat het paard voldoende afleiding heeft door bijvoorbeeld de radio op stal aan te laten.
12.    Ook het geven van extra hooi, verdeeld over meer momenten en plekken in de stal kan zorgen voor extra afleiding. Zorg er in elk geval voor dat het paard van half twaalf tot half één ’s nachts wat te eten heeft.
13.    Laat het licht in de stal aan. Lichtflitsen van vuurwerk zijn dan minder zichtbaar.
14.    Plaats indien mogelijk angstige paarden niet naast elkaar of plaats een rustig paard tussen beiden.
15.    Maak extra stalrondes op oudejaarsavond en controleer of alles rustig is.

Bron: Hoefslag

Foto: Shutterstock

 

Error, group does not exist! Check your syntax! (ID: 18)

 

 

stress

Het paardenlichaam heeft meer te verduren bij zware stress dan bij fysieke inspanning. Wetenschappers hebben ontdekt dat er meer negatieve metabolische veranderingen waargenomen worden als het paard blootstaat aan [veel] stress.

Arbeid of stress

De Oekraïense onderzoekers namen van een controlegroep óf na arbeid óf na het ondergaan van stress bloed af om zo de stofwisseling te controleren. De twaalf renpaarden werden af en toe gebruikt voor wedstrijden, maar over het algemeen om juniorruiters te leren rijden en werden daarnaast gereden door mensen die van allerlei niveau waren. Voordat er bloed werd afgenomen hadden de paarden een bepaalde rustperiode gekregen na de training.

De stress bestond uit het ‘aanwezig zijn’ op drukke evenementen, waarbij grote groepen mensen waren en waar luide muziek te horen was.

Bloedonderzoek

De wetenschappers onderzochten het bloed op biochemische factoren zoals de (mate van) aanwezigheid van
onder andere eiwitten, ureum, creatine, urinezuren, glucose, cholesterol, triacylglycerol en calciumlactaat. Door beide bloedmonsters te vergelijken konden beide onderzoekers zien wat de gevolgen zijn van arbeid en van zware stress op het paardenlichaam.

Bepaalde stoffen worden enkel of in hogere mate aangemaakt als het dier meer stress ervaart, de onderzoekers zagen dan ook een sterke verhoging van urinezuur na de evenementen. Urinezuur is een antioxidant en vangt vrije radicalen. Een te hoge dosis is schadelijk voor het lichaam, omdat het kan kristalliseren. De concentratie na arbeid steeg met 8,6%, na de stress steeg het met 55,1%. In de levercellen werden tevens meer veranderingen waargenomen bij stress, bepaalde stoffen kwamen zelfs boven een acceptabele norm terecht. Volgens de wetenschappers houdt dit in dat de stress een groter negatief effect heeft dan arbeid.

Wennen

Voor de toekomst houdt dit in dat trainers hier rekening mee dienen te houden en het paard beter dienen voor te bereiden op stresssituaties, zodat het dier langer de tijd krijgt om te wennen aan bepaalde situaties waardoor het lichamelijk minder stress zal ervaren.

Het hele artikel kun je hier lezen

Bron: Horsetalk / Hoefslag

Foto: Remco Veurink

Error, group does not exist! Check your syntax! (ID: 18)

Volg ons!

103,362FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer