Vera Kuiters: “Marnix was echt een draak waar je ‘u’ tegen zegt”

Vera Kuiters: “Marnix was echt een draak waar je ‘u’ tegen zegt”

Vera Kuiters en Marnix. Foto: LuckyShots

Toen Vera Kuiters aan de slag ging met het doorrijden van haar Welsh x Fjord Marnix bleek dat een flinke uitdaging. “Het gaat heel erg met ups en downs. De eerste keer dat ik er op zat gaf hij geen kik, maar toen hij aan het werk moest kwam de aap uit de mouw. Als hij iets moeilijk vindt, is hij echt een bulldozer”, vertelt ze.

Leuk koppie

De aankoop van een eigen paard was eigenlijk totaal niet gepland. “Omdat ik altijd een eindje in de trein moest naar mijn afstudeeropdracht scrollde ik vaak wat door paardenverkoopgroepen op Marktplaats en Facebook. Toen zag ik zijn advertentie en ik vond gelijk zijn koppie zo leuk. Ik klikte de advertentie aan en de vorige eigenaresse had er een hele uitgebreide beschrijving bij gezet. Over wat hij allemaal al had gedaan, zijn geschiedenis en over hoe zijn karakter is. Dat sprak me heel erg aan. Ik dacht in eerste instantie dat ik er niets mee ging doen. Want: wat moest ik nou met een pony?”

Gelijk verkocht

Foto: LuckyShots

Toch stuurde ze de advertentie door naar een vriendin. Die zei tegen haar dat ze altijd een berichtje kon sturen. Zodoende raakte Kuiters in gesprek met de vorige eigenaresse van Marnix en besloot ze toch een keer te gaan kijken. “Samen met die vriendin ben ik bij hem gaan kijken. Ik was natuurlijk gelijk verkocht. De eigenaresse vertelde er wel eerlijk bij dat hij vorig jaar in mei bevangen was geraakt. Daarom heeft hij best wel wat management nodig. Hij kan niet zomaar een hele dag op de wei staan. Onderweg naar huis dacht ik er over na: moet ik dat wel doen? Is dat niet te veel voor mij? En gaan de kosten niet te hoog oplopen?”

Op hetzelfde moment

Eenmaal thuis besloot ze de ruin niet te kopen. “Dat heb ik toen ook gelijk tegen de eigenaresse gezegd. Ook zij vond het jammer, want zij merkte ook dat de klik tussen Marnix en mij er was”, licht ze toe. De volgende dagen bleef de ruin maar door haar hoofd spoken. “Toen heb ik de vorige eigenaresse een berichtje gestuurd dat ik nog veel aan Marnix dacht en dat ik het toch graag door wilde zetten. Precies op hetzelfde moment stuurde zij mij een berichtje. Ze had veel reacties gehad maar dat voelde toch niet zo goed. Ze vroeg zich dus af hoe ik er in stond. Om een lang verhaal kort te maken: ik ben nog twee keer wezen kijken, heb hem laten keuren en op 11 november is hij bij mij gekomen.”

Geen kik

“De vorige eigenaresse van Marnix heeft hem op 3-jarige leeftijd overgenomen van een manege. Op die manege was hij heel snel ingereden zodat hij zo snel mogelijk ingezet kon worden in de lessen. Daar was hij een draak waar je ‘u’ tegen zegt. Daarna is hij vijf jaar in haar bezit geweest. In die tijd heeft ze veel grondwerk met hem gedaan maar ze heeft hem eigenlijk nooit gereden. Hij was ingereden en dat was het dan. Het was aan mij om hem verder op te pakken. De eerste keer dat ik op hem ging zitten was ik wat grondwerk aan het doen. Ik dacht: ik ga er even op om te kijken hoe hij reageert. Toen gaf hij geen kik en was hij super braaf. Ik dacht: als het zo gaat rijd ik over een maand mijn eerste B-proefje”, lacht ze.

Onbalans compenseren

“Maar even later kwam de aap uit de mouw en had hij door dat hij ook dingen moest doen waar hij nog niet zo goed in was”, vertelt Kuiters verder. “Hij heeft heel veel onbalans waardoor hij snel wil rennen. Alleen maar gassen om zijn onbalans te compenseren. Hij is daarbij ook echt heel erg sterk, daar heb ik me wel op verkeken. Als hij het in z’n kop krijgt, trekt hij zo door je heen en is hij echt een bulldozer. Daar hebben we echt wel mee ‘gestruggled’. Het liefst rijd ik bitloos, maar dat is voor nu gewoon niet mogelijk. We rijden nu met een dubbel gebroken bitje en dat gaat vrij goed. De ene keer gaat het super en de andere keer zit ik bijna huilend van frustratie op mijn pony”, geeft ze toe. “Het is trouwens wel de bedoeling dat we uiteindelijk weer naar bitloos toe gaan.”

Veel emoties

“Ik heb me echt wel eens afgevraagd of het wel de goede keuze was om Marnix te kopen”, vervolgt de amazone. “Het is echt een achtbaan aan emoties. Dat zeiden mensen van tevoren al wel eens tegen me, dat er bij het hebben van een eigen paard zoveel emotie komt kijken. Hiervoor heb ik drie jaar een verzorgpony gehad en daar voelde ik ook echt wel emoties bij, maar bij Marnix wordt dat 10 keer versterkt. Het is helemaal je eigen verantwoordelijkheid. Jij moet het oplossen want niemand anders gaat het voor je doen. Maar het is ook wel gaaf dat je kan terugkijken en je je kan bedenken dat je alles samen bereikt hebt. Dat doe ik nu al als ik terugkijk naar de afgelopen driekwart jaar, laat staan over 10 jaar.”

Positief afsluiten

Vera Kuiters en Marnix tijdens een training. Foto: Privébezit

Kuipers en Marnix krijgen les waardoor het steeds beter gaat. “Als mijn instructrice erbij is gaat het negen van de tien keer beter omdat ze mij rustig kan houden. Dan sta ik weer met beide voeten op de grond en blijf ik rustig nadenken en gewoon doorrijden. Ik probeer het niet op te geven als het niet goed gaat, maar op sommige dagen wordt het hem gewoon echt niet. Dan stoppen we er gewoon mee en proberen we het een dag later opnieuw. Soms trainen we ook maar heel kort: als we het na een kwartier al positief kunnen afsluiten dan is het ook gewoon goed. Naarmater ik zelfverzekerder wordt, gaat het ook beter. Daardoor heeft Marnix ook door dat ik de grenzen trek en dat hij gewoon normaal kan doen.”

Ultieme droom

“In de omgang is Marnix heel vrolijk en wil hij vrienden met iedereen zijn”, gaat Kuiters opgewekt verder. “Met een kat, en hond, een mens. Het maakt hem niet uit, heel de wereld is mooi. Marnix is echt een blij ei. Verder is hij vrij meegaand en wil hij graag werken. Wel is hij echt lomp, hij heeft nog niet echt bewustzijn van zijn eigen lichaam.” Over haar doelen met de stoere, bonte pony vertelt ze: “Mijn ultieme droom is om een keer een crossparcours met hem af te leggen en om wellicht iets in de Endurancesport te doen. Hij vindt springen helemaal het einde. Ik vind het ook leuk, maar nog wel een beetje spannend. Wellicht gaan we over een tijdje ook eens een dressuur- of springproefje meenemen.”

Achter het behang

“Ik ben niet zozeer een wedstrijdruiter”, stelt de amazone. “Maar ik vind het wel leuk om samen met hem al die ervaringen op te doen en om samen overal van te proeven. Ik wil hem heel veelzijdig opleiden, dat heeft hij ook wel nodig. We doen nu grondwerk, vrijheidsdressuur, los werken, vrijspringen en van alles onder het zadel. Ik wist aan het begin niet of ik wel ervaren genoeg was om zo’n groene pony op te leiden, maar ik heb geen moment spijt gehad van mijn aankoop. Ondanks dat ik Marnix soms wel achter het behang kan plakken, zou ik hem voor geen goud meer willen missen. Ik kan echt niet zonder hem”, besluit ze.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s LuckyShots / Privébezit

Reacties