Philippa Waterstreet: “Het ging met veel bloed, zweet, en heel veel tranen”

Philippa Waterstreet: “Het ging met veel bloed, zweet, en heel veel tranen”

Philippa Waterstreet en Elena. Foto: Privébezit.

Na het grote verlies van haar zelfgefokte paard Four Seasons kwam Philippa Waterstreet de merrie Elena tegen. Hoewel het gelijk goed voelde, kwam Elena toch vaak in opstand. Inmiddels zijn ze klaar voor het Z1 en pakken ze zelfs het hogere werk al mee. “Na al die jaren geloven mensen niet dat dit hetzelfde paard is als zij kenden”, stelt ze.

Om aandacht vragen

Het verlies van haar ruin viel de amazone zwaar. Ze had altijd gehoopt hoog in de sport te gaan rijden met hem. “Ik was dus ook helemaal niet aan het zoeken naar een nieuw paard”, vertelt ze. “Ik was door Facebook aan het scrollen en kwam een advertentie tegen van een mooi paard. Dat paard leek op een ander paard dat ik al een tijdje had. Ik dacht ik ga kijken, maar haar niet kopen. We zijn daarheen gegaan en ik heb haar uitgeprobeerd. Het was een leuk paard, maar net niet helemaal voor mij. Naast die bruine stond een zwarte op stal. Zij stond steeds met haar neusje naar buiten te kijken en om aandacht te vragen.”

Niet klaar voor

“Ik vroeg of ze te koop stond”, gaat Waterstreet verder. “Eigenlijk niet, zei de staleigenaar. Ze stond daar nog maar twee weken, was net zadelmak, helemaal groen en had nog geen ijzers. Dat maakte mij niet uit dus ik wilde haar gewoon even zien. Ze hebben haar op de poetsplaats gezet, waar ze begon te steigeren. Daarna hebben ze haar even gelongeerd en is de stalamazone erop gegaan. Ik vond het een leuk paard en wilde ook wel even opstappen. Toen ik aan het rijden was moest ik gelijk huilen. Het voelde gelijk goed. Ik dacht dit is haar. Maar wat moest ik nou? Four Seasons was net een maand geleden overleden. Ik voelde me er niet klaar voor.”

Toch doen

Waterstreet merkte aan zichzelf dat ze Elena heel graag wilde meenemen. “Ik wist dat als ik nog een maand zou twijfelen, ze of weg zou zijn of tienduizend euro duurder zou zijn. Na overleg met mijn moeder besloot ik het te doen. Ik heb een bod gedaan en haar de volgende dag gelijk opgehaald. Het duurde een uur voordat ze in de trailer stond, want ze wilde absoluut niet mee. Thuis had ik haar in de wei gezet. Toen ik haar weer wilde ophalen ben ik twee keer een uur bezig geweest om haar te vangen. Uiteindelijk heb ik het hek open gezet en haar met wat voer gelokt, toen kon ik haar snel vastklikken.”

‘Pismerrie’

“Zo is het zeker een jaar gegaan”, vertelt de amazone. “Ik wist ècht niet wat ik had gekocht. Voordat ik haar op haar zesde kocht was er eigenlijk nooit wat met haar gedaan. Ik weet niet wat er bij haar fokker is gebeurd, maar ze was de eerste jaren bij mij heel erg kopschuw. Daar moet gewoon iets gebeurd zijn waarom ze zo was. Elena is echt een ‘pismerrie’. Maar echt een ‘pis-pismerrie’. Het heeft een hoop energie, geld, bloed zweet en heel veel tranen gekost. Ze heeft me in mijn schouder gebeten en bont en blauw geschopt op mijn bovenbenen. Ook heb ik mijn pols en mijn pink gebroken gehad door haar. Het is echt wel een paar keer goed link geweest”, klinkt het serieus.

De knop om

Na heel veel momenten waarop Waterstreet het bijna opgaf en toch doorzette, kan de combinatie nu lezen en schrijven met elkaar. “Na 2,5 jaar ging het knopje ineens om bij haar. Toen had ze ineens door dat ik niets anders deed dan lief zijn voor haar. Ze had door: je zet me aan het werk, maar je doet niet gemeen. Ik dacht toen echt wat is dit nou weer. Ineens kon ik naar haar toekomen en haar zo uit de wei pakken. Ze beet niet meer. Ze schopte niet meer. In het begin dacht ik dat ze altijd zo gemeen zou blijven. Daar had ik me al bij neergelegd. Maar na 2,5 jaar dacht ze eindelijk: oké, jou vertrouw ik. Je doet niets, bezorgt me geen pijn en je hebt altijd snoepjes bij je. Die snoepjes deden het hoor”, lacht ze.

Knopjes er op

Op 18 juli debuteert het koppel in klasse Z1 in Uden. “Ze kan zo ontzettend gaaf lopen. In de training was ik een tijd geleden een keer in de draf wat verder aan het doorverzamelen en ineens kwam daar een super draf uit. Ik dacht oh oké, dat kan je ook! Toen ik dat aan mijn instructrice Noor Tanger liet zien zei zij ook: ‘Dit wordt een Grand Prix-paard, dat kan ik je verzekeren.’ Inmiddels zit de passage erop en zijn we ook richting de piaffe aan het werken. Dat is in het Z natuurlijk geen vereiste, maar het is voor later wel fijn als je alle knopjes er al wel op hebt. Elena springt daarnaast de wissels al en kan een inmiddels ook een halve pirouette.”

Alles opgebouwd

Of ze dat verwacht had in het begin? “Nee”, klinkt het standvastig. “In het begin liep ze veel te diep. Ze was bang voor de hand. Ik vroeg me echt af hoe ik dat ging oplossen. Als ze met het hoofd omhoog kijken dan kan je nog wat, want dan heb je contact. Samen met Noor ben ik daar ook mee bezig geweest. Ik reed haar veel lang en laag zodat ze achter de hand aan leerde gaan. Na anderhalf jaar zocht ze eindelijk een beetje mijn hand op. Vanaf daar hebben we het opgebouwd. Ze is trouwens ook niet helemaal lekker gebouwd. Haar stap is een wat kort en haar galop is een beetje hertenachtig. Maar ze is zo werkwillig en gaat nu 200% voor me. Daardoor geloof ik echt wel dat zij een paard voor de toekomst is.”

Grand Prix-doel

“Het doel met haar is internationaal Grand Prix rijden”, stelt Waterstreet. “Four Seasons was eigenlijk mijn Grand Prix-paard. Toen hij overleed was ik alles kwijt. Niet alleen hem, maar ook heel mijn plan. Ik wilde toen bijna helemaal met rijden stoppen. Nu met Elena heb ik ook zoiets van: ze kan het. Als we hard genoeg werken denk ik zeker dat we ons doel kunnen behalen. Het maakt niet uit wanneer dat is. Ik heb liever dat ze gezond blijft doordat ik haar de tijd met haar neem en dat ze ouder is wanneer we uiteindelijk Grand Prix kunnen starten.”

“Elena is zo’n bijzonder paard voor mij. Four Seasons was voor mij echt mijn soulmate. Heb heb ik geboren zien worden en met hem had ik alles meegemaakt. Door hem zo te verliezen, daar ben ik echt een jaar depressief van geweest. Toen ik Elena kocht was zij onhanteerbaar en was ik onhanteerbaar. Iedere keer als ik opstapte moest ik huilen. Maar nu … Ze is mijn ‘Black Beauty’. Ze voelt me aan en ze is zo bijzonder. Ik heb echt een hele speciale band met haar. Na al die jaren geloven mensen niet dat dit hetzelfde paard is als zij kenden.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit

Reacties