‘Ik pakte mijn koffer en was weg’

‘Ik pakte mijn koffer en was weg’

0 1014

Als jong ventje wilde Karim el Zoghby niets liever dan paardrijden. Opgroeiend in de Egyptische hoofdstad Caïro, bij zijn moeder die dertig euro per maand verdiende, leek dat onmogelijk. Tot een bijbaantje op de renbaan in zijn woonplaats deuren opende. ‘Ik vond dat fascinerend. Omdat je moest betalen voor de races, gingen we met vrienden altijd stiekem kijken. Weet je wel, elkaar helpen om over de muur heen te kunnen kijken. Fantastisch. Ik was een broekie van de basisschool en zag een jongen van zijn paard vallen. Het paard ging er vandoor en ik kon hem tegenhouden. Ik raakte aan de praat met de mensen daar en mocht de volgende dag een keer met hen meelopen.’ Die dag zou later tekenend zijn voor zijn leven. Karim moest namelijk al om vijf uur ’s ochtends aanwezig zijn en had daar alles voor over. ‘Mijn moeder wilde me brengen, maar onderweg ging de auto kapot. Ik heb de resterende kilometers gerend om maar op tijd te kunnen komen. Uiteindelijk was ik zo enthousiast dat ik vaker mocht komen. Iedere ochtend zeven à acht kilometer lopend, rennend, spelend naar de renbaan. Mijn moeder heeft me daar altijd in gesteund. Of ik niet naar school moest? Jawel. Ik liep ook erg achter, maar ik wilde zó graag vechten om iets te bereiken in de paardensport.’ En dat lukte hem.

Het hele interview met Karim el Zoghby staat nu in Hoefslag.

Tekst: Robert Hüskens

Foto: Remco Veurink

Reacties