Blog Stan van Eijk: ‘Zo’n vaardigheid heb ik nog nooit meegemaakt!’

Blog Stan van Eijk: ‘Zo’n vaardigheid heb ik nog nooit meegemaakt!’

0 3668

Stan van Eijk schrijft vanuit Lipica zijn allerlaatste blog voor Mensport over het WK Tweespannen: Wat was het weer bar slecht! Een regen, echt niet normaal….

Dweilen met de kraan open…

Wedstrijdorganisatie hard aan het werk om het water te laten afvloeien.

De vaardigheid begon in de regen met, zoals gebruikelijk, de laagst geplaatste rijder. Na “nummer 77” werd de wedstrijd tijdelijk stilgelegd omdat het parcours op de zandbodem één groot zwembad was. Met man en macht werkte de organisatie om het water weg te krijgen, maar met de onophoudelijke regen was het natuurlijk dweilen met de kraan open! Na verloop van tijd werd de wedstrijd toch hervat ondanks de regen, want wat moet je anders? De vaardigheid is het laatste onderdeel waarna de prijsuitreiking volgt, dus moest het programma wel gewoon afgewerkt worden.

WK-waardig parcours

Ik had als voordeel dat ik één van de laatste starters was, dus kon geruime tijd zien hoe de andere rijders het deden, waar de knelpunten in het parcours lagen, waar de koetsen begonnen te driften door het vele water en of de tijd haalbaar was. Op het losrijterrein voelden mijn paarden fijn aan en ik hield me aan mijn eigen plan. Het parcours zelf had de moeilijkheidsgraad als gebruikelijk op internationale wedstrijden, dus WK-waardig. Mijn enige twijfel was poort 11: ‘binnendoor’ rijden naar 11 was sneller maar daar had ik geen goed gevoel over, dus besloot ik buitenom te gaan.

Álles onder de blubber

Wat een bagger….

Tijdens de proef merkte ik wel dat mijn koets stabieler en beter lag dan die van het merendeel van het wedstrijdveld. Ondanks dat ook ik mijn koets op sommige plaatsen voelde driften, heb ik me geen moment onveilig gevoeld. Uiteindelijk heb ik alle balletjes kunnen laten liggen en had ik alleen een kleine tijdstraf, waarmee ik een vierde plaats behaalde. Ik weet niet of ik het beter gedaan zou hebben op een droge bodem; misschien wel, maar dat geldt voor meerdere deelnemers. Maar mijn koets en mijn paarden… wat zagen ze eruit na de wedstrijd: echt álles onder het zand en blubber!

Toch wel heel trots, hoor!

In de einduitslag ben ik achtste geworden. Een top tien – notering op je WK – debuut met een tweede plaats in de marathon, vierde in de vaardigheid en een dressuurproef naar ‘kunnen’ gereden, daar droom je van! De prijsuitreiking was oorspronkelijk bedoeld om aangespannen en in tenue te rijden, maar werd vanwege de weersomstandigheden binnen gedaan. Het was erg sjiek en kijkend tussen welke andere ‘namen’ ik me daar bevond, voelde ik me toch wel heel trots dat ik daar bij stond!

Wat een team!

Ook de andere Nederlandse rijders hebben, ondanks de pechgevalletjes bij Tom Engbers en Tristan Verheijen, goed gepresteerd. We zijn goed begeleid door bondscoach Harry de Ruijter en de rest van het Nederlandse begeleidingsteam. We hebben veel te danken aan hen: zij hebben onder andere op de juiste momenten het ‘teveel aan druk’ voor ons weggenomen.

Onvergetelijk WK

En weer op weg naar huis!

Uiteraard wil ik alle sponsoren niet vergeten te bedanken; zonder hen zou deelname aan een wereldkampioenschap een moeilijk verhaal worden. En natuurlijk het belangrijkste: mijn eigen team! Mijn vriendin en groom Claudia, mijn vader Rick, vrienden Joey en Shirley, onze kinderen (en niet te vergeten het thuisfront: moeder Marlie en broer Tesh), hebben dit kampioenschap in Lipica voor ons onvergetelijk gemaakt. Samen met Geert Dijkhof ben ik nu weer op weg naar huis, met een tussenstop voor de nacht in München waar we de paarden even beweging kunnen geven en ze een fijne stal hebben om in te slapen. En wanneer we thuis zijn, lekker uitrusten en nagenieten van een onvergetelijk WK!

Deze blog-serie is geschreven door Gemma Verlaan

Foto’s: Stan van Eijk, Claudia Meijster, Shirley Moors en Krisztina Hórvath

Reacties