Springen is zo simpel nog niet….

Springen is zo simpel nog niet….

0 2085
springen, beenbeschermers
foto: Remco Veurink

Zeven redenen waarom springen niet zo simpel is als het lijkt…
Een van de opvattingen is: ‘Je wint of je wint niet. Maar zo zwart/wit ligt het niet.

1. Je rijdt een fout parcours.

Steek je vinger omhoog als je nog nooit een verkeerd parcours hebt gereden. Echt niet? Niemand die het gelooft. Of dat je na een mooi snel parcours zit te juichen op je paard, om vervolgens te horen van iemand bij de uitgang: “Waarom heb je de laatste hindernis niet gesprongen?”

2. Beschuldigd worden van het rijden van een fout parcours.

Je zou teleurgesteld zijn als, na de barrage zorgvuldig gereden te hebben, je er een bocht in maakte die niemand anders in de klasse had geprobeerd, alleen om uit te vinden of de beoordeling “onmogelijk” van de jury terecht was. Deze jury vervolgens besluit dat de enige verklaring hiervoor was dat je een van de hindernissen niet had gesprongen. En vervolgens dit weigert te geloven tot fotografisch bewijs van het springen van de hindernis wordt verstrekt.

3. Het te serieus nemen van advies van vrienden.

Het is een speciale klasse, en je wilt graag de deken en het lint winnen. Het parcours loopt met een bocht om een oxer naar de tweede hindernis.  “Heel kort draaien”  adviseert een vriend. Je neemt dit zo letterlijk dat je met je voet de staander sloopt.  Geschokt door het lawaai trek je aan de teugels.  “Ga door!” hoor je vanaf de zijlijn. Maar helaas zijn er al  spring-  en tijdfouten ontstaan en  je ziet eruit als een idioot. Briljant!

4. De woorden van de jury tè letterlijk nemen.

Als je een aanwijzing verkeerd interpreteert. Bijvoorbeeld de bel (voorafgaand aan  het rijden van de ingesloten tweede fase) als waarschuwing voor een niet terug geplaatste balk. Jij gaat vragen wat er aan de hand is en je het antwoord: “ga nou maar “gewoon” door de start” interpreteert dat de bijbehorende hindernis dan ook niet genomen hoeft te worden. Je hier dan pas achter komt nadat je gaat kijken of je geplaatst bent voor de finale. Beter gezegd:  zien dat je gediskwalificeerd bent.

5. Vloeken.

Je denkt dat het wel kan als in paardensport filmpjes  “Oh s***” wordt geroepen, dit ook te mogen roepen als je een dergelijke “s***” situatie meemaakt. Hoe dan ook: doe het niet zo luid dat toeschouwers/kinderen/jury’s het kunnen horen.

6. Schreeuwen.

Combineer een paard dat al geruime tijd niet meer op concours was met een onervaren medewerker op het terrein. Wat krijg je? Betreffend paard komt door de bocht en vervolgens:

  1. zie je dat de medewerker recht in jouw lijn naar de volgende hindernis staat;
  2. heb je geen rem en je schreeuwt: “uit de weg!”

Het mag dan niet beleefd of plezierig zijn voor deze medewerker, maar het is per saldo nog altijd beter dan dat diegene onder de voeten wordt gelopen.

7. De professionals laten zien hoe het (niet) moet.

Je bent blij te mogen rijden in een top buitenlandse wedstrijd en bent met een paar ruiters aan het losrijden . “Kan ik dat gewoon nog even springen?” vraag je, als de groom van de profruiter net de oxer hoger maakt. Hij wacht en hij kijkt, net als de prof; jij gaat vanuit een volte in galop over de oxer en komt volledig verkeerd uit… (zie punt 5). Staanders vallen om; balken rollen, kortom een drama. “Oxer kan hoger nu,” mompel je en blaast een snelle aftocht.

Bron: Horse and Hound/Hoefslag

Foto: Remco Veurink

 

banner-website

Reacties