Veertig jaar geduld wordt voor de Fransen beloond

Veertig jaar geduld wordt voor de Fransen beloond

Hoewel de Duitsers nog voor liggen worden de Olympische Spelen van Rio de Janeiro in de paardensport zo langzamerhand de Spelen van Frankrijk. Na teamgoud en individueel zilver in de eventing stond de Franse equipe ook bovenop het podium in de koningsdiscipline, het springen. In de afgelopen jaren wonnen de Fransen regelmatig zilver bij het springen, maar voor het laatste goud op een groot kampioenschap moeten we terug naar 2002, het WK in het Spaanse Jerez de la Frontera. Op de laatste gouden olympische teammedaille ligt helemaal een dikke laag stof. Deze werd precies veertig jaar geleden gewonnen tijdens de Spelen van Montreal. Daar in Franstalig Canada maakte de vader van Philippe Rozier zelfs deel uit van het team. Zijn zoon was nu aan de beurt. ‘Mijn vader is hier en is het werkelijk ongelofelijk. We hebben twee keer goud in de familie!’, aldus een trotse Rozier.

Trots

In het begin van de Spelen zag het er helemaal niet naar uit dat dit ging gebeuren. Rozier zat niet eens in het team, maar kwam met Rahotep de Toscane (v. Quidam de Revel) in de basis na het wegvallen van de combinatie Simon Delestre en Hermès Ryan. Toen later ook Flora de Mariposa (v. For Pleasure) van Pénélope Leprevost wat koliekerig werd, leek het kampioenschap voor de Fransen er zelfs al op te zitten. Flora herstelde echter snel en kon nog van start, al was ook dit niet gelukkig met een val van Leprevost in de openingsproef, niet meetellend voor de landenwedstrijd. Toch wist dit duo gisteren alsnog een nulronde te realiseren voor het land en na één nulronde en twee tijdfouten vandaag van de andere Fransen, hoefde Leprevost niet eens meer van start te gaan. De sterkste ruiter van het team was deze keer Kevin Staut. Hij realiseerde twee nulronden met Reveur de Hurtebise (v. Kashmir van Schuttershof). Staut, de enige Franse ruiter die de Engelse taal goed lijkt te beheersen, nam in de persconferentie het woord: ‘Het was voor ons een zware week. Wat eerder gebeurde heeft ons alleen maar meer doen vechten met en voor elkaar. Ik moet wel bekennen dat we in het begin helemaal niet aan een medaille hebben gedacht, laat staan een gouden. En nu zitten we hier. Ik ben er trots op Fransman, ruiter en winnaar van goud te zijn!’

‘Format intact laten’

De Amerikanen leken op voorhand de grote concurrent van Nederland en maakten dit feitelijk ook waar. Ze gingen er vandoor met het zilver. Ook zij hadden het vandaag lastig, want moesten het zonder Beezie Madden met Cortes ‘C’ (v. Randel Z) zien te redden. De zwarte ruin kreeg last van een lichte peesblessure en kon niet van start gaan. McLain Ward, met Azur (v. Thunder van de Zuuthoeve) getipt als grote medaillekandidaat voor vrijdag, zei erover: ‘Je kunt aan de manier waarop wij met de teleurstelling over Beezie omgingen zien hoe belangrijk teamwork is. Ook de Fransen hebben het hier getoond.’

Hetzelfde ging eigenlijk op voor de Duitsers. Bij hen moest eveneens een combinatie van de reservebank komen. Meredith Michaels-Beerbaum viel in voor Marcus Ehning en droeg haar steentje bij aan de behaalde bronzen medaille. ‘De Spelen zijn voor mij een rollercoaster geweest. Het loopt goed af voor ons met een medaille. Ik ben blij met de wijze waarop Fibonacci sprong, al baal ik nog wel van die fout op de laatste hindernis. Ik denk dat ik met teveel vertrouwen daar naartoe reed’, aldus de voormalige Amerikaanse.

De benodigde nulrit om de uiteindelijk gewonnen barrage tegen Canada af te dwingen kwam van de hand van de oude meester zelf. Ludger Beerbaum was de dagen hiervoor met Casello (v. Casall) nog de minst presterende Duitser en omdat er maar drie ruiters per land doormogen naar de individuele finale ligt hij al uit die strijd. Beerbaum na afloop: ‘Ik wist dat ik nul moest en dat het ook niet uitmaakte hoe ik zou rijden om voor mezelf in de strijd te blijven. Toch was ik daar helemaal niet mee bezig. Het enige dat je moet doen, is jezelf blijven focussen en juist niet teveel denken. Ik heb mijn job gedaan en zat misschien in een rollercoaster vandaag, maar daar zaten we allemaal in. Voor mij hebben deze Spelen nogmaals aangetoond dat het format met vier ruiters per team intact moet blijven. Er was meer dan genoeg spanning en dramatiek en vanuit de bodem van mijn hart wil ik zeggen dat het absoluut verkeerd is om dit naar drie ruiters per team te brengen.’

Bron: Hoefslag

Foto: Remco Veurink

Reacties