Sanne-Marije Lammertsma : “De paarden hebben mij op de been gehouden”

Sanne-Marije Lammertsma : “De paarden hebben mij op de been gehouden”

Sanne-Marije Lammertsma ©Privébezit

Sanne-Marije Lammertsma kwam er mede door haar verzorgpaard achter dat ze leed aan een burn-out. Haar paard vertoonde onder het zadel vluchtgedrag en ze kwam er pas later achter dat hij haar eigen gedrag spiegelde. Na een lang traject heeft de amazone het plezier in de paardensport helemaal teruggevonden en is ze een paar mooie ervaringen rijker.

Moeilijke periode

Lammertsma begint te vertellen. “Ik ben begonnen met rijden op een manege toen ik vijf jaar was en ik vond het vanaf het eerste moment al helemaal fantastisch. Toen ik 14 jaar was moest ik helaas stoppen omdat het beoefenen van de paardensport te prijzig werd. Dit vond ik vreselijk jammer, maar toen ik in de pubertijd kwam, kreeg ik het ook veel te druk met andere dingen en ontwikkelingen in mijn leven. In 2011 kreeg ik te horen dat mijn ouders uit elkaar gingen. Ik was toen 16 jaar en zat dus in een moeilijke periode. Het ging toen absoluut niet goed met mij en ik kreeg niet de juiste begeleiding die ik nodig had om om te gaan met mijn verwerking en verdriet. Dus het was allemaal best wel lastig.”

©Privébezit

Afleiding

Via haar tante is ze uiteindelijk in contact gekomen met familie Kluvers die een hele brave Fries hadden staan en kon ze haar hobby weer oppakken. “Zij wilden mij graag helpen en ik mocht er altijd komen om dat paard te verzorgen of te rijden. Ze vonden wel dat als ik zou willen rijden, minimaal één keer in de week moest komen, dus dat was een beetje een stok achter de deur. Voor mij was het deels afleiding, maar ik vond het natuurlijk ook hartstikke leuk om lekker met de paarden bezig te gaan.”

Tussen de paarden

“Het heeft mij ook geholpen om met mijn gevoel om te kunnen gaan. Het contact met het paard was fijn, maar ook het werk eromheen. Ik had gewoon wat omhanden. Dat heeft mij toendertijd ook echt op de been gehouden. Wanneer ik ruzie of een slechte dag had gehad vond ik het heerlijk om tussen de paarden te zijn.”

Verandering

Mevrouw Kluvers van wie die Fries was overleed, maar via haar familie kwam ze in contact met de eigenaren van haar volgende verzorgpaard. “Zij hadden toevallig nog een jong paard staan, hij was verder wel doorgereden, maar het ontbrak hem nog aan een ruiter. Toen ben ik daar met het rijden begonnen. In het begin ging het hartstikke goed en ging het hartstikke leuk, maar dat veranderde al na niet zo’n hele lange tijd.”

Vluchtgedrag

Haar paard begon namelijk vluchtgedrag te vertonen. “Op een gegeven moment ging hij ook heel hard rennen. Ik was alle (tempo)controle kwijt en hij sjeesde door de bak met mij op zijn rug”, vertelt de amazone lachend. “Het was vluchtgedrag, maar die conclusie kon ik pas later trekken. Op een gegeven moment werd het zo erg dat ik er niet meer op durfde en ik werd ook helemaal bang van paarden.”

©Privébezit

“Het duurde niet heel lang voordat naar buiten kwam dat ik een burn-out had. Ik wist dat zelf nog niet, maar er waren zeker een aantal mensen in mijn omgeving die dat aan hadden zien komen. Ik had weinig energie, wat prikkelbaar en had verschillende symptomen van een burn-out. Tijdens mijn therapieën kwam ik erachter dat ik zelf ook heel erg vluchtgedrag vertoonde. Ik was heel gespannen en greep alles aan om maar niet met mezelf bezig te zijn”, legt de amazone uit.

Hulp

“Mijn tante heeft uiteindelijk de knoop doorgehakt en vanaf dat moment ben ik hulp gaan zoeken. Toen ik het aan de eigenaren van dat paard vertelde dat ik een burn-out had, keken zij niet raar op. Ze zeiden: “ja, het paard gaf al langere tijd aan dat het niet goed ging.” Nadat ik klaar was met mijn therapieën wilde ik het paardrijden toch weer oppakken. Via familie Kluvers heb ik stage gelopen bij stal Breimer. Hier hebben ze mij altijd enorm goed opgevangen en geholpen. Ook nu weer mocht ik op stal gaan helpen en ik hielp mee met het beweging geven van brave paarden.”

Goed aangevoeld

Lammertsma vervolgt: “Op een dag was ik op zo’n paard aan het rijden, het ging hartstikke goed en we waren beide erg ontspannen, toen er weer iets gebeurde. Op een gegeven moment ging mijn paard stilstaan en weigerde nog een stap voor- of achteruit te zetten. Ik wist niet wat er aan de hand was, maar toen hij iets langer stil stond merkte ik dat ik mijn ademhaling niet meer onder controle had en dat ik middenin een hyperventilatie zat. Ik ben afgestapt en ben op de grond gaan zitten en mijn paard ging naast mij staan en verzette geen stap voordat ik mijn ademhaling weer onder controle had. Toen ik weer bij was begon hij ook weer te bewegen.”

©Privébezit

Helemaal terug

Lammertsma heeft het plezier in het beoefenen van de paardensport helemaal teruggevonden. “Het paardrijden heb ik weer helemaal opgepakt. Ik ben mijn vriend, die op reis was, in Nieuw-Zeeland op gaan zoeken en daar heb ik ook paardgereden. Dat was een hele stap, omdat alles daar anders is en ik die paarden natuurlijk helemaal niet kende. Daarna ging het hartstikke goed en heb ik bedacht een KNHS-cursus te gaan volgen. Daar ben ik nu mee bezig en ik heb het plezier in de paardensport weer helemaal terug!”, Besluit Lammertsma.

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

Reacties