"Niks forceren"
Moritz Treffinger (22) won de éne na de andere medaille bij de jeugd. Hoewel hij nog steeds uitkomt in de U25 debuteerde hij afgelopen seizoen zeer succesvol in het wereldbekercircuit en plaatste hij zich voor de finale in Texas. Tijd om hem eens beter te leren kennen.
Tekst: Denise Dekens | Foto's: Arnd Bronkhorst
Je was met de pony’s al succesvol. Wat heb je daar geleerd dat je meeneemt in het rijden van je paarden nu?
“Dat ieder paard anders is. Ik reed eerst een ruin die alles voor me deed. Hij vergaf me het ook als ik iets niet goed deed. Hij was een beetje lui en een grote beweger. Daarna kreeg ik een merrie. Zij was echt pittig. Het was geen liefde op het eerste gezicht, maar zij leerde mij om de tijd te nemen met paarden. Vertrouwen komt met de tijd en dan komen de resultaten wel. Het is belangrijk om een partner te zijn voor je paard. Het leerproces, juist omdat alle paarden anders zijn, vind ik heel mooi. Ik probeer altijd de beste manier voor ieder paard te vinden en ik pas me aan, aan elk paard. Het is aan ons als ruiters om de paarden niet te veranderen, maar om te ontwikkelen wat aanwezig is in een paard.”
Je rijdt nu drie jaar voor Gestüt Bonhomme. Je bent op hele jonge leeftijd daar begonnen. Hoe ging dat?
“Dat was wel bijzonder eigenlijk. Ik las een artikel dat Simone Pearce zou vertrekken bij Gestüt Bonhomme. Helemaal onderaan het artikel stond dat ze op zoek gingen naar een nieuwe stalruiter en dat ze open stonden voor een jonge ruiter op Young Riders- of U25-niveau. Als dat er niet had gestaan, had ik nooit gereageerd, want ik was natuurlijk geen professionele ruiter. Ik heb toch gereageerd en toen ging het heel snel. Na een week verhuisde ik al daarnaartoe. Ik was net klaar met school, dus dat kwam heel mooi uit. Ik ben er nu drie jaar. De tijd vliegt en ik heb er ongelofelijk veel geleerd en ervaring opgedaan.”
Voelde je geen druk bij de paarden? Aangezien ze al op niveau uitgebracht waren?
“Jazeker. Toen ik daar begon vond ik het vooral een fantastische kans, maar toen de wedstrijden eraan kwamen voelde ik wel druk. De paarden waren natuurlijk bekend en dan zijn er wel bepaalde verwachtingen. Mijn baas stelde me toen gerust. Hij zei dat als er iets fout gaat, je daar alleen maar van kunt leren. De paarden waren natuurlijk al verder opgeleid en om dan echt op elkaar ingespeeld te raken duurt even. Hij snapte dat. Daardoor was er wel minder druk, maar ik wilde het zelf heel goed doen. Het duurde lang voordat ik echt een band had met de hengsten. Een hengst rijden was ook weer een nieuwe ervaring voor mij. In het begin keken ze me nog eens niet aan. Ik was niemand voor hun. Nu ben ik hun persoon. Toen de klik er kwam en zij mij gingen waarderen, gaf dat echt een fantastisch gevoel. Ze vechten nu echt voor me. Ik vertrouw Cadeau Noir en Fiderdance 1000% en zij mij ook. Dat is heel mooi om mee te maken en om deze karakters aan mijn kant te krijgen in vertrouwen. We hebben nu echt een hele goede band.”
Dit was je eerste Wereldbekerseizoen en je mocht naar de finale. Hoe heb je het seizoen beleefd?
“Vorige winter had ik twee keer internationaal Grand Prix gestart verder nog niet. De focus lag vorig jaar vooral nog op het EK in de U25. Daar wonnen we teamgoud, individueel zilver en goud in de kür. Dat was met Cadeau Noir. De paarden zijn nu zestien en zeventien en dus niet meer de jongsten, maar ze zijn wel in topconditie, dus nu wilde ik wel voor de wereldbekerwedstrijden gaan. De Grand Prix is wel weer anders dan de U25, omdat er nog meer op de details gelet wordt. Ik had niet verwacht dat we zo succesvol zouden zijn. Mijn eerste wedstrijd was in Herning en daar hoopte dat ik me zou plaatsen voor de kür, maar toen werden we zelfs zevende in de kür. Ook in Stuttgart waren we zevende en in Londen achtste. In Den Bosch werden we tiende. Het is heel gek om tussen al die topruiters te rijden en contact met ze te hebben. Eerder keek ik altijd bij hun losrijden om van ze te leren. Het zijn allemaal rolmodellen. Bijzonder om er nu bij te horen. Ik vind het fantastisch om veel van hen te leren, maar ook van hun grooms. Rijden op de finale in Texas was een gekke droom, die ver weg was, maar toch mogelijk werd.”
Je rijdt op het hoogste niveau met Cadeau Noir en Fiderdance, wat kun je over hen vertellen?
“Cadeau Noir is een echte hengst. Hij is heel mooi en dat weet hij. Het is een heel krachtig paard, maar hij heeft een heel zacht karakter. Dat karakter laat hij alleen maar zien aan wie hij echt vertrouwt. Dan wil hij ook de hele tijd knuffels. Hij doet altijd zijn werk en houdt van applaus. Echt een geweldig paard. Fiderdance kan soms wat gespannen zijn. Hij heeft ook echt het vertrouwen van de ruiter nodig. Ik moet alles in de ring perfect voorbereiden anders wordt hij onzeker. Op stal is hij een echte clown. Beide paarden zijn wel echte vechters.”
Welke andere paarden rijd je nog?
“Morricone I zit nu tussen de U25 en de Grand Prix. Hij heeft nog iets minder ervaring dan de andere twee, maar dat komt ook omdat hij veel dekt. Hij heeft een heel groot ego, maar als ik wat onzeker ben, kan hij dat overnemen. Verder start ik nog een ruin in de Lichte Tour en nog een dochter van Fiderdance in de U25. Ik ben 23 jaar dus ik kan ook nog steeds U25 starten. Ik vind dat echt ideaal om die tussenstap voor de paarden mee te nemen in hun opleiding.”
Met wie train jij?
“Ik train vooral heel veel zelf en samen met mijn baas. Hij kent de paarden door en door. Op wedstrijden krijg ik begeleiding van Monica Theodorescu.”
Wat vind jij belangrijk in de opleiding van de paarden?
“Tijd geven. Uiteindelijk moet een paard het zelf doen, we kunnen ze niet forceren. Vanuit ontspanning moeten ze dingen aanleren en niet vanuit druk en alles moet technisch in orde zijn.”
Je zit heel stil en je ziet bijna niet dat je hulpen geeft, hoe doe je dat?
“Dat vind ik een mooi compliment. Ik kijk heel veel naar amazones als Jessica von Bredow-Werndl en Cathrine Dufour. Ik doe inspiratie op uit het kijken naar anderen. Ik probeer ervan te leren en het zelf dan ook weer toe te passen. Het doel is om het er zo makkelijk mogelijk uit te laten zien. Ik moet wel zeggen dat als paarden wat verder zijn in hun opleiding en ik inmiddels ook meer ervaring heb, ik dan meer tijd heb om aan mezelf te werken. Ik film mezelf heel vaak. Het gevoel kan anders zijn dan hoe iets eruit ziet.”
Waarin wil je nog verbeteren?
“Mijn houding en zit kunnen nog beter. Daarin ben je nooit uitgeleerd. Ik wil nog zachter zitten en nog minder hulpen geven, zodat het er nog vanzelfsprekender uitziet. Het doel is om het echt samen met mijn paarden te doen en dat een paard mij volkomen vertrouwt.”
Heb je dromen of wensen?
“Ik leef momenteel mijn kinderdroom. Het rijden van deze wedstrijden is echt geweldig. Ik zou ook graag met een zelf opgeleid paard Grand Prix willen starten en in de top mee willen rijden. Met de merrie ga ik dit jaar Grand Prix starten. Dan kan ik zeggen dat ik het zelf heb gedaan. Ik wil dit jaar ook zo goed mogelijk meerijden op de Duitse kampioenschappen en de jonge paarden correct opleiden en goed meedoen in de Louisdor Preis en in de Nürnberger Burg-Pokal. Ik ben pas aan het begin van mijn carrière en ik geniet vooral heel veel van alles wat ik meemaak en van de paarden", besluit hij dankbaar.
