Worden eventingpaarden wel op juiste manier getraind?

Worden eventingpaarden wel op juiste manier getraind?

Eventing

De eventing is het meest veeleisende en gevaarlijke onderdeel van de paardensport. Er gebeuren wel eens ongelukken en de gevolgen kunnen enorm zijn. Worden eventingpaarden wel op de juiste manier getraind? Nee, is het duidelijke antwoord van Olympisch eventingruiter Andrew Nicholson.

De Nieuw Zeelandse eventingruiter Andrew Nicholson sprak tijdens het FEI Eventing Risk Management bijeenkomst over de training van jonge ruiters én paarden. Hij denkt dat het vaak misgaat omdat mensen niet goed de basisprincipes van de eventing weten en hij geeft dan ook zijn ongezouten mening over de huidige staat van zijn geliefde eventingsport.

Denken goed bezig te zijn

De trainingen gebeuren volgens de Olympische ruiter vaak op dezelfde manier gaat.  ‘De paarden moeten oefenen om naar de sprong te kijken, hun evenwicht te vinden, te springen en de volgende sprong alweer na drie galopsprongen te moeten nemen. Deze sprong wordt eindeloos herhaald om ritme te ontwikkelen.’ Nichelson legt uit dat de ruiters denken dat ze goed bezig zijn, maar ze gaan elke keer naar dezelfde plek met dezelfde sprongen. ‘De jongen paarden kennen al na één training alle hindernissen, elke waterpartij en iedere sprong.’

Niet uitdagend genoeg

Er zijn maar een paar atleten op 1-, of 2-sterren niveau die thuis hindernissen bouwen die uitdagend genoeg zijn voor hun paard, volgens Nicholson. Hij vindt dat een verticale sprong van 1.10 meter met een 90-graden hoek naar een ander sprong van 1.10 meter hoog een goede manier is om het paard te trainen. ‘Het paard leert zo om de ene hindernis te springen, om te draaien en de volgende hindernis te springen. Dat is nodig om het paard beter te maken en dit soort sprongen zijn beter dan een simpele sprong steeds hoger te bouwen.’

Intuïtief vermogen weggetraind

Parcoursbouwers Mike Etherington Smith en Mark Phillips delen de gedachten van Nicholson. Zij zien vaak dat het intuïtief vermogen van een paard helemaal is ‘weggetraind’. Het paard wacht alleen maar op instructies van de ruiter en denkt helemaal niet meer voor zichzelf. ‘Veel ruiters weten het verschil niet tussen ritme en tempo bij eventing’, vult de Nieuw Zeelandse eventingruiter aan, ‘Iemand vertelt de ruiter dat hij in één ritme moet rijden en dan gaat hij op volle snelheid door het parcours. Het is verontrustend dat ruiters zeggen dat ze ‘gewoon lekker’ van hindernis naar hindernis galloperen. Het is essentieel om contact te houden tussen hand en been in de eventing.’

Leren van fouten

Het bouwen van een eventingparcours wordt steeds moeilijker en volgens Nicholson is het nodig om meer in de ‘oude’ stijl te rijden. ‘1-ster wedstrijden moeten worden gezien als een test om te zien of de trainingen werken. Ruiters moeten meer stil staan bij de vraag of wat ze doen, goed genoeg is voor het volgende niveau. Kwalificaties moeten niet ingewikkelder worden gemaakt omdat ruiters juist de ruimte moeten hebben om te leren van hun fouten, naar huis te gaan en weer verder te trainen.’

Online route uitstippelen

Soms ligt de oplossing voor het oprapen. Een belangrijk onderdeel van de eventing is het parcours lopen. Nicholson merkt bij andere ruiters dat zij soms niet eens het hele parcours lopen, maar in plaats daarvan de website van de wedstrijd bekijken om hun route te bepalen. Dat is volgens Nicholson een zeer slechte zaak. ‘Ik loop altijd de parcoursen en elk niveau apart. De 2-, en 3-sterren parcoursen loop ik zelfs drie keer’, aldus Nicholson.

Bron: Horsetalk
Foto: Remco Veurink

Reacties