Saskia Rutte: “We geven te vaak de schuld aan het paard”

Saskia Rutte: “We geven te vaak de schuld aan het paard”

Saskia Rutte met Lucky Luke.

Saskia Rutte werkt via haar bedrijf Saskia Rutte Dressuurtrainingen als paardentrainer, zowel onder het zadel als aan de hand, en instructrice. Hierbij wil ze het paarden zo comfortabel mogelijk maken. “Ik probeer in mijn lessen niet alleen uit te leggen hoe je iets doet, maar ook waarom je iets doet”, vertelt ze.

Steeds uitgebreid

Al toen ze 12 jaar was gaf Rutte les aan andere ruiters. Hiervoor gebruikte ze haar eigen shetlander, die op de pensionstal van haar ouders stond. “Ik heb op mijn shetlander heel veel kindertjes leren rijden”, vertelt ze vrolijk. “Toen ik 16 was kocht ik mijn eerste eigen paard. Toen het wat beter ging met wedstrijden rijden, kreeg ik ook steeds meer klanten. Mensen zien je rijden op wedstrijden en op stal. Dan zien ze dat het goed gaat en vragen ze je eens om ze te helpen. Toen ik 19 was kreeg ik mijn eerste klant buiten de deur en vanaf daar is het eigenlijk steeds verder uitgebreid.”

Klassiek én modern

“Het grootste gedeelte van mijn werk is sleutelen aan de basis”, stelt de amazone. “Ik kijk naar het paard en wat hij nodig heeft. Het grootste gedeelte werk ik via het Skala der Ausbildung. Toch heb ik ook wel weer trainingen bij Academy Bartels gevolgd en ging ik laatst naar een masterclass bij Anky van Grunsven. Zo probeer ik de klassieke rijkunst te combineren met moderne inzichten, al neig ik nog steeds wel meer naar de klassieke kant. Er zijn meer overeenkomsten tussen de trainingsmanieren dan verschillen. Er zijn alleen vaak wel verschillen in timing. Waar het in de moderne dressuur normaal is om handhulpen zonder been en beenhulpen zonder hand te geven, komt dat in de klassieke dressuur pas bij de verfijning”, legt ze uit.

Zelf voelen

De amazone is altijd bezig met bijleren. Is ze niet bij een workshop of masterclass, dan verdiept ze zich wel in een boek. “Ik probeer mijzelf goed up to date te houden. Ook in de lessen probeer ik altijd weer met een frisse blik te kijken. Daarbij probeer ik niet alleen uit te leggen hoe je iets moet doen, maar ook waarom je het doet. Wat gebeurt er in het lijf van je paard? Hoe leert een paard? En als iets niet lukt, waarom lukt het dan niet? Wat ik probeer is om de ruiters dat zelf te laten voelen. Voelen ze het nog niet, dan geef ik ze oefeningen waardoor ze het wel leren voelen. Daarbij proberen we dus het probleem bij de bron aan te pakken.”

In verbinding

“Wat ik leuk vindt aan lesgeven is om te zien dat paarden echt opknappen”, vervolgt Rutte. “Het wordt voor een paard steeds comfortabeler naarmate de ruiter beter leert rijden. Het is gaaf om te merken dat mensen hun paard steeds beter gaan leren begrijpen. Zowel lichamelijk als mentaal moet een paard zich lekker voelen, al staan die twee natuurlijk met elkaar in verbinding. Ik moet sommige lesklanten soms ook leren dat hun paard geen robot is. Dat ze echt moeten luisteren naar wat hun paard te vertellen heeft. Mensen geven vaak de schuld aan het paard, terwijl het tekortkomingen van de ruiter zijn. Pas als je je openstelt en weet waar je eigen knelpunten zitten, dán kan je eraan werken.”

Meest passende training

Daarbij moeten ruiters volgens de amazone ook echt leren om consequent te zijn. “Niet streng, maar duidelijk en consequent. Heel veel dingen zijn verwarrend voor paarden als we niet consequent zijn. Dat merk ik ook bij het trainen van mijn eigen paarden en trainingspaarden. Bij het trainen vindt ik het leuk om een paard echt te leren kennen. In hun lichaam en in hun karakter. Ik vind het belangrijk om een zo goed mogelijk passende training te vinden voor ieder paard. Momenteel heb ik één eigen paard en rijd ik nog twee vaste trainingspaarden. Mijn eigen paard Lucky Luke is nog jong en hij krijgt nu alle tijd. Wel zou ik het heel erg leuk vinden om met hem in de wedstrijdsport te starten.”

Zware tijd

Voordat Lucky Luke bij de amazone op stal kwam had ze een heftige tijd achter de rug. Ze wist een tijdje niet zo goed of ze wel verder wilde in de sport. Toen ze besloot door te gaan, overleden twee van haar sportpaarden kort achter elkaar. “Ik heb zoveel tegenslagen gehad dat ik de moed wel een beetje begon te verliezen”, vertelt ze openhartig. “Maar een leven zonder paarden kon ik me echt niet voorstellen. Daarom ben ik vorig jaar opnieuw begonnen met Lucky Luke als driejarige. Eén ding dat ik in die zware tijd in ieder geval heb geleerd, is om iedere dag van mijn paard te genieten. Omdat ik al mijn hele leven paarden had was het heel normaal geworden, maar de afgelopen jaren ben ik me er wel van bewust geworden dat ik heel erg veel geluk heb”, geeft Rutte toe.

Groeien

“Toen ik jonger was, was het rijden van wedstrijden en daarin hoog eindigen altijd het einddoel. Nu merk ik dat ik de weg ernaartoe veel leuker vindt. Het paard beter leren kennen, hem beter maken en zien ontwikkelen. Dat je naar elkaar toe mag groeien. Hoge punten en goede klasseringen zijn daar een logisch gevolg van, niet andersom. Ik houd heel erg van wedstrijden, maar niet koste wat het kost. Het paard moet eer klaar voor zijn en zich goed voelen. Lucky Luke wil ik komend jaar langzaamaan in de sport gaan introduceren. We gaan lekker meters maken in de basisklassen, hopelijk wat kampioenschappen rijden en gewoon onze tijd nemen.”

Duurzame missie

Toch heeft de amazone echt wel doelen gesteld voor haar en haar vosruin: “Ik hoop dat we wanneer hij de basisklassen goed heeft doorlopen richting de hogere klassen gaan. Met mijn vorige paard was ik net klaar voor de Lichte Tour toen hij moest worden ingeslapen. Met Lucky Luke zou ik nu graag de Lichte Tour ingaan. Maar dat duurt echt nog wel even, hoor!”, lacht ze. Ook heeft ze doelen opgesteld voor haar eigen bedrijf. “Mijn vader gaat binnenkort met pensioen. Het is de bedoeling dat ik mijn dressuurtrainingen binnen het bedrijf van mijn ouders ga onderbrengen.”

“Zo ontstaat er een trainingscentrum”, vervolgt ze. “Waar de focus ligt op het goed opleiden van een paard. Maar de focus ligt ook op de omstangidheden er omheen: goed voer, genoeg naar buiten en de achterliggende theorie. Waar ik me eigenlijk hard voor wil maken, is om een brug te slaan tussen duurzaam trainen en de sport. Dat is mijn missie”, besluit ze.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit

Reacties