Column: Domper op de feestvreugde

Column: Domper op de feestvreugde

Begin december zaten we op een symposium waar het onderwerp populariteit van de sport ter sprake kwam. Een van de toehoorders maakte de opmerking dat de ruiters te weinig emoties toonden na een overwinning. We waren te koud, niet genoeg onder de indruk, alles was te gewoon! Vervolgens werd in Mechelen het enthousiasme van de winnaar van het barrièrespringen bestraft met diskwalificatie, onder andere omdat hij zijn cap in de lucht gooide.
Dit is sinds La Baule 2012 verboden. Daar viel een Ierse ruiter tijdens een ereronde van zijn paard met zijn hoofd op een kruiwagen en moest bebloed de ring verlaten. Sindsdien mogen wij de cap niet meer afnemen en moeten wij de cap met de kinband gesloten dragen. Dat betekent ook niet meer de cap af voor de sponsor en het enthousiaste publiek. Ik vraag mij altijd af wie deze regels bedenkt. Wie wil er zo belangrijk zijn? In al die jaren dat ik rijd, is er nog nooit wat gebeurd tijdens een prijsuitreiking en na één incident volgt meteen deze regel.

Speciaal voor de prijsuitreiking en landenwedstrijdparade heb ik een cap laten maken zonder kinband, om tijdens het volkslied deze af te kunnen nemen en om uit respect voor de sponsor van de proef en het publiek dit eveneens te kunnen doen. In Dublin werd mij echter verboden met deze cap aan zowel parade als prijsuitreiking deel te nemen. Wel werd verwacht dat tijdens het volkslied en de groet aan de president de cap wordt afgenomen. Voor mij persoonlijk is het echter onmogelijk de cap weer terug op te zetten zonder het gebruik van beide handen. Dit brengt met zich mee dat ik de teugels moet loslaten, iets dat met mijn grote vriend Tobalio niet al te gemakkelijk afgaat. Hij springt alle kanten op, wat veel onveiliger is dan een cap zonder kinband.
Mijn besluit is dan ook dat, zolang ik op het paard zit, de cap niet meer afgaat. Niet tijdens de felicitatie, niet tijdens het volkslied en ook niet voor een groet aan de koning. Dat betekent dus ook niet meer de cap in de lucht, zoals bij mijn eerste overwinning tijdens een wereldbeker in 1986 in Antwerpen, iets waar de daar aanwezigen nog over praten. Ik was namelijk de eerste die spontaan hiertoe overging, gevolgd door John Whitaker op de Horse Of the Year Show. Maar blijkbaar en spijtig genoeg is spontaniteit niet meer toegestaan van de FEI.

Albert Voorn

Reacties