Blog Liz Barclay I Paardensport op de schop; waar is de KNHS?

Blog Liz Barclay I Paardensport op de schop; waar is de KNHS?

ruiter paard algemeen

Het moet er toch een keer van komen. De organisatie van de paardensport moet op de schop. Als dat niet gebeurt dan is onze hobby, onze baan, onze drijfveer om iedere dag weer uit bed te stappen om de stallen uit te mesten, het gangpad te vegen, te poetsen en op te zadelen ten dode opgeschreven. Misschien niet morgen, niet volgend jaar, maar wel in de nabije toekomst.

Dit bedenk ik niet zelf. Nee, ik hoor het uit de mond van gerenommeerde paardenvaklui. En ja, ik ben het er helemaal mee eens. En dat mag niet, de paardensport is te mooi. Als het tenminste vakkundig en met de liefde voor het paard voorop bedreven wordt.

Ooit was er Deurne

Er is een probleem. Ooit was er Deurne. Een instituut dat op een deskundig georganiseerde manier en volgens een degelijk systeem instructeurs en paardentrainers produceerde. Je ging vier jaar lang ieder jaar drie maanden intern en de andere negen maanden werkte je op een erkend manegebedrijf. Voor de onschuldige paardenenthousiast die wilde lessen was het overzichtelijk. Als er een bordje FNRS goedgekeurd bij de ingang hing, dan wist je: hier wordt vakkundig met paarden omgegaan en goed les gegeven.

Monty Roberts, Pat Parelli en de paardenfluisteraars

Sinds de deuren van Deurne dicht zijn gegaan is de het opleidingssysteem in handen van de KNHS. Daarnaast heeft zich nog een andere richting ontwikkeld. Monty Roberts werd wereldberoemd en de ‘join-up’ deed zijn intrede. Pat Parelli vond de weg naar internationale bekendheid en dressuur met een halster in plaats van een hoofdstel werd hip. De paardenfluisteraars en barefoot-trimmers volgden.

Nieuwe technieken niet verkeerd

Ik zeg helemaal niet dat die technieken verkeerd zijn. Ik sta open voor nieuwe informatie en heb er door de jaren heen regelmatig wat uitgehaald. Bijvoorbeeld, toen ik de eerste keer naar Monty Roberts keek, dacht ik, hé, dat gebeurt bij mij ook aan de longe. Ik heb toen opgestoken over wanneer je een paard niet in de ogen moet kijken en ook mijn lichaamstaal verder kunnen ontwikkelen. Ik heb een Engelse dame die met Pat Parelli had gewerkt een prachtshow zien geven. Zij liep naast haar paard dat niets op of aan had, ook geen halster. Zij deden een soort pas de deux waar ik helemaal week van werd. Niet iets waar ik m’n tijd in zou steken want, alhoewel ik graag longeer, zit ik er uiteindelijk liever op, maar het straalde geduld en vakmanschap uit.

Landelijk controle systeem

Maaaarrrr… er is een landelijk controle systeem nodig voor al deze nieuwe methodes om er voor te zorgen dat er geen misbruik van gemaakt wordt. Cursussen te over om je in een van deze vakken te bekwamen. Helaas, er is geen overzicht. En daarmee staan alle deuren open voor de knutselaars. Ik heb mijn eigen verhaal van ruiters die ik met hun paarden weer op het rechte pad heb moeten helpen, nadat ze bij een incompetente en onbetrouwbare Natural Horsemanship trainer in de problemen waren gekomen. Soms kwam het ook niet eens meer goed, omdat het paard lichamelijk of emotioneel al zoveel had meegemaakt dat de kreupelheid of apathie onomkeerbaar bleek. Ik weet zeker dat veel instructeurs en trainers zich hierin herkennen.
Alles is extremer geworden. De conventionele dressuur-, spring- en mensport zal ook hoognodig eens nog veel kritischer naar zichzelf moeten kijken. De excessen aldaar hebben meegewerkt aan de huidige problemen en de paarden zijn de dupe.

Paardensport

‘De KNHS is er voor iedere paardensporter. Of je nou net bij een manege bent begonnen, lekker buiten rijdt, je voorbereidt op de Olympische Spelen of je in je vrije tijd inzet als jurylid of official: de KNHS is er voor jou.’ Dit is wat je leest als je naar de KNHS website gaat. Sjonge, da’s wel heel veel. Maar is de KNHS er ook voor het paard? Wanneer komt er een soort Greta Thunberg (dat Zweedse meisje met de vlechtjes die de internationale politiek ter verantwoording heeft geroepen voor Global Warming) voor de paarden die in Nederland aan de bel durft te trekken en op een mondige manier de KNHS wakker gaat schudden.

Iemand die dapper genoeg is om te durven zeggen dat de KNHS moet ophouden de problemen voor zich uit te blijven schuiven, de discussie niet aan te gaan en de andere kant uit te kijken. Terwijl Maarten van Stek al eens had gevraagd wanneer ik de knuppel nou eens in het hoenderhok ging gooien, vond Atjan Hop dat ik met deze blog, die ik ook hem had toegestuurd, wel heel erg met de zevenmijlslaarzen door de problematiek heen liep. Dat was ook een beetje mijn opzet. In de hoop op een reactie, heb ik deze blog aan nog een aantal professionele paardenmensen gestuurd die ik de afgelopen paar jaar voor mijn hoefslagbloggen heb mogen spreken.

Reacties uit de paardenwereld

En die reacties kwamen. Een enkeling gaf zondermeer toe zich te weinig in dit probleem te hebben verdiept om er een mening over te geven. Een ander was te druk met wedstrijden om er eens diep over na te denken. Weer een ander wilde niet aan dit soort negatieve kritiek meewerken. Dat was er al genoeg.

Maar KNHS-instructrice en Grand Prix ruiter Jiska De Roos- van Den Akker (berijdster van Totilas in zijn jonge jaren), Grand Prix ruiter en oud Deurne-ganger Remy Bastings, hippisch journaliste en auteur van paardenboeken Tessa van Daalen-de Graaff, Olympisch springruiter en puur door praktijk gevormd paardenman Albert Voorn, mijn trouwe steun en toeverlaat, subtop dressuurruiter Maarten van Stek en Lipizzanerman en coach Atjan Hop hebben de moeite en tijd genomen hun mening te geven. De een wat voorzichtiger dan de ander, maar wel allemaal heel duidelijk met hun eigen standpunt. Duidelijk wordt dat er wat moet gebeuren, maar dat het een zeer complex probleem is.

Die reacties kun je lezen in mijn volgende blog.

Auteur: Liz Barclay

Reacties