Blog Liz Barclay: ‘To destroy’ en ‘bailing out’

Blog Liz Barclay: ‘To destroy’ en ‘bailing out’

0 1121
blog liz barclay jacht

Zo nu en dan grijp ik terug op mijn ervaringen na mijn verhuizing naar Cornwall van dertig jaar geleden, maar ik bleef ook van de ene verbazing in de andere vallen. Dit was zo’n hele andere wereld dan ik gewend was. Zelfs het hippische taalgebruik; bijvoorbeeld de termen ‘to destroy’ en ‘bailing out’ deden bij mij de mond openzakken.

In mijn allereerste blog schreef ik over mijn ontmoeting met de graaf en zijn vrouw Diana, die een nieuwe groom zochten. Alhoewel ze die snel gevonden hadden, konden ze toch ook mijn hulp wel aardig gebruiken. John en Diana importeerden namelijk ieder jaar een paar jonge, net zadelmakke, paarden uit Ierland en dat betekende dat er nog een hele hoop moest gebeuren voor die beesten redelijk bestuurbaar waren.

En nu hadden ze zomaar een ruiter naast de deur die het heerlijk vond om eindeloos met een paard te klungelen totdat het rechtuit kon lopen, een gebalanceerd bochtje kon maken en lekker in de hand lag gedurende een galopje door de uitgestrekte natuur. En ik was allang blij dat ik een goed paard onder m’n gat had en zelfs mee op jacht werd uitgenodigd zonder dat het me een cent kostte.

Trainen op een hellinkje

En zo begon er een totaal ander hoofdstuk in mijn rijcarrière; eentje zonder buitenbak, want die hadden ze helemaal niet, en bijna altijd op een hellinkje. Die buitenbak, die miste ik wel en binnen een paar jaar stond er bij mij een graafmachine op het erf om een stukje land van zo’n 20 bij 40 vlak te maken.

Maar tot die tijd deed ik alles met die jonge paarden in een stevig glooiend weiland, in het steile bos of op de uitgestrekte vlaktes van de Bodmin Moor.

He’s a good arse… I tink’

Wel wennen, hoor. Vooral de grote brede ruin Itink (spreek uit: Aitink) zal ik nooit vergeten. De naam refereert aan wat de Ierse paardenhandelaar zei toen mijn buurvrouw met hem onderhandelde: ‘He’s a fe…ng good arse… I tink.’ Keurige vertaling: het is echt een superpaard…denk ik.

Itink vond het leuk om zijn nek zo’n 90 graden naar links te draaien en bijna naar achteren kijkend tijdens zo’n geweldig Engels jachttafereeltje de heuvel af te knetteren. Om dat op te lossen hadden ze deze onbenullige 4-jarige al een stang en trens in de mond gedrukt.

blog liz barclay jacht

Leuke uitdaging voor me. Na een jaar werd hij verkocht, nu lopend op een lekker trensje, aan de Master van een andere hunt die later zei dat Itink het fijnste jachtpaard was dat ‘ie ooit gehad had. Geslaagd voor mijn zelf-ontworpen Cornische privé paardentrainer examen!

‘To destroy’

Op een mooie voorjaarsdag stonden Diana en ik voor de stal van één van haar oudere paarden die kreupel was. Ze zei: ‘Liz, I am afraid he will have to be destroyed.’ Destroyed? Vernietigd… ik schrok me rot! Ik durfde het woordje ‘inslapen’ nog niet in de buurt van mijn hond of poes te zeggen. En hier, zo voor de stal, werd er over vernietigen gesproken.

Dit hoor je hier nu niet zo vaak meer. Euthanaseren is ook in Engeland inmiddels de algemene term. ‘Vernietigen’ (in Nederland zeiden wij trouwens ook ooit ‘afmaken’) komt uit de tijd dat alle mensen die op vossenjacht gingen nog boeren waren die elkaar hielpen om hun land veiliger te maken voor hun lammetjes en net geboren kalveren. De vos was, is nog steeds, hun vijand en er waren er zo ontzettend veel. Diana was geboren en getogen op het platteland en een paard hoorde gewoon bij de veestapel met bijbehorend vocabulaire.

‘Bailing out’

Niet lang daarna was er nog zo’n moment dat ik werkelijk van verbazing bijna van m’n paard viel. De jacht was al diep een bos ingedrongen. Het was er afschuwelijk steil, rotsachtig met zo nu en dan diepe moddergaten en aan paden deden die Engelsen niet. Diana keek achterom om te zien hoe ik erbij hing en zei: ‘Zo direct, beneden kan het zijn dat de modder aan de kant van de rivier gevaarlijk diep is. Als je je paard voelt zinken ‘you should bail out!’

Was ik twintig jaar lang bezig geweest om er op te blijven zitten en nu werd er van me verwacht dat ik er, naar beneden roetsjend, af zou springen! Dit ging zo enorm tegen mijn natuur in. Achteraf begreep ik het wel, maar dat was ook het moment dat voor mij de maat vol was.

Terug naar m’n bakje

Ik vond het allemaal hele aardige mensen en wilde er best blijven trainen, maar die jacht, die kon me echt gestolen worden. Een keurige Engelse dame die vroeger als kind met haar ouders op jacht werd meegesleept, omschreef het ooit prachtig voor me: ‘I was either bored to tears or scared sh..less’.

Dat ‘bored to tears’ heeft te maken met de bloeddorst. Men kan eindeloos bij een vossenholcomplex staan wachten, luid kloppend met karwats op hun laars, om de vos te bewegen te voorschijn te komen. Want men is hier geen sport aan het bedrijven, maar bezig met ‘pest control’. Ik begreep het wel maar ik wilde toch oh zo graag terug naar m’n bakje.

Mevrouw May, Brexit en de jacht

Inmiddels is de wet al een tijdje veranderd en alleen de drijfjacht is legaal. De oude generatie jachtruiters die dat moeilijk kan accepteren, is langzaam aan het verdwijnen en door de jongere generatie wordt er minder moeilijk over gedaan. Toch… na die afschuwelijke Brexit en met mevrouw May achter het politieke stuur vraag ik me af wat er nog weer teruggedraaid kan worden. Om stemmetjes te winnen heeft die draaikont het zo’n beetje beloofd… Ik ben benieuwd!

Nieuwe hunter

Diana is inmiddels de tachtig gepasseerd en heeft net weer een nieuwe hunter aangeschaft. Trots liet ze de merrie aan mij zien om daarna terug in de keuken een tweede glaasje whiskey in te schenken. Namelijk, ‘you can’t fly on one wing’. Een prachtig Engels gezegde waar ik natuurlijk geen nee tegen kon zeggen…

Reacties