Zoë Idema: “Aslan maakte mij gelukkig, maar ik hem nog niet”

Zoë Idema: “Aslan maakte mij gelukkig, maar ik hem nog niet”

Zoë Idema met Aslan. Foto: Rianne Engel

Toen Zoë Idema haar paard Aslan kocht was het voor haar nog wel een zoektocht om hem zo blij mogelijk te maken. Ze verdiepte zich in allerlei soorten trainings- en behandelmethodes. Deze zoektocht deelde ze via haar Instagram-kanaal Happyhorsemanshiptv, zodat ze er ook anderen mee kon helpen.

Gelijk verliefd

Aslan is een inmiddels 6-jarige Curly Horse-ruin die Idema van een fokker in Bennekom kocht. “Ik had hem al een paar keer voorbij zien komen en ik was echt verliefd. Dit was voor mij de eerste keer dat ik bij een paard ging kijken, ondanks dat ik al mijn hele leven een eigen paard wilde. In juli 2018 ben ik bij hem gaan kijken. Aslan was toen vier jaar en ik was na de fokker de eerste die er op ging zitten. Dat vond ik best spannend omdat ik zelf ook al een tijd niet had gereden. Ik had besloten dat als het veilig voelde, ik hem kocht.”

Geen goede plek

Hoewel het wel veilig voelde, kon de amazone op dat moment geen geschikte plek voor de ruin vinden. “Ik wilde dat bij op een plek kwam waar voorzien kon worden in zijn basisbehoeften: bewegingsvrijheid, vriendjes om mee te spelen en onbeperkt ruwvoer. Dat kon ik niet vinden, dus heb ik hem toen niet gekocht. Vervolgens werd Aslan verkocht naar Finland, maar hij kwam na een maand alweer terug. Voor mij was het toen duidelijk dat hij bij mij hoort. Gelukkig was er een plekje vrij op een Paddock Paradise in de buurt. Op papier leek het een perfecte plek maar helaas klikte het niet echt”, vertelt ze.

Levensgevaarlijk

Idema wilde graag dat Aslan in een kudde kwam te staan. Toch hebben de eigenaren van het Paddock Paraside de ruin de eerste acht maanden apart gezet. “Aslan is heel gevoelig en werd heel onzeker van zo lang alleen staan. Paarden komen dan in hun reptielenbrein, de vecht/vluchtmodus. Op het moment dat we Aslan bij de andere paarden probeerden te zetten, schoot hij in zijn vechtmodus. We zijn sindsdien ontzettend vaak verhuisd en overal stond Aslan apart. Op een gegeven moment werd er zelfs tegen mij gezegd dat Aslan levensgevaarlijk was, terwijl hij in mijn ogen alleen een beetje stoer stond te doen van achter zijn draadje.”

Verleden tijd

Zoë Idema en Aslan tijdens een grondwerktraining. Foto: Rianne Engel.

Toen kwamen ook andere meningen van mensen. De amazone zou Aslan weg moeten doen of erger nog, laten inslapen. “Gelukkig ben ik altijd achter hem blijven staan en zijn we uiteindelijk op een hele fijne plek terechtgekomen waar hij nooit iets van dat gedrag heeft laten zien. Hij staat nu in een gemengde groep met 19 andere paarden van hele verschillende leeftijden. Aslan speelt en slaapt de hele dag, hier staat hij echt goed. Een tijd geleden kwam er een nieuw paard in de groep en dat vond ik nog even spannend. Maar Aslan ging haar gelijk beschermen tegen de andere paarden. Dat was het moment dat ik dacht: de periode van Aslan als probleempaard is verleden tijd.”

Documentaire

Op dit moment is Idema een documentaire aan het maken over het verhaal van haar en Aslan. “Een tijdje geleden bezocht ik veel opvangcentra voor verwaarloosde paarden en probleempaarden. 80% van de paarden die daar staan heeft eigenlijk geen reden waarom ze daar moeten staan. Ik weet dat er veel paarden om die redenen worden verkocht en ingeslapen. Stel ik had geluisterd en Aslan verkocht, dan was hij misschien wel naar de slacht gebracht om niks. Gewoon omdat hij onzeker en niet happy was. Zijn verhaal deel ik, in combinatie met de wijsheid van een gedragsdeskundige voor paarden. Ik wil laten zien dat je hier ook goed uit kunt komen.”

Sterker

“Ondertussen doet Aslan het zó goed!”, klinkt Idema trots. “Iedereen is verbaasd over hoe goed hij het oppakt. Nu zegt iedereen juist: ‘Doe mij ook maar een Aslan’. Dat is wel heel bijzonder. Elke keer opnieuw heb ik voor hem moeten kiezen. Steeds heb ik moeten uitleggen dat het niet aan hem lag, maar aan de omstandigheden. Juist omdat ik zo achter hem ben gaan staan zijn we er sterker uit gekomen. Ik heb ondertussen drie keer op hem gezeten en we zijn dus een beetje bezig met het opnieuw inrijden. Ook zijn we lekker bezig met grondwerken en we wandelen veel in de duinen. Dat gaat echt hartstikke goed!”

Samen gelukkig zijn

Zoë Idema en Aslan tijdens het beleren. Foto: Rianne Engel

Voor de amazone is het geen prioriteit om Aslan zo snel mogelijk te beleren. Sterker nog, dat is eigenlijk helemaal niet het doel. “Het kan best zijn dat ik over een paar jaar nog steeds een paard heb waar ik niet mee door de bak kan draven en dat is helemaal oké. Ik heb geen ambities, behalve dat we samen gelukkig kunnen zijn.” Dat is dan ook hetgeen wat Idema wil uitdragen via haar kanaal. “Er zijn zoveel manieren en er zijn zoveel dingen naast het rijden”, licht ze toe. “Ik wil iedereen laten zien wat de mogelijkheden zijn. Niet alleen in de training, maar ook in huisvesting en verzorging.”

In de middeleeuwen

“We zitten eigenlijk nog steeds vast in de middeleeuwen met zijn allen in de paardenwereld”, stelt ze kritisch. “We leren jonge ruiters en amazones nog steeds allemaal links opstappen, terwijl dat toen alleen maar moest in verband met het zwaard dat de ridders droegen. Ook hoefijzers stammen uit die tijd. Er zijn tegenwoordig al onderzoeken waaruit blijkt dat een hoefijzer het paard juist belemmert. Waarom is dit niet algemeen bekend, vraag ik me dan af. Maar buiten dat is Happyhorsemanshiptv heel breed en wil ik samen met mijn Content Creators vooral mensen blijven inspireren en motiveren over de paardvriendelijke mogelijkheden.”

Vrolijkere paarden

“Ik hoop dat mensen een keer bitloos willen proberen of zich eens verdiepen in hoeven zonder ijzers. Dat ook grondwerk meer in de routine van paardenliefhebbers komt naast het rijden. Dat we nog meer paarden krijgen die vrolijker zijn. Al zijn het maar 10 paarden die vrolijker zijn door onze content, dan ben ik al blij. Binnenkort hoop ik misschien internationaal te gaan. Ik wil gewoon zo veel mogelijk mensen laten zien wat er allemaal nog meer kan. Ik ben echt niet tegen mensen die met bit of ijzers rijden, maar ik wil ze wel graag vertellen dat er ook andere opties zijn.”

“Zelf ben ik ook eigenwijs”, lacht Idema. “Als iemand me vertelt hoe ik iets moet doen, luister ik minder dan wanneer ik de optie krijg om het zelf te onderzoeken. Daarom wil ik mensen gewoon stof geven om over na te denken en mee bezig te gaan”, sluit ze gedreven af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Rianne Engel

Reacties