Suzan Abbink: “In een flits van een seconde zag ik Spike drie...

Suzan Abbink: “In een flits van een seconde zag ik Spike drie keer doodgaan”

Suzan Abbink op Spike met Elvis er naast. Foto: suzanabbink.nl

De tuiger van Suzan Abbink liep nét niet rad. Eenmaal in de kliniek aangekomen bleek zijn pees bijna van het bot af te zijn. Na een lang revalidatietraject kwam Elvis er wonder boven wonder weer bovenop, maar Abbink besloot hem niet meer te rijden. Ze kocht de 13-jarige Spike, die ze al een tijd bijreed. Spike werd echter aangereden door een auto toen ze op weg naar de buren waren. Ook hij kwam er weer bovenop.

Veel plezier

Suzan Abbink en Elvis tijdens een bosrit. Foto: suzanabbink.nl

“Ik heb Elvis als 4-jarige gekocht toen ik eigenlijk op zoek was naar een 12-jarig paard die alles al gezien had”, begint de amazone haar verhaal. “Hij was dus alles wat ik niet wilde, maar toen ik hem zag vond ik hem wel een super guitig jong paard. Hij is erg lang in zijn rug en ‘slechts’ 1.67m. Zelf ben ik 1.96m, dus echt wel lang. We hebben ontzettend veel plezier gehad met elkaar. We reden endurance en in het bos, maar weinig in de bak. Dat omdat hij zo slap was en moeite met het werk in de bak. Op een gegeven moment liep hij nét niet rad. Ik haalde de osteopaat erbij ben zelf lymfedrainagetherapeut dus heb dat toegepast. Na twee maanden was het nog niet over dus zijn we naar de kliniek gegaan.”

Pees bijna van bot

“Daar moest hij natuurlijk op de volte. De dierenarts zag de kreupelheid in eerste instantie niet. Pas na 20 minuten longeren werd hij moe en toen zag de dierenarts het ook. Inderdaad: nét niet rad. Vervolgens was de buigproef niet goed, maar de foto’s waren dat wel. Ik wist zeker dat er iets mis was, dus ook maar scannen. Toen bleek dat de pees van zijn achterbeen bijna van het bot was. Hij zat nog maar enkele vezels vast. Dat was op vrijdagmiddag. De dierenarts zei dat ik er het weekend maar over na moest denken, maar dat zijn advies was om hem maandag in te laten slapen. Daar sta je dan. Ik ging met een paard van ‘wat doe je hier met dit dier?’ naar ‘laat hem maandag maar inslapen’. En dat met de klacht: hij is nét niet rad.”

Intuïtie

Elvis al spelend in de sneeuw. Foto: Equine Visions

Abbink vroeg haar vriendin Fenella Doesburg, die tevens (holistisch) dierenarts en osteopaat om raad. Zij gaf aan dat er veel mogelijkheden waren nog voor Elvis. Uiteindelijk heeft zij zijn pees ingespoten met traumeel. Toen legde ze bij mij de vraag: als dit niet je eigen paard was, maar die van een klant, wat zou je dan doen? Ergens wist ik dus ook wel wat ik moest doen. Maar ja, je eigen paard is altijd moeilijk om objectief te blijven. Ik heb hem niet op boxrust gezet, maar ik heb wel voorkomen dat hij kon gaan rennen. Zo zijn we gestart met het revalidatietraject.”

Helemaal genezen

Elvis kreeg een stal met een ruime uitloop waar hij in kon vertoeven. Dat was nog wel even wennen voor de ruin, omdat hij een heel speels paard is. “Hij was altijd hele dagen druk met rennen en liep altijd met emmers en takken in zijn mond. Elvis is eigenlijk net een hond”, lacht ze. “Een jaar later zag ik hem lopen in mijn kudde en dacht ik: hij is goed! We zijn teruggegaan naar de kliniek en hebben hem daar opnieuw laten scannen. Als je dan te horen krijgt dat de arts ‘wel eens een mooiere genezing gezien heeft’ doet dat wel zeer. Vervolgens heb ik hem onder begeleiding van Fenella helemaal gerevalideerd.”

Suzan Abbink en Elvis. Foto: Equine Visions

“Wel heb ik toen gezegd dat ik er nooit meer zelf op zou gaan. Die lange rug en mijn lengte werken toch als een hefboom. Ondertussen deed hij het fantastisch voor de wagen, dus zijn we daarmee gaan genieten. Nu rijdt mijn buurmeisje van 11 met hem en dat gaat hartstikke goed. Daar kan ik enorm van genieten. Ik hoop dat ze nog lang kan blijven komen, want Elvis leeft weer helemaal op door alle aandacht.”

Topsport of verkoop

In de blessureperiode van Elvis leerde Abbink Spike kennen. Spike was het paard van de buurman. “Een grote Oldenburger reus van 1.84m. Zo groot als hij is, zo lief is hij ook. De buurman bood hem aan om te gaan rijden, als angstruiter best spannend”, zegt ze nu lachend. “Ondertussen was Spike al 13 jaar en kwam de eigenaar voor de keuze te staan: of topsport rijden, of verkopen. Het werd het laatste, maar ik reed hem ondertussen ook al een half jaar. Spike heeft mij is die periode zoveel vertrouwen gegeven en ik heb al zoveel van hem en Bert Schokkekamp mogen leren. Van zo’n paard neem je dan niet zomaar afscheid, dus ik besloot hem zelf te kopen. Bert gunde mij hem echt. Ik zit nu zo vrij als een vogel in het zadel. Het is echt een uniek paard.”

Heftige aanrijding

Suzan Abbink met Spike. Foto: suzanabbink.nl

Abbink en Spike doen van alles samen. “Van TREC tot springen en van dressuur tot clinics. Je kan het zo gek niet bedenken en we doen het. En daarbij hoort ook het fietsen met je paard. We gaan elke zondagochtend naar de buurvrouw rijden. Dan fietste ik ernaast zodat hij alvast onbelast kon warmlopen. Tot die bewuste zondagmiddag. Elke zondag komen we op de terugweg wandelaars met een wandelwagen tegen, maar ineens vond Spike er wat van. Hij maakte één schrikbeweging en kwam daardoor op straat terecht. Het was direct raak. Een oudere meneer reed hem aan met zo’n 60 km/h. Een paar honderd meter later stond hij pas stil, zijn auto was total loss. In een flits van een seconde zag ik Spike drie keer dood gaan. Je ziet hem op de motorkap klappen, op het asfalt vallen. En ten slotte op drie benen opstaan…”

In beweging gehouden

“Ik belde Fenella gelijk en zij vloog direct in de auto naar ons toe. Spike had flinke klap in zijn rug gehad. Die maakte ze weer los en toen zette Spike gewicht op zijn been. Dat was een ontzettende opluchting. Had hij dat niet gedaan, dan was het waarschijnlijk heel fout afgelopen. Onder zware pijnstilling heeft Fenella Spike aan de hand naar huis gestapt. We hebben hem wel in beweging houden. We zijn eigenlijk vrij direct begonnen met de revalidatie om verklevingen te voorkomen. We zijn begonnen met 5 minuten stappen en dat zijn we per vijf minuten gaan uitbouwen. Sinds juli heb ik hem onder begeleiding van Fenella onbelast aan de lange teugel opgetraind en nu zit ik er weer een paar keer per week op.”

Suzan Abbink met Spike. Foto: suzanabbink.nl

Pijnvrij en plezier

“Spike biedt inmiddels hele mooie dingen aan, zoals de piaffe. We zijn nu weer bezig met dingen als meer sprong krijgen in de galop. Ik had niet gedacht dat ik er ooit weer op zou zitten. Echt doelen heb ik niet meer. Wedstrijden rijden is eigenlijk niet van belang. Het was nooit echt mijn drijfveer en dat is alleen maar minder geworden. Mijn doel is om mijn paarden goed te houden en van ieder moment dat ik met ze heb te genieten. Het maakt eigenlijk niet meer uit wat we nog gaan doen. Als ze maar pijnvrij zijn en plezier hebben. Je hebt je paarden nou eenmaal niet om ze pijn te doen”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: suzanabbink.nl / Equine Visions

Vergelijkbare artikelen

Reacties