Victoria Vaandrager: “Samedi doet het allemaal maar wel”

Victoria Vaandrager: “Samedi doet het allemaal maar wel”

0 1545
Victoria Vaandrager en Samedi tijdens hun Z1-debuut. Foto: Judimage

Toen Victoria Vaandrager, haar moeder en haar broertje Samedi kochten, zochten ze eigenlijk vooral een braaf familiepaard. Toch reed Vaandrager haar ‘vuilnisbakje’ naar het Z, waarin ze nog eens een winstpunt hoopt te rijden. “Ik weet echt niet wat voor kruising hij is, maar ik vermoed een warmbloed x koudbloed”, vertelt ze.

Manege gestopt

“Mijn broertje en ik zijn allebei op de manege begonnen met paardrijden en mijn moeder heeft vroeger altijd paard gereden”, vertelt ze amazone. “Toen we al zes jaar op de manege reden besloot de eigenaar te stoppen met de manege en verder te gaan als pensionstal. Dat was voor ons wel even schrikken, want het was de enige manege op fietsafstand van ons huis. Mijn broertje en ik waren beide een beetje van slag, we vonden paardrijden zó leuk. Op een gegeven moment zei mijn moeder dat ze er even over had nagedacht, en dat ze wel op zoek wilde naar een paard voor ons drieën. Toen zijn we op zoek gegaan.”

Op slag verliefd

“We waren op zoek naar een gezinspaard en het enige dat dan telt is dat hij lief is. Het maakt niet uit wat voor vader hij heeft of wat hij kan. Hij moest lief zijn en we wilden er op kunnen rijden. We zijn bij twee paarden gaan kijken die het allebei helaas net niet waren. Toen zagen we het berichtje van Samedi, een 4-jarige E-pony die bij ons in de buurt stond. Onze wens was niet zozeer een 4-jarige, maar hij stond nou eenmaal dichtbij en zijn foto’s spraken ons aan. Toen we eenmaal daar waren, waren we op slag verliefd. Samedi was heel nieuwsgierig en had zo’n mooi en zachtaardig hoofd. Ook het proefrijden ging goed, dus hij is mee naar huis gegaan.”

Bijzondere geboorte

Toevallig was er al over de naam van Samedi besloten, voordat ze hem überhaupt hadden gezien. “Omdat ik op de manege altijd op zaterdag reed, zei ik eens tegen mijn moeder dat het leuk zou zijn als hij Samedi zou heten, omdat dat Frans is voor zaterdag. Alsof het zo moest zijn heet Samedi dus ook echt Samedi. Wij hebben hem niet zo genoemd, het staat zo in zijn paspoort. De naam kreeg hij omdat hij onverwachts op een zaterdag werd geboren. Hij is nogal een BN’er in de dorpen hier. De vorige eigenaren hadden een ponymerrie gekocht, maar ze wisten niet dat ze drachtig was. En ineens was Samedi daar. Ze hebben hem gehouden en ingereden, maar omdat de eigenaresse andere ambities had hebben ze hem uiteindelijk toch te koop gezet.”

Aan het werk

Samedi is voor de familie het gezinspaard dat ze graag wilden. Foto: Fenna Wondergem

Toen Samedi eenmaal bij de familie op stal stond, is Vaandrager met hem aan de slag gegaan. Dat viel in eerste instantie nog niet mee. “De eerste dag ben ik er al gelijk afgevallen. Niet gek natuurlijk, in een nieuwe bak met nieuwe dingen. Je zag mensen wel denken: ‘Wat hebben ze nou gekocht?’. Samedi zag er toen echt nog wel een beetje uit als een ezel. Hij had weinig bespiering, grote oren en een lang hoofd. Maar ja, wat verwacht je van een 4-jarige? We zijn gewoon gaan rijden, al kwamen we er snel achter dat hij wel een beetje een ADHD’er is. Je moest Samedi echt aan het werk zetten om zijn aandacht vast te houden, anders ging hij rennen. Dat vond ik wel lastig in het begin. We namen heel veel lessen bij mijn instructrice Clementine Bezemer en leerden elkaar steeds beter kennen, waardoor het steeds beter ging.”

Tussen de paarden

Na een jaar besloot de amazone eens op wedstrijd te gaan. “Er was in de buurt een onderling wedstrijdje en ik wilde graag weten of hij dat een beetje kon. Hij liep gewoon lekker en de basis zat er in. Hij was toen nog een pony, dus ik kon nog met hem bij de pony’s starten. De B en het L1 waren wel heftig. Hij was best wel bang in de ring, dus elke proef haalde hij wel een ‘Samedi-streek’ uit. Of hij ging rennen, of hij gaf een bok bij het aanspringen. Tot we bij het L2 terecht kwamen. Hij was toen 6 en begon wat volwassener te worden. Maar we moesten ineens bij de paarden starten omdat hij een groeispurt had gehad. Ik was nog geen 18, maar Samedi was inmiddels 1.60m geworden. Bij de pony’s reden we niet vaak in de prijzen, maar in de L2 reden we gelijk 206 punten en kwam de winst keihard binnen. Het was heel bijzonder om te merken dat hij tussen de paarden zoveel beter liep.”

Blijven gaan

De combinatie vloog dan ook zo door de L2 heen. “Toen begon het echte werk”, lacht Vaandrager. “Eerst ging ik altijd te paard met rugzak om naar de wedstrijden in het dorp naast ons toe, maar nu wilde ik toch graag op pad met de trailer. Een vriend van mijn moeder kon met ons meerijden. Toen we eenmaal meer op wedstrijd gingen, ook buiten het terrein, ging het sneller. In het M2 reden we uiteindelijk ook de punten voor het Z bij elkaar. Het was voor ons wel een pittige klasse. Daardoor waren we de harmonie met elkaar een beetje kwijtgeraakt, wat je ook aan de punten zag. De laatste wedstrijd in het M2 waren de punten wel echt super. Toen hebben we heerlijk gereden en ik wist ook dat we die punten dik verdiend hadden.”

“Samedi liep het toch allemaal maar wel”, klinkt het trots. “Hij heeft misschien niet de benen of de lengtebuitging van een dressuurpaard, maar hij bleef maar gaan. Wat ik het leukst vind is dat hij alles wat hij weet van mij weet. En ik heb het ook maar van mijn mijn instructrice, want ik was gewoon een manegeruiter. Doordat we het samen hebben gedaan voelen we elkaar heel goed aan.”

Een punt in het Z

In augustus 2019 wilde Vaandrager nog heel graag een punt in het Z behalen voor ze ging studeren. “Ik ben met Samedi naar een tweedaagse wedstrijd in Werkendam gegaan zodat ik vier proeven kon rijden. Ik kende de proef wel, maar omdat we thuis geen 20×60 bak hebben had ik hem nog nooit gereden. Zet die 65m uitgestrekte draf dan maar eens neer met je vuilnisbakje. Samedi was onwijs in zijn element, hij gooide het er zo uit. Ik weet nog dat ik mijn moeder aankeek toen ik afgroette en dat we allebei heel hard moesten lachen. We hadden het gewoon gedaan! Met 202 behaalden we helaas net geen winstpunt, maar ik was super trots. Daarna ben ik niet meer op wedstrijd gegaan omdat ik ging studeren en vanwege corona.”

Puntjes op de ‘i’

“Ik zou heel graag nog verder willen gaan met Samedi”, geeft de amazone toe. “Ik ben hem in de training nu vooral sterker aan het maken. De vliegende wissel probeer ik er nu in te krijgen, we zijn met de werkpirouettes bezig en we hebben een begin gemaakt aan het appuyement in galop. Wel doen we dat echt spelenderwijs en niet met het doel om wedstrijden te rijden. Ik heb nog wel ambities, maar er zit wel een top aan. Je weet op een gegeven moment dat je de puntjes op de ‘i’ aan het zetten bent. Als ik veel met hem train gaat hij steeds meer dansen. Het zou leuk zijn om nog wat punten te rijden in het Z1, maar ik probeer de focus vooral op zijn kracht en spieren te leggen in plaats van op de wedstrijden.”

Grapjas

“Wat ik het leukste aan Samedi vind, is dat hij echt een clown is”, stelt Vaandrager. “Hij vindt alles leuk: springen, dressuren, buitenrijden. Maar hij zal ook altijd grapjes uithalen. Ik heb altijd lol met hem. Ookal rijd je een proef en ben je heel serieus bezig, dan nog zal hij proberen een grapje uit te halen. Ik vind het leuk dat hij wel zijn streken houdt. Buiten die punten in het Z1 om is het vooral mijn doel om ook veel ontspannende dingen met hem te doen. Ik ben nu mijn BE-rijbewijs aan het halen zodat we lekker naar het bos en naar het strand kunnen. Ik weet dat hij dat leuk vindt, dus daar ligt op dit moment het doel. Lekker met hem doortrainen, maar ook heerlijk een dagje door het bos kunnen hobbelen”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bon: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto boven: Judimage

Foto in tekst: Fenna Wondergem

Reacties